Bestemming Berlijn

Bij de kassa van de supermarkt lag een petitie; al menig A4-tje was volgeplempt met handtekeningen. Normaal gesproken weet ik niet hoe snel ik bij een supermarktkassa moet weg komen; gillend naar huis! Waus word ik van dat geneuzel en gezanik bij zo'n kassa, maar nu wierp ik toch een nieuwsgierige blik op de petitie. De supermarkt en haar klanten willen namelijk dat de schuine parkeerplaatsen voor de deur blijven bestaan. En daar hebben ze een punt! Het plantsoen voor de supermarkt wordt namelijk verherverbouwd en dientengevolge liggen er op de plaats van de oude parkeerplaatsen nu betonnen platen waarop klanten automatisch hun auto's schuin parkeren. Logisch; is makkelijker in en uitsteken en je kan meer auto's kwijt. Ongeveer het dubbele aantal. Laat ik nou denken dat het de bedoeling is dat er uiteindelijk keurig geplaveide schuine parkeerplaatsen komen! Maar nee hoor, de in Hilversum beruchte verkeersdeskundigen hebben bedacht dat er weer gewone parkeerplaatsen komen die parallel aan de rijweg liggen! Dat wordt dus weer voorzichtig achteruit inparkeren! En bovendien scheelt het een fiks aantal plaatsen! Er zijn in Hilversum en ongetwijfeld overal in Nederland, wel meer voorbeelden aan te wijzen van merkwaardige dwingelandij. Dat auto's een bepaalde route moeten volgen terwijl de natuurlijke route onmogelijk is gemaakt. Wanneer leren die verkeersdeskundigen het natuurlijke gedrag van, in dit geval parkeerders, eens om te zetten in een doeltreffend ontwerp? Soms hoef je alleen maar te kijken naar de natuurlijke loop van water om een route voor het autoverkeer te bedenken én te voorkomen dat de boel vastloopt! Zo heeft de herinrichting van de Hilversumse binnenring, die bakken met geld heeft gekost en waar Hilversum al jaaaaaren last van heeft terwijl het eind nog niet in zicht is, op het eerste gezicht maar bar weinig doorstroming opgeleverd; bij het mediapark staat de boel des ochtends en des avonds nét zo muurvast als vóór de herinrichting. Tel uit je winst! En ook al ga ik altijd lopend naar de supermarkt, toch heb ik m'n handtekening onder de petitie gezet…

Het appartement boven mij staat al geruime tijd te koop; al meer dan 'n jaar. Zelf woon ik hier ook nog niet zo lang maar vlak nadat ik m'n woning betrok, vertrokken de rustige bovenburen met de noorderzon. Daarna stond het pand geruime tijd leeg, wat lekker rustig was, maar opeens was er leven in de brouwerij en bleek de woning te zijn verhuurd. Daar was ik mooi klaar mee want de nieuwe bewoners trokken zich niet zo heel veel aan van de ongeschreven regels die in een appartementencomplex gelden. Of zouden horen te gelden. Geluidsoverlast dus. Niet van muziek of de tv maar van gestamp op de vloer, dichtslaande deuren en soms hoogoplopende ruzies. De mannelijke helft bleek een nogal opgewonden standje die op een ochtend een werkploeg, die de buitenmuren kwamen voegen, in woord en gebaar heeft bedreigd, hun gereedschap op straat heeft geflikkert en zich razend en tierend weer in z'n onderhuurde huis terugtrok. Erg gezelli dus. Persoonlijk heb ik ook met meneer te maken gehad toen 'ie op een ochtend, naar het zich liet aanhoren, z'n vriendin bont en blauw sloeg. Toen het gedoe in het trappenhuis vrolijk doorging en het meisje diep in een capuchon weggedoken langs me heen glipte, heb ik er met m'n cynische grote bek iets van gezegd. Meneer kwam de trap afstuifen, keek me pislink aan, priemde een vinger richting m'n gezicht, riep; jij, jij, jij…, verslikte zich in z'n woorden en verdween woest de trap weer op. Om z'n pistool te halen, dacht ik, zoals zo vaak het geval is bij onze Noord-Afrikaanse vrienden. Ik kan ervan meepraten nadat een 15 jarige blaag me ooit toeschreeuwde dat 'ie z'n pistool ging halen om me dood te maken nadat 'ie met twee bontkraagvriendjes een oud heertje op een fiets stond uit te kafferen en ik riep dat ze daar mee moesten kappen. Maar nee, geen pistool dit keer. De bovenbuur liep een poosje woest stampend in z'n flat heen en weer, luid allerhande verwensingen aan mijn adres schreeuwend. En of dat nog niet genoeg was hing 'ie ook nog scheldend uit het raam; nooit bemoeie man, nooit bemoeie… Toen ik het zat was en heel hard tegen het plafond kom dan sufkut riep, bedaarde de situatie en ben ik m'n dochter van school gaan halen. Als ik die bovenbuur later op de trap tegenkwam, zei 'ie geen woord en keek strak naar de traptreden. Vlak voor de jaarwisseling waren ze opeens vertrokken…

Het huis boven mij staat dus nog steeds te koop en van een woningzoekende collega, die het appartement heeft bezichtigd, hoor ik dat het in tamelijk uitgewoonde toestand is achtergelaten. Sindsdien zijn er talloze bezichtigingen geweest maar zijn er nog geen nieuwe bewoners. Gisterochtend zag ik dat een meisje, geflankeerd door haar ouders, het pand kwam bezichtigen. Na de bezichtiging zag ik ze weglopen, de vader liefdevol z'n arm om z'n dochter geslagen. Ik vond dat een aandoenlijk tafreel en ik meen eruit op te maken dat het huis wederom niet is verkocht…

In Hilversum staan in de buurt van de Wisseloord Studio's, waar The Rolling Stones en The Police ooit hun platen kwamen opnemen, een stel witte villa's en die staan er al een tijdje. Leeg. Ik heb daar vroegâh om de hoek gewoond in een tot huurappartementen omgetoverde villa. Dit tot grote ergernis van de buren want er kwam zomaar opeens pleps in de buurt wonen; een buurt die notabene als goudkust wordt omschreven. Op de plaats waar nu die villa's staan was er ooit bos maar op een dag werden de bomen gerooid en de grond bouwrijp gemaakt waarna het werk opeens jarenlang stil lag en de natuur weer bezit nam van de vernietigde bosstrook. Acties en protesten uit de buurt denk ik en wat mij betreft met reden. Maar na verloop van lange tijd werden de werkzaamheden hervat en nu staan er dus een stel witte appartementen. Die staan er al weer een poosje en ik meen gezien te hebben dat er slechts drie bewoond zijn. Gisteren ben ik er een paar kiekjes gaan maken en werd ik met argusogen gadegeslagen door een vrouw die in de modelwoning aanwezig was. Ze heeft me vanachter de vitrage bespiedt en me geen moment uit het oog verloren. Als ik de hoek omging liep ze snel naar een ander raam. Het liefst had ze me weggestuurd! Zou ze me voor een of andere journalist hebben aangezien die foto's kwam maken ter illustratie van een vernietigend stuk over deze blijkbaar onverhuurbare woningen op een plek waar ooit bos was? Wat 'n opluchting moet dat geweest zijn toen ik weer in de auto stapte en ophoepelde…

Straks stap ik in een andere auto; eentje richting een anonieme Parijse voorstad waar van het weekend 12 partijen hockey worden gespeeld…

Er was laatst gedoe rond de Staatsloterij. Iets met die jackpot van 27.5 miljoen en dat de Staatsloterij voor de reclamecodecommissie werd gesleept door types die boos waren omdat ondanks de garantie dat die 27.5 miljoen zou vallen, er slechts 5.5 miljoen werd uitgekeerd. Misleiding! Oplichting! Maar de jackpot van 27.5 miljoen viel op een 1/5e lot. En 1/5e deel van 27.5 miljoen is 5.5 miljoen. Lijkt me een simpel rekensommetje. Ongeveer het niveau van groep 6. De eigenaar van het lot heeft ook maar 1/5e van het lot betaald en vangt nu *dus* 1/5e van de jackpot. Hoe moeilijk kan het zijn?

Maar het zet een mens wel aan het denken. Wat zou ik doen met 27.5 miljoen? Tja, ik zou m'n naasten flink laten meedelen; miljoentje hier, miljoentje daar. En ik zou proberen m'n droomhuis te kopen. Maar ik heb twee droomhuizen. Een staat langs de smalle weg richting pretpark(je) Oud Valkeveen in Naarden. Het is vanaf de weg nauwlijks zichtbaar tussen de bomen, ook in de winter niet. Het is een huis van beton. Een soort grote betonnen bunker met enorme ramen van dik glas. Zo op het oog heeft de woning geen rechte verticale lijnen maar lopen alle muren een tikkie scheef wat het betonnen lerp toch een speels uiterlijk geeft, zelfs van bovenaf gezien. Ik ga ervan uit dat het ding door een architect is ontworpen en gebouwd maar ik kan er op het internet maar weinig over vinden. Het is een huis wat door z'n geisoleerde ligging schreeuwt om met rust gelaten te worden. Ik zou er dolgraag eens binnen kijken. Gewoon uit nieuwsgierigheid. Het zou me namelijk niets verbazen als er in de kelder een mad-scientist aan de doomsdaymachine sleutelt. Zo'n huis is het. Beetje James Bond in de 80er jaren…

M'n andere favohuis is De Karekiet in Kortenhoef. Een huis wat op palen in een watertje aan een weiland staat. Zo te zien helemaal van hout met een veranda er omheen. Het staat verscholen achter andere huizen en is vanaf de dijk lastig te zien. Het was ooit het atelier van schilderes Geesje Mesdag van Calcar (Horizontal Scroll Alert!) en later is het lange tijd gebruikt als jeugdherberg maar voor zover ik weet wordt het nu weer als woonhuis gebruik. In de loop der jaren is er wel het een en ander aan het originele atelier vastgebouwd maar daar is het alleen maar mooier van geworden. Het is al meer dan honderd jaar oud en volkomen terecht een Rijksmonument. Als ik over de dijk rij, rem ik altijd even af om een glimp van het huis op te vangen…

En ik zou natuurlijk een appartement in Berlijn kopen, dat spreekt voor zich…