Bestemming Berlijn

Opgewekt wandelde ik afgelopen zondag de 18e naar mijn brug in Moskou. Ik heb het over de Большой Каменный мост en dat is sinds vorig jaar mijn brug omdat ik toen slag heb moeten leveren met vier verschillende regimenten veiligheidstroepen om er op te komen! Tijdens m'n wandeling viel het me op dat de beveiliging sinds de laatste editie van de Bavaria City Race behoorlijk was aangescherpt, iets wat veel, zoniet alles te maken heeft met de recente aanslagen op de metro van Moskou. Het getroffen Lubyanka Station ligt op een steenworp afstand. Ik was de gelukkige bezitter van maar liefts drie accreditaties waar dik gedrukt Персонал op stond, wat personeel betekent! En verdomd het werkte; ik werd overal keurig doorgelaten en bereikte zowaar de tweede regiewagen alwaar regisseur Bas met z'n handen in het haar zat omdat niets werkte zoals het zou moeten en er op last van een stel uniformen met petten cameraposities verplaatst waren. Omdat ik afgelopen jaar gedoe had met de veiligheidstroepen op de brug vroeg ik Olga, onze tolk, of ze een briefje in het Russisch voor me wilde schrijven met daarin uitleg wie ik ben en wat ik kom doen. Een gouden greep want nadat ik twee keer het briefje aan mannen in uniform liet lezen bereikte ik het midden van de brug, waar m'n camera stond. Maar naast m'n camera stond een uniform die niet van plan was mij m'n werk te laten doen, geen boodschap had aan accreditaties en al helemaal niet aan briefjes. Een document van toestemming wilde hij zien, het liefst eentje met een stempel, verpakt in een rood plastic hoesje. Hij liet me er eentje als voorbeeld zien. Zo'n document had ik niet dus toog ik weer terug naar Olga, die de Russen maar tot actie moest zien te bewegen. Ik meende te maken te hebben met een veiligheidsman van het Kremlin omdat de brug zich vlakbij de presidentiële ingang van het Kremlin bevindt en men wat nerveus wordt als men daar een camera op richt. Olga ging met me mee naar de brug om een en ander op te lossen en tijdens die discussie heb ik snel m'n camera ingesteld en een totaalshot van het Kremlin voorgezet zodat regisseur Martijn, die in de eerste regiewagen zat, het shot tóch kon gebruiken in het geval ik geen toestemming kreeg daar te staan. Iets wat de veiligheidsman wel degelijk in de gaten had en wat 'm helemaal niet beviel; ik mocht de camera niet meer aanraken! Ook Olga kreeg geen poot aan de grond en gezamelijk gingen we weer terug naar de regiewagen. Even ter verduidelijking; er stonden twee regiewagens omdat er op sommige plekken bij het Kremlin geen bekabeling mag liggen. Daarom is gekozen voor twee registratiewagens die onderling met glasvezel zijn verbonden. Alleen kwam men nét 50 meter glasvezel te kort… Anyway; Olga vertelde me dat de beambte helemaal niet van de veiligheidsdienst van het Kremlin was, maar van het Departement van Bruggen en dat de organisatie was vergeten dat departement in te lichten over het feit dat op een van hun bruggen een camera zou komen te staan. En uitgerekend vandaag ging dat departement zich laten gelden; geen bestempelde documenten betekende geen beelden! Opeens kreeg ik te horen dat er telefonisch toestemming was verleend, dus wandelde ik weer terug naar de brug. Ik heb 'n half uurtje staan werken toen er weer een beambte van het Departement van Bruggen opdook. Weer moest ik een document met stempel ophoesten. En omdat ik zo'n document nog steeds niet had kon ik wederom opkrassen! Een aardige politieman, die me al een paar keer heen en weer had zien lopen, vroeg me wat er aan de hand was en zei dat van veel lopen m'n schoenzolen zouden verslijten. Het was een leuk gesprek in Engels, Russisch en gebarentaal en hij liep behulpzaam met me mee om met het Departement van Bruggen in overleg te gaan. Maar ook de vriendelijke agent kreeg niet voor elkaar dat ik er mocht staan. Weer terug dus. Uiteindelijk kwam er een tolk van de organisatie met me mee die een stukje oud Russische intimidatie opvoerde; naam, rang, afdeling, bellen met de hoogste baas de ze te pakken kon krijgen, telefoon aan de brugbeambte geven die vervolgens werd afgeblaft en de zaak was opgelost. De rest van de middag was de Большой Каменный мост weer mijn brug!

Hierrrr foto's uit Mockba en daarrrr foto's in m'n eigen setje…

Een Poolse MiG-29 passeert de regiewagen op luchtmachtbasis Gilze-Rijen na de Luchtmachtdagen 2010.

Het is een HDR van één RAW-bestand en in de wolkenpartij gaat 't mis. Ik krijg dat gedoe met HDR van single-files maar niet onder de knie, hoewel deze, van een Poolse Sukhoi SU-22, alweer een stuk beter is (geen tegenlicht)

Update: Het moet beter kunnen dus heb ik de goed raad van Bas T opgevolgd en heb zeven belichtingen van dat ene RAW bestand getrokken en dat samengevoegd tot een HDR. En tevens heb ik dat irritante torentje weggepoetst. Hierrrr het resultaat in Hi-Res…

Als voorbereiding op PinkPop zit ik wat concert-dvd's te kijken. Gewoon om in de stemming te komen. Oude meuk van vroegâh waarbij ik achter de camera heb gestaan; Clouseau in Groningen en Golden Earring op 't strand van Scheveningen enzo. Maar ook Aerosmith in Nijmegen. Het übervrolijkst werd ik van een concert waar ik (helaas) niet achter de camera stond, niet in de laatste plaats vanwege de locatie; Going To California van Tears For Fears. Da's al een heel oud concert, uit 1990 en toen moet het revolutionair geweest zijn! Behalve dat het concert gewoon met tv-camera's is opgenomen is er ook gebruik gemaakt van Video-8 camcorders waarvan de beelden zowel in kleur als zwart/wit gebruikt zijn. En men heeft een camera op een glasbuismonitor gezet en zo de weergegeven beelden opnieuw en soms extreem close hergebruikt, zodat je de beeldlijnen gaat zien. En dat allemaal zowel recht als scheef in beeld. Kortom; alles waar beelden van te fabrieken zijn heeft men gebruikt en men heeft alle dogma's over hoe het moet overboord gekiept, zo zien we ook regelmatig heen en weer spoelende beelden voorbij komen. Spoelende betamachines dus. Omdat ik alleen een gruizige vhs van dat concert had, heb ik er zelf een dvd van gebakken en ik vind 't nog steeds een feest om naar te kijken! Het herinnerde me er ook aan dat ik die geweldige cd van ze nog even op de mp3 moet zetten! Anyway, kijk zelf naar Mad World, een van die zeldzame nummers waarvan de latere cover beter is dat het origineel want de ingetogen uitvoering van Gary Jules is werkelijk schitterend! Hierrr de clip, in één take geregisseerd door wonderkind Michel Gondry!

Omdat we vrijdag nix doen op PinkPop komen we pas vrijdagavond laat in Limburg aan. Dat betekent helaas dat ik de blitzkrieg van Rammstein ga missen. Da's nou jammer. Vandaar in dit theater; Reise Reise uit een van de beste concert dvd's die ik heb; Völkerball!

Update: Over Rammstein gesproken; ik heb dubbel gelegen om een knap stukje montage! Mwhoehahahaha…

Waarom heb ik eigenlijk een tv, zo vroeg ik me laatst af. Meer precies; waarom heb ik een kabelaansluiting? Van de 90 kanalen die ik tot m'n beschikking heb bestaat de helft uit totaal niet interessante kolder. Over de andere helft zap ik soms moedeloos heen en weer, in de hoop iets van m'n gading te vinden. Vaak blijf ik hangen bij de Geschiedenis kanalen, National Geographer en Discovery. En ik moet bekennen dat ik BBC 4 als fantastische zender heb ontdekt! Maar verder val ik van 't ene reclameblok in 't andere zodat ik me laatst afvroeg of de commerciele zenders onderling soms afspreken om reclameblokken gelijktijdig te plannen zodat zappen zinloos is. Al bijna twee jaar heb ik een Full-HD scherm waar ik nog nooit Full-HD op heb bekeken. Ik kan via UPC wel wat HD kanalen krijgen, maar nog niet zo lang geleden zag ik Full-HD beelden die regelrecht van de satelliet geplukt waren en schrok ik me een hoedje; de beloofde details verwaterden net zoals bij gewoon SD. Misschien zag ik content van een brakke satelliet maar hoe ik ook keek, bij de bebaarde man op het scherm kon ik niet ieder afzonderlijk baardhaartje zien, terwijl dat nou juist in Full-HD wél de bedoeling is. Een Blue-Ray speler? Mwhoa, beetje duur, die schijfjes. Dan blijft de Media Player over en daarmee begeef ik me dan in een zompig moeras van wat er wel en wat er niet mag. Ik weet 't. Qua laatste snufjes ben ik echt een digibeet en loop ik zwaar achter de feiten aan maar straks heb ik wél een schijf van 1 TB vol met speelfilms in Full-HD, zodat m'n scherm eindelijk tot z'n recht komt. Die speelfilms zijn gedownload en dat is niet stafbaar of illegaal; uploaden wél. De inhoud van de harde schijf krijg ik dus via collega's die onderling hun gedownloade content uitwisselen. Mijn schijf draait dan mee in de datapompcaroussel. Vroeger leende je van vriendjes een LP en die nam je dan met een cassetterecorder of bandrecorder op. Net zoals je onderling boeken uitwisselde. De tijd staan niet stil en een harde schijf laten vollopen met films is een ongeveer hetzelfde als het ouderwetse lenen en opnemen van een LP. En of het nou illegaal danwel strafbaar is om via een mediaplayer, gedownloade content te bekijken of niet; het zal me jeuken! Zolang James Cameron nog een half miljard kan opsoeperen om Avatar te maken die vervolgens een veelvoud aan miljarden opbrengt, zal het wel meevallen met de geleden schade door downloaden.

Vandaag las ik via GeenStijl, die de platendraaiers van Buma en Brein die alleen maar verboden en magnie roepen al tijden op de huid zitten, twee interessante artikelen. Een over schade door downloaden en een over gelazer rond e-books…

En dan nog wat; waarom kan ik niet gewoon legaal via iTunes een film downloaden?

Update: iTunes? Laat maar, want legaal via de iTunesStore gekochte films (kan alleen via US iTunesStore) kunnen met de media player niet worden bekeken: "…does not support protected premium content such as movies or music from the iTunes® Store…" Waarvan acte. Je betaald dus voor je film maar je mag 'm niet op je HD scherm bekijken. Ben ik gek, of is het zo dat dit soort crap de illegaliteit juist in de hand werkt?

Ondertussen heb ik de hele set-up werkend, waarbij ik bij een eerste test van m'n stoel lazerde vanwege de prachtige kwaliteit van Full-HD, en hangt de harde schijf nu aan de datapomp. Er is nogthans één nadeel en dat is dat er geen DTS-audio kan worden weergegeven. Maar dat gaat goed komen!

Als je de 50 gepasseerd bent moet je omkijken. Dat schijnt erbij te horen. Omkijken dus. Maar niet in wrok. Verre van dat. Ik moet echter wel bekennen dat ik de loop der chronologie een beetje kwijt ben. Dat komt omdat ik de cameraopleiding twee keer heb moeten doen en dus twee keer een cameratest heb moeten ondergaan. Waarom twee keer? In 1986 moest ik naar strafkamp opleidingscentrum Santbergen voor de opleiding tot camera-operator. Dat was een verkort A-Blok van drie weken. Later, toen ik serieus aangenomen werd, ben ik wederom naar Santbergen geschopt om de hele cursus nóg een keer te doorlopen, maar nu de volledige versie. Destijds moest je drie langdurige en intensieve opleidingsblokken volgen om jezelf cameraman te mogen noemen; het A, B en C-blok. Kom daar nú nog maar eens om! Tegenwoordig kan iedereen die een camera kan tillen zich cameraman noemen, met alle gevolgen van dien… Maar ondanks dat de opleiding werd gegeven door een despoot die de cursisten tot op hun schoenveters affakkelde om ze naar eigen inzicht tot slaafse mediumzagers te boetseren, heb ik wél de nodige bagage meegekregen. Want buiten de eindeloze en soms dodelijk saaie cameraoefeningen, die tot doel hadden heer en meester over de weerbarstige LDK-3 te worden, werd er ook de nodige theorie onder onze hersenpannen gestampt. Beeldanalyse, semiotiek, optiek en beeldtechniek bijvoorbeeld. Maar ook kennis van klassieke muziek en instrumentherkenning, zodat je een regisseur geen klarinet voorschoteld als 'ie een fagot wil zien. Is echt voorgekomen hoor, waarop de regisseur brulde; een fagot, een fagot, een fagotverdomme! :-) De hele cameraopleiding was een leuke tijd. De despoot zagen we niet zoveel want vaak kwamen ervaren cameramannen een dagje lesgeven en zo leerde je de meest uiteenlopende en kleurrijke types kennen, van in de zestiger jaren blijven steken hippies tot oude NTS rotten die Swiebertje en Pipo nog hadden opgenomen!

Maar voordat ik in 1986 naar Santbergen mocht diende ik me op een dag te melden in Studio-5. Daar zou men mij een cameratest afnemen. Ik was toen nog kabelsjouwer en had al vreselijke verhalen gehoord over de beruchte pianorijder en toen ik de studio betrad zag ik 'm al staan; een grote zwarte concertvleugel met daarvoor een vrij nieuwe LDK-6 in ruststand… Eerst werd m'n kennis over beeldhoeken en afstanden tot een object getest maar dat was gesneden koek want makkelijk en logisch bovendien. Daarna moest ik nieuwe uitsnede's maken van een serie foto's die op zich al goed waren. Da's lastiger maar als je de essentie van de foto in het oog houdt is er binnen elke afbeelding een reeks andere uitsnede's te maken die ook goed zijn. Dat hoort iedere cameraman te weten, met name als 'ie ergens op gaat inzoomen. Na die twee testjes werd ik naar de gereedstaande LDK-6 gedirigeerd. Ik kreeg 'n paar minuten om de camera voor eigen gebruik in te stellen, gade geslagen door een stel kritisch kijkende cameramannen die het uiteindelijk allemaal voor het zeggen hadden. De te maken camerabeweging werd uit de doeken gedaan en ik mocht 'm een paar keer oefenen. Voor insiders: aan de linkerkant close op de toetsen beginnen, daarna uitzoomen en naar rechts rijden, achter de pianeur langs om aan de rechterkant weer in te zoomen naar de toetsen. Dan langzaam omhoog tilten naar een en-profiel close-up van de pianeur, die in werkelijkheid camerachef was, om vervolgens via een pisboog naar een frontaal totaal van de gehele vleugel te rijden, het liefst zonder krassen in de zijkant van het instrument te trekken. Daarna volgde het bevel om langzaam in te zoomen naar de hamertjes die de snaren betokkelden en vervolgens langzaam omhoog te tilten naar een medium van de pianeur camerachef. Als je na de eerdere pisboog op de juiste plek bent uitgekomen, zit de pianeur precies in de driehoek die door de schuine klep en de klepstandaard wordt gevormd. Dat lukte allemaal. Daarna moest ik nog doorzoomen naar een kale Tukker die in de achtergrond stond en later m'n mentor werd. Die oefening heeft alles in zich; zoomen, scherpstellen, kader verleggen, rijden en sturen van een dolly zonder decorstukken aan vlokken te beuken, op de juiste plek uitkomen (dus anticiperen) en coordinatie van jezelf en de manier waarop je achter de camera beweegt. De aanwezige heren keken op een monitor en mompelden wat met elkaar. Geen spoor van tevredenheid of afkeuring. Ik werd vriendelijk bedankt en mocht opzouten. Toen ik de studio uitliep stond daar een concurent volgende kandidaat te wachten. En? En?, vroeg 'ie nerveus. Pianorijder, zei ik…

Pas veel later vroeg ik m'n mentor waarom ik als kabelsjouwer de pianorijder voor m'n kiezen kreeg, dat was immers een oefening voor gevorderden. Het was omdat ik in de koffiepauze's altijd met de camera's aan het knoeien oefenen was. Men wilde wel eens zien of al dat geoefen ook tot resultaten had geleidt…

Het was pas 19 februari maar desondanks was de kamer warm en bedompt en waren de gordijnen gesloten. Het kan ook luxaflex geweest zijn, m'n geheugen laat me hier even in de steek. Door de kieren kliefden straaltjes pril zonlicht naar binnen waarin dansende stofjes te zien waren. Het tafreel deed me denken aan The Godfather, waarin een scene met een soortgelijke sfeer te zien is, prachtig gefotografeerd door Gordon Willis. In het diffuse tegenlicht zaten aan een rond tafeltje vier moeilijk kijkende en bovenal zwijgzame heren, waardoor het koude zweet me uitbrak. Ik bevond mij namelijk in de beruchte Kamer-8 van het politburo der dienstdoende camerachefs van de voormalige Nederlandsche Staatsomroep, inmiddels tot NOB omverzelfstandigd. Hoe was ik daar nou verzeilt geraakt? Wel, ik was op een onbewaakt ogenblik van kabelsjouwer tot camera-operator gepromoveerd en werd nét goed genoeg geacht om een medium van een nieuwslezer te kunnen uitknippen, toen ik een advertentie in het lokale suffertje opmerkte waarin te lezen viel dat het NOB 1e-cameramannen zocht. In het wild loslopende 1e-cameramannen, vrouwen ook, werden verzocht zich per ommegaande te melden bij het politburo, alwaar hen een prettige en goedbetaalde carriere in het vooruitzicht werd gesteld. Het probleem was echter dat er buiten het NOB geen 1e-cameramannen te vinden waren. Op een gegeven moment kwam ik in de troosteloze gang bij Kamer-8 een van de camerachefs tegen. Die liepen namelijk wel in het wild rond. Dus vraag ik langs m'n neus weg of ik solliciteren kon. Hoongelach was mijn deel! Of ik soms niet gelezen had dat ze 1e-cameramannen en niet minder dan 1e cameramannen zochten! Jazeker had ik dat wel, maar die vind je niet buiten de deur, dus moet je cameramensen gaan opleiden, was mijn redenatie. Nounou, jaja, we zullen wel 's zien, maar je kan het natuurlijk altijd proberen, was het antwoord van de chef en geamuseerd liep hij verder. Die avond heb ik een uurtje zitten zweten om in m'n netste handschrift een sollicitatiebrief te componeren en die vervolgens brutaal te posten. Een paar weken later zat ik bij de Godfathers in Kamer-8…

Een licht bebaarde, op een Griekse volkszanger gelijkend heerschap keek me strak aan en blééf me strak aankijken toen hij zich langzaam naar voren boog en de stilte brak met de vraag; …..je drinkt toch wel koffie…..?

Aan het verdere sollicitatiegesprek heb ik bepaald geen warme herinneringen overgehouden en ik was ervan overtuigd vierkant gesjeesd danwel door de mand gevallen te zijn toen ik twee dagen later opeens als camera-operator mee moest naar Nederland Muziekland. Normaal gesproken was dat te hoog gegrepen voor operators, maar de bij Nederland Muziekland dienstdoende 1e cameraman was een van de heren in die duistere kamer. Ik vermoedde een soort test om eens te zien hoe ik me overeind zou houden tijdens een stressvol live programma (ook dát nog) vanuit de Peppermill te Heerlen, toen nog een gewone discotheek. Ik kwam terecht achter een LDK-25 op een ploverdolly met te zachte banden, waarmee ik meer dan eens op twee wielen de bocht nam om op tijd op de volgende set te zijn. Het programma werd strak geregisseerd door Eduard Huis in 't Veld en de regie-assistente was Joyce ter Weijden. Joyce heeft me gered, want onderweg was ik een paar keer volkomen de weg kwijt en dat had ze feilloos door, vandaar dat ze wat extra cue's in m'n oor brulde. De allerbeste regie-assistentes zaten destijds bij Veronica. Die meiden hebben de standaard gezet en de lat een paar meter hoger gelegd. Na afloop van de uitzending wilde ik dood, zo overtuigd was ik dat ik de gecamoufleerde cameratest niet naar behoren had volbracht. Ik voelde me een prutser.

Enkele weken later plofde er een brief van het NOB op de deurmat. Ik was aangenomen en kon op 8 augustus 1988 met de opleiding beginnen…

De glasvezelkabel komt eraan!

Ik zou me als UPC en XS4ALL maar alvast zorgen gaan maken.
Want UPC genereerd steeds vaker kapotgecomprimeerde rommel,
en XS4ALL rekent de hoofdprijs voor m'n lousy 4MB ADSL verbinding.

Ben benieuwd wat straks de alternatieven zijn…

Even terug naar 3D, want dat is de laatste tijd erg heet. Op het internet blijf ik maar lezen dat het Buma Harpengala van twee weken geleden de eerste 3D uitzending in de Nederlandsche televisiegeschiedenis is geweest en dat die succesvol is verlopen. Nou loop ik al wat langer rond op dees' aardkloot en ik meen me toch vaag te herinneren dat ik vroegâh al eens met zo'n rood/groen brilletje voor de glasbuis heb gezeten. Alleen heb ik geen idee meer waar en wanneer. Even googelen dus en na een paar simpele muisklikken tover ik de volgende quote op m'n 2D-scherm. Lees en laat 't even bezinken: In 1982 was er nog een indrukwekkende kennismaking met driedimensionale tv beeldbeleving. De NOS verzorgde onder de naam "3D-dimensionaal EXPERIMENT" een 3D televisieuitzending bij wijze van 3D demo. Deze eerste Nederlandse driedimensionale televisieuitzending, een samenwerking van NOS tv, Philips en ZDF was op basis van anaglyphs. Bij deze tv techniek is het met een speciale 3D bril (rood glas links en groen rechts), mogelijk tv dieptebeeld te ervaren. Juist ja, 1982, ik verzin 't niet, hierrrr de bron. Dus 28 jaar nadat de NOS de eerste 3D uitzending in Nederland heeft verzorgd, beweerd men bij het Harpengala dat ze in 2010 de eerste zijn. Bij het Harpengala is overigens sprake geweest van een gemengde registratie, 'n soort 2D/3D mix alshetware. Er stonden drie 3D-rigs en de rest van de camera's waren gewoon 2D die via een truukje 3D zijn gemaakt. Regelrechte nep dus, waarbij ik stel dat er geen mens ter wereld is die nu en in de toekomst met een lullig rood/groen brilletje op z'n neus een avond lang naar vage kleurloze beelden gaat zitten kijken, alleen om diepte te beleven. No way!

Voor een cameraman is het spelen met 3D natuurlijk een hele leuke bezigheid en uitdagend bovendien! Vandaar dat we afgelopen week wat geexperimenteerd hebben met 3D-TV. Niet met stokoude techniek die louter rommel genereerd maar wel op normale schermen bekeken kan worden, maar met 3D volgens de laatste stand der wetenschap en in full-color, waar je dus een speciaal 3D-scherm voor nodig hebt. En dan heb je ook nog steeds een 3D bril nodig, maar die zijn wat modieuzer dan de kartonnen rood/groene scheelkijkers die je bij een bekend weekblad moest kopen kado kreeg. In de studio hebben we wat muziek opgenomen, we zijn in Thialf geweest om te kijken wat 3D bij het schaatsen oplevert en we waren bij Ajax-PSV, wat de nodige luidkeelse WOW ervaringen opleverde! We hebben veel inzicht gekregen in wat je wel en niet kan doen met 3D en wat er aan cameraposities en cameravoering moet veranderen voor een optimale 3D registratie. Kortom; de eerste schermutselingen met de nieuwe techniek hebben we glansrijk gewonnen, en het ziet er allemaal ge-wel-dig uit! Mits je natuurlijk een 3D-scherm hebt. Maar die kan je nog vóór het WK voetbal gewoon kopen! En dan klikken we hierrrr voor een setje foto's van de afgelopen week. Was leuk! Ik zeg; 3D? Anytime!

Update: M'n gewaardeerde oude cameramentor H.E te Tukkerstad heeft eens wat navraag gedaan bij een van de cameramannen van het NOS 3D Experiment uit 1982. Hier zijn antwoord: Inderdaad hebben we experimenten met 3D gedaan. Het jaar 1982 zal wel ongeveer goed zijn. De onderwerpen waren schaatsen in Heerenveen, een goochelact van Fred Kaps, de door jou genoemde Concorde op Schiphol en volgens mij nog iets met motoren op Zandvoort. Rudolf Spoor deed de regie… Grappig dat na zoveel jaar men weer gaat experimenteren en opnieuw het wiel uitvinden. Nou ja, met HD gebeurde hetzelfde, en zie na 20 jaar komt er toch leven in de brouwerij…
 

De Philips LDK-6. Jááááren mee gewerkt; 'n ontzettend fijne camera!
Is nu een museumstuk. Er staat er eentje in Beeld & Geluid.

Qua oude rommel hierrrr 'n leuke site!

Het is natuurlijk geen wonder en bovendien volkomen terecht dat een film als The Hurt Locker er met zes Oscars vandoor gaat en het spierballenvertoon van Avatar slecht met drie, minder aansprekende Oscars, ver achter zich laat. Dat was gewoon voorspelbaar. Hoewel ik Avatar nog niet heb gezien hoor ik links en rechts wel signalen dat de film qua verhaal geen reedt voorsteld maar dat 'ie technisch superieur is aan alles wat er tot nu toe aan 3D in de bioscoop is verschenen. Dus zijn technische Oscars voor Avatar op z'n plaats en feliciteren we Katherine Bigelow die als eerste vrouwelijke regisseur het beeldje in ontvangst mocht nemen! Voor een film met échte mensen… Ooit heb ik eens een echte Oscar mogen vasthouden. Dat was de Oscar die Fons Rademakers in 1987 voor De Aanslag heeft ontvangen. Daags na de uitreiking in Hollywood was Rademakers te gast bij Veronica's Nieuwslijn en aangezien vers opgeleide camerafeuten toen met grote regelmaat op actualiteitenrubrieken werden geparkeerd, stond ik daar achter de camera. Vlak voor de uitzending kwam Rademakers met z'n Oscar de studio binnen en mochten "we" het beeldje even vasthouden. De Oscar ging van hand tot hand tot de toneelmeester zich er over ontfermde en het ding weer schoonpoetste qua vingerafdrukken. Er bestonden toen nog geen kleine digitale cameraatjes dus bestaat er helaas geen foto van een langharige Jo met een echte Oscar in z'n hand. Da's dan weer jammer…

Soms zap ik vlak voor het slapen gaan nog even langs sterren24, een zender met louter Hollandsche artiesten van twijfelachtig allooi die meestal hossend door diverse horecagelegenheden hun liederen ten gehore brengen. Of op het strand van een Spaanse costa met de onvermijdelijke rotspartij op de achtergrond. Ik word altijd erg blij van die zender, het is namelijk zó slecht dat het weer goed is! Er geldt daar een merkwaardig soort omgekeerd evenredigheid. De videoclips zijn ook bijna allemaal, zonder uitzondering hilarisch! Cult en Camp! Noem maar op! En je slaapt er goed van ;-) Ter zake nu! Mijn HD-scherm is een wonder der techniek; als ik 't lerp des avonds uitzet, staat 'ie de volgende dag nog steeds op hetzelfde kanaal! Is dat geniaal of hoezitut? Dus ik zet gisteravond de tv aan en schrok me vervolgens een hoedje! Een welgemeend gretverrrdegrettverdegretver ontsnapte me luidkeels, want ik zag allerhande onheil op het scherm! Wat krijgen we gretverrrr nou? Dat scherm is pas anderhalf jaar oud en nu al kaput? Ik zag allemaal uit dekking liggende beelden waar geen chocola van te maken viel! Alle vloeibare kristallen volledig in de war! Snel verder gezapt en wat schetst mijn verbazing; alle andere kanalen waren sjiek-de-friemel! Wat is er dan aan de hand? Snel even de programmagids erbij; het bleek een uitzending in 3D te zijn. Maar dan wel eentje met achterhaalde techniek uit de 50-er jaren van de vorige eeuw! En bovendien nep 3D! Ik zag namelijk diverse camera's in beeld en die camera's hadden maar één lens! En neem van mij aan dat je voor de échte 3D beleving twéé camera's en dus twéé lenzen nodig hebt! Al het andere is nep! Daar valt niet over te discussieren! Wie nog een oude Viewmaster in de kast heeft liggen pakt 'm er even bij. Schijfje erin é voila; echt 3D volgens het principe van de oog-paradox parallax! En daarmee bedoel ik dat je linkeroog een ander plaatje ziet dan je rechteroog en dat je hersenbrei er vervolgens diepte van bakt! Bekijk anders deze stereofoto's even. Ga ongeveer 50 cm van je scherm zitten en kijk scheel. En wel op zo'n manier dat de twee afbeeldingen over elkaar heen vallen. Als je het goed doet verschijnt er tussen de twee afbeeldingen in een derde afbeelding, en die heeft diepte! Het vergt enige oefening, maar het werkt: echt 3D volgens het principe van de oog-paradox parallax! En guess what; dat principe is al rond 1853 gepattendeerd en werkt beter dan het red/green anaglyph wat ik gisteravond op de tv voorbij zag komen! De huidige stand van de techniek in tv-land is al zo ver dat er echte 3D uitzendingen gemaakt kunnen worden. Echt 3D; opgenomen met twee camera's en twee lenzen waarna software de rest doet. Simpel gesproken. En geloof me; je weet niet wat je meemaakt als je écht 3D op een écht 3D scherm hebt gezien! Ik heb het gezien en ik ben van mening dat als de 3D schermen betaalbaar worden en de productiekosten van een 3D uitzending binnen de perken blijven, de impact wel eens hetzelfde kan zijn als de overgang van zwart/wit naar kleur! Dat is wat ik denk. En ik denk ook dat red/green anaglyph zuigt!

Ooit kreeg ik van een geliefde vriendin een kartonnen doos vol met oude antieke camera's. Daar zat onder andere een heuse stereo-camera tussen. Een Rolleidoscop uit pakweg 1926. Ik roep al 'n poosje dat ik er eens wat foto's mee ga maken want alles aan de camera werkt nog! Het enige wat me kan gebeuren is dat 'ie niet meer lichtdicht is maar daar zijn we snel genoeg achter. Ik zal 'm tzt eens schoonmaken (jaha, echt!) en er een rolletje 6×6 aan wagen. Altijd leuk! En als niet, dan toch!

Update: De huidige stand van zaken op 3dtelevisie.info….

Wat 'n verwennerij de laatste tijd voor een Berlijn liefhebber als ik! Films en documentaires in overvloed op de tv, zeg ik. Neem nou vanavond om 23:55 op Nederland 2; een film over konijntjes in de grensstrook tussen de twee muren. En morgen om 22:50 in Holland Doc; een film over 24 uur Berlijn. En dan als uitsmijter op vrijdagavond om 23:40 op Nederland 2 de geweldige speelfilm Goodbye Lenin waarin een Oost Berlijnse vrouw vóór de Wende in coma raakt en pas ná de Wende weer ontwaakt. Maar omdat ze nog zwak is en geen stress kan verdragen verteld niemand haar dat de DDR niet meer bestaat… Aanrader! Laat maar draaien die harddisk recorders! En al dat schoons wordt ons voorgeschoteld door dat langharig werkschuw tuig van den VPRO, zoals mijn opa zaliger altijd te pas en te onpas riep. Gisteravond heb ik op De Belg naar een lange film over de opkomst en ondergang van de DDR zitten kijken, terwijl ik afgelopen maandag op het ZDF aangenaam verrast werd door de aangrijpende film Das Wunder Von Berlin. Even zoeken en ja hoor, ook het ZDF heeft een mediatheek zodat de complete film hierrrr bekeken kan worden!

Ondertussen zijn de bezoekersaantallen op m'n Flickr site spectaculair gestegen en wordt deze set veelvuldig bekeken. Morgen bekijken ze die set in de klas van m'n dochter, omdat ze het daar ook over de Berlijnse Muur hebben gehad. En ze neemt een van m'n kroonjuwelen mee naar school; een zelfgehakt stukje Muur, afkomstig van het stuk aan de Zimmerstrasse, tussen Checkpoint Charlie en het oude ministerie van de Luftwaffe…

Bij het ZDF was gisteravond een lange live uitzending vanuit Berlijn te zien, naar aanleiding van de festiviteiten rond de herdenking van de val van De Muur. Er werd een aanzienlijke rij, enorm grote dominostenen omgegooid en niemand anders dan Lech Wałesa, de dappere electricien die in de 80er jaren op de scheepswerf van Gdansk het radarwerk wat uiteindelijk tot de val van het communisme heeft geleidt in weking zette, mocht de eerste dominosteen omduwen. Wat dat aangaat hadden ze geen betere kandidaat kunnen krijgen! Onderuitgezakt op de bank zag ik dat het vrijwel meteen mis ging; de beeldverbinding van de steadicam, die mee zou gaan met de vallende rij stenen, werd bruut verbroken waardoor er blijkbaar blinde paniek uitbrak in de regiewagen, want het bevroren beeld van de weggevallen verbinding bleef secondenlang staan. Niemand kwam op 't idee om gewoon naar de volgende camera in de reeks te schakelen, die even verderop langs de dominostenen stond en toen men dat wél deed waren de vallende stenen al gepasseerd. Gevolg; moment supreme compleet gemist. Nou weet ik uit ervaring dat er bij grote live uitzendingen van alles en nog wat mis kan gaan, dus zat ik niet meteen met m'n oordeel klaar. De rest van de uitzending verliep trouwens prima en de kijkers zagen de lange rij stenen keurig vallen, op de hielen gezeten door weer een andere steadicam. Die steadicam stond op een zogenaamde Segway. Ik dacht nog, is dat nou wel slim, om met zo'n zware uitrusting op een gemotoriseerde tweewieler te gaan staan? De cameraman moet dan zowel de steadicam als de Segway bedienen en bovendien een aardig shot maken. De SegwayCam bleek uiteindelijk de oorzaak van de problemen bij het omduwen van de eerste steen te zijn geweest; het ding botste tegen Lech Wałesa en ging met cameraman en al onderuit. Da's toch vrij link kan ik u melden. Vallen met een steadicam kan tot zeer ernstige rugkwetsuren leiden, met alle gevolgen van dien. Anyway; hierrrr meer foto's van het incident…

De situatie is als volgt. Er zit een satellietschotel aan de muur. Eentje met een dubbele LNB. Voor niet ingewijden; daar komen twee coaxkabels uit waardoor er twee tv's afzonderlijk mee bediend kunnen worden. De ene kabel loopt langs de muur naar beneden en verdwijnt via een klein gaatje naar de satellietontvanger in de huiskamer. De andere kabel gaat door de dakkapel richting slaapkamer, alwaar een tweede tv met sattellietontvanger staat. Nu wil het geval dat de dakkapel, waar dus de tweede kabel doorheen loopt, vervangen moest worden. Dus trek ik de coaxkabel terug en leg die in de slaapkamer zodat de oude dakkapel gesloopt kan worden zonder dat de kabel beschadigd wordt. Vervolgens vraag ik de dakkapelbouwers om de kabel weer naar buiten te werken VOORDAT de nieuwe dakkapel geplaatst wordt. Dat scheelt weer gaatjes boren. Daarna ben ik naar Parijs vertrokken.

Ik ben net weer terug en ben even wezen kijken naar het resultaat van al die bouwwerkzaamheden. Mooie nieuwe dakkapel hoor, met isolatieglas en van die zogenaamde Duitse ramen die je kan openen maar die ook kunnen kiepen. Prima allemaal en nog waterdicht ook! Alleen, waar was nou toch het uiteinde van de coaxkabel gebleven die aan de satellietontvanger in de huiskamer zit? Nergens te vinden, terwijl ik 'm toch buiten op de achterplaats had achtergelaten om 'm later weer snel aan de schotel, die vanwege een steiger even van de muur gehaald moest worden, te kunnen prikken. Ik volg de kabel dan maar vanaf het punt waar 'ie de huiskamer uitkomt en naar boven richting schotel gaat. En ik volg 'm verder richting nieuwe dakkapel alwaar 'ie onder de dakpannen verdwijnt en slinks via een prachtige kleine opening in de slaapkamer eindigt. In de slaapkamer ligt nog steeds de tweede coaxkabel, die dus naar buiten had gemoeten. Eigenlijk liggen nu beide kabels in de slaapkamer. Wat ik nu dus kan doen is twee satellietontvangers met elkaar verbinden. Iets wat volslagen nutteloos is. Die sukkels aardige werkmannen hebben de verkeerde kabel, de verkeerde richting op door de dakkapel getrokken. Ik word daar zó moedeloos van! Hangende schouders en m'n hoofd vol watten! Heb ik álles goed uitgedacht en het twéé keer gevraagd en uitgelegd. Ik heb de twee noeste werkers de kabel, die naar buiten moest, laten zien en gezegd dat ze 'm maar in de dakgoot moesten leggen, zodat ik 'm daar dan later wel zou vinden. En tóch gaat 't mis! Welke taal moet ik spreken om dit soort simpele zaken gedaan te krijgen? Welke god moet ik aanbidden en welk offer moet ik brengen? Snappen die gasten dan niet dat 't uiteinde van de kabels aan de satellietschotel bevestigd moet worden? Van welke planeet komen die primaten?

Morgen maar 's kijken hoe ik die fuckup weer op ga lossen…