Bestemming Berlijn

Om m'n writersblock te verdrijven en tegelijkertijd een uitdaging te zoeken ben ik met een stevige verherbouw van m'n blog begonnen. Allereerst ben ik naar de laatste versie van Wordpress gegaan. Da's alshetware de motor die het bloggen mogelijk maakt. Zo'n update vergt nogal wat voorbereiding. Draait de server wel de juiste PHP en MySQL versies? Hoe de neuk maak ik back-up's van m'n widgets, thema's, uploads en database? Om over de plethora aan mogelijke fouten tijdens de update nog maar te zwijgen, want het kan allemaal stevig de zeik in gaan! Maar uiteindelijk is het me gelukt om WP 2.9 draaiende te krijgen en verdomd als 't niet waar is; er is al meteen een update naar 2.9.1 beschikbaar… Omdat ik een fix aantal versies had overgeslagen zat ik na de geslaagde update een poosje verbouwereerd te kijken naar m'n nieuwe dashboard, van waaruit ik de blogs maak. Zoveel nieuwe mogelijkheden, dat ik het wiel echt opnieuw moet uitvinden. Gaandeweg kom ik er achter hoe het in de nieuwe omgeving allemaal werkt. De argeloze bloglezer merkt overigens niets van de update maar de blogmaster, zijnde ik zei de gek, dus wel… Al onderzoekend kwam ik er ook achter hoe je met wat simpele code, anoniempjes, spammers en trollen kan blokkeren op basis van hun IP-adres. Sterker nog; ik kan complete firma's bannen door een blokkade op domeinnaam te doen uitgaan. Ook zou ik m'n blogs met een wachtwoord kunnen afschermen en een select groepje trouwe lezers dat wachtwoord geven. Gaan we allemaal niet doen, maar de mogelijkheden zijn er wel.

De nieuwe layout biedt ook aardige mogelijkheden. Het is een door iemand met verstand van zaken geschreven, professioneel thema en het ziet er helemaal chique-de-friemel uit! In alle Mac-browsers komt de layout goed tevoorschijn en ook op Windows machines heb ik nog geen rare toestanden gezien en dat is in het verleden wel eens anders geweest! Er zitten in de layout zelfs uitzonderingen voor Internet Explorer 6; de moeder-aller-brakke-browsers! De vertaling van m'n oude Apple-layout naar de nieuwe verliep vrijwel vlekkeloos, al zijn er altijd kleine dingetjes die ik aangepast wil zien, met name in de rechter kolom. Talk about kolommen; de layout heeft een blogkolom met variabele breedte en een rechterkolom met vaste breedte. Het maakt niet uit hoe breed het browservenster van de gebruiker is; de blogkolom past zich naadloos aan. Rechtsboven ziet men een rechthoekje met een – erin, waarmee drie kolombreedtes gekozen kunnen worden, al naar gelang de wensen van de gebruiker. Onder de blauwe knop linksonder vindt men ook nog wat aardigheden. Zo kan de gebruiker daar tot op zekere hoogte zelf de achtergrond kiezen via "change theme". Als blogmaster raadt ik het thema "light" ten zeerste af, omdat dat de layout bare to the bone stript. Dat thema sloop ik er tzt nog wel uit. Doordat de blogkolom een variabele breedte heeft kan ik niet meer met een kopfoto werken omdat die een vaste breedte heeft. Ik zit nog te broeden op een crea-oplossing voor dit probleempje. Dat houdt de grijze massa in beweging.

Nu nog inspiratie…

…Ik zal ook wel een keertje sterven, daar kom ik echt niet onderuit.
Ik laat mijn liedjes dan maar zwerven, en verder zoek je het maar uit...

Ramses Shaffy (1933 – 2009)

Zo, even checken of ik geen reclame op m'n blog heb staan…eh…nee…'kgeloof 't niet…nou dan kan ik weer eens 'n YouTubeje plaatsen zonder dat ik de Buma achter m'n reedt aan krijg, want dit bericht is slechts de halve waarheid; blogs waar reclamebanners op te vinden zijn, zijn alsnog het sigaartje! Binnenkort toch maar even 'n plug-in plaatsen om de toekomstige Buma spider buiten de deur te houden…

Goed, deze clip behoort tot m'n absolute favorieten! Torn van Nathalie Imbruglia, tezamen met mimespeler Johann Lippowitz, uit het Secret Policeman's Ball 2006. In al die jaren dat ik cameraman ben heb ik heel wat grote shows gedaan en de meeste waren van dertien in een dozijn, maar soms komt er iets langs wat absoluut fantastisch is. Het is een kwestie van smaak, maar deze Torn vind ik dus geweldig! Hierrrr nóg 'n leuke van deze dude, wiens echte naam David Armand is.

Update: Ondertussen bij de Buma…

Spookfietsen, een betrekkelijk nieuw fenomeen. Althans, ik had er nog niet van gehoord, wat wellicht meer over mij zegt dan me lief is, maar goed… Spookfietsen dus. Wat is een spookfiets? Als er ergens in het verkeer een fietser om het leven komt wordt er soms door nabestaanden of vrienden een witte fiets op de plek des onheils geplaatst, ter herinnering aan het noodlottige ongeval. Ze staan overal, al heb ik ze hier in Hilversum en omstreken nog niet gezien. Dat kan natuurlijk ook zijn omdat hier niet zoveel fietsers aan vlokken worden gereden. In ieder geval niet met dodelijke afloop. Het is natuurlijk de bedoeling dat de spookfietsen blijven staan. In Washington DC heeft het gemeentebestuur het gewaagd de spookfiets voor Alice Swanson te verwijderen. Binnen no-time stonden er 22 spookfietsen voor in de plaats. Boodschap; afblijven van de spookfietsen! Natuurlijk is er een website en bestaat er op Flickr al een speciale Ghost Bike Group. Omdat ik graag en regelmatig, maar toch te weinig, in Berlijn fiets, heb ik even opgezocht of er ook spookfietsen in Berlijn staan. Ja hoor; elf stuks, allemaal in 2008 om het leven gekomen. Plattegrond hierrrr en foto's hierrr. De spookfiets op het kleine fotootje bij dit blogje, staat op de hoek van de Bethaniendamm en de Köpenicker Strasse. Deze plek dus… Het zal mij benieuwen wanneer de eerste spookfiets in Nederland opduikt. Of hij staat al ergens en hebben we er geen weet van…

In 2012 komt er een nieuwe Trabant. Tenminste, als tegen die tijd de aarde al niet vergaan is. De herboren Trabant zit al een poosje in de koker. Eerst was er sprake van dat er een newTrabi zou komen met een BMW 316 motor in het vooronder, later dat 'ie gegarandeerd onder de 10.000 euro verkocht zou worden en nu is er sprake van de Trabi nT, een Trabant met electromotor. Dat laatste kon wel eens de achillishiel zijn want met een electromotor kan de nieuwe Trabi niet méér worden dan een leuk stadsautootje met beperkte actieradius. Maar hoogst politiek en milieucorrect is 't idee wel, en daar zal het óók wel om gaan. Als die door Nils Poschwatta ontworpen electroTrabi eenmaal op de markt is, zou ik er als fabrikant meteen een versie met voornoemde BMW motor tegenoverheen gooien, want alleen dán gaat 't ding en succes worden! De Trabi nT heeft in mijn ogen dezelfde retropotentie als de VW Beetle, de Mini en de Fiat 500. Mocht er een versie met benzinemotor komen, die ook nog een strenge winter aankan, dan gaat Jo nú al sparen voor een RetroTrabi! Ech wel!

Gerhard Lauter, beambte bij de Hauptabteilung Pass und Meldewesen, een onderdeel van het Innenministerium van de DDR, begon begin november 1989, samen met drie collega's van de StaSi, en buiten de regering om, met het bedenken van een oplossing om de oostduitse bevolking meer reisvrijheid te geven en de vlucht van oostduitsers via de socialistische broederlanden te stoppen. Dat resulteerde in de verklaring die uiteindelijk door perschef Günter Schabowski op de geruchtmakende persconferentie van de 9e november in Oost-Berlijn werd voorgelezen, en die bekend staat als Schabowski's Zettel. In die verklaring stond dat de oostduitse bevolking zonder verdere poespas naar het buitenland kon reizen, over alle grensposten van de DDR, dus óók over die in Berlijn. Er stond tevens dat de verklaring pas in de vroege ochtend van 10 november, om 04.00 uur, vrijgegeven mocht worden.

De verklaring is vervolgens door de toenmalige Secretaris Generaal van de DDR, Egon Krenz, voorgelezen aan een stel communistische betonkoppen van het Zentralkomitee, die of de stekking van het bericht niet begrepen, of er stilzwijgend mee akkoord gingen. Vervolgens bepaalde Krenz dat Schabowski de verklaring wereldkundig moest maken. Schabowski was echter niet aanwezig, kende de strekking van het bericht, en dus ook de Sperrfrist niet, die bepaalde dat het dokument pas op 10 november om 04.00 vrijgegeven mocht worden, maar heeft het bericht later gewoon tussen de rest van de voor te lezen communistische retoriek gestopt.

De inmiddels beroemde persconferentie van 9 november 1989 duurde erg lang maar de verzamelde wereldpers wachtte geduldig af of er nog iets van belang zou worden medegedeeld. Een Italiaanse journalist vroeg op een gegeven moment hoe het zat met uitreisvisa voor de oostduitse bevolking, en toen herinnerde Schabowski zich dat hij nog een extra papiertje moest voorlezen. Hij was het glad vergeten en moest het memo eerst nog even opzoeken. Later werd bekend dat de Italiaan was getipt door een bron binnen de oostduitse communistische partij, om er zeker van te zijn dat de vraag werd gesteld en Schabowski het memo voorlas. Een Duitse verslaggever vroeg vervolgens wanneer de reisvrijheid inging en Schabowski antwoorde; Das tritt nach meiner Kenntnis … ist das sofort, unverzüglich! Meteen dus, als in onmiddelijk en zonder voorbehoud.

Gerhard Lauter, die bepaald had dat de verklaring pas op 10 november om 04.00 uur vrijgegeven mocht worden, zat in het theater en wist van niets.

Bij de grenspost aan de Bornholmer Strasse verschenen al rap de eerste oostduitsers die naar West-Berlijn wilden, maar omdat de grenstroepen nog van niets wisten bleven de slagbomen dicht. Op een gegeven moment stonden er zoveel schreeuwende oostduitsers voor de slagboom, dat grensbeambte Harald Jäger maar eens met de Rudi Ziegenhorn, van StaSi divisie VI, ging bellen om te horen wat hij moest doen. Ziegenhorn ontkende eenvoudig dat er mensen aan de grens stonden en toen Jäger de hoorn van de telefoon buiten het raam hield om hem het geschreeuw te laten horen, werd er opgehangen. Later kwam het bevel om druk van de ketel te halen door de ventieloplossing toe te passen; de vijfhonderd hardste schreeuwers mochten naar West-Berlijn en kregen een stempel in hun paspoort. Wat die mensen niet wisten, was dat ze met die stempel de DDR niet meer inmochten.

Toen een jong oostduits echtpaar, die even een wandelingetje in West-Berlijn hadden gemaakt, weer terug naar hun huis in Oost-Berlijn wilden, bleken ze een stempel in hun paspoort te hebben en mochten ze hun vaderland niet meer in. Het echtpaar had echter thuis jonge kinderen die op hun ouders zaten te wachten. Dat werd Harald Jäger teveel, en toch al woest door de houding van de StaSi besloot hij de slagbomen van de grens aan de Bornholmer Strasse open te zetten. En daarmee was de Berlijnse Muur definitief gevallen…

Update: Kijk hierrrr naar de gedramatiseerde documentaire Schabowskis Zettel bij de ARD Mediathek…

Soms zie ik opeens vijf rode auto's die in een straat achter elkaar aan rijden. Of ik zie op drie tv zenders tegelijkertijd dezelfde reclame, zodat als ik wegzap, het net lijkt of ik niet gezapt heb. Of ik kijk uit het raam en zie opeens allemaal wandelaars met stevige schoenen, rugzakken en plattegronden voorbij benen, en dat meerdere dagen achtereen. Allemaal toevalligheden waar je normaal gesproken geen aandacht aan schenkt en waar geen diepere betekenis achter zit. Maar wat als er wél een betekenis achter gezocht kan worden? Waarom heb je altijd verbindingsproblemen als je een bepaald persoon opbelt? En wat als een déjà vu nu eens écht is en geen gevoel? Zou het kunnen dat die straat, die wordt opengebroken, en die zonder dat er iets gerepareerd is weer wordt dichtgemaakt, en die mannen met bolhoedjes, die overal in de stad het einde der tijden aankondigen, iets met de wederkomst van Christus te maken hebben? En hoe zit het met het gevoel dat je hele leven een uitgestippelde route is, een aaneenschakeling van gebeurtenissen, die tot doel hebben je op het juiste moment op een bepaalde plek te laten zijn om die ene te ontmoeten?

In m'n jeugd las ik het boek De Komst van Joachim Stiller van Hubert Lampo en ik vond het in één woord prachtig; niet in de laatste plaats omdat het in wonderschoon Nederlands, of Vlaams zo u wilt, is geschreven. Je kan het lezen als een keten van toevalligheden en het uiteindelijk als baarlijke nonsens terzijde leggen of je kan het lezen als een reeks aanwijzingen en boodschappen die op de wederkomst van Christus duiden. En dat in Antwerpen, of all places! Ik heb het boek zojuist herlezen en wéér heeft het me gegrepen. Wéér was ik onder de indruk hoe Lampo een spannend verhaal weet neer te pennen over toevalligheden, dromen, illusies en hallicunaties in het Antwerpen van 1959. En hij kómt, die mysterieuze Joachim Stiller, in wiens naam er de gekste dingen in de stad lijken te gebeuren. En hij sterft vrijwel meteen na aankomst als gevolg van een tragisch, maar niet geheel toevallig, ongeval waarna drie dagen later zijn lichaam uit het afgesloten mortuarium blijkt te zijn verdwenen…

Op de terugweg uit Parijs reden we vlak langs de plaats waar Stiller weerom kwam. Bij het reeds lang verdwenen Antwerpse Zuidstation, daar waar nu de Kennedytunnel ligt. De avond ervoor had ik het boek uitgelezen, vandaar dat ik er even aan moest denken, voortsnellend over de Antwerpse Ring…

Barcelona kent veel prachtige architectuur; teveel om in twee dagdelen te zien. De Sagrada Familia, de magnum opus van Gaudi, is natuurlijk een absolute must maar het Parc Güell is ook niet te versmaden. Wat 'n fabelachtig sprookjespark met z'n enorme salamander, z'n rotsbeelden, z'n rijke zuilengallerij met daar bovenop de als een slang voortkronkelende zitbank die tevens als muur fungeert. En dat alles in mozaiek. Vanaf die zitbank heb je des ochtends, wanneer de zon opkomt, een bloedstollend mooi uitzicht over de stad…

Update: Hierrrr heb ik een setje Barcelona foto's neergezet…

Zo viel ik gisteravond op De Belg in een film over kruipende kriebelbeestjes en heb ik me weer eens zitten verbazen over de wonderen der natuur. Er bestaat namelijk een insectensoort die maar liefst 17 jaar onder de grond verborgen blijft om vervolgens precies op tijd en allemaal tegelijk uit de grond te kruipen om niets anders te doen dan vreten, neuqen en eitjes leggen waarna ze massaal sterven. We hebben het over miljarden(!) periodieke Cicaden van de 17-jarige cyclus waarvan de larven na 17 jaar als bij klokslag bovengronds komen, in een boom klimmen en daar ontpoppen tot een volwassen Cicade. Dat beest is niets meer dan een omhulsel met voortplanting als enige doel. Ze hebben geen natuurlijke vijanden en staan erg onvast op hun pootjes waardoor ze massaal uit de boom lazeren en opgegeten worden door zo'n beetje elk in het woud levend dier, want de Cicaden blijken een niet te versmaden lekkernij. Ze worden met miljoenen tegelijk opgepeuzeld maar dat maakt de Cicaden geen reet uit want weldra zitten alle bosdieren propvol en houdt de schranspartij vanzelf op terwijl er dan nog steeds miljoenen Cicaden over zijn. De macht van het getal. De Cicaden leggen hun eitjes in de boom en als de larven uitkomen klauteren die naar beneden om wéér 17 jaar onder de grond te gaan zitten afwachten tot hun interne wekker gelijktijdig afgaat. Wat getallen betreft is het opmerkelijk dat de Cicaden priemgetallen gebruiken. 17 is een priemgetal. Er zijn ook Cicadensoorten die eens in de 13 jaar tevoorschijn komen. 13 is ook een priemgetal. Natuurlijk zijn er wetenschappers en wiskundigen aan het werk getogen om het gebruik van priemgetallen door deze insecten te onderzoeken. Het blijkt een verdedigingsmechanisme tegen dommere vijanden te zijn. Hierrrr een aardig artikel over Cicaden en priemgetallen. Ik weet het inmiddels zeker; mocht dees' aardkloot getroffen worden door exorbitante natuurrampen, nieuwe ijstijden, enorme meteorietinslagen of invasies van kwaadaardige buitenaardsen, dan delft den mensch het onderspit en leven insecten vrolijk verder…

Langzaam maar zeker valt het doek voor de gloeilamp. Het fijne nostalgische peertje met z'n mooie warme gloeilicht; ze mogen niet meer worden geproduceerd in dit politiek correcte Europa. De peertjes gebruiken maar 1 a 2 procent van de totale energieconsumptie maar desondanks en de fabricage en verwijdering van vuile spaarlampen ten spijt worden ze VERBOTEN! De kwiktherometer moest zo nodig verboden worden maar de kwikhoudende spaarlamp mag moet wel. Ja beste lezers, de Europese Unie weet wat goed voor u is. Als ik des nachts langs des heeren wegen diesel zie ik overal in het land foeilelijke verlaten kantoorgebouwen baden in het licht, zowel binnen als buiten. Dat lijkt mij vele malen meer verbruiken dan het peertje en is bovendien volslagen overbodig maar desondanks mag Otto Normalverbraucher vanaf 2012 geen peertjes meer kopen van dezelfde types die bepalen hoe krom een banaan mag zijn. Dat wordt hamsteren! Dat wordt na verloop van tijd de de peertjespliesie over de vloer! Persoonlijk ben ik al een poosje over op spaarlampen en weet ik uit ervaring dat de melding dat ze vééééééél langer meegaan dan gloeilampen komplete kolder is; ik heb er al meerdere binnen twee jaar moeten vervangen. Ook de kleur van het licht is anders; minder warm, minder geruststellend, minder vertrouwd. Daarom brand ik gedurende de lange winteravonden naast de spaarlamp ook wat kaarsen in huis. Heb ik toch 'n beetje warm, sfeervol licht in de hut.

Qua gloeilamp en de korte levensduur daarvan, nog 'n aardig verhaal. In Berlijn staat het Mengenlehreuhr. Da's een binaire klok die door uitvinder Dieter Binninger is bedacht en die jarenlang op kop van de Ku'damm heeft gestaan. Tegenwoordig staat 'ie bij het Europa Center, waar binnen nog een gigantische waterklok te zien is, maar dat terzijde. Binningers klok werkt niet met water maar zoals reeds opgemerkt met gloeilampen. Is er een lamp stuk, dan geeft de klok de verkeerde tijd aan. Dat was Binniger een grote ergernis dus besloot hij een gloeilamp te ontwikkelen met meer dan 150.000 branduren en dat is voor een gloeilamp zoiets als een eeuwigheid. Een modaal peertje haalt zo'n 1000 uur. Binninger dacht goud in handen te hebben want een eeuwig brandende lamp, dat zou een sterk product zijn (en tevens z'n zwakte) Hij probeerde z'n lamp te patenderen maar stuitte daarbij op een muur van burocratisch verzet terwijl de lampenindustrie met argusogen toekeek. Pas na de Duitse Wende kwam er weer beweging in de zaak toen Binninger de zieltogende Oost-Duitse gloeilampenfabriek Narva (w00t) wilde overnemen. Echter, vlak voor het ondertekenen van de overname storte het privevliegtuigje van Binninger neer waarbij hij en z'n piloot om het leven kwamen. Wie meer wil weten over dit wel heel toevallige ongeluk en of er soms misschien eventueel een gloeilampenkartel ergens een vinger in de pap had, bekijkt de film Binningers Birne…

Update-1: Ergens in een brandweerkazerne te California brandt de oudste gloeilamp ter wereld al 108 jaar lang en via de bulbcam kan je zien of'tie 't nog doet…

Update-2: O ja, nog even een hardnekkig misverstand uit de wereld ruimen; niet Edison maar Heinrich Göbel was in 1854 de uitvinder van de gloeilamp…

Toen ik afgelopen voorjaar de bühne zag waarop het meisje uit Almelo haar zangkunsten zou vertonen dacht ik een kort momentje, oops, gaat ze niet volledig verzuipen op die merkwaardig vormgegeven stage? De bühne was langer dan breed en bovendien minimalistisch; een soort gigantische T waar een op z'n kant gelegde U bovenop lag, alshetware. Van voren gezien was alles smal, inclusief het projectiescherm; dat was in 'n beeldverhouding van pakweg 21×9 maar dan op z'n kant. Wat moet dat worden op breedbeeld? Dit zou een dvd opleveren waarbij de zijcamera's een hele grote rol zouden gaan spelen. De cameraopstelling was er dan ook prima op afgestemd met grote cranes links en rechts die de smalle bühne opeens in volle glorie tevoorschijn toverden. De rondom geposteerde closecamera's deden de rest. Ilse de Lange had die middag het hele concert al een keer gereperteerd. Niet een paar nummertjes, nee, helemáál! Ik heb Ilse vaker zien optreden, als voorprogramma van Marco Borsato bijvoorbeeld en iedere middag speelde ze daar weer haar hele set en met zichtbaar veel lol en plezier! Anyway, het was een prachtig optreden, die avond de 21e maart 2009, en gisteren, in Almelo notabene, heb ik delen van de zojuist verschenen dvd bekeken en zag ik dat het goed was. Het is derde dvd waar we/ik met regisseur Hans Pannecoucke aan hebben gewerkt en wat mij betreft mogen er nog vele volgen. Wat 'n feest om met die man te mogen werken! Echt top! Hierrrr de nieuwe clip van Ilse met beelden uit Ahoy. En ja, alles progressive scan (dank je Rein…)

Er was laatst gedoe rond de Staatsloterij. Iets met die jackpot van 27.5 miljoen en dat de Staatsloterij voor de reclamecodecommissie werd gesleept door types die boos waren omdat ondanks de garantie dat die 27.5 miljoen zou vallen, er slechts 5.5 miljoen werd uitgekeerd. Misleiding! Oplichting! Maar de jackpot van 27.5 miljoen viel op een 1/5e lot. En 1/5e deel van 27.5 miljoen is 5.5 miljoen. Lijkt me een simpel rekensommetje. Ongeveer het niveau van groep 6. De eigenaar van het lot heeft ook maar 1/5e van het lot betaald en vangt nu *dus* 1/5e van de jackpot. Hoe moeilijk kan het zijn?

Maar het zet een mens wel aan het denken. Wat zou ik doen met 27.5 miljoen? Tja, ik zou m'n naasten flink laten meedelen; miljoentje hier, miljoentje daar. En ik zou proberen m'n droomhuis te kopen. Maar ik heb twee droomhuizen. Een staat langs de smalle weg richting pretpark(je) Oud Valkeveen in Naarden. Het is vanaf de weg nauwlijks zichtbaar tussen de bomen, ook in de winter niet. Het is een huis van beton. Een soort grote betonnen bunker met enorme ramen van dik glas. Zo op het oog heeft de woning geen rechte verticale lijnen maar lopen alle muren een tikkie scheef wat het betonnen lerp toch een speels uiterlijk geeft, zelfs van bovenaf gezien. Ik ga ervan uit dat het ding door een architect is ontworpen en gebouwd maar ik kan er op het internet maar weinig over vinden. Het is een huis wat door z'n geisoleerde ligging schreeuwt om met rust gelaten te worden. Ik zou er dolgraag eens binnen kijken. Gewoon uit nieuwsgierigheid. Het zou me namelijk niets verbazen als er in de kelder een mad-scientist aan de doomsdaymachine sleutelt. Zo'n huis is het. Beetje James Bond in de 80er jaren…

M'n andere favohuis is De Karekiet in Kortenhoef. Een huis wat op palen in een watertje aan een weiland staat. Zo te zien helemaal van hout met een veranda er omheen. Het staat verscholen achter andere huizen en is vanaf de dijk lastig te zien. Het was ooit het atelier van schilderes Geesje Mesdag van Calcar (Horizontal Scroll Alert!) en later is het lange tijd gebruikt als jeugdherberg maar voor zover ik weet wordt het nu weer als woonhuis gebruik. In de loop der jaren is er wel het een en ander aan het originele atelier vastgebouwd maar daar is het alleen maar mooier van geworden. Het is al meer dan honderd jaar oud en volkomen terecht een Rijksmonument. Als ik over de dijk rij, rem ik altijd even af om een glimp van het huis op te vangen…

En ik zou natuurlijk een appartement in Berlijn kopen, dat spreekt voor zich…

Okee, ik hou van groothoeklenzen. Vroegâh, toen de camera's nog van hout waren, was de wijdst nog betaalbare groothoeklens voor mij de extrabriljante Nikkor-N f2.8/24mm. Een zogenaamde prime lens; een lens met een vast brandpunt dus. Lenzen met vaste brandpunten zijn kwalitatief superieur aan zoomlenzen. De lenzen zijn voor een vast brandpunt geslepen, alle mogelijke lensfouten zijn voor dat éne brandpunt gecorrigeerd en vaak zijn ze ook lichtsterker dan zoomlenzen. Het is dan ook geen toeval dat collega Rein een vaste 85 mm heeft gekocht! Maar heutzutage worden er in het groothoekbereik bijna geen vaste ultragroothoeklenzen meer gemaakt. En als wél dan reteduur. Het is allemaal zoomlens wat er te koop is. Waarschijnlijk omdat de consument dat wil. Is het al moeilijk om een hele goede vaste groothoeklens te bouwen, een zoombare groothoeklens is vragen om problemen. Juist bij groothoek zoomlenzen komen er de meest ongewenste lensfouten om de hoek kijken zoals daar zijn; astigmatisme, chromatische aberratie en distorsie. Of in gewoon Nederlandsch; het feit dat punten als streepjes verschijnen (in de hoeken), kleurverschuivingen (ook in de hoeken) en ton of kussenvormige vertekening. En brakke groothoeklens herken je dus al snel door leed en ellende in de uiterste hoeken van het beeld. Diafragmeren kan een aantal lensfouten minimaliseren, maar verdwijnen doen ze niet. Met behulp van photoshop kan je chromatische aberratie en distorsie echter aardig corrigeren. Het liefst had ik dus een vaste 10mm groothoek gekocht maar vanwege de zoomziekte is het een Sigma 10-20mm zoomlens geworden. En ja, alle lensfouten zijn aanwezig, al valt de chromatische aberratie van mijn exemplaar me reuze mee.

Bovenstaande foto (hierrrr in grootkijk) is gemaakt vanaf Hoogoven-5 in het Landschaftspark te Duisburg-Noord. U ziet, bepaald geen lens om fijne portretjes mee te maken maar wel geschikt voor architectuur en gewurm in extrakleine ruimtes. Bovenstaande foto zegt ook weinig over de kwaliteit van de lens omdat het een uit de hand geschoten HDR is, samengesteld uit 3 RAW opname's, waar photoshop ook nog stevig aan heeft geknaagt. Het is een HDR zoals het niet moet; uit de hand gefotografeerd (Verboden! Moet van statief!), met sluitertijdvoorkeuze (Verboden! Moet diafragmavoorkeuze zijn!) en op ISO 400 (Verboden! Moet <ISO 100 zijn!) Al die regeltjes, ik mag er graag van afwijken… ;-)

Bij het Amsterdam Tournament hadden we wat tijd over dus verdwaalde ik in de grote MediaMarkt op de hoek bij de ArenA. In een bak met afgeprijsde dvd's diepte ik er een van Wende op en des avonds laat besloot ik als slaapmutsje nog een stukje te kijken. Ik koos voor de Jacques Brel klassieker Ne Me Quitte Pas. Wende slaagt met vlag en wimpel waar andere artiesten wanhopig hun tanden stuk bijten. Brel en Wende hebben samen iets en dat leidt tot prachtige vertolkingen van zijn magnefieke ouvre. Wende zingt Brel niet, Wende belééft Brel en daarom is het een feest om te zien hoe ze op de bühne haar ziel en zaligheid blootgeeft. Wende is een artieste die niets nodig heeft; als ze er staat, dan stáát ze er ook en dat is dan álles wat ik zien wil. Wende is zo'n zeldzame artiest van wie je gewoon één shot kan laten zien zonder dat het gaat vervelen. Gewoon één medium shot waarin ze haar gang kan gaan. Maar helaas heeft de regisseur van de dvd daar andere ideeën over en zo kan het dus gebeuren dus dat ik midden in Wende's prachtige mimiek een slecht uitgezaagd shot voorgeschotelt krijg van een vrouw die een cello bestrijkt. Slecht, omdat ik de strijkstok de snaren amper zie beroeren want als je dan tóch de cello belangrijker vind dan de zangeres die haar hart uitstort, zorg dan tenminste voor een adembenemend mooi shot! De regisseur heeft de smaak echter te pakken en op het moment dat Wende welhaast smeekt om niet alleen gelaten te worden, wordt de kijker wederom getrakteerd op close-up's van snaren en strijkstokken. Strijkstokken…WTF? Ik wens Wende in de toekomst een regisseur toe die haar talent op waarde weet te schatten. Enfin, oordeel zelf en bekijk daarna die van Brel ook even. Dat bedoel ik dus…