Bestemming Berlijn

Laatst moesten m'n oude vinylplaten plaats maken voor een vers gelakt paars tafeltje met rode accenten en Louis XIV pootjes. De platen moesten elders in de woonkamer worden gestald en zodoende had ik veel van die mooie platenhoezen weer eens in handen. Oude platenhoezen zijn soms regelrechte kunstwerken en ik dacht dat 't zonde zou zijn om er niet iets mee te doen. Ik bedoel, 'n beetje neuzelen over 'n hoes en kijken of er wat wetenswaardigs over te vertellen valt. Vandaar vanaf onmiddelijk in dit theater de LP hoes v/d week in de rechterkolom. Al dan niet vergezeld door een verhelderend blogje. Een van de eerste LP's die ik in m'n handen hield was Sticky Fingers van de Rolling Stones. Eigenlijk merkwaardig, want ik heb niets met de Stones. In m'n platencollectie zijn slechts twee LP's van deze heren te vinden en da's meer dan genoeg. Beide LP's zijn voor één nummer gekocht. Het betreft de schijven Goats Head Soup voor het überprachtige Angie en Sticky Fingers voor het schandalige interraciale befnummer Brown Sugar. En nu zie ik opeens dat Sister Morphine er ook op staat, maar van die song heb ik een geweldige live uitvoering van Marianne Faithfull die alle andere interpretaties overbodig maakt. De reden dat Sticky Fingers meestal vooraan in de platenrij staat is omdat er een echte ritssluiting in de hoes zit. De hoes deed vanwege die ritssluiting in de vroege jaren 70 van de vorige eeuw nogal wat stof opwaaien, temeer omdat de rits daadwerkelijk open kon en er een witte onderbroek achter bleek te zitten. En niet alleen dat; de drager van de witte onderbroek verkeerde in kennelijke staat van opwinding, u snapt 't wel, toch? Daarom zijn er ook gekuiste versies in omloop. Ik heb (helaas) zo'n gekuiste versie want bij mijn exemplaar is het gewraakte deel van de onderbroek niet zichtbaar en vervangen door de tekst Andy Warhol; this photography may not be – etc. U raadt het al, de hoes is door Andy Warhol gefotografeerd en alleen daarom al is het tóch heus wel echte heavy kunst! Niet alle Sticky Fingers hoezen hebben een ritssluiting, er zijn er ook waar de rits gewoon meegefotografeerd is. Geen idee hoe uniek een exemplaar met rits is. Maar ik zal eerlijk zijn; als er vroegâh al internet zou zijn geweest had ik de plaat nooit gekocht maar gewoon dat ene nummer gedownload. De hoes is de enige reden dat de plaat nog in m'n bezit is. Ooit heb ik namelijk in een vlaag van verstandsverbijstering een hele berg LP's verkocht wegens ruimtegebrek en nooit meer naar luisteren en Sticky Fingers zat daar in eerste instantie tussen. Maar ja, die hoes… Ik heb de plaat dus nog steeds en ik zeg inlijsten en aan de muur d'r mee! Een exemplaar zónder ritssluiting doet al gauw $105 inclusief lijst. Wat zou een gekuist exemplaar mét rits dan opleveren? ;-)

Rond de kerncentrale in Chernobyl ligt een verboden zone. Verboden want ernstig verontreinigd. Veel mensen, mezelf niet uitgezonderd, worden aangetrokken door zo'n verboden zone. Zo'n zone heeft iets mysterieus, iets uitdagends, iets wat fluistert; treedt binnen en ontdek mij. De gebroeders Strugatsky schreven in 1971 het boek Roadside Picnic. Wie wel eens in het bos heeft gepicknickt weet dat je altijd sporen achterlaat, hoe goed je de boel ook weer opruimt. Platgetrapt gras, de pootafdrukken van een klapstoeltje, broodkruimels, een vergeten plastic vorkje. In het boek van de Strugatsky's hebben een stel aliens een kort bezoekje aan de aarde gebracht, wellicht ook om te picknicken, waarna ze weer zijn vertrokken met achterlating van wat buitenaards afval. Maar wat voor aliens gewoon afval is blijkt voor de mensheid levensgevaarlijk. Zo zijn er opeens plaatsen waar de zwaartekracht met een hoge factor toeneemt en waar een mens onmiddelijk wordt doodgedrukt. Misschien heeft op zo'n plek een buitenaards klapstoeltje gestaan. Je weet het niet. De dood door spontane verbranding, het kan je zomaar overkomen. Een lamp die een onbekende dodelijke staling afgeeft. Onverklaarbare metalen schijven die naast elkaar zweven maar toch niet van elkaar te scheiden zijn. Het bleek allemaal levensgevaarlijk spul wat die aliens hebben achtergelaten en al snel werd de omgeving waar de buitenaardsen hun tijd hebben doorgebracht tot verboden gebied verklaart. En zo onstond De Zone. Natuurlijk gingen avonturiers en onderzoekers De Zone binnen om de buitenaardse artifacten te onderzoeken en de minder gevaarlijke items De Zone uit te smokkelen. Zo werd een kleine zwarte krachtbron ontdekt die energie in oneindige hoeveelheden bleek te produceren. De mensen die De Zone binnengingen werden Stalkers genoemd en slecht één op de drie Stalkers keerde levend weerom. De Russische cineast Andrej Tarkovsky heeft z'n film Stalker losjes op het boek van de Strugatsky Brothers gebasseerd. In de film gaat een Stalker in De Zone op zoek naar een geheime kamer waarin volgens de verhalen de diepste wensen van een mens vervult kunnen worden. In de film zit een lange scene waar de Stalker, samen met twee gasten, De Zone binnengaat. Ze gebruiken een gemotoriseerde lorry en kijken oplettend en angstig om zich heen. Naar mate ze dieper in De Zone belanden hoor je langzaam het geluid van de stalen wielen op de rails veranderen en vervormen. De eerste tekenen van de unheimische aanwezigheid van iets wat het menselijk bevattingsvermogen te boven gaat…

Update 1: Stalker is helemaal online te bekijken en wel hierrrr. Geen prent om onderuit gezakt met 'n biertje en 'n zak chips te zien, maar dat terzijde…

Update 2: De complete Engelse text van het verhaal Roadside Picnic staat hierrrr (pdf)

Update 3: En we kunnen altijd nog het Stalker, Shadow Of Chernobyl spel spelen…

In het voorjaar van 1986 klapte de kerncentrale in Chernobyl uit elkaar. Ik was 26 en compleet verbouwereerd. Hoe kon dat nou gebeuren? In Zweden werd verhoogde straling gemeten vandaar dat de Sovjets het niet meer konden ontkennen en Gorbatsjov schoorvoetend toegaf dat er iets ernstig mis was in de Oekraine. Ik heb toen zoveel mogelijk informatie verzameld over straling en verschillende types kerncentrales en toen na een poosje de eerste boeken verschenen heb ik die gekocht en gelezen. De Derde Engel van Julia Voznesenskaja bijvoorbeeld en een chronologische weergave van de gebeurtenissen in een boek over het einde van de nucleaire droom. Ik heb ademloos naar de journaals gekeken en was verbijsterd toen ik beelden zag die vanuit een helicopter waren gemaakt die recht over, ik herhaal OVER, de blootliggende, brandende kern van de reactor vloog. Dat zijn beelden die je niet hoort te zien, dat kán helemaal niet, dat is zelfmoord van de piloot en de cameraman! En dat bleek ook wel want de cameraman heeft 't niet overleefd. Schoonmaakploegen, die biorobots of liquidators werden genoemd moesten op het dak van de reactor handmatig, ik peper het nog maar even in; HANDMATIG het zwaar radio-actieve puin verwijderen! Ze konden maar heel kort op het dak blijven alvorens ze een enorme hoeveelheid dodelijke straling te pakken hadden. Na 40 minuten op dat dak zou een mens spontaan uit elkaar vallen! Je gelooft je ogen niet als je die beelden ziet. Na jaren werd de reactor eindelijk verpakt in een poreus stuk Sovjet beton van twijfelachtige kwaliteit zodat de centrale nog immer zo lek is als een mandje en vrolijk verder straalt. De nabij gelegen stad Pripjat werd compleet geevacueerd en ligt nog altijd verlaten naast de centrale. Dat heeft me altijd in hoge mate gefascineerd; een compleet verlaten stad. Doomsday. Het Einde der Tijden. Post Nucleaire Apocalyps. Sinds 1986 bestaat het verlangen daar eens rond te kijken en na meer dan twintig jaar is dat mogelijk want vanuit Kiev kan men gezellige dagtochtjes maken. Velen hebben de plek reeds bezocht en zo te zien is Pripjat geplunderd en gevandaliseerd. Want niemand maakt mij wijs dat de inwoners hun stad in 1986 zo hebben achtergelaten zoals 'ie er nu bijligt.

Twee collega's, T Moermansk en Koenikov B, hebben nu opeens het plan opgevat om in het voorjaar naar Chernobyl en Pripjat af te reizen om daar eens fijn 'n paar uurtjes te gaan rondbanjeren. Een van de twee is niet gespeend van enige kennis over radio-actieve materialen en heeft 'n eigen (betrouwbare) geigerteller. Wellicht handig. Of ik mee wil… Ja, natuurlijk wil ik mee! Maar het is helaas niet zo dat ik even 'n paar honderd euri's voor z'n tripje ophoest. Niet met 'n vette hypotheek en 'n schoolgaand kind. Het is niet anders. Maar ik zoek wél naar mogelijkheden want Pripjat is de natte droom van iedere urbexer. Die verlaten stad staat met stip op nummer één van alle verlaten oorden waar dan ook op dees' aardkloot! Ik ben nog geen hardcore urbexer en heb dus nog geen grote fotosafari's in en op ontoegankelijke plekken gedaan. Ja, ik ben in Berlijn op de Teufelsberg geweest en m'n grootste triomf stamt van een paar jaar geleden toen ik in de bossen rond Peenemünde de oude V2 lanceerbasis heb bezocht. Diep in het sperrgebiet heb ik toen Prüfstand VII gevonden, waar in 1942 het tijdperk van de ruimtevaart begon. De spaceage begon dus niet in de USA en ook niet in de Sovjet Unie, maar in een van god verlaten oord in Noord-Oost Duitsland. Al sinds Peenemünde tijdens de geschiedenisles op school ter sprake kwam, wilde ik er heen. Dat heb ik gedaan en ik vond het héél bijzonder. Ik hou nou eenmaal van verlaten oorden waar geschiedenis is geschreven. Pripjat is ook zo'n oord.

Afgelopen dinsdag kreeg ik een smsje; reportage Chernobyl op Ned-3. Katja Schuurman liep er voor BNN rond en deed 'n beetje gemaakt hysterisch. Na die aflevering keek m'n dochter me bezorgd aan; ga maar niet papa, ga maar niet…

Sinds ik een Sigma 10-20 groothoeklens op m'n oude D70 heb gezet is dat m'n standaardlens geworden. Het ding is bijna niet meer van de camerabody af geweest. Ik heb nog wel een Tamron 28-80 liggen en soms kijk ik daar eens meewarig naar en denk dan, vooruit laat ik daar óók eens wat pica's mee maken. Maar dat 28-80 bereik is nix! Ik kan er niet mee uit de voeten. 28mm is te krap en 80mm niet close genoeg. Na een paar foto's zit de 10-20 er weer op! De lichtsterke Sigma 17-35, die op de D70 body zat toen ik 'm kocht, heb ik qua overbodig weer keurig in de doos teruggestopt. Verkopen doe ik die lens niet want het is een DG lens en voor niet ingeweiden; die lens past dus ook op de nieuwste serie fullframe camera's van Nikon die een opnamechip van 24×36mm hebben, hetzelfde als de oude vertrouwde kleibeeldfilm dus. Op een fullframe wordt die 17mm opeens ongeveer 11mm. Ik heb 'm laatst op m'n bejaarde kleinbeeld Nikon FE gezet en de lenshoek komt dan bijna overeen met de 10mm op de D70 die een cropfactor van 1.5 heeft. Bewaren dus want ooit komt er een fullframe Nikon en dan heb ik al een groothoek paraat! De 10-20 is echt mijn lievelingslens geworden en ondanks dat 't kwalitatief niet de beste lens ter wereld is blijf ik 'm gebruiken. Een Tokina 11-16 is veel beter, echt een aanrader! De Nikon 10-24 is ook beter maar twee keer zo duur en zelfs Sigma is zichzelf voorbij gelopen door nu met een Sigma 8-16 op de proppen te komen. Allemachtig; da's echt een sloper met een beeldhoek van 126 graden tegen 112 graden bij de 10mm. Maar goed, ik kan u melden dat de 10mm echt wijd genoeg is! De 10-20 is een extreme glasbak en ik heb aan het gebruik ervan moeten wennen. Je hebt namelijk het gevoel dat je als fotograaf meters achteruit geworpen wordt, zóveel krijg je méér te zien dan wanneer je gewoon met je ogen kijkt. En dan heb je nog het probleem van de parallelle lijnen. Ik ben van mening dat je de lens maar op twee manieren kan gebruiken, namelijk extreem omhoog of omlaag gericht zodat het perspectief bizarre dingen gaat doen, óf recht vooruit zodat de horizontale en verticale lijnen recht blijven staan. Als je de lens maar een klein beetje scheef houdt wordt het meteen kansloze rommel. Door die twee keuzes die ik mezelf opleg ben ik wel weer lekker bewust aan het fotograferen. En wat me zéér goed bevalt is de extreme werking van diagonale lijnen; kijk maar hierrrr en hierrrr en hierrrr… Aan de andere kant is de 10-20 ook een heerlijke point and shoot lens. Niet kijken; gewoon richten en klikken, al moet je ook daarbij weten wat je doet want bij verkeerd richten heb je meteen een shipload aan lucht in je beeld waardoor de lichtmeter zich wel eens wil laten foppen en je foto's onderbelicht worden. Maar ondanks dat de lens het best presteert op diafragma 8 en daarna qua scherpte 'n beetje in elkaar stort, ben ik behoorlijk verliefd om m'n 10-20!

Twee jaar geleden was er in het waterloopbos, bij het oude waterloopkundig laboratorium in Marknesse een bijzonder kunstproject te zien. Kunstwerken stonden daar tussen de oude, reeds half vergane miniaturen van havens en sluizen die eens als studieobjecten dienst hadden gedaan. Een wandeling door dat bos was een magische ervaring. Plots werd je met de meest uiteenlopende en vaak prachtige kunstvormen geconfronteerd. Kleurrijke vliegers hoog in de bomen. Blauwe mannen die in het water stonden. Hangende engelachtigen boven een oude sluis. En op de achtergrond het immer aanwezige, mysterieuze gedrup en geruis van water. Fantastisch! Sprookjesachtig! Nu, twee jaar later is er weer zo'n project; Out Of Space. Zestien kunstenaars presenteren hun werk in een uitgestrekt en wonderschoon natuurgebied bij Nijetrijne in Friesland. Het gebied heet De Rottige Meente en er zijn weer prachtige en fabelachtige dingen te zien. Een op het water geparkeerde auto. Merkwaardige spinachtigen langs het water. Een volslagen nutteloos schoepenrad. Naaldhakken als doornen aan de bomen. Een hallicunerend spiegelobject als een tijdpoort naar verloren jaren. Stalen voorwerpen met diepte, die toch plat zijn en voortdurend van vorm veranderen. Overal om je heen kleine kleimannetjes in de bomen. Ik ben er met m'n dochter geweest en ze heeft zonder te mekkeren de drie uur durende, acht kilometer lange wandeling gemaakt en ze vond het prachtig! Het stemt mij trouwens zeer tevreden dat m'n dochter kunst niet stom of uncool vindt maar juist graag meegaat naar exposities en musea! Dagje niets te doen? Hup, de natuur in! Camera mee en kunst beleven! Website hierrrr en foto's daarrrr…

Beter opletten in het vervolg Jo, want je hád kunnen weten dat aanstaande weekend op Autobahn 40 tussen Duisburg en Dortmund over een lengte van 60 kilometer de Ruhrpicknick plaatsvind! Maar liefst 20.000 tafels worden er gedekt en iedereen die zich geroepen voelt mag gerechten uit eigen keuken meenemen en de gasten van harte uitnodigen toe te tasten! Dat wordt een multi-cultifestijn! Dat wordt smikkelen en smullen! Dat worden bratwurst happende Turken en döner kebab verorberende Duitsers! En dat alles in het kader van Ruhr 2010. Of die picknick daadwerkelijk over 60 kilometer gaat plaatsvinden valt nog te bezien. Ik gok erop dat het stuk Autobahn tussen Essen en Bochum het drukst zal zijn qua festiviteiten, simpelweg omdat de snelweg zich daar dwars door Essen klieft! De rijbaan in de richting Dortmund is de picknickrijbaan en de rijbaan richting Duisburg is voor alles wat zich voortbeweegt maar geen motor heeft. Dát was een uitgelezen kans geweest om een keer van Essen naar Dortmund en weer terug te fietsen! Dat ga je niet nóg 'n keer meemaken, dat je zomaar over de Ruhrschnellweg mag fietsen, of er moet weer ergens een oliesjeik een kraan dichtdraaien. Ik heb hier het schema met alle data van de festiviteiten in het Ruhrgebied liggen. Ik wist dat de picknick er aan zat te komen en had me al voorgenomen er heen te gaan en tóch let ik niet op en zeg toe in m'n vakantie een klusje in Moskou te doen. Ook leuk, daar niet van, maar dat héb ik al meegemaakt. Snappu? Bovendien blijft er dit keer in Moskou maar bar weinig tijd over om iets van de stad te zien omdat we maandagochtend om 08:00 alweer naar het vliegveld gaan. Vorig jaar vlogen we pas ergens in de middag terug. Had ik dát eerder geweten en bovendien iets beter opgelet, dan was ik gewoon over de Ruhrschnellweg gaan fietsen. Geflurkt? Beetje wel…

Met de komende fietsvakantie in het achterhoofd heb ik vandaag m'n draadezel maar eens 'n goede onderhoudsbeurt gegeven. Het ding was stinkend smerig met aangekoekte modder all over the place. Dus heb ik er rigoreus de hogedrukspuit opgezet waarna m'n fahrrad weer als nieuw tevoorschijn kwam. Helaas was ook al het vet en smeer van de ketting en tandwielen gespoten, die me weer blinkend tegemoet schenen, maar die heb ik inmiddels weer in de kettingolie gezet. Met een staalborstel heb ik de viezigheid tussen de op elkaar liggende tandwielen van de derailleur vandaan geschrobt. Het zal wel niet volgens het protocol zijn, maar schoon zijn ze! Het probleem met de over de tandwielen springende ketting is na schoonmaak en opnieuw smeren ook min of meer opgelost. Een ketting die vuil is buigt minder goed dan een geolied exemplaar en springt dientengevolge over de tandwielen. Het zadel is weer vastgezet en de remmen gesteld. M'n fietsch is er klaar voor. Nu ik nog. Vandaar dat ik 'n beetje aan het infietsen ben. Lange tochten via Hilversum, Nederhorst, Bussum en Laren. Steeds groter wordende circels door Het Gooi! Volgende week wil ik een tochtje in het Ruhrgebied gaan maken. Ik denk aan een tocht over het Emscher Park Fietspad van de oude hoogovens in Duisburg naar de gas-o-meter in Oberhausen en weer terug. In het Ruhr zijn vele fietsroutes langs natuur of industriecultuur uitgezet. Dat doen ze goed! Het Ruhr is trouwens dit jaar zeker 'n bezoekje waard want het hele gebied is culturele hoofdstad 2010.

Vorig jaar zat ik rond deze tijd in Moskou voor de Bavaria City Race en laatst dacht ik, zou het dit jaar nog doorgaan? Het is per slot van rekening crisis. Ondertussen heb ik m'n drie weken vakantie ingeplanned en toen werd er gebeld over Moskou. Dat zal je altijd zien. Murphy. Meer zeg ik niet. De melding was dat de Moskou klus dit jaar midden in m'n vakantie viel maar dat ze me tóch even wilden laten weten dat het doorgaat, want men kent m'n voorliefde voor steden in het oostblok. Hmmm, ik keek eens in m'n vakantieschema en bedacht me dat vier dagen Moskou er prima in zou passen. Zeker met de ervaring van vorig jaar in gedachten, dat was geen werk, dat was een betaald stedentripje met een verblijf in een van de duurste hotels van Moskou; The Ritz! Dat was 's nachts om drie uur op Sherementyevo aankomen en ontdekken dat onze taxi er niet was waardoor we ter plekke een waarschijnlijk illegale Russische taxibus hebben georganisseerd die ons linea-recta bij The Ritz afleverde. De verbouwereerde portier van The Ritz kwam al aanlopen, niet om ons te helpen maar om die rokende hoestbui weg te bonjouren. Ik hou daar van, ik vind dat geweldig! We resideren naast het Kremlin en lopen zo het stratencircuit op! Er is tijd zat om de stad te bezichtigen want de Russische collega's bouwen alle camera's en trekken alle kabels. Ik zeg prima! Ik ga wel weer een dagje op de brug staan, op een van de mooiste cameraposities in Europa! En daarna ga ik naar het Gorki Park. En om alvast in de stemming te komen luister ik ondertussen gezellig naar de liefdesverklaring van de heren van Rammstein; Sie zieht sich aus doch nur für Geld, die Stadt die mich in Atem hält! Volume op 10 en knallen: Посмотри! Пионеры там идут, песни Ленину поют: MOCKBA!!!!

Het plan was dus om zondag de 11e heel vroeg naar Berlijn te vertrekken en daar de WK finale op de Potsdamer Platz te gaan zien. Want ik denk nog steeds dat er een finale Duitsland-Brazilie komt. Maar m'n dochter heeft in haar eerste vakantieweek een zgn verzorgpony, dus heb ik m'n plannen gewijzigd en ga ik nu de laatste week van juli naar Berlijn. Ik wil weer een groot deel van de Berliner Mauerweg fietsen. Misschien wel weer de hele circel want ik ken mezelf; ben ik er eenmaal aan begonnen, dan moet het worden volbracht! Twee jaar geleden heb ik de Mauerweg ook al eens gefietst maar nu heb ik meer info over hoe de grenslijn daadwerkelijk liep en heb ik een betere kaart voor als ik net als toen de grens kwijt ben. Bovendien ken ik het grootste deel van de grenslijn die buitenom Berlijn liep inmiddels uit het hoofd. Ditmaal wil ik de ring tegen de klok in fietsen met de oude grensovergang Dreilinden als startpunt. Waar ik tegen opzie is dat er een rugzak mee moet met, of regenkleding, of een shipload aan proviand plus m'n loodzware Nikon D70, want ik wil ook betere foto's maken dan destijds met een el-cheapo cameraatje! (…klik…) M'n eerste dag heb ik al min of meer gepland. Ik wil van Dreilinden zuidelijk onder Berlijn door fietsen naar een plek waar nog een oude grenstoren te vinden is die merkwaardig genoeg erg ver van de oude grens af staat. Altijd leuk om eens te kijken hoe dat komt. Dan ben ik opeens in de buurt van Betriebsbahnhof Schöneweide waar een verlaten rangeeremplacement inclusief Lokschuppen te vinden is. Daarna ben ik van plan door te fietsen naar het Funkhaus aan de Nalepastrasse in Oost-Berlijn omdat daar aan de oever van de Spree een soort UFO schijnt te staan; een destijds ultramodern woonhuis. Als het eind juli net zo blubberheet is als hedentendagedezedagen ga ik 's ochtends vroeg en 's avonds laat fietsen met een siësta er tussenin. Dat ben ik trouwens zowieso van plan, om eens een nachttocht te maken. Ik zie het wel. De lezer moest eens weten hoe ongelofelijk veel zin ik heb om weer in m'n eentje rond de stad te fietsen. Het geeft me rust, m'n hoofd loopt leeg en m'n batterij vol. Twee jaar geleden heb ik op één dag negen uur op de fiets gezeten en toen ik bij het hotel kwam had ik het gevoel dat er nog wel een paar uur bij kon…

M'n dochter gaat deze zomervakantie op ponykamp. Samen met een vriendinnetje. Een hele week zonder mama of papa en da's best een avontuur! Maar papa wil tóch wel even zien waar ze met z'n tweeën dan een hele week terecht komen. Hoe de accomodatie en de algehele indruk van het ponykamp is. Want je kan zomaar een verzameling uitgewoonde achenebbisj aantreffen. Of niet soms? Bovendien was m'n kind ook wel nieuwsgierig dus zijn we vorige week naar Balkbrug gereden. Dat ligt ergens ten oosten van Zwolle en Staphorst. Midden in de Biblebelt dus. Ik weet niet of ik dat als voordeel moet zien, maar goed… Het ponykamp overtrof m'n stoutste verwachtingen! Want ondanks dat het kamp al veertig jaar bestaat lijkt alles nieuw of in ieder geval zeer goed onderhouden! Kraakhelder sanitair, prachtige stallen met zestig paarden, een fantastische slaapboerderij en een groot zwembad. Tevens een enorme binnenbak, zoals dat in de paardenwereld heet, en vanwege de prachtige omgeving de mogelijkheid tot paardrijden in het bos. De paarden zagen er zonder uitzondering zeer goed verzorgd en tevreden uit. M'n dochter had al meteen een paar favorieten en was uiteindelijk niet bij de stallen weg te slaan! Van een aardige dame kregen we een uitgebreide rondleiding en ook het andere personeel was vriendelijk en behulpzaam. Wat me opviel was dat de mensen die er werken of misschien wel de eigenaar van het kamp zijn, trots zijn op wat ze daar hebben neergezet! En met reden kan ik u als geboren scepticus mededelen! En die trots stralen ze uit! Die trots zie je overal terugkomen! We hebben er anderhalf uur rondgekeken en m'n dochter kan niet wáchten tot het half juli is en ze er ein-de-lijk heen mag! En ik laat haar daar met een gerust hart achter, overtuigd van de postitieve levenshouding en de goede zorgen van het personeel!

Green Day. De zaterdagafsluiter op PinkPop. Ik had nog nooit van ze gehoord maar dat zegt nix want ik ben natuurlijk een ouwe loel en punk heeft me nooit echt weten te boeien, op de Sex Pistols met hun enige legendarische plaat na. Okee, en No More Heroes van de Stranglers ook. Green Day is blijkbaar in de loop der tijd van punk tot feestband geevolueerd die bovendien enkele fans de ervaring van hun leven bezorgd! Opeens stond een door het dolle heen zijnde fan op de bühne foto's te maken van de zanger, gevolgd door een kid van 'n jaar of dertien die de polsbandjes van de zanger kado kreeg. Meezingen en meehossen! Later werd een hypernerveus meisje op het podium geroepen. Ze stond vol ongeloof naar haar idool te staren, trillend van de zenuwen. Haar idool fluisterde iets in haar oor en dat moet de vraag zijn geweest of ze de text van het gespeelde nummer kende. Die kende ze en vervolgens kreeg ze de microfoon overhandigd. Ik had een close shot van het meisje voorstaan en kon goed zien dat de zenuwen door haar lijf gierden maar opeens viel alle schroom van haar af en zong ze het hele nummer vol overgave uit! Kraaienvals, maar ze dééd het toch maar! Die ervaring pakt niemand haar meer af! Heel goed voor het puberale zelfvertrouwen! Het was een soort realtime surpriseshow zonder dat ene Hennie H met 'n tandpastaglimlach achter een berg speakers vandaan stapt om nog wat tranen te trekken. Ik kan er op YouTube geen beelden van terugvinden, wat jammer is want ik vond het een mooi en memorabel moment. Net als later bij die gast met een kop vol groen haar. Die kon wél zingen en nam en-passant de hele show maar even over. Die dude stuiterde als volleerd frontman van 'n wereldband over de stage! Hij nam z'n momentje van 15 minuten beroemd zijn en zette een hilarische act neer! Ik had 'm die middag al gezien, want zo'n groen hoofd trekt de aandacht. Hij heeft de hele dag vooraan bij de hekken gestaan, zich door alle bands heengeworsteld, wachtend op Green Day en zijn moment! Ook hiervan heb ik nog geen beelden teruggevonden. Wel van Jesus Of Suburbia en het prachtige 21 Guns. Green Day! Feest in het kwadraat! Explosie van pure lol! Gekkenhuis in de stromende regen!

Update: Gevonden; camfoon beelden van The Green Head Motherfucker… (niet mijn woorden!)

Twee jaar geleden stond ik bij PinkPop achter de camera die rechts voor de bühne stond. Op die bühne stonden de mannen van Metallica hun show weg te geven. Snikkelharde metal maar ook 'n mooie ballad. Omdat amerikanen altijd alles beter kunnen dan wie dan ook hadden ze een paar eigen cameramensen meegenomen. De beste van de wereld, dat spreekt voor zich! Maar wij hillbilly's uit dat vliegenpoepje op de kaart wat Nederland heet, met Kopenhagen als hoofdstad, mochten ook meedoen. Op een gegeven moment stond er zo'n amerikaanse collega naast me en hij probeerde m'n aandacht te trekken. Dat lukte; met handgebaren maakte hij me duidelijk dat er wat stond te gebeuren en dook vervolgens weg onder z'n statief. Mijn camera stond op 'n dolly en daar kon ik dus niet onder gaan zitten maar het leek me toch verstandig me zo klein mogelijk te maken, want ongeveer het enige wat er bij een metalconcert kan gebeuren is, behalve gehoorschade en blijvende hartkloppingen, een berg spuitend vuurwerk. En inderdaad; er kwamen wat ijsfontijnen voorbij die meer aan kippenscheten op oudejaarsavond deden denken. Dat was het. Big deal. De amerikaan kroop onder z'n statief vandaan en ging verder met z'n werk, wat tot het beste van de wereld behoorde. Verder geen vlam of sterretje gezien. Much ado about nothing, om er maar eens iets Shakespeariaans tegenaan te gooien, want ik ken m'n klassiekers…

Hoe anders was dat afgelopen vrijdagavond bij de Teutoonsche Tanzmetall van Rammstein. Had ik op dezelfde plek als bij Metallica gestaan, dan had men mij gegrild, geroosterd en geflambeerd kunnen opdienen. Maar daar stond ik niet. Ik stond lekker in het veld naar de blizkrieg van Lindemann en co te kijken. Puur cabaret van het duistere soort. Een show met een vette duitse knipoog vol zelfspot. Er is momenteel geen band ter wereld met zóveel en zó'n perfecte pyroshow. En alles spatsynchroon op de muziek. De ontploffingen en metershoge vuurzuilen zaten echt perfect op de beat en dat moet, want er is niets zo lullig als een vuureffect wat nét 'n halve seconde te laat is. Het geheim van Rammstein zit 'm volgens mij in de massieve welle van geluid waar desondanks melodieuze meezingers overheen liggen. En het feit dat ze het in hun eigen taal doen, want ze laten er geen misverstand over bestaan waar ze vandaan komen! Dan zeg ik; petje af, als je als duitse band in het metalgenre tot de beste ter wereld behoord! Wat mij betreft was het hoogtepunt van PinkPop al geweest en had Rammstein gewoon de zondagafsluiter moeten zijn.

Maar toen wist ik nog niet wat me bij The Prodigy te wachten stond…

Sinds kort heb ik een verzamelaar van Snow Patrol op de mp3 staan.
Van het vierde nummer word ik altijd even helemaal stil.

Breekbaar als een laagje ijs na de eerste nachtvorst.

Als voorbereiding op PinkPop zit ik wat concert-dvd's te kijken. Gewoon om in de stemming te komen. Oude meuk van vroegâh waarbij ik achter de camera heb gestaan; Clouseau in Groningen en Golden Earring op 't strand van Scheveningen enzo. Maar ook Aerosmith in Nijmegen. Het übervrolijkst werd ik van een concert waar ik (helaas) niet achter de camera stond, niet in de laatste plaats vanwege de locatie; Going To California van Tears For Fears. Da's al een heel oud concert, uit 1990 en toen moet het revolutionair geweest zijn! Behalve dat het concert gewoon met tv-camera's is opgenomen is er ook gebruik gemaakt van Video-8 camcorders waarvan de beelden zowel in kleur als zwart/wit gebruikt zijn. En men heeft een camera op een glasbuismonitor gezet en zo de weergegeven beelden opnieuw en soms extreem close hergebruikt, zodat je de beeldlijnen gaat zien. En dat allemaal zowel recht als scheef in beeld. Kortom; alles waar beelden van te fabrieken zijn heeft men gebruikt en men heeft alle dogma's over hoe het moet overboord gekiept, zo zien we ook regelmatig heen en weer spoelende beelden voorbij komen. Spoelende betamachines dus. Omdat ik alleen een gruizige vhs van dat concert had, heb ik er zelf een dvd van gebakken en ik vind 't nog steeds een feest om naar te kijken! Het herinnerde me er ook aan dat ik die geweldige cd van ze nog even op de mp3 moet zetten! Anyway, kijk zelf naar Mad World, een van die zeldzame nummers waarvan de latere cover beter is dat het origineel want de ingetogen uitvoering van Gary Jules is werkelijk schitterend! Hierrr de clip, in één take geregisseerd door wonderkind Michel Gondry!

Omdat we vrijdag nix doen op PinkPop komen we pas vrijdagavond laat in Limburg aan. Dat betekent helaas dat ik de blitzkrieg van Rammstein ga missen. Da's nou jammer. Vandaar in dit theater; Reise Reise uit een van de beste concert dvd's die ik heb; Völkerball!

Update: Over Rammstein gesproken; ik heb dubbel gelegen om een knap stukje montage! Mwhoehahahaha…

Vandaag was ik een uurtje schoolmeester voor de klas van m'n dochter en heb ik over de Duitse invasie in Rusland verteld en hoe die miskleun uiteindelijk tot de vernietiging van Nazi Duitsland heeft geleid. Dit alles vanwege de komende meidagen waardoor er op school extra aandacht aan de tweede wereldoorlog wordt besteed. Met de juf had ik afgesproken dat ik een half uurtje zou komen vertellen maar het is uiteindelijk een heel uur geworden en gezien de reacties en vragen uit de klas had ik er moeiteloos nog 'n uurtje aan vast kunnen plakken. Al na tien minuten kwamen de eerste vragen en opmerkingen waaruit ik kon opmaken dat de kids écht aan het luisteren waren. M'n meegebrachte Ostmedaille maakte indruk. Of Hitler die misschien zélf uitgereikt had… Het besef dat ze een échte medaille in hun handen hadden, die ooit aan een soldaat die aan het oostfront heeft gevochten is uitgereikt, daalde langzaam in. Na m'n verhaal kwamen er zóveel vragen dat we uiteindelijk bij de bevrijding van Berlijn, de Berlijnse Muur, de tweedeling van Duitsland en de mogelijkheid van een derde wereldoorlog uitkwamen. Ik heb gezegd dat al die onderwerpen een verhaal op zich waard zijn maar dat er te weinig tijd was om daar nu over te vertellen. En dat ik graag een keer terug kom als die onderwerpen in de klas ter sprake komen! Want ik heb ontdekt dat vertellen aan een groep kids van negen en tien, errug leuk is! De juf nam dat aanbod dankbaar aan en zei me dat ze onder de indruk was van het feit dat ik moeiteloos een uur kan volkletsen. M'n dochter heeft me geholpen om afbeeldingen op het internet op te zoeken, zodat ze meteen op het digibord te zien waren! Ze zat naast me en ik zag dat ze zo trots was als een meisje van negen maar zijn kan. Háár papa die les komt geven en dat ze dan nog mag helpen ook! Dat was mooi om te zien want naast het feit dat ik het zelf een geweldige ervaring vond, deed ik het óók voor haar. Toen het lunchpauze was kreeg ik spontaan applaus en maakte ik een diepe buiging voor de klas, als dank voor hun aandacht…

Die middag op het schoolplein kwam Mo voorbij op z'n wavebord; héééééé, goed verhaal man….