Bestemming Berlijn

Even terug naar 3D, want dat is de laatste tijd erg heet. Op het internet blijf ik maar lezen dat het Buma Harpengala van twee weken geleden de eerste 3D uitzending in de Nederlandsche televisiegeschiedenis is geweest en dat die succesvol is verlopen. Nou loop ik al wat langer rond op dees' aardkloot en ik meen me toch vaag te herinneren dat ik vroegâh al eens met zo'n rood/groen brilletje voor de glasbuis heb gezeten. Alleen heb ik geen idee meer waar en wanneer. Even googelen dus en na een paar simpele muisklikken tover ik de volgende quote op m'n 2D-scherm. Lees en laat 't even bezinken: In 1982 was er nog een indrukwekkende kennismaking met driedimensionale tv beeldbeleving. De NOS verzorgde onder de naam "3D-dimensionaal EXPERIMENT" een 3D televisieuitzending bij wijze van 3D demo. Deze eerste Nederlandse driedimensionale televisieuitzending, een samenwerking van NOS tv, Philips en ZDF was op basis van anaglyphs. Bij deze tv techniek is het met een speciale 3D bril (rood glas links en groen rechts), mogelijk tv dieptebeeld te ervaren. Juist ja, 1982, ik verzin 't niet, hierrrr de bron. Dus 28 jaar nadat de NOS de eerste 3D uitzending in Nederland heeft verzorgd, beweerd men bij het Harpengala dat ze in 2010 de eerste zijn. Bij het Harpengala is overigens sprake geweest van een gemengde registratie, 'n soort 2D/3D mix alshetware. Er stonden drie 3D-rigs en de rest van de camera's waren gewoon 2D die via een truukje 3D zijn gemaakt. Regelrechte nep dus, waarbij ik stel dat er geen mens ter wereld is die nu en in de toekomst met een lullig rood/groen brilletje op z'n neus een avond lang naar vage kleurloze beelden gaat zitten kijken, alleen om diepte te beleven. No way!

Voor een cameraman is het spelen met 3D natuurlijk een hele leuke bezigheid en uitdagend bovendien! Vandaar dat we afgelopen week wat geexperimenteerd hebben met 3D-TV. Niet met stokoude techniek die louter rommel genereerd maar wel op normale schermen bekeken kan worden, maar met 3D volgens de laatste stand der wetenschap en in full-color, waar je dus een speciaal 3D-scherm voor nodig hebt. En dan heb je ook nog steeds een 3D bril nodig, maar die zijn wat modieuzer dan de kartonnen rood/groene scheelkijkers die je bij een bekend weekblad moest kopen kado kreeg. In de studio hebben we wat muziek opgenomen, we zijn in Thialf geweest om te kijken wat 3D bij het schaatsen oplevert en we waren bij Ajax-PSV, wat de nodige luidkeelse WOW ervaringen opleverde! We hebben veel inzicht gekregen in wat je wel en niet kan doen met 3D en wat er aan cameraposities en cameravoering moet veranderen voor een optimale 3D registratie. Kortom; de eerste schermutselingen met de nieuwe techniek hebben we glansrijk gewonnen, en het ziet er allemaal ge-wel-dig uit! Mits je natuurlijk een 3D-scherm hebt. Maar die kan je nog vóór het WK voetbal gewoon kopen! En dan klikken we hierrrr voor een setje foto's van de afgelopen week. Was leuk! Ik zeg; 3D? Anytime!

Update: M'n gewaardeerde oude cameramentor H.E te Tukkerstad heeft eens wat navraag gedaan bij een van de cameramannen van het NOS 3D Experiment uit 1982. Hier zijn antwoord: Inderdaad hebben we experimenten met 3D gedaan. Het jaar 1982 zal wel ongeveer goed zijn. De onderwerpen waren schaatsen in Heerenveen, een goochelact van Fred Kaps, de door jou genoemde Concorde op Schiphol en volgens mij nog iets met motoren op Zandvoort. Rudolf Spoor deed de regie… Grappig dat na zoveel jaar men weer gaat experimenteren en opnieuw het wiel uitvinden. Nou ja, met HD gebeurde hetzelfde, en zie na 20 jaar komt er toch leven in de brouwerij…
 

De Philips LDK-6. Jááááren mee gewerkt; 'n ontzettend fijne camera!
Is nu een museumstuk. Er staat er eentje in Beeld & Geluid.

Qua oude rommel hierrrr 'n leuke site!

Het is natuurlijk geen wonder en bovendien volkomen terecht dat een film als The Hurt Locker er met zes Oscars vandoor gaat en het spierballenvertoon van Avatar slecht met drie, minder aansprekende Oscars, ver achter zich laat. Dat was gewoon voorspelbaar. Hoewel ik Avatar nog niet heb gezien hoor ik links en rechts wel signalen dat de film qua verhaal geen reedt voorsteld maar dat 'ie technisch superieur is aan alles wat er tot nu toe aan 3D in de bioscoop is verschenen. Dus zijn technische Oscars voor Avatar op z'n plaats en feliciteren we Katherine Bigelow die als eerste vrouwelijke regisseur het beeldje in ontvangst mocht nemen! Voor een film met échte mensen… Ooit heb ik eens een echte Oscar mogen vasthouden. Dat was de Oscar die Fons Rademakers in 1987 voor De Aanslag heeft ontvangen. Daags na de uitreiking in Hollywood was Rademakers te gast bij Veronica's Nieuwslijn en aangezien vers opgeleide camerafeuten toen met grote regelmaat op actualiteitenrubrieken werden geparkeerd, stond ik daar achter de camera. Vlak voor de uitzending kwam Rademakers met z'n Oscar de studio binnen en mochten "we" het beeldje even vasthouden. De Oscar ging van hand tot hand tot de toneelmeester zich er over ontfermde en het ding weer schoonpoetste qua vingerafdrukken. Er bestonden toen nog geen kleine digitale cameraatjes dus bestaat er helaas geen foto van een langharige Jo met een echte Oscar in z'n hand. Da's dan weer jammer…

Soms zap ik vlak voor het slapen gaan nog even langs sterren24, een zender met louter Hollandsche artiesten van twijfelachtig allooi die meestal hossend door diverse horecagelegenheden hun liederen ten gehore brengen. Of op het strand van een Spaanse costa met de onvermijdelijke rotspartij op de achtergrond. Ik word altijd erg blij van die zender, het is namelijk zó slecht dat het weer goed is! Er geldt daar een merkwaardig soort omgekeerd evenredigheid. De videoclips zijn ook bijna allemaal, zonder uitzondering hilarisch! Cult en Camp! Noem maar op! En je slaapt er goed van ;-) Ter zake nu! Mijn HD-scherm is een wonder der techniek; als ik 't lerp des avonds uitzet, staat 'ie de volgende dag nog steeds op hetzelfde kanaal! Is dat geniaal of hoezitut? Dus ik zet gisteravond de tv aan en schrok me vervolgens een hoedje! Een welgemeend gretverrrdegrettverdegretver ontsnapte me luidkeels, want ik zag allerhande onheil op het scherm! Wat krijgen we gretverrrr nou? Dat scherm is pas anderhalf jaar oud en nu al kaput? Ik zag allemaal uit dekking liggende beelden waar geen chocola van te maken viel! Alle vloeibare kristallen volledig in de war! Snel verder gezapt en wat schetst mijn verbazing; alle andere kanalen waren sjiek-de-friemel! Wat is er dan aan de hand? Snel even de programmagids erbij; het bleek een uitzending in 3D te zijn. Maar dan wel eentje met achterhaalde techniek uit de 50-er jaren van de vorige eeuw! En bovendien nep 3D! Ik zag namelijk diverse camera's in beeld en die camera's hadden maar één lens! En neem van mij aan dat je voor de échte 3D beleving twéé camera's en dus twéé lenzen nodig hebt! Al het andere is nep! Daar valt niet over te discussieren! Wie nog een oude Viewmaster in de kast heeft liggen pakt 'm er even bij. Schijfje erin é voila; echt 3D volgens het principe van de oog-paradox parallax! En daarmee bedoel ik dat je linkeroog een ander plaatje ziet dan je rechteroog en dat je hersenbrei er vervolgens diepte van bakt! Bekijk anders deze stereofoto's even. Ga ongeveer 50 cm van je scherm zitten en kijk scheel. En wel op zo'n manier dat de twee afbeeldingen over elkaar heen vallen. Als je het goed doet verschijnt er tussen de twee afbeeldingen in een derde afbeelding, en die heeft diepte! Het vergt enige oefening, maar het werkt: echt 3D volgens het principe van de oog-paradox parallax! En guess what; dat principe is al rond 1853 gepattendeerd en werkt beter dan het red/green anaglyph wat ik gisteravond op de tv voorbij zag komen! De huidige stand van de techniek in tv-land is al zo ver dat er echte 3D uitzendingen gemaakt kunnen worden. Echt 3D; opgenomen met twee camera's en twee lenzen waarna software de rest doet. Simpel gesproken. En geloof me; je weet niet wat je meemaakt als je écht 3D op een écht 3D scherm hebt gezien! Ik heb het gezien en ik ben van mening dat als de 3D schermen betaalbaar worden en de productiekosten van een 3D uitzending binnen de perken blijven, de impact wel eens hetzelfde kan zijn als de overgang van zwart/wit naar kleur! Dat is wat ik denk. En ik denk ook dat red/green anaglyph zuigt!

Ooit kreeg ik van een geliefde vriendin een kartonnen doos vol met oude antieke camera's. Daar zat onder andere een heuse stereo-camera tussen. Een Rolleidoscop uit pakweg 1926. Ik roep al 'n poosje dat ik er eens wat foto's mee ga maken want alles aan de camera werkt nog! Het enige wat me kan gebeuren is dat 'ie niet meer lichtdicht is maar daar zijn we snel genoeg achter. Ik zal 'm tzt eens schoonmaken (jaha, echt!) en er een rolletje 6×6 aan wagen. Altijd leuk! En als niet, dan toch!

Update: De huidige stand van zaken op 3dtelevisie.info….

Wat 'n verwennerij de laatste tijd voor een Berlijn liefhebber als ik! Films en documentaires in overvloed op de tv, zeg ik. Neem nou vanavond om 23:55 op Nederland 2; een film over konijntjes in de grensstrook tussen de twee muren. En morgen om 22:50 in Holland Doc; een film over 24 uur Berlijn. En dan als uitsmijter op vrijdagavond om 23:40 op Nederland 2 de geweldige speelfilm Goodbye Lenin waarin een Oost Berlijnse vrouw vóór de Wende in coma raakt en pas ná de Wende weer ontwaakt. Maar omdat ze nog zwak is en geen stress kan verdragen verteld niemand haar dat de DDR niet meer bestaat… Aanrader! Laat maar draaien die harddisk recorders! En al dat schoons wordt ons voorgeschoteld door dat langharig werkschuw tuig van den VPRO, zoals mijn opa zaliger altijd te pas en te onpas riep. Gisteravond heb ik op De Belg naar een lange film over de opkomst en ondergang van de DDR zitten kijken, terwijl ik afgelopen maandag op het ZDF aangenaam verrast werd door de aangrijpende film Das Wunder Von Berlin. Even zoeken en ja hoor, ook het ZDF heeft een mediatheek zodat de complete film hierrrr bekeken kan worden!

Ondertussen zijn de bezoekersaantallen op m'n Flickr site spectaculair gestegen en wordt deze set veelvuldig bekeken. Morgen bekijken ze die set in de klas van m'n dochter, omdat ze het daar ook over de Berlijnse Muur hebben gehad. En ze neemt een van m'n kroonjuwelen mee naar school; een zelfgehakt stukje Muur, afkomstig van het stuk aan de Zimmerstrasse, tussen Checkpoint Charlie en het oude ministerie van de Luftwaffe…

Bij het ZDF was gisteravond een lange live uitzending vanuit Berlijn te zien, naar aanleiding van de festiviteiten rond de herdenking van de val van De Muur. Er werd een aanzienlijke rij, enorm grote dominostenen omgegooid en niemand anders dan Lech Wałesa, de dappere electricien die in de 80er jaren op de scheepswerf van Gdansk het radarwerk wat uiteindelijk tot de val van het communisme heeft geleidt in weking zette, mocht de eerste dominosteen omduwen. Wat dat aangaat hadden ze geen betere kandidaat kunnen krijgen! Onderuitgezakt op de bank zag ik dat het vrijwel meteen mis ging; de beeldverbinding van de steadicam, die mee zou gaan met de vallende rij stenen, werd bruut verbroken waardoor er blijkbaar blinde paniek uitbrak in de regiewagen, want het bevroren beeld van de weggevallen verbinding bleef secondenlang staan. Niemand kwam op 't idee om gewoon naar de volgende camera in de reeks te schakelen, die even verderop langs de dominostenen stond en toen men dat wél deed waren de vallende stenen al gepasseerd. Gevolg; moment supreme compleet gemist. Nou weet ik uit ervaring dat er bij grote live uitzendingen van alles en nog wat mis kan gaan, dus zat ik niet meteen met m'n oordeel klaar. De rest van de uitzending verliep trouwens prima en de kijkers zagen de lange rij stenen keurig vallen, op de hielen gezeten door weer een andere steadicam. Die steadicam stond op een zogenaamde Segway. Ik dacht nog, is dat nou wel slim, om met zo'n zware uitrusting op een gemotoriseerde tweewieler te gaan staan? De cameraman moet dan zowel de steadicam als de Segway bedienen en bovendien een aardig shot maken. De SegwayCam bleek uiteindelijk de oorzaak van de problemen bij het omduwen van de eerste steen te zijn geweest; het ding botste tegen Lech Wałesa en ging met cameraman en al onderuit. Da's toch vrij link kan ik u melden. Vallen met een steadicam kan tot zeer ernstige rugkwetsuren leiden, met alle gevolgen van dien. Anyway; hierrrr meer foto's van het incident…

De situatie is als volgt. Er zit een satellietschotel aan de muur. Eentje met een dubbele LNB. Voor niet ingewijden; daar komen twee coaxkabels uit waardoor er twee tv's afzonderlijk mee bediend kunnen worden. De ene kabel loopt langs de muur naar beneden en verdwijnt via een klein gaatje naar de satellietontvanger in de huiskamer. De andere kabel gaat door de dakkapel richting slaapkamer, alwaar een tweede tv met sattellietontvanger staat. Nu wil het geval dat de dakkapel, waar dus de tweede kabel doorheen loopt, vervangen moest worden. Dus trek ik de coaxkabel terug en leg die in de slaapkamer zodat de oude dakkapel gesloopt kan worden zonder dat de kabel beschadigd wordt. Vervolgens vraag ik de dakkapelbouwers om de kabel weer naar buiten te werken VOORDAT de nieuwe dakkapel geplaatst wordt. Dat scheelt weer gaatjes boren. Daarna ben ik naar Parijs vertrokken.

Ik ben net weer terug en ben even wezen kijken naar het resultaat van al die bouwwerkzaamheden. Mooie nieuwe dakkapel hoor, met isolatieglas en van die zogenaamde Duitse ramen die je kan openen maar die ook kunnen kiepen. Prima allemaal en nog waterdicht ook! Alleen, waar was nou toch het uiteinde van de coaxkabel gebleven die aan de satellietontvanger in de huiskamer zit? Nergens te vinden, terwijl ik 'm toch buiten op de achterplaats had achtergelaten om 'm later weer snel aan de schotel, die vanwege een steiger even van de muur gehaald moest worden, te kunnen prikken. Ik volg de kabel dan maar vanaf het punt waar 'ie de huiskamer uitkomt en naar boven richting schotel gaat. En ik volg 'm verder richting nieuwe dakkapel alwaar 'ie onder de dakpannen verdwijnt en slinks via een prachtige kleine opening in de slaapkamer eindigt. In de slaapkamer ligt nog steeds de tweede coaxkabel, die dus naar buiten had gemoeten. Eigenlijk liggen nu beide kabels in de slaapkamer. Wat ik nu dus kan doen is twee satellietontvangers met elkaar verbinden. Iets wat volslagen nutteloos is. Die sukkels aardige werkmannen hebben de verkeerde kabel, de verkeerde richting op door de dakkapel getrokken. Ik word daar zó moedeloos van! Hangende schouders en m'n hoofd vol watten! Heb ik álles goed uitgedacht en het twéé keer gevraagd en uitgelegd. Ik heb de twee noeste werkers de kabel, die naar buiten moest, laten zien en gezegd dat ze 'm maar in de dakgoot moesten leggen, zodat ik 'm daar dan later wel zou vinden. En tóch gaat 't mis! Welke taal moet ik spreken om dit soort simpele zaken gedaan te krijgen? Welke god moet ik aanbidden en welk offer moet ik brengen? Snappen die gasten dan niet dat 't uiteinde van de kabels aan de satellietschotel bevestigd moet worden? Van welke planeet komen die primaten?

Morgen maar 's kijken hoe ik die fuckup weer op ga lossen…

Zo viel ik gisteravond op De Belg in een film over kruipende kriebelbeestjes en heb ik me weer eens zitten verbazen over de wonderen der natuur. Er bestaat namelijk een insectensoort die maar liefst 17 jaar onder de grond verborgen blijft om vervolgens precies op tijd en allemaal tegelijk uit de grond te kruipen om niets anders te doen dan vreten, neuqen en eitjes leggen waarna ze massaal sterven. We hebben het over miljarden(!) periodieke Cicaden van de 17-jarige cyclus waarvan de larven na 17 jaar als bij klokslag bovengronds komen, in een boom klimmen en daar ontpoppen tot een volwassen Cicade. Dat beest is niets meer dan een omhulsel met voortplanting als enige doel. Ze hebben geen natuurlijke vijanden en staan erg onvast op hun pootjes waardoor ze massaal uit de boom lazeren en opgegeten worden door zo'n beetje elk in het woud levend dier, want de Cicaden blijken een niet te versmaden lekkernij. Ze worden met miljoenen tegelijk opgepeuzeld maar dat maakt de Cicaden geen reet uit want weldra zitten alle bosdieren propvol en houdt de schranspartij vanzelf op terwijl er dan nog steeds miljoenen Cicaden over zijn. De macht van het getal. De Cicaden leggen hun eitjes in de boom en als de larven uitkomen klauteren die naar beneden om wéér 17 jaar onder de grond te gaan zitten afwachten tot hun interne wekker gelijktijdig afgaat. Wat getallen betreft is het opmerkelijk dat de Cicaden priemgetallen gebruiken. 17 is een priemgetal. Er zijn ook Cicadensoorten die eens in de 13 jaar tevoorschijn komen. 13 is ook een priemgetal. Natuurlijk zijn er wetenschappers en wiskundigen aan het werk getogen om het gebruik van priemgetallen door deze insecten te onderzoeken. Het blijkt een verdedigingsmechanisme tegen dommere vijanden te zijn. Hierrrr een aardig artikel over Cicaden en priemgetallen. Ik weet het inmiddels zeker; mocht dees' aardkloot getroffen worden door exorbitante natuurrampen, nieuwe ijstijden, enorme meteorietinslagen of invasies van kwaadaardige buitenaardsen, dan delft den mensch het onderspit en leven insecten vrolijk verder…

Vlak na de aanslagen op 11 september 2001 verschenen er foto's van anonieme fotografen op de etalageruit van een leegstaand pand in New York. Al snel werd het pand als tentoonstellingsruimte geopend en iedereen die een foto van de tragedie had gemaakt kon die daar aan het grote publiek tonen. Daar is het magistrale boek Here Is New York uit voortgekomen wat ik voor m'n dochter gekocht heb omdat de aanslagen één dag voor haar eerste verjaardag plaatsvonden en haar verjaardag voor altijd en eeuwig vooraf zal gaan door herdenkingen en herinneringen. Ze krijgt het als ze oud genoeg is om te beseffen wat er is gebeurt. Bij History Channel moeten ze hebben gedacht dat zoiets ook met bewegende beelden te maken moet zijn en dat idee resulteerde in de indringende documentaire 102 Minutes That Changed America. Er zat 102 minuten tussen de inslag van het eerste vliegtuig in het WTC en het ineenstorten van de torens. De film duurt óók 102 minuten zodat de tijdlijn der gebeurtenissen synchroon loopt met de werkelijkheid. Behalve in Nederland natuurlijk want hier heerst de historische diepgang van een surfplank en duurde de film vanwege reclameonderbrekingen 125 minuten. Ik heb ademloos zitten kijken naar die verzameling amateurvideo's en nooit eerder uitgezonden journaalbeelden. Naar mensen die niet kunnen bevatten wat ze zien en niet willen geloven dat de torens die al jaren het uitzicht vanuit hun woonkamer bepaalden opeens weg zijn. Naar communicatie tussen de studio en de cameraman in de nieuwsheli die de gebouwen ziet instorten en zich zorgen maakt over z'n collega's aan de voet van de torens. Vanavond is er nóg 'n documentaire op de buis die naar verluidt uit amateurbeelden bestaat; In Memoriam: New York City. En morgen is m'n dochter jarig.

Toen ik afgelopen voorjaar de bühne zag waarop het meisje uit Almelo haar zangkunsten zou vertonen dacht ik een kort momentje, oops, gaat ze niet volledig verzuipen op die merkwaardig vormgegeven stage? De bühne was langer dan breed en bovendien minimalistisch; een soort gigantische T waar een op z'n kant gelegde U bovenop lag, alshetware. Van voren gezien was alles smal, inclusief het projectiescherm; dat was in 'n beeldverhouding van pakweg 21×9 maar dan op z'n kant. Wat moet dat worden op breedbeeld? Dit zou een dvd opleveren waarbij de zijcamera's een hele grote rol zouden gaan spelen. De cameraopstelling was er dan ook prima op afgestemd met grote cranes links en rechts die de smalle bühne opeens in volle glorie tevoorschijn toverden. De rondom geposteerde closecamera's deden de rest. Ilse de Lange had die middag het hele concert al een keer gereperteerd. Niet een paar nummertjes, nee, helemáál! Ik heb Ilse vaker zien optreden, als voorprogramma van Marco Borsato bijvoorbeeld en iedere middag speelde ze daar weer haar hele set en met zichtbaar veel lol en plezier! Anyway, het was een prachtig optreden, die avond de 21e maart 2009, en gisteren, in Almelo notabene, heb ik delen van de zojuist verschenen dvd bekeken en zag ik dat het goed was. Het is derde dvd waar we/ik met regisseur Hans Pannecoucke aan hebben gewerkt en wat mij betreft mogen er nog vele volgen. Wat 'n feest om met die man te mogen werken! Echt top! Hierrrr de nieuwe clip van Ilse met beelden uit Ahoy. En ja, alles progressive scan (dank je Rein…)

Dit arrogant kijkende sujet is Hans-Jürgen Rösner, gefotografeerd in een rechtbank te Bochum waar hij zojuist op niet mis te verstane wijze heeft gezegd dat het 'm allemaal aan z'n reet zal roesten wat de rechter te melden heeft. Rösner zit een levenslange gevangenisstraf uit en is onlangs in z'n cel op heroinebezit betrapt waardoor hij er nog eens zes maanden bij heeft gekregen (…) En dat boeit Rösner verder niet; hij schijt al jaren op de samenleving, op z'n eigen leven en op dat van anderen. Merkwaardige straf ook, zes maanden extra bovenop levenslang. Trap 'm dan zes maanden de isoleercel in, dát voelt 'ie tenminste. Moet dat nou Jo? Ja dat moet want in augustus 1988 beroofde Rösner met z'n kompaan Dieter Degowski een bank in het Duitse Gladbeck. De zaak liep daarna echter volledig uit de hand waarna het duo in Bremen een bus kaapten om er daarna een kompleet mediaspektakel van te maken. Drie dagen lang zwierven ze kriskras door Duitsland, eerst met die bus en daarna met een Mercedes, op de voet gevolgd door een horde journalisten waardoor het hele gijzeldrama live op tv te zien was. Een van de gijzelaars was Silke Bischoff, een aantrekkelijke blondine waardoor er een soort beauty & the beast ontstond, en dát ging er in als koek! De twee meisjes, vriendinnen van elkaar, werden in de Mercedes voortdurend met vuurwapens bedreigd terwijl de wagen echt omringd was door journalisten. Ik weet nog dat het me toen verbaasde dat er tussen al die media niet een als journalist verklede undercover agent opdook die Degowski en Rösner ter plekke een kogel door hun harses joeg. Ik zat écht op dat moment te wachten en de gelegenheid heeft zich voorgedaan, zo blijkt nu. Degowski had in de bus al een vijftienjarige jongen door het hoofd geschoten terwijl zijn negenjarige zusje moest toekijken. In plaats daarvan greep de Duitse justitie ergens op de autobahn in en werd Silke door Rösner vermoord. Ines Voitle, het andere gegijzelde meisje wist te ontsnappen. Het is deze maand meer dan twintig jaar geleden. Hierrrr een chronologie van het Gijzeldrama van Gladbeck.

Dus ik vraag aan m'n dochter waar ze dan heen wil, qua dagjes uit. Het antwoord liet niet lang op zich wachten. Beeld & Geluid in Hilversum, Corpus in Leiden, da's iets met het menselijk lichaam en het Klimahaus te Bremerhaven. Gisteren zijn we naar Beeld & Geluid geweest. Die glasbak staat bij wijze van spreken in m'n voortuin, maar ik was er nog nooit binnen geweest. Gisteren dus wel en toen werd ik opeens geconfronteerd met het feit dat de camera's waarmee ik vroegâh de meest betoverende en gloedvolle shots maakte nu reeds in het museum staan te verstoffen. En dat alles onder de strenge doch rechtvaardige blik van regiegoeroe en visionair Bob Rooyens die op een prominente plek in de Wall of Fame de zaak overziet ;-) Morgen gaan dochter en ik naar Bremerhaven om te zien wat het Klimahaus te bieden heeft. In iedere geval moderne architectuur, net als bij Beeld & Geluid, dus de supergroothoeklens gaat mee! We maken er een tweedaags tripje van. Volgende week dat Corpus ding en ondertussen gaan we ook nog zwemmen enzo…

Update: Dat Klimahaus is echt prachtig en het hotel was ook prrrrimaaa, met mooi uitzicht op de koop toe…

Bij het Amsterdam Tournament hadden we wat tijd over dus verdwaalde ik in de grote MediaMarkt op de hoek bij de ArenA. In een bak met afgeprijsde dvd's diepte ik er een van Wende op en des avonds laat besloot ik als slaapmutsje nog een stukje te kijken. Ik koos voor de Jacques Brel klassieker Ne Me Quitte Pas. Wende slaagt met vlag en wimpel waar andere artiesten wanhopig hun tanden stuk bijten. Brel en Wende hebben samen iets en dat leidt tot prachtige vertolkingen van zijn magnefieke ouvre. Wende zingt Brel niet, Wende belééft Brel en daarom is het een feest om te zien hoe ze op de bühne haar ziel en zaligheid blootgeeft. Wende is een artieste die niets nodig heeft; als ze er staat, dan stáát ze er ook en dat is dan álles wat ik zien wil. Wende is zo'n zeldzame artiest van wie je gewoon één shot kan laten zien zonder dat het gaat vervelen. Gewoon één medium shot waarin ze haar gang kan gaan. Maar helaas heeft de regisseur van de dvd daar andere ideeën over en zo kan het dus gebeuren dus dat ik midden in Wende's prachtige mimiek een slecht uitgezaagd shot voorgeschotelt krijg van een vrouw die een cello bestrijkt. Slecht, omdat ik de strijkstok de snaren amper zie beroeren want als je dan tóch de cello belangrijker vind dan de zangeres die haar hart uitstort, zorg dan tenminste voor een adembenemend mooi shot! De regisseur heeft de smaak echter te pakken en op het moment dat Wende welhaast smeekt om niet alleen gelaten te worden, wordt de kijker wederom getrakteerd op close-up's van snaren en strijkstokken. Strijkstokken…WTF? Ik wens Wende in de toekomst een regisseur toe die haar talent op waarde weet te schatten. Enfin, oordeel zelf en bekijk daarna die van Brel ook even. Dat bedoel ik dus…

Aangekomen op de Bolshoi Kamenny Most op de dag van de Bavaria City Race in Moskou, keek ik eens om me heen en zag meteen één klein probleempje. Eentje maar, en dat was niet het feit dat de camerakabel in de rivier was gegooid gevallen en daar waarschijnlijk de hele nacht had gelegen. Welnee, die kabel heb ik weer opgevist en in de zon te drogen gelegd. Het "probleempje" zat erin dat er in geen velden of wegen een mogelijkheid tot een sanitaire stop bestond. Ik zou van 12:00 tot pakweg 18:00 op de brug staan en dan moet papie onderweg toch minstens één keertje lozen. C'est la vie… De dichtstbijzijnde dixie stond bij de subregie en om daar te komen zou ik recht voor de presidentiele ingang van het Kremlin het circuit moeten oversteken. Kansloos; veel te veel uniformen van divers pluimage die weinig te maken hadden met zoiets als een accreditatie. Omlopen via de buitenring zou betekenen dat ik door metaaldetectiepoortjes zou moeten, waar het erg druk was, om daarna via de metrotunnel onder het circuit door te kunnen. Een actie die viseversa zeker drie kwartier zou duren. Tijd die er niet was. Rechtsom zou ik de brug van de andere kant kunnen verlaten alwaar een piepklein parkje was waar wederom een roedel uniformen het vastlopende verkeer stonden te regelen. Wildplassen onder de ogen van de Russische pliesie leek mij geen goed plan. Dan maar mind over matter en de hele dag weinig drinken om te kijken hoe lang de oude blaas het zou volhouden. Rond een uur of vier des middags kreeg ik het toch een beetje benauwd. Ik keek om me heen, de zesbaans brug was voor de helft afgezet maar het afgezette deel wemelde van de uniformen. Achter iedere lantarenpaal stond een agent, er patrouilleerden militairen achter me langs en aan weerszijden van m'n camera hingen twee man ordetroepen over de railing. De brug was onneembaar en ik moest plassen. En toen crashte die Bugatti waardoor daar de aandacht voor een poosje naar uitging. Desondanks was ik niet van plan van deze, door al dan niet gedwongen noeste socialistiche arbeid opgetrokken brug uit 1938 regelrecht in de Moskou rivier te plassen. Maar ik had twee flesjes water meegenomen waarvan er eentje driekwart leeg was. Dus snel gebruik maken van het feit dat de Bugatti de aandacht trok, broek los en goed richten in de flesopening. Verlossing! Dop er weer op, doen of je gek bent en je bij het drinken niet in het flesje vergissen. De agent achter de dichtstbijzijne lantarenpaal had het wel gezien maar had er blijkbaar begrip voor. Die jongens stonden daar werkelijk de hele dag. Zonder lunchpakket, zonder drinken en zonder dat ik heb gezien dat ze afgelost werden. Dus misschien moest hij ook wel…