Bestemming Berlijn

Even terug naar 3D, want dat is de laatste tijd erg heet. Op het internet blijf ik maar lezen dat het Buma Harpengala van twee weken geleden de eerste 3D uitzending in de Nederlandsche televisiegeschiedenis is geweest en dat die succesvol is verlopen. Nou loop ik al wat langer rond op dees' aardkloot en ik meen me toch vaag te herinneren dat ik vroegâh al eens met zo'n rood/groen brilletje voor de glasbuis heb gezeten. Alleen heb ik geen idee meer waar en wanneer. Even googelen dus en na een paar simpele muisklikken tover ik de volgende quote op m'n 2D-scherm. Lees en laat 't even bezinken: In 1982 was er nog een indrukwekkende kennismaking met driedimensionale tv beeldbeleving. De NOS verzorgde onder de naam "3D-dimensionaal EXPERIMENT" een 3D televisieuitzending bij wijze van 3D demo. Deze eerste Nederlandse driedimensionale televisieuitzending, een samenwerking van NOS tv, Philips en ZDF was op basis van anaglyphs. Bij deze tv techniek is het met een speciale 3D bril (rood glas links en groen rechts), mogelijk tv dieptebeeld te ervaren. Juist ja, 1982, ik verzin 't niet, hierrrr de bron. Dus 28 jaar nadat de NOS de eerste 3D uitzending in Nederland heeft verzorgd, beweerd men bij het Harpengala dat ze in 2010 de eerste zijn. Bij het Harpengala is overigens sprake geweest van een gemengde registratie, 'n soort 2D/3D mix alshetware. Er stonden drie 3D-rigs en de rest van de camera's waren gewoon 2D die via een truukje 3D zijn gemaakt. Regelrechte nep dus, waarbij ik stel dat er geen mens ter wereld is die nu en in de toekomst met een lullig rood/groen brilletje op z'n neus een avond lang naar vage kleurloze beelden gaat zitten kijken, alleen om diepte te beleven. No way!

Voor een cameraman is het spelen met 3D natuurlijk een hele leuke bezigheid en uitdagend bovendien! Vandaar dat we afgelopen week wat geexperimenteerd hebben met 3D-TV. Niet met stokoude techniek die louter rommel genereerd maar wel op normale schermen bekeken kan worden, maar met 3D volgens de laatste stand der wetenschap en in full-color, waar je dus een speciaal 3D-scherm voor nodig hebt. En dan heb je ook nog steeds een 3D bril nodig, maar die zijn wat modieuzer dan de kartonnen rood/groene scheelkijkers die je bij een bekend weekblad moest kopen kado kreeg. In de studio hebben we wat muziek opgenomen, we zijn in Thialf geweest om te kijken wat 3D bij het schaatsen oplevert en we waren bij Ajax-PSV, wat de nodige luidkeelse WOW ervaringen opleverde! We hebben veel inzicht gekregen in wat je wel en niet kan doen met 3D en wat er aan cameraposities en cameravoering moet veranderen voor een optimale 3D registratie. Kortom; de eerste schermutselingen met de nieuwe techniek hebben we glansrijk gewonnen, en het ziet er allemaal ge-wel-dig uit! Mits je natuurlijk een 3D-scherm hebt. Maar die kan je nog vóór het WK voetbal gewoon kopen! En dan klikken we hierrrr voor een setje foto's van de afgelopen week. Was leuk! Ik zeg; 3D? Anytime!

Update: M'n gewaardeerde oude cameramentor H.E te Tukkerstad heeft eens wat navraag gedaan bij een van de cameramannen van het NOS 3D Experiment uit 1982. Hier zijn antwoord: Inderdaad hebben we experimenten met 3D gedaan. Het jaar 1982 zal wel ongeveer goed zijn. De onderwerpen waren schaatsen in Heerenveen, een goochelact van Fred Kaps, de door jou genoemde Concorde op Schiphol en volgens mij nog iets met motoren op Zandvoort. Rudolf Spoor deed de regie… Grappig dat na zoveel jaar men weer gaat experimenteren en opnieuw het wiel uitvinden. Nou ja, met HD gebeurde hetzelfde, en zie na 20 jaar komt er toch leven in de brouwerij…
 

De Philips LDK-6. Jááááren mee gewerkt; 'n ontzettend fijne camera!
Is nu een museumstuk. Er staat er eentje in Beeld & Geluid.

Qua oude rommel hierrrr 'n leuke site!

Het is natuurlijk geen wonder en bovendien volkomen terecht dat een film als The Hurt Locker er met zes Oscars vandoor gaat en het spierballenvertoon van Avatar slecht met drie, minder aansprekende Oscars, ver achter zich laat. Dat was gewoon voorspelbaar. Hoewel ik Avatar nog niet heb gezien hoor ik links en rechts wel signalen dat de film qua verhaal geen reedt voorsteld maar dat 'ie technisch superieur is aan alles wat er tot nu toe aan 3D in de bioscoop is verschenen. Dus zijn technische Oscars voor Avatar op z'n plaats en feliciteren we Katherine Bigelow die als eerste vrouwelijke regisseur het beeldje in ontvangst mocht nemen! Voor een film met échte mensen… Ooit heb ik eens een echte Oscar mogen vasthouden. Dat was de Oscar die Fons Rademakers in 1987 voor De Aanslag heeft ontvangen. Daags na de uitreiking in Hollywood was Rademakers te gast bij Veronica's Nieuwslijn en aangezien vers opgeleide camerafeuten toen met grote regelmaat op actualiteitenrubrieken werden geparkeerd, stond ik daar achter de camera. Vlak voor de uitzending kwam Rademakers met z'n Oscar de studio binnen en mochten "we" het beeldje even vasthouden. De Oscar ging van hand tot hand tot de toneelmeester zich er over ontfermde en het ding weer schoonpoetste qua vingerafdrukken. Er bestonden toen nog geen kleine digitale cameraatjes dus bestaat er helaas geen foto van een langharige Jo met een echte Oscar in z'n hand. Da's dan weer jammer…

Soms zap ik vlak voor het slapen gaan nog even langs sterren24, een zender met louter Hollandsche artiesten van twijfelachtig allooi die meestal hossend door diverse horecagelegenheden hun liederen ten gehore brengen. Of op het strand van een Spaanse costa met de onvermijdelijke rotspartij op de achtergrond. Ik word altijd erg blij van die zender, het is namelijk zó slecht dat het weer goed is! Er geldt daar een merkwaardig soort omgekeerd evenredigheid. De videoclips zijn ook bijna allemaal, zonder uitzondering hilarisch! Cult en Camp! Noem maar op! En je slaapt er goed van ;-) Ter zake nu! Mijn HD-scherm is een wonder der techniek; als ik 't lerp des avonds uitzet, staat 'ie de volgende dag nog steeds op hetzelfde kanaal! Is dat geniaal of hoezitut? Dus ik zet gisteravond de tv aan en schrok me vervolgens een hoedje! Een welgemeend gretverrrdegrettverdegretver ontsnapte me luidkeels, want ik zag allerhande onheil op het scherm! Wat krijgen we gretverrrr nou? Dat scherm is pas anderhalf jaar oud en nu al kaput? Ik zag allemaal uit dekking liggende beelden waar geen chocola van te maken viel! Alle vloeibare kristallen volledig in de war! Snel verder gezapt en wat schetst mijn verbazing; alle andere kanalen waren sjiek-de-friemel! Wat is er dan aan de hand? Snel even de programmagids erbij; het bleek een uitzending in 3D te zijn. Maar dan wel eentje met achterhaalde techniek uit de 50-er jaren van de vorige eeuw! En bovendien nep 3D! Ik zag namelijk diverse camera's in beeld en die camera's hadden maar één lens! En neem van mij aan dat je voor de échte 3D beleving twéé camera's en dus twéé lenzen nodig hebt! Al het andere is nep! Daar valt niet over te discussieren! Wie nog een oude Viewmaster in de kast heeft liggen pakt 'm er even bij. Schijfje erin é voila; echt 3D volgens het principe van de oog-paradox parallax! En daarmee bedoel ik dat je linkeroog een ander plaatje ziet dan je rechteroog en dat je hersenbrei er vervolgens diepte van bakt! Bekijk anders deze stereofoto's even. Ga ongeveer 50 cm van je scherm zitten en kijk scheel. En wel op zo'n manier dat de twee afbeeldingen over elkaar heen vallen. Als je het goed doet verschijnt er tussen de twee afbeeldingen in een derde afbeelding, en die heeft diepte! Het vergt enige oefening, maar het werkt: echt 3D volgens het principe van de oog-paradox parallax! En guess what; dat principe is al rond 1853 gepattendeerd en werkt beter dan het red/green anaglyph wat ik gisteravond op de tv voorbij zag komen! De huidige stand van de techniek in tv-land is al zo ver dat er echte 3D uitzendingen gemaakt kunnen worden. Echt 3D; opgenomen met twee camera's en twee lenzen waarna software de rest doet. Simpel gesproken. En geloof me; je weet niet wat je meemaakt als je écht 3D op een écht 3D scherm hebt gezien! Ik heb het gezien en ik ben van mening dat als de 3D schermen betaalbaar worden en de productiekosten van een 3D uitzending binnen de perken blijven, de impact wel eens hetzelfde kan zijn als de overgang van zwart/wit naar kleur! Dat is wat ik denk. En ik denk ook dat red/green anaglyph zuigt!

Ooit kreeg ik van een geliefde vriendin een kartonnen doos vol met oude antieke camera's. Daar zat onder andere een heuse stereo-camera tussen. Een Rolleidoscop uit pakweg 1926. Ik roep al 'n poosje dat ik er eens wat foto's mee ga maken want alles aan de camera werkt nog! Het enige wat me kan gebeuren is dat 'ie niet meer lichtdicht is maar daar zijn we snel genoeg achter. Ik zal 'm tzt eens schoonmaken (jaha, echt!) en er een rolletje 6×6 aan wagen. Altijd leuk! En als niet, dan toch!

Update: De huidige stand van zaken op 3dtelevisie.info….

Hmmm, vanwege alle weltschmerz afgelopen maandag heb ik de snijdoc tóch verkeerd begrepen. De operatie om de galblaas te verwijderen moet niet binnen zes weken plaatsvinden, maar pas ná zes weken. Eerst moet de ontstoken galzak in rustig vaarwater zijn belandt. Welnu, dat gaat langzaam, maar 't gaat. Iedere dag heb ik ietsie minder last en ietsie minder koorts en op dit moment voel ik de blaas als 'n soort irritant aanwezige kiezelsteen zitten. Pas op 16 maart moet ik me bij chirurgie melden om verdere actie te ondernemen en in de tussentijd zit ik in een soort interbellum. Eigenlijk ben ik er wel 'n beetje teleurgesteld over; ik had liever gehad dat ze er bijvoorbeeld aanstaande maandag het mes ingezet hadden. Zo van let's get it over with! Maar helaas, ik moet een van m'n slechtste eigenschappen in de hand zien te houden; geduld. Er is mij wel te verstaan gegeven het rustig aan te doen om het herstel van de galbak niet te frustreren maar ik was desondanks tóch niet van plan tot 16 maart en langer thuis te blijven zitten. Ik vlieg zolangzamerhand tegen de muur op. Dus ga ik maandag maar eens een babbeltje met personeelszaken doen om te kijken wat de mogelijkheden zijn. Die zijn er wel; we zijn namelijk met iets nieuws en opmerkelijks bezig waar ik me wel weer lekker tegenaan wil bemoeien en 'n voetbalwedstrijdje links of rechts zal ook wel lukken.

Gisteravond zat ik toch wel balend op de bank naar "mijn" PSV-HSV te kijken. Ik had die wedstrijd moeten doen en gezien het geboden spektakel had ik 'm ook graag willen doen. Toen na drie minuten de 1-0 voor PSV in het Hamburgse doel lag wist ik 't al; PSV wordt uitgeschakeld want Hamburg ligt in Duitsland en Duitsers geven pas op als ze in de bus naar huis zitten! En ja hoor; ondanks een 3-2 winst van van PSV liggen ze eruit! Maar goed, balen of niet; het was een thriller, een prachtige pot met alles erop en eraan! Ik heb genoten!

Het begon twee weken geleden bij een wedstrijd van en in Groningen. Toen had ik het zó koud, dat ik de tweede helft alleen maar klappertandend op m'n dolly heb gezeten. Echt achterlijk koud, alsof er een ijsblok bovenop het stadion lag wat de koude lucht naar beneden drukte. Maar was het wel zo koud? Het vroor niet en ik heb kouder meegemaakt, dus lag het aan mij. De maandagnacht daarna kwam de koorts en die liep flink op. Zweten, klappertanden, kotsen en vreselijke buikpijn. Wat de neuk heb ik verkeerd gegeten dacht ik nog? Om zeven uur toch opgestaan om m'n dochter naar school te brengen maar de rest van de dinsdag geslapen. En de woensdag ook. Ik was zo brak als een aap maar dacht en hoopte dat ik de donderdag wel weer gewoon naar Ajax-Juventus kon, want hé, dat is een affiche wat je niet zomaar laat lopen! Zo vaak komt het niet voor dat de Oude Dame op bezoek komt en je helden als Del Piero en Trezeguet voor je lens krijgt! Op supersslomo bovendien! Gaan dus! Maar gaandeweg de dag begon ik stevig in te storten. Ik heb de wedstrijd op routine uitgedraaid maar had me het liefst ter plekke opgerold om stilletjes onder m'n camera te sterven. Bij deze nog mijn excuses aan de regie omdat de beelden van de superslomo dit keer niet de kwaliteit hadden die je normaal gesproken krijgt als ik achter de superslomo sta! F*cking hell, ik weet niet hoe ik het einde gehaald heb maar uiteindelijk heeft een collega me met de auto van de projectmanager naar huis gebracht. Rillend van ellende ben ik onder de douche gaan staan en heb me daarna warm ingepakt voor een lange nacht. En lang werd 'ie. Omdat ik ook nog een hete citroendrank had genomen ontplofde ik op een gegeven moment qua temperatuur! Ik moet minstens de 40 graden koorts gehaald hebben! Ik heb koude natte lappen om m'n enkels gebonden om m'n bloed te koelen en 'n koud nat washandje op m'n gezicht. En nog bleef ik het gevoel houden van binnen opgevreten te worden en langzaam te sterven. Ik ben er op een kwaad moment echt even bang voor geweest. Ik wist niet meer waar ik het zoeken moest, heb afwisselend op de bank en in m'n bed gelegen, rondgelopen, water gedronken, dat weer uitgekotst etcetc maar het ergste vond ik wel dat ik geen controle had over de hallicunerende beelden in m'n hoofd, die blijkbaar bij hoge koorts horen. Nu ben ik drie dagen verder. Drie dagen van niets anders doen dan in bed en op de bank liggen. Ik ben volkomen geradbraakt en ik weet niet waarom of waardoor. M'n hele middenrif doet pijn, ik voel al m'n organen en ingewanden, alsof ik door vijf man bruut in elkaar geschopt ben. M'n ex heeft boodschappen voor me gedaan en komt af en toe langs om te kijken hoe het ermee gaat. Dat is dan weer het voordeel als je niet met slaande deuren en ruzieënde advocaten uiteen gaat al doet ze het gewoon omdat ze een goed mens is. Morgen maar eens snel naar de huisarts wat er is iets waar ik zijn expertise voor nodig heb, iets waar ik voorlopig niet aan wil denken maar wat ik niet uitsluit. Maar voorlopig ben in na drie dagen nog niet in staat om pijnloos rechtop te staan en naar de brievenbus te lopen zonder het gevoel te hebben uitgeput te zijn….

Gisteren ben ik even voor een werkbezoek naar London gewipt. Via een van de slechtste luchthavens ter wereld; Heathrow, al viel dat op Terminal-4, waar wij gedropt werden wel mee. Bekende Engelse grap over de Terminals 1 t/m 3; Heathrows Up ;-) Maar goed, op Schiphol kwam ik er achter dat ik de Leatherman, die altijd aan m'n broekriem bungelt, en wat een onmisbaar gereedschapje is voor een cameraman te velde, vergeten was thuis te laten. En het is niet handig als je daar in de rij voor de securitycheck pas achterkomt. Al eerder heb ik een Leatherman mogen inleveren. Dat was op de luchthaven van Albanië, waar ik even tevoren nog wijsneuzerig tegen iedereen riep dat ze de Leathermans moesten inchecken. Om het vervolgens zelf te vergeten. Inleveren dat ding waarna zwaar balen want een goede Leatherman is prijzig. Ik was dus niet van plan er nog eentje kwijt te raken door een stommiteit. Een sprintje naar de kluisjes in de vertrekhal bracht uitkomst. Des avonds heb ik m'n daar weer opgehaald om te ontdekken dat de Douane en de Belastingdienst het kluisje hadden geopend. Er lag een keurig briefje in waarin ze die actie toegaven. Leg er dan geen briefje in, dan kraait er geen haan naar. Het moet niet gekker worden, maar WTF, ik had m'n dure Leatherman terug.

London heb ik niet gezien omdat we onze bezigheden buiten de City hadden. Dat vind ik altijd wel jammer, als je in de buurt bent van een wereldstad maar er geen straatsteen van te zien krijgt. Het zijn voor mij persoonlijk altijd uitgelezen kansen om tenminste voor een kort moment de kneuterigheid van Holland te vergeten, de spruitjeslucht uit m'n hoofd te jagen en me even een wereldburger te voelen. De metrorit van Heathrow naar Central London vind ik altijd een belevenis omdat je de stad alshetware ziet groeien. Langzaam maar zeker zie je tekenen dat je een metropool nadert als je door de suburbs rijdt tot de metro in de tunnels onderduikt en je op Piccadilly Circus kan uitstappen. Magisch!

Ooit, tijdens een nachtelijke rit terug naar Heathrow, struinde er een groepje hooligans door de metro. Ze vielen passagiers lastig en spoten een brandblusser leeg die ze vervolgens, in de tunnel (!) uit de metro flikkerde. Ik hoorde de lege blusser tussen de tunnelwand en de trein heen en weer ketsen en was zomaar een tikkie ongerust daar in dat treinstel, in die tunnel, met dat tuig… Hoe het geregeld werd weet ik niet maar op Heathrow stond een stevig peloton agenten klaar om de heren met harde hand in te rekenen. Da's dan weer een voordeel van een trein in een tunnel; ze konden geen kant op, die losers…

Gisteravond stapte ik in Teminal-4 nog even een souvenirwinkeltje binnen. Ik wil namelijk graag een poster hebben die ik ooit heb gezien, maar die nu vast niet meer te koop is. Over het hoe en waarom kom ik in een later blogje nog wel terug. De poster was inderdaad niet te koop. Wel veel prullaria, waaronder een damesslipje met de opdruk Mind The Gap….

Eigenlijk ben ik wel 'n beetje klaar met die sneeuw, het heeft nu lang genoeg geduurd! Afgelopen weekend zijn wij loonslaven wederom meerdere keren in het holst van de nacht over besneeuwde snelwegen vanaf diverse stadions in den lande naar huis geglibbert. Is leuk voor 'n keer, maar niet na élke klus. Vorige week lagen we bijna collectief in de vangrail in de bocht van de A1 naar de A27. Dat ging maar net goed! En op een of andere manier valt die ijzel en sneeuwellende altijd in het weekend… In de Duitse pers lees ik dat de sneeuwperiode wel eens tot april zou kunnen aanhouden. Maar goed, hoe verder richting het oosten, hoe slechter de omstandigheden. Mijn geliefde en wonderschone Duitse eiland Rügen is zo'n beetje compleet van de buitenwereld afgesloten, maar het is er nu met al dat krui-ijs op de stranden wel fabelachtig mooi! De laatste keer dat Rügen volledig ingesneeuwd was, was in de strenge winter van 78/79 en toen is het Oostduitse leger ingezet om het eiland te ontzetten. Er lagen daar meerdere legeronderdelen en de Russen zaten in Prora, dus die inzet was zó geregeld! De "bevrijding" van Rügen stond bij het gewone volk in de DDR bekend als de enige keer dat de Nationale Volks Armee daadwerkelijk iets voor het volk heeft gedaan! In een museumpje in Göhren heb ik foto's en filmpjes gezien van die toestand en ik zeg, de huidige situatie is er nog nix bij!

Ondertussen worstel ik verder met m'n blog en werd ik er fijntjes op attent gemaakt dat de layout wel héél erg op Windows Vista lijkt! Ben ik lekker mee als verstokt Apple gebruiker! Ik had geen idee, al had ik het kunnen weten vanwege die typische Windows startknop, links onderin. Die knop, waar nu nog een potloodje (?) op afgebeeld is, verander ik nog wel in een knop met een Apple-logo! Dûh! Verders heb ik een andere Flickr-widget geplaatst en wil ik een nog een lightbox om foto's in te plaatsen zodat ik geen hele brede afbeeldingen meer in de blogs hoef te zetten. Zo blijf ik bezig en leer ik steeds beter code lezen…

Update-1: 04-02-2010: Windows Orb rechts links onderin vervangen voor een Apple Orb ;-)

Update-2: 04-02-2010: Lightbox toegevoegd. Klik op de Apple-Orb link hierboven en kijk of 't werkt…

In de goede oude tijd van de gulden was ik vast donateur van een aantal stichtingen. Onder andere de nierstichting en het aidsfonds. Er zijn veel meer stichtingen die goed werk doen, maar deze twee had ik om persoonlijke redenen gekozen. Iedere maand maakte ik een bedrag over naar voornoemde stichtingen. Bruintje trok dat toen makkelijk omdat Bruintje destijds financieel beter in z'n vel zat dan nu. Dat geeft ook te denken trouwens; al jaren doe ik hetzelfde werk maar financieel ga ik er geen reedt op vooruit, eerder het tegenovergestelde. Toen ik vorig jaar op een racecircuit in de warme zon kilometers camerakabel binnen stond te trekken bedacht ik me dat er tóch ergens iets mis is gegaan in m'n carriere. 25 jaar geleden ben ik namelijk bij de tv als kabelsleper begonnen en 25 jaar later sta ik nog steeds aan die rode spaghetti te trekken. Ik zag er de humor even niet van in. Anderen wel, maar dat terzijde; ik had het over donateur zijn van stichtingen. Ik gaf aan de stichtingen naar draagkracht, dus het bedrag kon per maand verschillen. Maar op een gegeven moment viel er een acceptgiro in de bus waarop ik niet meer zelf een bedrag kon invullen. In plaats daarvan had ik de keuze tussen een stel van te voren ingevulde bedragen. Ik hoefde alleen maar een kruisje te zetten. Het minimum was 25 gulden. De stichting had dus een minimumbedrag bepaald. Wilde ik een tientje overmaken, dan kon dat niet. Dat schoot mij danig in het verkeerde keelgat want hoewel zo'n stichting er vast een mooi en begrijpelijk verhaal omheen zou weten te motiveren las ik; met minder dan 25 gulden zijn we niet tevreden… Later volgden andere stichtingen en ben ik gestopt met doneren. Ook omdat het om allerhande redenen financieel opeens een stuk minder ging en ik domweg de draagkracht niet meer had/heb om er liefdadigheid op na te kunnen houden. Althans, niet in de mate waarin ik dat vroegâh deed.

Nu lees ik in de courant dat het Rode Kruis opeens zomaar de donatie van alle vrijwillige donateurs met een euro per maand verhoogd heeft, waardoor de jaarbijdrage van 20 naar 36 euro gaat. Een verhoging van 60%. Hoppa, wordt zomaar even gedaan, en dat bij automatische incasso's. Dat kan en mag volgens mij helemaal niet, maar ja…wie ben ik? De directeur staat voor 141.000 euro op de loonlijst dus ik kan me de verontwaardiging van de donateurs wel voorstellen.

Net als bij de Hartstichting waar een vertrekkende graaidirecteur een half miljoen meekreeg. Zijn opvolger harkt 132.000 op jaarbasis binnen. Hoe moeten al die vrijwillige collectanten zich dan voelen, die door weer en wind op pad gaan? Dan sta je toch ook met je bus te rammelen in de wetenschap dat je het salaris van de (ex)directie aan het ophalen bent? Vergis je niet hoor, als er aan de deur een collectebus onder m'n neus wordt geschoven geef ik altijd, en bovenstaande discussie doe ik die beste mensen niet aan, maar ik denk er wel het mijne van…

Vanochtend om 07:00 naar Grûn vertrokken en daar pas vier uur later aangekomen. Glibberend en glijend over onverantwoord onbegaanbare snelwegen in een busje op zomerbanden. Ruksneeuw en stuifijs was ons deel! Op tien kilometer van Groningen kregen we bericht dat de wedstrijd was afgelast. Maar we zijn toch naar het stadion gegaan om een crosstalk tussen de Grûnningse directie en de studio in Aalsmeer te verzorgen. De scheidsrechter had het veld goedgekeurd maar de directie nam z'n verantwoordelijkheid, gezien de toestand van de wegen in de noorderlijke provincies, en blies in overleg met de KNVB de zaak af. Een prima beslissing!

Alleen denk ik dan, zou zo'n beslissing niet de avond te voren genomen kunnen worden? Omdat men van alle kanten info krijgt dat het zondag leed en ellende wordt qua sneeuw en ijs? Dan hoeven er geen peperdure regiewagens naar Groningen en Limburg te glibberen. Dan hoeft de technische crew z'n ziel en zaligheid niet op het spel te zetten op het moment dat het KNMI en de ANWB in koor roepen; blijf thuis, blijf thuis…

De directie schonk na de crosstalk een paar flessen Beerenburg uit en trakteerde ons bovendien op diverse schalen vol heerlijkheden, want men had tevens te vieren dat de club, door de afgelasting van de wedstrijd tegen Heerenveen, winterkampioen van het noorden is… ;-)

Jaren geleden, echt in de bloeitijd van de 4:3 glasbuis, zag ik een documentaire over het werk van Nederlandse filmcameramannen, aan elkaar geleuterd door ene Cees van Eeden. Die hele docu was voorzien van een breedbeeldkader, zodat op de 4:3 glasbuis een zwarte balk boven en onderin het scherm te zien was. Dat was toen érg hip en vooruitstrevend, al heeft men het waarschijnlijk gedaan om het 1:1.85 filmkader te immiteren. Al het tentoongespreide werk van de Nederlandse cameramannen werd door de makers van de docu in dit breedbeeldformaat weergegeven, óók als de fragmenten niet in 1:1.85 waren gedraaid. Er bestaan namelijk heel veel filmformaten, van 4:3 tot extreem cinemascope. Ik heb met gekromde tenen naar die docu zitten kijken, omdat het werk van de cameramannen in feite door de makers van de docu opnieuw gekadreerd werd, wat een minachting voor het werk van de DOP verraadt…

Gisteren zag ik, ergens op die 90 kanalen die ik heutzutage heb, een film over cameraman John Fernhout. Mooi in 16:9 breedbeeld. Nu draaide Fernhout z'n eerste film in 1934 op Paaseiland en die film heeft hij niet in 16:9 gedraaid kan ik u melden. De getoonde fragmenten van Fernhout's films werden echter allemaal in breedbeeld getoond. Het gevolg laat zich raden; afgesneden hoofden danwel voeten en volkomen verminkte kaders die Fernhout nóóit zo gemaakt heeft! Dus je neemt als documaker de moeite om een film over een cameraman te maken en herkaderd vervolgens zijn werk. Mag ik dat gepruts van de bovencategorie vinden? Hoe moeilijk kan het zijn om binnen een 16:9 film, de oude fragmenten gewoon in 4:3 weer te geven? Gemakzucht is het! En geen idee hebben wat je aan het doen bent…

Afgelopen vrijdag de 13e zat ik me stilletjes te verheugen op een vrij weekend. Heel stilletjes maar hoor, want al was er vanwege de interland Italië – Nederland dan geen voetbal, er waren wél andere sporten gaande en bovendien is het snif en snotterweer, waarmee de kans op ziekmeldingen met sprongen stijgt. En ja hoor; in plaats van vrij te zijn stond ik dus opeens drie dagen bij de Worldcup in de Friesche schaatstempel Thialf, om daar op diezelfde vrijdag de 13e, getuige te zijn van de dramatische en droevige aftocht van Marianne Timmer. De 500 meter voor vrouwen was nog maar net begonnen toen er een golf van ontzetting door het ijsstadion sloeg; Timmer was snoeihard de boarding ingetorpedeerd door een collega schaatster, die haar in haar val meenam. Boarding of niet, het resultaat van de valpartij is een breuk in haar hiel en nog wat verdwaalde botsplinters aldaar. Ze kan de winterspelen in Vancouver vergeten en wellicht betekent vrijdag de 13e november 2009 wel het einde van haar prachtige carriere…

Bij het ZDF was gisteravond een lange live uitzending vanuit Berlijn te zien, naar aanleiding van de festiviteiten rond de herdenking van de val van De Muur. Er werd een aanzienlijke rij, enorm grote dominostenen omgegooid en niemand anders dan Lech Wałesa, de dappere electricien die in de 80er jaren op de scheepswerf van Gdansk het radarwerk wat uiteindelijk tot de val van het communisme heeft geleidt in weking zette, mocht de eerste dominosteen omduwen. Wat dat aangaat hadden ze geen betere kandidaat kunnen krijgen! Onderuitgezakt op de bank zag ik dat het vrijwel meteen mis ging; de beeldverbinding van de steadicam, die mee zou gaan met de vallende rij stenen, werd bruut verbroken waardoor er blijkbaar blinde paniek uitbrak in de regiewagen, want het bevroren beeld van de weggevallen verbinding bleef secondenlang staan. Niemand kwam op 't idee om gewoon naar de volgende camera in de reeks te schakelen, die even verderop langs de dominostenen stond en toen men dat wél deed waren de vallende stenen al gepasseerd. Gevolg; moment supreme compleet gemist. Nou weet ik uit ervaring dat er bij grote live uitzendingen van alles en nog wat mis kan gaan, dus zat ik niet meteen met m'n oordeel klaar. De rest van de uitzending verliep trouwens prima en de kijkers zagen de lange rij stenen keurig vallen, op de hielen gezeten door weer een andere steadicam. Die steadicam stond op een zogenaamde Segway. Ik dacht nog, is dat nou wel slim, om met zo'n zware uitrusting op een gemotoriseerde tweewieler te gaan staan? De cameraman moet dan zowel de steadicam als de Segway bedienen en bovendien een aardig shot maken. De SegwayCam bleek uiteindelijk de oorzaak van de problemen bij het omduwen van de eerste steen te zijn geweest; het ding botste tegen Lech Wałesa en ging met cameraman en al onderuit. Da's toch vrij link kan ik u melden. Vallen met een steadicam kan tot zeer ernstige rugkwetsuren leiden, met alle gevolgen van dien. Anyway; hierrrr meer foto's van het incident…

De situatie is als volgt. Er zit een satellietschotel aan de muur. Eentje met een dubbele LNB. Voor niet ingewijden; daar komen twee coaxkabels uit waardoor er twee tv's afzonderlijk mee bediend kunnen worden. De ene kabel loopt langs de muur naar beneden en verdwijnt via een klein gaatje naar de satellietontvanger in de huiskamer. De andere kabel gaat door de dakkapel richting slaapkamer, alwaar een tweede tv met sattellietontvanger staat. Nu wil het geval dat de dakkapel, waar dus de tweede kabel doorheen loopt, vervangen moest worden. Dus trek ik de coaxkabel terug en leg die in de slaapkamer zodat de oude dakkapel gesloopt kan worden zonder dat de kabel beschadigd wordt. Vervolgens vraag ik de dakkapelbouwers om de kabel weer naar buiten te werken VOORDAT de nieuwe dakkapel geplaatst wordt. Dat scheelt weer gaatjes boren. Daarna ben ik naar Parijs vertrokken.

Ik ben net weer terug en ben even wezen kijken naar het resultaat van al die bouwwerkzaamheden. Mooie nieuwe dakkapel hoor, met isolatieglas en van die zogenaamde Duitse ramen die je kan openen maar die ook kunnen kiepen. Prima allemaal en nog waterdicht ook! Alleen, waar was nou toch het uiteinde van de coaxkabel gebleven die aan de satellietontvanger in de huiskamer zit? Nergens te vinden, terwijl ik 'm toch buiten op de achterplaats had achtergelaten om 'm later weer snel aan de schotel, die vanwege een steiger even van de muur gehaald moest worden, te kunnen prikken. Ik volg de kabel dan maar vanaf het punt waar 'ie de huiskamer uitkomt en naar boven richting schotel gaat. En ik volg 'm verder richting nieuwe dakkapel alwaar 'ie onder de dakpannen verdwijnt en slinks via een prachtige kleine opening in de slaapkamer eindigt. In de slaapkamer ligt nog steeds de tweede coaxkabel, die dus naar buiten had gemoeten. Eigenlijk liggen nu beide kabels in de slaapkamer. Wat ik nu dus kan doen is twee satellietontvangers met elkaar verbinden. Iets wat volslagen nutteloos is. Die sukkels aardige werkmannen hebben de verkeerde kabel, de verkeerde richting op door de dakkapel getrokken. Ik word daar zó moedeloos van! Hangende schouders en m'n hoofd vol watten! Heb ik álles goed uitgedacht en het twéé keer gevraagd en uitgelegd. Ik heb de twee noeste werkers de kabel, die naar buiten moest, laten zien en gezegd dat ze 'm maar in de dakgoot moesten leggen, zodat ik 'm daar dan later wel zou vinden. En tóch gaat 't mis! Welke taal moet ik spreken om dit soort simpele zaken gedaan te krijgen? Welke god moet ik aanbidden en welk offer moet ik brengen? Snappen die gasten dan niet dat 't uiteinde van de kabels aan de satellietschotel bevestigd moet worden? Van welke planeet komen die primaten?

Morgen maar 's kijken hoe ik die fuckup weer op ga lossen…

Vandaag heeft pappie het Snapchen der Woche gescoord! Eerder op de dag was ik bij oma in Bochum en op de terugweg ging ik even bij CentrO in Oberhausen kijken of ik nog 'n paar fijne winter c.q werkschoenen kon scoren omdat m'n huidige setje na twee jaar reeds versleten en zo lek als een mandje is. Bij Voswinkel hebben ze een hele wand met berg/wandel/trekkerdetrek en werkschoenen dus daar ging ik naar binnen. Omdat ik m'n oog al eerder op een paar Meindl's had laten vallen wist ik dus dat ze bij PerrySport 179,99 euri's en bij De Vrijbuiter 154.90 euri's kosten. Vandaar dat ik verheugd opkeek toen ik bij Voswinkel een stapel van die Meindl's voor 99,95 in de uitverkoop zag staan! Dát noem ik nog 's een koopje! Vervolgens kreeg ik van de verkoopster nog een soort coupon waarmee ik aan de kassa nóg eens 10 euro extra korting kreeg! Ik zeg, het moet niet gekker worden! Spaar ik op een lullige vrijdagmiddag toch even dik 90 euri's op een paar origneel echte Meindl's uit! 89.95; daar ben ik zeer tevreden over want ik ben dan wel geen Zeeuw maar us ben wel zunig… ;-)

Update: …en ze zitten als gegoten en lopen heerlijk…