Bestemming Berlijn

Whoehahahahahahahaha!!!

…meer DirkJan hierrrrr...

Schat, als je straks toch in de supermarkt bent, neem dan gelijk even 'n onsje partituur van De Toverfluit mee…

Nu weet ik het zeker; de kerstman heeft internet! Sterker nog; de kerstman leest m'n blog! Zo schreef ik laatst dat een Opel Astra de uitstraling van een geruite pet heeft en dat heeft de kerstman op een idee gebracht. Dus lag er opeens een pakje, inhoudende een geruite pet onder de kerstboom! Voor papa, giechelde m'n dochter nog, die ik inmiddels van samenzwering met de kerstman verdenk. De kerstman had de geruite pet een maatje te klein ingeschat, maar gelukkig wist dochterlief waar de kerstman de pet had aangeschaft, want je denkt toch niet dat hij met een arrenslee vol geruite petten komt aanvliegen? Papie moest mee om de pet te ruilen en dat leverde nog een hilarische pettenpassessie in de pettenwinkel op. Als trotse bezitter van een Opa Astra met cruise control is mijn dop uiteindelijk voorzien van een bijpassende geruite pet! En weet je wat nou zo leuk is? Ik vind de pet echt te gek! Is een prima pet! Nix mis mee! Dochters riep het nog maar even: papa heeft een pettenkop! En gelijk heeft ze! Ik zeg; petje af op!

Zo, even checken of ik geen reclame op m'n blog heb staan…eh…nee…'kgeloof 't niet…nou dan kan ik weer eens 'n YouTubeje plaatsen zonder dat ik de Buma achter m'n reedt aan krijg, want dit bericht is slechts de halve waarheid; blogs waar reclamebanners op te vinden zijn, zijn alsnog het sigaartje! Binnenkort toch maar even 'n plug-in plaatsen om de toekomstige Buma spider buiten de deur te houden…

Goed, deze clip behoort tot m'n absolute favorieten! Torn van Nathalie Imbruglia, tezamen met mimespeler Johann Lippowitz, uit het Secret Policeman's Ball 2006. In al die jaren dat ik cameraman ben heb ik heel wat grote shows gedaan en de meeste waren van dertien in een dozijn, maar soms komt er iets langs wat absoluut fantastisch is. Het is een kwestie van smaak, maar deze Torn vind ik dus geweldig! Hierrrr nóg 'n leuke van deze dude, wiens echte naam David Armand is.

Update: Ondertussen bij de Buma…

Een scherpstelknop, ook wel focusmolen genoemd, is voor een cameraman een onontbeerlijk stukje gereedschap. De werking is simpel; draait men aan de knop, dan wordt het beeld scherp of onscherp, al heeft scherp over het algemeen toch wel de voorkeur. Dat de scherpte ook nog afhankelijk is van het gebruikte diafragma en het gekozen brandpunt spreekt voor zich. Toen vroegâh de eerste lenzen met electronische zoom en scherpstelling in gebruik werden genomen was de scherpteknop gewoon een lekker in de hand liggende en soepel draaiende zilverkleurige knop die deed waar 'ie voor bedoeld was. Er zaten toen nog wel drie afschroefbare uitsteekseltjes aan vast maar die dingen zaten altijd in de weg en werden er door menig cameraman genadeloos afgeschroeft waarna ze met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid zoek raakten. Dat was niet erg want die uitsteekseltjes waren volkomen overbodig. Bedacht achter een tekentafel. Nou zou je denken dat er aan zoiets simpels als een focusmolen weinig te verklooien valt, maar toch moet een van het rechte pad afgeraakte ontwerper in het land van de rijzende zon enkele jaren geleden hebben gedacht dat de omvang van de focusmolen best wat dunner kon als men er tegelijkertijd maar drie grote vleugels op zou lassen. Ik mag toch hopen dat de ontwerper van dat ergonomische monster z'n dagen slijt in een depressieve buitenwijk van Archangelsk met uitzicht op een langdurig dichtgevroren Witte Zee, want de gevleugelde focusmolen is met afstand de moeder aller ergonomische misbaksels! Die dikke vleugels zitten namelijk altijd en zonder uitzondering in de weg. Als je als cameraman je hand anders om de focusmolen wil leggen, wat voorkomt, stoot je altijd tegen een van die vleugels zodat de focusmolen een tikkie draait en je shot onscherp wordt. Of scherp, als je mazzel hebt. Je moet je hand echt óm de drie vleugels heen vouwen waarna je te maken krijgt met de te dunne kern van de molen, wat secuur scherpstellen in de weg staat. Grijp dan zo'n vleugel bij z'n uiteinde zult u zeggen maar die dingen zijn zó groot dat er een soort van momentenstelling in werking treedt waardoor een kleine beweging een enorme scherpteflap tot gevolg heeft. Sta je met je camera buiten in stoothagel, ruksneeuw en motwind, dan moet er bovendien een regenhoes om de camera én om de scherpteknop waardoor die gevleugelde molen, geheel voorspelbaar, in de regenhoes vastloopt. Maar er is hoop! Ik ben al een exemplaar tegengekomen waar de drie vleugels met een haakse slijptol vanaf geslepen zijn waarna er een dikke rubberen band om het overblijfsel is gelegd zodat je uiteindelijk een focusmolen krijgt die qua omvang en ontwerp precies lijkt op de exemplaren die vijfentwintig jaar geleden bij de eerste electronisch bediende lenzen zaten…

Laatst had ik tien losse euromunten nodig, maar ik had alleen papiergeld op zak. Bij een willekeurige winkel zijn ze niet blij als je vraagt of ze papiergeld tegen munten willen wisselen, andersom wel, en aangezien De Bank om de hoek was en er voor dit soort perikelen ooit een bank is uitgevonden, toog ik daar naar toe. Van de twee aanwezige kassabalie's was er één gesloten en toen ik het geopende loket naderde schoof de kasdame haar stoel achteruit, sloot de boel af, prutste wat aan beveiligde deuren en begon aan haar koffiepauze. Ik zag haar de volgende tien minuten gezellig keuvelen met al even servicegerichte medewerkers van De Bank. Een man in driedelig grijs, die achter mij ook op de verheropening van de kas stond te wachten, was het beu en sprak een filiaalmanager op niet mis te verstane wijze toe. Een minuut later was de kas weer open. Was de koffie lekker? vroeg ik nog, wat me op een zure blik kwam te staan, waardoor m'n humeur zienderogen opfleurde en toen ik vroeg of ik wat papier in munten kon wisselen zag ze het water helemaal branden. Zaken die in beginsel simpel zijn gaan bij De Bank ingewikkeld. Het papiergeld ging in een enveloppe waar de kasdame vervolgens een krabbel op deponeerde. Vervolgens had ze m'n bankpasje nodig maar wist ze me niet uit te leggen waarom ze die nodig had want papier in munten wisselen gaat buiten de bankrekening, pasjes en handtekeningen om, lijkt mij. Ze had er duidelijk geen zin in die dag. Ik wel en ik heb 'r dan ook zo lang mogelijk bezig gehouden met voor de hand liggende vragen waar ze geen antwoord op had. Dûh!

Eenmaal thuis lag er een afschrift van m'n creditcard in de bus. Een kaart die ik vrijwel nooit gebruik maar waarvoor ik al jaren wél de kaartbijdrage betaal. Klaar mee; opzeggen dat plastic! Zie het als een daad van verzet. Ergens ver verborgen in de diepste krochten van de website van De Bank staat dat je voor het opzeggen der creditcard bij het hoofdkantoor moet zijn. In m'n achterhoofd had ik al het vermoeden dat De Bank het mij als klant heel moeilijk ging maken om een creditcard op te zeggen en ja hoor; ik moest dat maar via een 0900 nummer doen. Ik antwoord dat ik volgens de website bij het hoofdkantoor moet zijn, dus of ze effe m'n kaart konden opzeggen, graag vandaag nog. Overleg met zeker drie loslopende bankmanagers was het gevolg. Eh…ja, het kón wel maar via 0900 zou het sneller gaan. Maar dat is een duur betaalnummer zeg ik, dus graag het ding hier even ter plekke opzeggen. Uiteindelijk mocht ik gebruik maken van een telepheune van De Bank en was de eerste vraag van de dude achter het 0900 nummer waarom ik de o zo handige kaart wilde opzeggen. Is mijn zaak zeg ik en vervolgens vroeg hij naar een nummer wat ik ooit had gekregen toen ik driehonderd jaar geleden de creditcard ontving en wat ik had moeten bewaren. Damn', daar had 'ie me, maar na nog wat gemekker en een plethora aan controlevragen accepteerde hij het feit dat ik de kaart wilde opzeggen. Vergis u niet, ik beleef groot plezier aan 'n potje geiten bij De Bank hoor… ;-)

Aangekomen op de Bolshoi Kamenny Most op de dag van de Bavaria City Race in Moskou, keek ik eens om me heen en zag meteen één klein probleempje. Eentje maar, en dat was niet het feit dat de camerakabel in de rivier was gegooid gevallen en daar waarschijnlijk de hele nacht had gelegen. Welnee, die kabel heb ik weer opgevist en in de zon te drogen gelegd. Het "probleempje" zat erin dat er in geen velden of wegen een mogelijkheid tot een sanitaire stop bestond. Ik zou van 12:00 tot pakweg 18:00 op de brug staan en dan moet papie onderweg toch minstens één keertje lozen. C'est la vie… De dichtstbijzijnde dixie stond bij de subregie en om daar te komen zou ik recht voor de presidentiele ingang van het Kremlin het circuit moeten oversteken. Kansloos; veel te veel uniformen van divers pluimage die weinig te maken hadden met zoiets als een accreditatie. Omlopen via de buitenring zou betekenen dat ik door metaaldetectiepoortjes zou moeten, waar het erg druk was, om daarna via de metrotunnel onder het circuit door te kunnen. Een actie die viseversa zeker drie kwartier zou duren. Tijd die er niet was. Rechtsom zou ik de brug van de andere kant kunnen verlaten alwaar een piepklein parkje was waar wederom een roedel uniformen het vastlopende verkeer stonden te regelen. Wildplassen onder de ogen van de Russische pliesie leek mij geen goed plan. Dan maar mind over matter en de hele dag weinig drinken om te kijken hoe lang de oude blaas het zou volhouden. Rond een uur of vier des middags kreeg ik het toch een beetje benauwd. Ik keek om me heen, de zesbaans brug was voor de helft afgezet maar het afgezette deel wemelde van de uniformen. Achter iedere lantarenpaal stond een agent, er patrouilleerden militairen achter me langs en aan weerszijden van m'n camera hingen twee man ordetroepen over de railing. De brug was onneembaar en ik moest plassen. En toen crashte die Bugatti waardoor daar de aandacht voor een poosje naar uitging. Desondanks was ik niet van plan van deze, door al dan niet gedwongen noeste socialistiche arbeid opgetrokken brug uit 1938 regelrecht in de Moskou rivier te plassen. Maar ik had twee flesjes water meegenomen waarvan er eentje driekwart leeg was. Dus snel gebruik maken van het feit dat de Bugatti de aandacht trok, broek los en goed richten in de flesopening. Verlossing! Dop er weer op, doen of je gek bent en je bij het drinken niet in het flesje vergissen. De agent achter de dichtstbijzijne lantarenpaal had het wel gezien maar had er blijkbaar begrip voor. Die jongens stonden daar werkelijk de hele dag. Zonder lunchpakket, zonder drinken en zonder dat ik heb gezien dat ze afgelost werden. Dus misschien moest hij ook wel…

Zoals m'n trouwe lezers wellicht weten heb ik er moeite mee te geloven dat er ooit mensen op de maan zijn geweest. Ze zijn wel in de ruimte geweest, maar niet op de maan. En Joeri Gagarin was niet de eerste mens in de ruimte. Noem me Leipe Harry, maar dat moet dan maar. Gisteravond was de Franse documentaire Opération Lune op de tv en die film gaat over wat je de kijker kan laten geloven door met beelden te manipuleren. Bottomline; de Apollo 11 ging hals over kop naar de maan om de Russen voor te zijn maar NASA kon wegens technisch malheur niet garanderen dat er ook tv-beelden en foto's van zouden komen. Dat was ondenkbaar voor de toenmalige president Nixon en het plan werd opgevat om de eerste beelden van Neil Armstrong die de maan betreedt dan maar op aarde in een studio op te nemen. Maar waar haal je zo snel een geloofwaardig maanlandschap vandaan? Bij Stanley Kubrick natuurlijk, want die was net klaar met de opname's van 2001. Toen Kubrick het gestuntel van de Amerikanen in zijn mooie studio zag heeft hij de regie van de eerste maanlanding zelf ter hand genomen… :-) Dat zou de reden zijn geweest dat Kubrick later de beroemde superlichtsterke NASA lens mocht lenen zodat hij scene's bij kaarslicht kon filmen voor Barry Lyndon. Klinkklare nonsense allemaal (dat van die lens niet trouwens) maar redelijk geloofwaardig gebracht dankzij de medewerking van nogal wat prominenten die de grap van zo'n hoaxfilm wel inzagen; Donald Rumsfeld, Henry Kissinger, Buzz Aldrin en Kubricks weduwe Christiane… De film staat in drie delen op YouTube, hierrrr deel 1, de rest zelf zoeken silvousplait…

Goed dan, maar wat te denken van de film Moon Rising waarin doorgeslagen maanhoaxers vertellen dat er wél mensen op de maan zijn geweest maar dat wat ze daar aantroffen onmiddelijk en meteen in de doofpot is gestopt. Er staan namelijk ruines van een buitenaardse beschaving op de maan! Heerlijke kolder, opgedoken bij de aluminium hoedjes van Niburu.

En wat de eerste maanlanding betreft hierrrr nog wat hilarische humor om te lachen… :-)

Na de 2e wereldoorlog mocht Heinkel geen vliegtuigen meer bouwen.
Dus dan maar scooters en auto's. Net als Messerschmitt…

Vandaag was ik in (en op) het van god en iedereen verlaten Amerikaanse afluisterstation van de NSA op de Berlijnse Teufelsberg. Of ik in een post-nucleair landschap beland was; bizar en fascinerend! Maar ook hoogst verboden, getuige de drie rijen hekken om het terrein. Desondanks was binnenglippen een eitje en het succes van deze onderneming, waaraan ik later een apart blogje zal wijden, smaakte naar méér! Dus ben ik naar het Spreepark gegaan, een oud pretpark uit DDR tijden wat na een mislukte herstart sinds 2001 gesloten is en waarvan de eigenaar met de noorderzon is vertrokken met achterlating van een berg schulden! Om het park staat maar één hek dus was binnenkomen ook hier erg makkelijk! Ik had nog maar één lullige foto gemaakt en wilde net op weg naar de dinosaurussen toen ik werd ontdekt door een arbeider die me vriendelijk wenkte en vroeg wat ik aan het uitspoken was. Foto's maken antwoordde ik, terwijl ik me afvroeg wat er in het park te arbeiden viel (hout hakken, zo bleek later). De man maakte me duidelijk dat ik niet in het pretpark mocht zijn en de vermoorde onschuld uithangen had geen zin omdat ik m'n fiets aan een bordje Betreten Verboten had geklonken, dus begeleide hij me naar de uitgang. Gezellig keuvelend liepen we door het park toen ik in m'n ooghoek een zwart busje van de bewaking aan zag komen. Er stapte een uniform uit, inclusief een vals blaffende hond van het serieus te nemen soort. Halt, Stehen bleiben!!! Wat of ik wel dacht om zomaar het pretpark binnen te dringen! Een preek over huisvredebreuk (…) en een misdrijf volgde terwijl de hond grommend naar me bleef happen. Desalniettemin bleek de bewaker een vriendelijk exemplaar, dit in tegenstelling tot z'n hond die me het liefst een bal of twee zou willen afbijten. Hij had wel begrip voor het feit dat fotografen het park een zeer begerenswaardig object vinden en hij gaf me een nummer wat ik kon bellen zodat ik later onder begeleiding het park in zou kunnen, waarna hij me buiten de deur zette… Nou ja, jammer maar helaas. Misschien later een keer, want ik heb begrepen dat een mogelijke investeerder zich weer heeft teruggetrokken zodat de schuldenberg groeit en groeit! En dat in crisistijd! Dus het moment dat het Bezirk Treptow de geldkraan dichtdraait en dientengevolge de bewaking opheft is nakende! Ondertussen hebben we de prachtige foto's van Dennis Gerbeckx nog…

De Boze Buurman was het er helemaal niet mee eens dat er een groot hockeytoernooi in zijn straatje zou plaatsvinden want dat zou maar overlast tot gevolg hebben. Dus staat De Boze Buurman oplettend voor het raam om van elke misstand notie te nemen om deze onverlet bij een bij de misstand passende instantie te melden! En De Boze Buurman wordt op zijn wenken bediend als er twee betonnen paaltjes tijdelijk uit de grond worden getrokken om de enorme regiewagen makkelijker te kunnen laten indraaien, een regiewagen die De Boze Buurman trouwens ook een doorn in het oog is! Dus heeft De Boze Buurman de politie gebeld die zowaar twee dagen later per mountainbike arriveert! De klacht luidt doorrijden na een ongeval, iets wat in Duitsland Fahrerflucht wordt genoemd en doorgaands bijzonder serieus wordt genomen, en terecht! Vandaar die bromsnor op de mountainbike. Toen bromsnor eenmaal doorhad hoe de vork in de steel zat was de zaak snel afgehandeld. De Boze Buurman staat blijkbaar als notoir klager te boek. Na afloop van het vierdaagse toernooi worden de reeds teruggeplaatste betonnen paaltjes wederom tijdelijk verwijderd, maar nu staat De Boze Buurman met z'n videocamera bewijs te verzamelen! Welzeker! De Hamburgse autoriteiten alsmede de zeer gastvrije Uhlenhorster Hockey Club zijn nog niet van hem af! Types als De Boze Buurman leven al weken naar zo'n toernooi toe, druk met het schrijven van klachten en bezwaarschriften. En De Boze Buurman zal nog weken, zoniet maanden, bezig zijn om de autoriteiten van de hem aangedane overlast en het vandaliseren van twee betonnen paaltjes te overtuigen! De Boze Buurman had er beter aan gedaan even te komen buurten want het was erg gezellig en het zonnetje scheen overvloedig! Dan had De Boze Buurman wellicht die enorme regiewagen wel even van binnen mogen bewonderen. Want wij zijn de lulligste niet…

Morgenavond om 21:15 bij de TROS op Nederland 1 de verhergeboorte van de Dik Voormekaarshow! Aangezien ik me daar als mediumzager tegenaan bemoeid heb kan ik U melden dat het weer hilarische televisie is geworden! Het was lang geleden dat ik achter m'n camera heb staan brullen van het lachen en dat ik de fotodoos af en toe moest loslaten om trillende shots te voorkomen! De laatste keer dat ik bijna in m'n broek zeek van de leut was bij een optreden van Men in Coats! En het mooie is dat het echt he-le-maal nergens over gaat! Het is pretentieloze lol, puur voor de leuk! Mannenhumor, zoals een slomo-operateuse onlangs riep! Geeft niet, dan maar mannenhumor! Let morgenavond even extraspeciaal op de virtuoze Jules Deelder imitatie! Ik kwam niet meer bij… Van Duin en De Groot zijn echt groter dan groots! Vrijdag en zaterdag ben ik weer in de studio bij Dik Voormekaar om de volgende afleveringen op te nemen! Die show gaat 'n kijkcijferhit worden! Kannie anders… :-)

Update: Wat zei ik? 2,4 miljoen kijkers!