Bestemming Berlijn

Zomer 2006. De toegang tot de Verboden Zone bij Peenemünde bleek recht tegenover de oude hoofdingang van het testgebied te liggen. Het was een eenvoudige gesloten slagboom waarnaast een bordje Sperrgebied stond. Ik kon eenvoudig om de slagboom heen fietsen richting m'n doel; Prüfstand VII. Eerst even 'n beetje geschiedenis; Prüfstand VII was de lanceerinrichting waar tijdens de tweede wereldoorlog onder leiding van Wernher Von Braun de Aggregat-4 raket werd gelanceerd. De Aggregat-4 werd later bekend als Vergeltungswaffe-2, de gevreesde V2 dus. Er waren meerdere Prüfstanden, een stuk of elf, maar op die andere werden alleen diverse onderdelen van de raket beproefd. Alleen op Prüfstand VII werd de compleet geassembleerde raket getest en gelanceerd. Na vele mislukkingen werd op 3 oktober 1942 een Aggregat-4 gelanceerd die buiten de aardatmosfeer terecht kwam. Op die datum is dus het ruimtevaarttijdperk begonnen en daarom is Prüfstand VII de ground-zero van de ruimtevaart. En om die reden wilde ik er heen. Om op die plek te staan. Rustig fietste ik door de bossen en opeens stond ik voor een hek. Blijkbaar begon het Sperrgebiet hier pas écht. Dat hek was niet moeilijk te nemen, zelfs niet met 'n moutainbike, dus al rap fietste ik op een verlaten bospad in de richting waar volgens mij de ruïne van de lanceerinrichting te vinden was. Het was doodstil in het bos. Al wat ik hoorde was geritsel van dieren in de bosjes, fladderende vogels en de zacht druppende regen. Kapot gebombardeerde bunkers en verwrongen stalen hulzen van ontplofte munitie wees er op dat ik me op een plek bevond waar ik niet zijn mocht. Vanwege de hevige Britse bombardementen in 1943 bevinden zich nog vele blindgangers rond de diverse testopstellingen, de reden dat het nog steeds Sperrgebiet is. Maar het pad waarop ik me bevond zag er uit alsof het met enige regelmaat werd gebruikt. Door boswachters wellicht of door mensen die het gebied opruimen. Vandaar dat ik aannam dat het een veilig pad was maar toch was ik op m'n hoede. Na 'n tijdje hield het pad op en moest ik op de gok tussen de bomen door op zoek naar m'n doel. Opeens zag ik gebarsten betonnen platen op de grond, de eerste tekenen dat ik de oude testopstelling naderde. Een grote puinberg waar na al die jaren weer bomen op groeiden bevond zich recht voor me. Dat was ooit de grote assemblagehal waar de raketten in elkaar werden gezet. Een roestige spoorlijn liep van de berg puin het bos in. Vóór wat ooit de assemblagehal was lag een brede geul die na al die jaren was overwoekerd met planten en volgelopen met water maar desondanks was te herkennen als de geul waardoor de rechtopstaande raket naar het lanceerplatform werd getransporteerd. Ik was er bijna. Ik stond bijna op de plek waar het tijdperk van de ruimtevaart een aanvang nam; het lanceerplatform! Om me heen zag ik ondergrondse kanalen, waarschijnlijk om vuur en rook tijdens de lancering af te voeren en opeens stond ik voor twee brede betonnen geulen waarop de raket had gestaan en vanwaar 'ie het zwerk ingeschoten werd. De lanceertorens waren natuurlijk verdwenen en de geulen stonden vol water maar toch was dit onmiskenbaar het lanceerplatform waar op 3 oktober 1942 de ruimtevaart begon! En 42 jaar later stonden de amerikanen op de maan, mogelijk gemaakt door dezelfde nazi die in Peenemünde, op de plek waar ik me op dat moment bevond, een Aggregat-4 had gelanceerd. Uiteindelijk kwam Peenemünde na de oorlog in de Sovjetzone te liggen en dat is tevens een van de redenen dat het lanceerplatform al die jaren onaangeroerd in de Verboden Zone heeft gelegen. De regering van de DDR keek niet om naar deze duistere uithoek van Duitsland, al was er wel een basis van de oostduitse luchtmacht te vinden. Rond Peenemünde zijn talrijke begraafplaatsen en gedenktekens voor al die dwangarbeiders die zijn omgekomen tijdens de aanleg van de basis en het assembleren van de raketten. Pas na de Wende werd het Heeresversuchsanstalt Peenemünde omgetoverd tot museum en in de toekomst zal ook Prüfstand VII te bezichtigen zijn. Maar dán staan er hekken en bordjes en is het opgeleukt en niet meer ongerept. Ik zie ze er nog voor aan een replica van een V2 op het platform te zetten. Ik moet er niet aan denken en ben blij dat ik op een regenachtige dag in 2006 de Verboden Zone ben binnengeglipt om de ruïne van het lanceerplatform te zien zoals het er 64 jaar na die historische dag en na hevige bombardementen al die tijd heeft gelegen…

Hier in Hilversum zit een filiaal van Used Products en daar ga ik regelmatig even neuzen. Is een leuke tent, gerund door een oostblokechtpaar, waarschijnlijk uit de Balkan afkomstig. Aardige gasten en ze hebben in hun toko van alles en nog wat staan. Zo scoorde ik er laatst een Apple 17 inch display voor wel 25 hele euri's en dan denk je, dat zal wel rommel zijn, maar vergeet 't; dat ding is echt helemaal goed. Kon ik eindelijk m'n reserve Mac in gebruik nemen als fotodoos want de RAW bestanden die m'n Nikon uitpoept vreten ruimte. De dual-processor Mac, die hier maar onder m'n werktafel stond te verstoffen, is daarmee in ere hersteld als fotosjopdoos. Maar wat ik gisteren voor wel 2 kapitale euri's uit de stapel CD's trok; Victorialand van de Cocteau Twins! Zegt u niets, ik weet 't, maar heel lang geleden had m'n broertje die plaat op eerlijk vinyl. Ik heb 'm toen eens gedraaid en vond 'm te gek! Echt supermellow en space en weet-ik-veel-wat. Heerlijke droombehang, vloeistofdia's op het plafond en priegelgeluidjes om je heen enzo, ik kon er uren naar luisteren! Tot ik de plaat van de draaitafel haalde en weer in de hoes terugstopte. Toen zag ik ergens op het label 45rpm staan. En omdat de plaat de afmeting heeft van een gewone lp had ik 'm ongezien op 33rpm afgespeeld. Foutje, bedankt, maar tóch vond ik 'm geweldig! We hebben het hier dus over een plaat die zowel op 45rpm als op 33rpm goed uit de verf komt. Het mag 'n wonder heten. De keuze voor 45rpm heeft te maken met de geluidskwaliteit van de soundscapes enzo. Terwijl ik dit schrijf speelt 'ie in de achtergrond en oké, op normale snelheid is 'ie mooier, maar toch… Broer was eerder hetzelfde overkomen; ook op 33rpm ;-)

Ergens achter het monumentale oude DDR Funkhaus staat aan de oever van de Spree een UFO-huis, ontworpen door de Finse architect Matti Suuronen. Het huis heet Futuro no 13 en dat ding wilde ik wel eens van dichtbij gaan bekijken dus toog ik richting Oost-Berlijn om te ontdekken dat de woning met geen mogelijkheid meer te bereiken is. Achter het Funkhaus is men stevig aan het slopen en de verbaasde portier, aan wie ik vroeg of ik bij het huis mocht kijken, begon over gevaar en privatgrund. Toedeledokie en wegwezen. Naast het Funkhaus liggen een stel volkstuintjes, dus heb ik geprobeerd om via zo'n volkstuintje te glippen maar het was een doordeweekse dag en bovendien vakantie dus waren erg veel volkstuinbewoners aanwezig die me met argusogen in de gaten hielden. Er was een hek waar ik met groot gemak overheen kon, maar zoals opgemerkt; teveel ogen in m'n rug. Een frustrerende tantaluskwelling; je bent op een paar meter afstand maar kan er toch niet bij! Dat UFO-huis is iets voor in het weekend en dan nog het liefst laat in de avond. Dan kan je ongezien achter het Funkhaus komen. Hoe beland ik nu weer uit die kansloze volkstuintjes aan de overkant van de Spree? Er was in geen velden of wegen een brug te bekennen. Geflurkt fietste ik verder en stuitte op een heus veerpontje! Echt een kabouterveerpontje waar een paar man plus fiets op kon. Drs P popte in m'n hoofd op, met waarheden waar geen speld tussen te krijgen is: De oever waar wij niet zijn noemen wij de overkant. Dat wordt dan deze kant zodra wij daar zijn aangeland… Van de veerpont wordt een mens weer vrolijk! Op het pontje raak ik aan de praat met de schipper die me iets over het huis wist te vertellen. Het heeft ooit dienst gedaan als kantoor van het aan de overkant van de Spree gelegen en reeds tien jaar gesloten Spreepark, waar ik vorig jaar nog door de beveiliging uitgeschopt ben! Omdat het zo'n klein pontje is, wat bovendien onregelmatig vaart, namelijk alleen als er iemand wil oversteken, vraag ik de schipper of 'ie niet even langs de UFO kan varen. Maar helaas, dat ging niet, ook al was ik de enige passagier. Eenmaal aan de overkant kon ik de UFO zien staan maar met een 10-20mm groothoeklens viel 'ie niet te fotograferen. Het was de enige keer dat ik om een telelens verlegen zat. Dus doen we het maar met een foto van Dennis Gerbeckx, een Berlijnse urban explorer die zich niet door volkstuintjes, gesloten hekken en onwillge portiers laat stoppen. Verder fietste ik en in gindse verte dook reeds de Treptowerbrug op. En weer was daar Drs P; en als de pont zo lang was als de breedte van de stroom, dan kon hij blijven liggen zei me laatst een econoom…

Opgewekt wandelde ik afgelopen zondag de 18e naar mijn brug in Moskou. Ik heb het over de Большой Каменный мост en dat is sinds vorig jaar mijn brug omdat ik toen slag heb moeten leveren met vier verschillende regimenten veiligheidstroepen om er op te komen! Tijdens m'n wandeling viel het me op dat de beveiliging sinds de laatste editie van de Bavaria City Race behoorlijk was aangescherpt, iets wat veel, zoniet alles te maken heeft met de recente aanslagen op de metro van Moskou. Het getroffen Lubyanka Station ligt op een steenworp afstand. Ik was de gelukkige bezitter van maar liefts drie accreditaties waar dik gedrukt Персонал op stond, wat personeel betekent! En verdomd het werkte; ik werd overal keurig doorgelaten en bereikte zowaar de tweede regiewagen alwaar regisseur Bas met z'n handen in het haar zat omdat niets werkte zoals het zou moeten en er op last van een stel uniformen met petten cameraposities verplaatst waren. Omdat ik afgelopen jaar gedoe had met de veiligheidstroepen op de brug vroeg ik Olga, onze tolk, of ze een briefje in het Russisch voor me wilde schrijven met daarin uitleg wie ik ben en wat ik kom doen. Een gouden greep want nadat ik twee keer het briefje aan mannen in uniform liet lezen bereikte ik het midden van de brug, waar m'n camera stond. Maar naast m'n camera stond een uniform die niet van plan was mij m'n werk te laten doen, geen boodschap had aan accreditaties en al helemaal niet aan briefjes. Een document van toestemming wilde hij zien, het liefst eentje met een stempel, verpakt in een rood plastic hoesje. Hij liet me er eentje als voorbeeld zien. Zo'n document had ik niet dus toog ik weer terug naar Olga, die de Russen maar tot actie moest zien te bewegen. Ik meende te maken te hebben met een veiligheidsman van het Kremlin omdat de brug zich vlakbij de presidentiële ingang van het Kremlin bevindt en men wat nerveus wordt als men daar een camera op richt. Olga ging met me mee naar de brug om een en ander op te lossen en tijdens die discussie heb ik snel m'n camera ingesteld en een totaalshot van het Kremlin voorgezet zodat regisseur Martijn, die in de eerste regiewagen zat, het shot tóch kon gebruiken in het geval ik geen toestemming kreeg daar te staan. Iets wat de veiligheidsman wel degelijk in de gaten had en wat 'm helemaal niet beviel; ik mocht de camera niet meer aanraken! Ook Olga kreeg geen poot aan de grond en gezamelijk gingen we weer terug naar de regiewagen. Even ter verduidelijking; er stonden twee regiewagens omdat er op sommige plekken bij het Kremlin geen bekabeling mag liggen. Daarom is gekozen voor twee registratiewagens die onderling met glasvezel zijn verbonden. Alleen kwam men nét 50 meter glasvezel te kort… Anyway; Olga vertelde me dat de beambte helemaal niet van de veiligheidsdienst van het Kremlin was, maar van het Departement van Bruggen en dat de organisatie was vergeten dat departement in te lichten over het feit dat op een van hun bruggen een camera zou komen te staan. En uitgerekend vandaag ging dat departement zich laten gelden; geen bestempelde documenten betekende geen beelden! Opeens kreeg ik te horen dat er telefonisch toestemming was verleend, dus wandelde ik weer terug naar de brug. Ik heb 'n half uurtje staan werken toen er weer een beambte van het Departement van Bruggen opdook. Weer moest ik een document met stempel ophoesten. En omdat ik zo'n document nog steeds niet had kon ik wederom opkrassen! Een aardige politieman, die me al een paar keer heen en weer had zien lopen, vroeg me wat er aan de hand was en zei dat van veel lopen m'n schoenzolen zouden verslijten. Het was een leuk gesprek in Engels, Russisch en gebarentaal en hij liep behulpzaam met me mee om met het Departement van Bruggen in overleg te gaan. Maar ook de vriendelijke agent kreeg niet voor elkaar dat ik er mocht staan. Weer terug dus. Uiteindelijk kwam er een tolk van de organisatie met me mee die een stukje oud Russische intimidatie opvoerde; naam, rang, afdeling, bellen met de hoogste baas de ze te pakken kon krijgen, telefoon aan de brugbeambte geven die vervolgens werd afgeblaft en de zaak was opgelost. De rest van de middag was de Большой Каменный мост weer mijn brug!

Hierrrr foto's uit Mockba en daarrrr foto's in m'n eigen setje…

De Wet van Murphy gaat altijd op. Niet in de zin van dat als er iets mis kan gaan, het ook mis zál gaan, maar meer van de langzaamste cassiere zit achter de snelkassa. Ongemerkt dus. Een beetje geniepig. Zo gaat de telefoon ook altijd op momenten dat je 'm even niet op kan nemen. Zoals vandaag. Normaal gesproken word ik op een lullige dinsdag niet zo vaak gebeld maar omdat m'n moedertje had gevraagd of ik haar badkamertje even kon schilderen witten ging de telefoon dus voortdurend op het moment dat ik met een van muurverf druipende blokkwast op een gammel trapje stond. Ma was aan het oppassen bij m'n broer dus niemand anders dan ikzelf kon de telefoon aannemen. Eerst dacht ik nog, laat maar bellen maar ma's landlijn blééf maar overgaan zodat ik besloot 'm toch maar even op te nemen. De Gemeente Hilversum met 'n lulverhaal over de aanvraag van een OV Taxipas. Of ik soms wist waarom die aanvraag gedaan was. Ik stond met de telefoonhoorn tussen duim en wijsvinger geklemd om 'm niet met witsel te besmeuren, wat uiteindelijk tóch gebeurde, anders had ik nog wel een boompje willen opzetten over de ondergang van het openbaar vervoer in Hilversum en dat de oudjes die dit land hebben opgebouwd van gekkigheid niet meer weten hoe ze ergens moeten komen en dat de aanvraag van zo'n OV Taxipas daar wellicht iets mee te maken zou kunnen hebben. Maar dat deed ik niet, want ik wilde zo snel mogelijk klaar zijn met witten. Schilderen in het algemeen en witten in het bijzonder is nou niet bepaald m'n hobby, dus let's get it over with. Opeens zie ik allemaal witte stipjes op het tapijt van badkamer naar telefoon; er zat een drupje muurverf onder m'n schoen! Murphy! En de Gemeente Hilversum zit in het complot! Het tapijt eenmaal gereinigd hebbende ging m'n GSM drie keer af, perfect getimed op het moment dat ik weer op het trapje stond. M'n GSM is nu ook wit uitgeslagen. Ik heb 'm schoongemaakt met terpetine, waar 'ie nu naar stinkt. Geheel volgens Murphy blijkt het dat muurverf waarvan op de pot staat dat het in één keer dekkend is, dat niet is. Hoedt u voor in één keer dekkende muurverf! Het is niet zo! Murphy heeft gelijk! Murphy klopt als een bus! Murphy is onverbiddelijk! Net als kwasten waarvan de haren gegarandeerd niet uitvallen; ik heb vandaag menig kwasthaar onder de muurverf vandaan moet pulken!

Murphy gaat ook op voor m'n WK-pool. Geen enkel land doet wat 't moet doen, zelfs de Duitschers niet, zodat ik nog niets, ik herhaal NIETS, goed voorspeld heb! Ik denk echter dat de voorspelling dat het Noord-Koreaanse elftal de komende dertig jaar in een werkkamp gaat doorbrengen wél aardig klopt!

Een andere prachtige Murphy variant die altijd lijkt te kloppen is deze: de hoogte van de functie is omgekeerd evenredig met de geschiktheid voor de functie. Is geen speld tussen te krijgen ;-)

Nou, het WK is eindelijk begonnen.
Ik doe mee aan een WK-pooltje.

Tot op heden heb ik alles fout ;-(

Green Day. De zaterdagafsluiter op PinkPop. Ik had nog nooit van ze gehoord maar dat zegt nix want ik ben natuurlijk een ouwe loel en punk heeft me nooit echt weten te boeien, op de Sex Pistols met hun enige legendarische plaat na. Okee, en No More Heroes van de Stranglers ook. Green Day is blijkbaar in de loop der tijd van punk tot feestband geevolueerd die bovendien enkele fans de ervaring van hun leven bezorgd! Opeens stond een door het dolle heen zijnde fan op de bühne foto's te maken van de zanger, gevolgd door een kid van 'n jaar of dertien die de polsbandjes van de zanger kado kreeg. Meezingen en meehossen! Later werd een hypernerveus meisje op het podium geroepen. Ze stond vol ongeloof naar haar idool te staren, trillend van de zenuwen. Haar idool fluisterde iets in haar oor en dat moet de vraag zijn geweest of ze de text van het gespeelde nummer kende. Die kende ze en vervolgens kreeg ze de microfoon overhandigd. Ik had een close shot van het meisje voorstaan en kon goed zien dat de zenuwen door haar lijf gierden maar opeens viel alle schroom van haar af en zong ze het hele nummer vol overgave uit! Kraaienvals, maar ze dééd het toch maar! Die ervaring pakt niemand haar meer af! Heel goed voor het puberale zelfvertrouwen! Het was een soort realtime surpriseshow zonder dat ene Hennie H met 'n tandpastaglimlach achter een berg speakers vandaan stapt om nog wat tranen te trekken. Ik kan er op YouTube geen beelden van terugvinden, wat jammer is want ik vond het een mooi en memorabel moment. Net als later bij die gast met een kop vol groen haar. Die kon wél zingen en nam en-passant de hele show maar even over. Die dude stuiterde als volleerd frontman van 'n wereldband over de stage! Hij nam z'n momentje van 15 minuten beroemd zijn en zette een hilarische act neer! Ik had 'm die middag al gezien, want zo'n groen hoofd trekt de aandacht. Hij heeft de hele dag vooraan bij de hekken gestaan, zich door alle bands heengeworsteld, wachtend op Green Day en zijn moment! Ook hiervan heb ik nog geen beelden teruggevonden. Wel van Jesus Of Suburbia en het prachtige 21 Guns. Green Day! Feest in het kwadraat! Explosie van pure lol! Gekkenhuis in de stromende regen!

Update: Gevonden; camfoon beelden van The Green Head Motherfucker… (niet mijn woorden!)

Johan Cruijff heeft het Spaans een paar nieuwe begrippen geschonken door Nederlandse zinnen letterlijk in het Spaans te vertalen. De mooiste is op een gegeven moment, wat hij foutief in en un momento dado heeft vertaald, maar wat nu wel is ingeburgerd in het Spaanse taalgebruik van alledag! Net als gallina de piel, z'n vertaling van kippenvel. Dat klinkt in het Spaans als vellenkip… Een andere Hollander in den vreemde heeft laatst een Duitse taalprijs mogen ontvangen. Louis van Gaal zag z'n inzet voor de Duitse taal beloond! En terecht! Van Gaal blijft namelijk overal en altijd Duits spreken en dat wordt zéér gewaardeerd, ook al is het allemaal niet foutloos. Onbedoeld is ook Van Gaal de Duitse taal aan het verrijken met zinnen als Der Tod oder die Gladiolen, Journalist sein ist auch een Fach en begrippen als Löffel an Löffel slapen. Ik vind dat prachtig! Een van Van Gaals voorgangers bij Bayern München, de Italiaan Giovanni Trapattoni, nam ooit ontslag na een hilarische persconferentie waarbij hij langzaam maar zeker woedend werd! Kijk naar bovenstaande beelden; hij komt al kokend van woede binnen maar is van plan zich in te houden. Dat lukt niet en na afloop was de Duitse taal weer een paar begrippen rijker; spelen als een lege fles, als een Flasche leer dus en de woorden waarmee hij min of meer ontslag nam; ich habe fertig!

Update: En wat te denken van Jean-Marie Pfaff?

Humor om te lachen en toch leuk voor bezitters van een iPhone! Er is een programmaatje wat in een vloek en een zucht gezichten verwisseld. Het wonderlijke ding heet iSwapFaces en is hierrrr naar beneden te laden. Of hierrrr, via de geniale nerds met teveel vrije tijd die die giller gemaakt hebben! Er waren tijden dat bovenstaande gezichtswissel een watergekoelde ponskaartgestuurde computer zo groot als een huiskamer vereisde die er dan drie maanden of langer op stond te rekenen. Uitkomst hoogst onzeker. Zo'n iPhone doet de grap in luttele seconden. En zo werden de tronies van de Statler & Waldorf positief ingestelde ouwe cameralullen Jo en De Neel tot groot vermaak van een ieder omgewisseld. Qua kijk op de wereld, relativeringsvermogen en pasklare oplossingen voor onoplosbaar geachte problemen maakt 't niet uit; daar zitten Jo en De Neel toch op één lijn… ;-)

Gisterochtend werd ik wakker toen m'n dochter "lang zal 'ie leven" voor me stond te zingen. Ik stond op en keek eens voorzichtig uit het raam. Gelukkig… geen Abraham in de tuin. Ik ben namelijk nogal op m'n rust en privacy gesteld en zo'n Abraham geeft maar 'n hoop gedoe in de buurt. Verjaardagen; ik heb er niets mee, ook niet als ik zelf jarig ben en de magische 50 blijk te hebben gehaald. Dus ben ik gisteren gewoon gaan werken. Toen ik het Gelredome binnenliep en hinderlijk gevolgd werd door een collega met 'n handycam, had ik nog steeds niets in de gaten. Tot ik opeens met m'n neus voor een vijf meter hoge opblaas Abraham stond. Dat ik dít nog mag meemaken… ;-)

…dat wordt weer een korte nacht…

Whoehahahahahahahaha!!!

…meer DirkJan hierrrrr...

Schat, als je straks toch in de supermarkt bent, neem dan gelijk even 'n onsje partituur van De Toverfluit mee…

Nu weet ik het zeker; de kerstman heeft internet! Sterker nog; de kerstman leest m'n blog! Zo schreef ik laatst dat een Opel Astra de uitstraling van een geruite pet heeft en dat heeft de kerstman op een idee gebracht. Dus lag er opeens een pakje, inhoudende een geruite pet onder de kerstboom! Voor papa, giechelde m'n dochter nog, die ik inmiddels van samenzwering met de kerstman verdenk. De kerstman had de geruite pet een maatje te klein ingeschat, maar gelukkig wist dochterlief waar de kerstman de pet had aangeschaft, want je denkt toch niet dat hij met een arrenslee vol geruite petten komt aanvliegen? Papie moest mee om de pet te ruilen en dat leverde nog een hilarische pettenpassessie in de pettenwinkel op. Als trotse bezitter van een Opa Astra met cruise control is mijn dop uiteindelijk voorzien van een bijpassende geruite pet! En weet je wat nou zo leuk is? Ik vind de pet echt te gek! Is een prima pet! Nix mis mee! Dochters riep het nog maar even: papa heeft een pettenkop! En gelijk heeft ze! Ik zeg; petje af op!

Zo, even checken of ik geen reclame op m'n blog heb staan…eh…nee…'kgeloof 't niet…nou dan kan ik weer eens 'n YouTubeje plaatsen zonder dat ik de Buma achter m'n reedt aan krijg, want dit bericht is slechts de halve waarheid; blogs waar reclamebanners op te vinden zijn, zijn alsnog het sigaartje! Binnenkort toch maar even 'n plug-in plaatsen om de toekomstige Buma spider buiten de deur te houden…

Goed, deze clip behoort tot m'n absolute favorieten! Torn van Nathalie Imbruglia, tezamen met mimespeler Johann Lippowitz, uit het Secret Policeman's Ball 2006. In al die jaren dat ik cameraman ben heb ik heel wat grote shows gedaan en de meeste waren van dertien in een dozijn, maar soms komt er iets langs wat absoluut fantastisch is. Het is een kwestie van smaak, maar deze Torn vind ik dus geweldig! Hierrrr nóg 'n leuke van deze dude, wiens echte naam David Armand is.

Update: Ondertussen bij de Buma…