Bestemming Berlijn

…plakjes kaas, per stuk verpakt…

Ik ben echt klaar met parkeermongeaulen zoals die van die blauwe Renooolt. Als ik m'n Opa Astra er makkelijk tussen kan zetten doe ik 't. Hoe moeilijk is 't om je blik helemaal in het parkeervakvak te plempen in plaats van half? Ik heb 't eerder meegemaakt op een overvolle parkeerplaats en toen begon er een dikke vrouw tegen me te schreeuwen. Wat of ik wel dacht om haar zo vast te zetten en hoe ze nu in haar wagen moest komen. Ik ben toen achter m'n toenmalige roethoester gaan staan en heb gevraagd wie er nou eigenlijk kut geparkeerd stond. Nog meer geschreeuw. Toen ben ik m'n boodschapjes maar gaan doen. Geen idee hoe ze toen in haar 205je is gekomen. Boeit me ook niet. No mercy!

Ja, ik weet 't. Nu ben ik de aso ;-)

Opgewekt wandelde ik afgelopen zondag de 18e naar mijn brug in Moskou. Ik heb het over de Большой Каменный мост en dat is sinds vorig jaar mijn brug omdat ik toen slag heb moeten leveren met vier verschillende regimenten veiligheidstroepen om er op te komen! Tijdens m'n wandeling viel het me op dat de beveiliging sinds de laatste editie van de Bavaria City Race behoorlijk was aangescherpt, iets wat veel, zoniet alles te maken heeft met de recente aanslagen op de metro van Moskou. Het getroffen Lubyanka Station ligt op een steenworp afstand. Ik was de gelukkige bezitter van maar liefts drie accreditaties waar dik gedrukt Персонал op stond, wat personeel betekent! En verdomd het werkte; ik werd overal keurig doorgelaten en bereikte zowaar de tweede regiewagen alwaar regisseur Bas met z'n handen in het haar zat omdat niets werkte zoals het zou moeten en er op last van een stel uniformen met petten cameraposities verplaatst waren. Omdat ik afgelopen jaar gedoe had met de veiligheidstroepen op de brug vroeg ik Olga, onze tolk, of ze een briefje in het Russisch voor me wilde schrijven met daarin uitleg wie ik ben en wat ik kom doen. Een gouden greep want nadat ik twee keer het briefje aan mannen in uniform liet lezen bereikte ik het midden van de brug, waar m'n camera stond. Maar naast m'n camera stond een uniform die niet van plan was mij m'n werk te laten doen, geen boodschap had aan accreditaties en al helemaal niet aan briefjes. Een document van toestemming wilde hij zien, het liefst eentje met een stempel, verpakt in een rood plastic hoesje. Hij liet me er eentje als voorbeeld zien. Zo'n document had ik niet dus toog ik weer terug naar Olga, die de Russen maar tot actie moest zien te bewegen. Ik meende te maken te hebben met een veiligheidsman van het Kremlin omdat de brug zich vlakbij de presidentiële ingang van het Kremlin bevindt en men wat nerveus wordt als men daar een camera op richt. Olga ging met me mee naar de brug om een en ander op te lossen en tijdens die discussie heb ik snel m'n camera ingesteld en een totaalshot van het Kremlin voorgezet zodat regisseur Martijn, die in de eerste regiewagen zat, het shot tóch kon gebruiken in het geval ik geen toestemming kreeg daar te staan. Iets wat de veiligheidsman wel degelijk in de gaten had en wat 'm helemaal niet beviel; ik mocht de camera niet meer aanraken! Ook Olga kreeg geen poot aan de grond en gezamelijk gingen we weer terug naar de regiewagen. Even ter verduidelijking; er stonden twee regiewagens omdat er op sommige plekken bij het Kremlin geen bekabeling mag liggen. Daarom is gekozen voor twee registratiewagens die onderling met glasvezel zijn verbonden. Alleen kwam men nét 50 meter glasvezel te kort… Anyway; Olga vertelde me dat de beambte helemaal niet van de veiligheidsdienst van het Kremlin was, maar van het Departement van Bruggen en dat de organisatie was vergeten dat departement in te lichten over het feit dat op een van hun bruggen een camera zou komen te staan. En uitgerekend vandaag ging dat departement zich laten gelden; geen bestempelde documenten betekende geen beelden! Opeens kreeg ik te horen dat er telefonisch toestemming was verleend, dus wandelde ik weer terug naar de brug. Ik heb 'n half uurtje staan werken toen er weer een beambte van het Departement van Bruggen opdook. Weer moest ik een document met stempel ophoesten. En omdat ik zo'n document nog steeds niet had kon ik wederom opkrassen! Een aardige politieman, die me al een paar keer heen en weer had zien lopen, vroeg me wat er aan de hand was en zei dat van veel lopen m'n schoenzolen zouden verslijten. Het was een leuk gesprek in Engels, Russisch en gebarentaal en hij liep behulpzaam met me mee om met het Departement van Bruggen in overleg te gaan. Maar ook de vriendelijke agent kreeg niet voor elkaar dat ik er mocht staan. Weer terug dus. Uiteindelijk kwam er een tolk van de organisatie met me mee die een stukje oud Russische intimidatie opvoerde; naam, rang, afdeling, bellen met de hoogste baas de ze te pakken kon krijgen, telefoon aan de brugbeambte geven die vervolgens werd afgeblaft en de zaak was opgelost. De rest van de middag was de Большой Каменный мост weer mijn brug!

Hierrrr foto's uit Mockba en daarrrr foto's in m'n eigen setje…

Afgelopen donderdag zag ik werklieden in netvliesverzurend oranjegekleurde hesjes de afrit van het kleine Crailose bruggetje in Hilversum blokkeren zonder even de afrijdende auto's erdoor te laten. Gewoon de trekker met hoogwerkertje dwars over de weg; stempels uit en processierupsbestrijdingsmiddel in de bomen spuiten, want het waren processierupsbestrijders, no less! Ze hadden die installatie best zó kunnen neerzetten dat de afrit niet geblokkeerd werd maar ze trokken gewoon de handrem aan, schijt aan de rest van het verkeer. Het kon zie niet boeien dat verbouwereerde automobilisten met hun auto's moeilijk achterwaarts de helling weer op moesten waar ze eveneens niet verder konden omdat er een enorm convoi exceptionel aan het manouvreren was. Er werden spoorstaven van de spoorwegwerkplaats Crailo over de weg naar elders vervoerd. Ik zat op de fiets, keek het aan en dacht, waarom worden spoorstaven over de weg vervoerd? Zou dat niet veel handig per spoor gedaan kunnen worden? Dat je die staven per trein op de plek van bestemming dumpt?

In een smal straatje in Bussum staat een auto midden op de weg. Motor uit, niemand kan er nog door. Ik sta er achter te wachten een claxoneer eens. Niets. Ik zie een voordeur open staan en tel 1+1 bij elkaar op. Dus stap ik uit en bel aan. Een volkomen doorstresste hausfrau komt maar buiten gerent, ja, ik moest even dit en dat en uitladen en tuttemetut. Ik wijs haar op een vrije parkeerplaats waar ze haar auto gewoon neer had kunnen zetten. Moest ze wel drie meter verder lopen.

Ik kan slecht tegen dat soort desinteresse, dat schouderophalende boeie dan wachten ze maar effe, dat niet even nadenken of je de boel zo kan oplossen dat er zo min mogelijk overlast van komt. Door die instelling krijg je dus lantarenpalen die midden op straat en in parkeervakken staan zoals in Rotterdam. Dan krijg je dus reclameposters die op z'n kop langs de weg staan en wegblokkades door boodschappenautootjes. Dan gebeurt het je dus dat je in een volle parkeergarage je auto niet meer kwijt kan omdat een Tokkie met z'n roestbak twee parkeervakken bezet. Omdat het sommige types geen ene reet interesseert!

Een dag later was ik even bij de apotheek. Ik heb medicinale sunblocker nodig omdat, vanwege een pigmentstoring, m'n handen witte vlekken vertonen die bij deze zonnestand genadeloos verbranden. Vitiligo heet dat. Ik moest er een receptje voor hebben. Geen probleem, de huisarts zit twee huizen verderop. De assistente zou het receptje doorfaxen en dan kon ik maandag de sunblocker ophalen. Maandag? Ik vraag of ik het recept niet gewoon kan meenemen want de sunblocker is op vooraad en dan heb ik het meteen. Nee, dat kon niet, eerst moest de arts z'n goedkeuring geven. De arts stond op de achtergrond in papieren te graven. Waarom dan niet even ter plekke de arts gevraagd? Een blik op m'n handen en ze zien dat ik geen lulverhaal ophang. Nee, procedure en regels; de arts beoordeeld drie keer per dag de aangevraagde recepten. Vroegâh kende de arts je, dan was je zijn patient. Nu ben je een nummer in een conglomeraat van huisartsen. Ik heb er wel eens moeite mee. Vooral ook omdat de assistente al honderd jaar bij de arts werkt en ik haar van een wellwilende en vertrouwde assistente in een regelneuqende wegstuurder heb zien veranderen.

Waarom nou niet even;

Heee Jo, oja, die sunblocker, momentje, hier een receptje en goed insmeren hè! Zie je man!

Dag doc, prettig weekend!

Toch?

Hoe dom ben je dan?

De Wet van Murphy gaat altijd op. Niet in de zin van dat als er iets mis kan gaan, het ook mis zál gaan, maar meer van de langzaamste cassiere zit achter de snelkassa. Ongemerkt dus. Een beetje geniepig. Zo gaat de telefoon ook altijd op momenten dat je 'm even niet op kan nemen. Zoals vandaag. Normaal gesproken word ik op een lullige dinsdag niet zo vaak gebeld maar omdat m'n moedertje had gevraagd of ik haar badkamertje even kon schilderen witten ging de telefoon dus voortdurend op het moment dat ik met een van muurverf druipende blokkwast op een gammel trapje stond. Ma was aan het oppassen bij m'n broer dus niemand anders dan ikzelf kon de telefoon aannemen. Eerst dacht ik nog, laat maar bellen maar ma's landlijn blééf maar overgaan zodat ik besloot 'm toch maar even op te nemen. De Gemeente Hilversum met 'n lulverhaal over de aanvraag van een OV Taxipas. Of ik soms wist waarom die aanvraag gedaan was. Ik stond met de telefoonhoorn tussen duim en wijsvinger geklemd om 'm niet met witsel te besmeuren, wat uiteindelijk tóch gebeurde, anders had ik nog wel een boompje willen opzetten over de ondergang van het openbaar vervoer in Hilversum en dat de oudjes die dit land hebben opgebouwd van gekkigheid niet meer weten hoe ze ergens moeten komen en dat de aanvraag van zo'n OV Taxipas daar wellicht iets mee te maken zou kunnen hebben. Maar dat deed ik niet, want ik wilde zo snel mogelijk klaar zijn met witten. Schilderen in het algemeen en witten in het bijzonder is nou niet bepaald m'n hobby, dus let's get it over with. Opeens zie ik allemaal witte stipjes op het tapijt van badkamer naar telefoon; er zat een drupje muurverf onder m'n schoen! Murphy! En de Gemeente Hilversum zit in het complot! Het tapijt eenmaal gereinigd hebbende ging m'n GSM drie keer af, perfect getimed op het moment dat ik weer op het trapje stond. M'n GSM is nu ook wit uitgeslagen. Ik heb 'm schoongemaakt met terpetine, waar 'ie nu naar stinkt. Geheel volgens Murphy blijkt het dat muurverf waarvan op de pot staat dat het in één keer dekkend is, dat niet is. Hoedt u voor in één keer dekkende muurverf! Het is niet zo! Murphy heeft gelijk! Murphy klopt als een bus! Murphy is onverbiddelijk! Net als kwasten waarvan de haren gegarandeerd niet uitvallen; ik heb vandaag menig kwasthaar onder de muurverf vandaan moet pulken!

Murphy gaat ook op voor m'n WK-pool. Geen enkel land doet wat 't moet doen, zelfs de Duitschers niet, zodat ik nog niets, ik herhaal NIETS, goed voorspeld heb! Ik denk echter dat de voorspelling dat het Noord-Koreaanse elftal de komende dertig jaar in een werkkamp gaat doorbrengen wél aardig klopt!

Een andere prachtige Murphy variant die altijd lijkt te kloppen is deze: de hoogte van de functie is omgekeerd evenredig met de geschiktheid voor de functie. Is geen speld tussen te krijgen ;-)

Nou, het WK is eindelijk begonnen.
Ik doe mee aan een WK-pooltje.

Tot op heden heb ik alles fout ;-(

M'n dochter heeft sinds kort een Hyves account. Nou is Hyves zo overbodig als een pukkel en we hebben het lang weten tegen te houden, maar zo'n beetje alle klasgenootjes hebben het en je wilt je kind niet in een uitzonderingspositie plaatsen, dus vooruit dan maar. Maar dan wel onder controle van papie persoonlijk en een account wat alleen zichtbaar is voor zgn vrienden. Heel lang geleden heb ik Hyves ook eens geprobeerd maar ik vond de layout dusdanig lelijk en onhandig dat ik het account weer heb verwijderd, wat nog 'n heel gedoe was. Qua aftandse layout weten kinderen hun Hyves pagina vaak dusdanig grondig te verklooien dat er bijna niets meer te lezen valt. Pijn aan je ogen! Je vraagt je af waarom Hyves dat toelaat maar wtf, als er maar accounts (en dus potentiele klantjes) bijkomen! Maar goed, dat moeten die knoeiers zelf weten. En de kids ook. Kids kunnen elkaar onderling korte berichtjes sturen, de krabbels, en het is soms onthutsend wat je in die krabbels leest. Zo kreeg m'n dochter een krabbel met de mededeling dat ze een k*tkind was, gelardeerd met een berg emoticons voorstellende; opgestoken middelvingers, schietende mitrailleurs, idem maar dan met twee handguns, duiveltjes, eentje met 'n mes in het hoofd, twee die elkaar de hersens inslaan met 'n bijl en 'n paar die grove taal uitbekken. Mooi. Daar is papie eens achteraan gegaan. Maar de afzender van die krabbel zat op 't moment van versturen aantoonbaar met z'n moeder in een restaurant. Dus iemand anders heeft dat krabbeltje verzonden via het account van de restaurantzitter. Dat is heel goed mogelijk want kids tsjekken hun Hyvespagina's op elkaars computers en vergeten dan soms weer uit te loggen waardoor misbruik op de loer ligt. En veel computers onthouden wachtwoorden en hyvesaccounts zijn, als ik internet mag geloven, vrij eenvoudig te hacken. Tja en dan wordt 't opeens erg lastig om uit te vlooien wie die ongein verstuurd heeft. Maar m'n dochter was toch wel aangedaan door die krabbel en later bleek dat een ander meisje uit de klas er ook eentje met dezelfde strekking, maar dan nog 'n tandje groffer, had ontvangen. Dus is Hyves, het onderling krabbelen en de gevaren van zo'n sociaal communicatienetwerk bij m'n dochter in de klas besproken. Van pesten en cyberpesten krijg ik rode jeukende vlekken en daar ga ik dus met m'n volle gewicht voor liggen! Ik heb al 'n paar jochies uit haar klas, die vanachter hun toetsenbord maar van alles roepen, teruggekrabbelt dat papie soms meeleest en verdomd; opeens worden de krabbels een stuk normaler… Maar ik ben ook in conclaaf gegaan met Hyves zelf en heb ze de rechtstreekse vraag gesteld of ze wel helemaal lekker in hun bovenkamer zijn. De Hyvesbeheerders geven kinderen namelijk de mogelijkheid om die schandalig gewelddadige emoticons te gebruiken en kids gaan die dingen dan gewoon gebruiken. En reken maar dat ze de betekenis van emoticons kennen! Cyberpesten ligt dus op de loer en Hyves reikt ze de munitie gul aan! Ik ben van menig dat beheerders van een sociaal netwerk hun verantwoordelijkheid moeten nemen en die kansloze emoticons moeten verwijderen of in ieder geval kinderen de mogelijkheid moeten ontnemen ze te gebruiken. Normen en waarden, we blijven er maar mee bezig in dit land. Maar zolang onverantwoordelijke knoeiers van een zogenaamd sociaal netwerk kinderen de munitie geven om te cyberpesten hebben we nog 'n lange weg te gaan. Ik heb overigens nog geen antwoord van Hyves mogen ontvangen. Met of zonder emoticons.

Oma uit Bochum had haar Opel Astra total-loss gereden. Dat is afgelopen winter gebeurd en toen zaten de winterwielen er onder. Dus lag er nog een set lichtmetalen velgen met vier vrijwel nieuwe zomerbanden bij haar in de garage. En die passen niet op haar nieuwe Astra. 4-gats versus 5-gats velgen, het is ook logisch voor een wagen van hetzelfde merk :-/ Die overbodig geworden set velgen heb ik voor 'n prikkie overgenomen want mijn Asta heeft geen lichtmetalen velgen maar van die zwarte stalen lerpen en oerlelijke plastic wieldoppen met een hoog Sjonnie en Anita gehalte. Maar omdat ik vanwege de operatie nog niet zwaar mag tillen kan ik de wielen niet even zelf wisselen. Dus denk ik; hop, naar de KwikFit, even op de brug, vier wielen er af en vier andere er op. Hooguit tien minuten werk, wat kan 't kosten? Dertig euro! Ik zeg 30, als in dErTiG euro! Ik heb meewarig het hoofd geschud en gezegt dat ik het dan tzt zelf wel even doe. Ik bedoel, 30 euro voor tien minuten, dat maakt een uurprijs van 180 euro. Zijn ze van de pot gerukt ofzo?

Op tv zag ik laatst een reportage over de verleiding van kopen in de uitverkoop en de marges die winkeliers hebben. Mensen kopen in de uitverkoop vaak meer dan ze nodig hebben. 3 voor de prijs van 2 enzo en ze vergeten dat de prijs na de korting vaak de werkelijke prijs is. Maar wat ik in die docu heb gemist is wat ik altijd doe, namelijk mezelf de vraag stellen wat is het me waard? Een t-shirtje voor 29 euro? Vergeet 't maar! Even wachten op de laatste dagen van de uitverkoop en je loopt met datzelfde t-shirtje voor 10 euro de deur uit. En dat is wat een t-shirtje van mij mag kosten! Wachten op korting op korting dagen loont ook. Neem nou de 75% kortingdagen van Britains. Daar heb ik toch maar mooi een paar hoodies van Dickies gescoord voor 12.50! Ik bedoel maar! Wat dat aangaat is het Britains filiaal in Haarlem een aanrader; die hebben een megagrote discountverdieping waar je kwalitatief zeer goede kleding voor minder dan de helft koopt. Alles wat er nu bij die gasten voor normale prijzen te koop is, ligt over een paar maanden op die discountverdieping! America Today is ook altijd het wachten waard…

Dus; is een broek me 90 euro waard? Is een hoodie me 80 euro waard? Is een jas me 150 euro waard? Is het wisselen van vier wielen me 30 euro waard? Dacht 't niet!

Opeens kwamen er gisterochtend 400+ emailtjes binnen. Dat begon verdacht veel op een mailbom te lijken. Vroegâh zat ik regelmatig in nieuwsgroepen en toen heb ik ooit zo'n mailbom mogen ontvangen, verstuurd door een geflipte taalpurist die iedere door mij geproduceerde taalfout met een shitload aan gescheld en gebeledig beantwoordde. Toen ben ik de bijdragen van dat heerschap zelf eens gaan napluizen en heb ik 'm met z'n neus op z'n eigen taalfouten gedrukt. Hij was not amused en een mailbom van 1000 scheldmailtjes was mijn deel! Waarschijnlijk is hij na jaren nieuwsgroepterreur platgespoten en per dwangbuis naar de donkerste krochten van het internet afgevoerd want opeens was hij verdwenen. Nooit meer iets van vernomen. Of een van z'n andere slachtoffers heeft 'm een virtueel neqschot gegeven, dat kan ook. Gelukkig bestaat er zoiets als POPmonitor, een programmaatje waarmee je ongewenste mailtjes regelrecht van de server kan verwijderen zonder ze eerst te hoeven downloaden, dus die 1000 mailtjes waren in een vloek en een zucht verwijderd. Dat stukje software kwam gisteren weer mooi van pas. Blijft de vraag waar die berg mailtjes opeens vandaan kwam. Wie zit mij te spammen? Wie heb ik beledigd en haalt nu z'n gram? Niemand. Het bleek m'n eigen weblog te zijn die me op de mailbom trakteerde. Ik krijg namelijk iedere week automatisch een back-up van m'n blog toegezonden maar de WordPress plug-in die dat verzorgd bleek na een update op hol geslagen en verzond nu elke drie minuten een back-up. En dan gaat 't hard. Is allemaal opgelost, maar je zal even 'n weekje niet online zijn… <– beletselteken, zo leerde ik onlangs ;-) Anyway, met POPmonitor leeg ik zo eens per maand ook m'n spam-account en daar zie ik steeds vaker zogenaamde phishing mailtjes tussen zitten. Mailtjes die zogenaamd van de bank komen met de mededeling dat ze je account niet kunnen verifieren. Of je even je inlogcodes wil opsturen. Zouden daar nou veel mensen intrappen?

Update: Ook 'n mailbom versturen? Boem.

Veel patienten zien niet op tegen een operatie, ze zien op tegen narcose. Narcose is een beetje sterven. Je valt in een peilloze droomloze diepte en moet maar hopen dat je weer waker wordt. Om 15:00 uur viel ik in die diepte en een poosje later verscheen er een schim die zich naar me toeboog en me vertelde dat het niet helemaal volgens plan was gegaan. Ik zag een klok; 18:15. Zo laat al? M'n buik was bedolven onder het verband en er kwam een slang uit die uitmonde in een zak die aan m'n bed hing. Ik kon nog geen boe of bah zeggen maar het was me al wel duidelijk dat de kijkoperatie was mislukt en dat ze me op traditionele wijze hadden opengesneden, resulterende in een snee van 12 centimeter waar 9 metalen krammen inzitten. Er kwam nóg een slang bij want ik moest plassen en na een uur vruchteloos met de plasfles aan m'n pielemuis te hebben gelegen kreeg ik godzijdank een catheter. De eerste nacht was een hel omdat ik ook nog was volgepompt met gas, om de buik op te blazen waardoor ze makkelijker kunnen opereren, maar wat enorme rug en schouderpijn tot gevolg had. Ik wist niet meer hoe ik liggen moest van ellende maar gelukkig bood de morfinepomp soms wat verlichting. De volgende ochtend stond de chirurg aan m'n bed om uit te leggen dat de galblaas dusdanig ernstig ontstoken was geweest dat ie min of meer voorgoed aan m'n lever zat vastgekleefd en dat ze dus op de normale wijze hebben moeten opereren. Waarvan acte. Nix kijkoperatie. Nix na een dag weer naar huis. Nix snel herstel. Het is een redelijk zware operatie geworden, zo werd me door diverse verpleegkundigen ingepeperd! 's Nachts kwam een nachtzuster me vertellen dat ze de volgende ochtend de catheter zou verwijderen. Ik heb moeten véchten voor die catheter want zolang ik m'n bed niet uitkon, kon ik ook niet plassen! Uiteindelijk ging dat ding eruit op het moment dat ik m'n bed uitkon. Langzaam maar zeker verdween ook de rest van de slangen en vrijdag werd me gevraagd of ik het aandurfde naar huis te gaan. Dat was eigelijk nog iets te vroeg maar ik ben liever thuis dan op een ziekenzaal. Dus ben ik nu weer thuis en rommel wat rond. Ik verzorg m'n wonden, hoop dat de rugpijn verdwijnt en de drainwond snel dicht gaat. Als ik weer pijnloos kan lopen ga ik een stukje wandelen en daarna fietsen. M'n conditie moet terug komen. Maandag hoor ik wanneer de krammen er uit gaan…

Update 1: De drainwond is eindelijk dicht maar de rugpijn blijft en dat baart me zorgen…

Update 2: M'n dochter; "jeetje, je lijkt wel Frankenstein"

Zo, hehe, eindelijk dan toch; morgen gaat papie onder het mes om die vervelende galblaas weg te snoeien. En in het kader van we houden de fabriek die ziekenhuis heet draaiende ben ik net terug van, u raadt het al, een bloedprik. Tijd dus om vandaag eens die hele berg papier en al die folders door te nemen met info over wat er nou eigenlijk gaat gebeuren. Van het weekend ben ik al even bij m'n broertje wezen kijken naar het resultaat van zijn acute blinde-darm operatie, want dat is op dezelfde manier gegaan als morgen bij mij; via een kijkoperatie. Niet dat die galblaas van mij niet acuut was, maar ik heb te lang gewacht met naar de dokter gaan, dacht dat het een vette buikgriep was of zelfs de Mexicaanse griep, anders was die tegenstribbelende galzak al twee maanden geleden weggesneden! Maar dan had ik wel een stevige jaap in m'n buik gehad! Toen ik herstellende was van de twee galsteenaanvallen die ik had, heb ik dagen achtereen naar Grey's Anatomy liggen kijken. Wat 'n geweldige serie is dat! Ik mag toch hopen dat er straks bij mij ook een allerliefste verpleegster co-assistent chirurg a-la Ellen Pompeo aan m'n bed staat. Ik denk woensdag of donderdag weer thuis te zijn en dan ga ik ziek en zielig op de bank liggen met de afstandbediening van de media-player in de hand. Als ik maar een keuze kan maken uit die 120 speelfilms in HD. Even door de harde schijf scrollen; nee, Grey's Anatomy staat er niet tussen. Helaas. Meelezende collega's met vette harde schijven opgelet! Graag het eerste seizoen van Grey's. Negen afleveringen. Voor later…

Update: *kuch* alle seizoenen mag ook… ;-)

Afgelopen winter (wat heerlijk om dat te kunnen schrijven) Afgelopen winter dus, merkte ik dat de matten van m'n Opa Astra nat waren. Dat kwam volgens mij omdat zowel m'n dochter als ik met onze beneeuwde dikprofiel schoenen de wagen betraden en die sneeuw vervolgens smolt waardoor de matten nat werden. Droogt wel weer op, dacht ik nog. Maar 't bleef maar vochtig. Bij zo'n Opa Astra zit aan de passagierskant een klepje waaronder het chassisnummer staat. Toen ik dat klepje opende en met m'n vinger onder de matten voelde bleek het niet nat maar zeiknat te zijn. Wat ik voelde was overduidelijk geen water maar een vettige vloeistof en dat is meestal geen goed teken. En of de duvel ermee speelde bleef vervolgens het radiatorlampje in m'n dashboard branden… Meteen het koelsysteem gecheckt maar daar is nix mis mee. Dan maar naar m'n trouwe automonteur, die een eenmansgarage bestiert waar ik al dertig jaar kom. Doet je airco het? was de vraag. Goed punt, die had ik namelijk vanwege ijs, vrieskou, sneeuw en dreigende elfstedentochten nog niet aan gehad. Dus een rondje rijden, maar helaas; al wat de airco opborrelde was warme lucht. Nou, lijkt me duidelijk, zei m'n monteur. Ik nog lullig vragen of dat makkelijk op te lossen is. Ja hoor, moet je dashboard en middenconsole er even uit… Gloeiendegretverrrrrdegretttver! Dat gaat weer harde pecunia kosten, maar als het me te duur is laat ik het gewoon zitten. In m'n Alfa Romeo tijd heb ik voortdurend zonder airco gereden en nooit ergens last van gehad op een bezwete rug en geurende oksels na. Raampje open werkt ook en dat radiatorlampje kan ik afplakken met zwart gaffertape. Dûh! Alleen, via usenet verneem ik net dat er gas in de airco zit en dat dus m'n kachelradiator wel eens naar de kloate zou kunnen zijn. Maar de kachel werkt prima en ik heb geen koelvloeistofverlies… Wie 't weet mag 't zeggen!

Talk about Opa Astra. M'n schoonmoeder uit Bochum had zo'n zelfde Astra als ik. Had, zeg ik, want ze heeft 'm total-loss gereden. Ze moest wachten bij een voorrangsweg maar de neus van de Astra stond nét 'n metertje te ver naar voren waardoor een van links komende auto die neus er radicaal vanaf beukte. Motorsteunen los gescheurd, neus krom, koppeling volledig verdwenen, alle vloeistoffen op straat… Maar de airbag bleef zitten waar 'ie zit. Blijkbaar gaat zo'n klapzak in het stuur alleen af als er sprake is van 'n frontaaltje. Met oma gaat het goed, op wat blauwe plekken en hevige schrik na.

Het parkeerterrein bij het ziekenhuis staat weer eens bomvol!
En dan tel ik zeker zeven van dit soort parkeerproleten.
Als ik maar sta. De rest kan doodvallen!

Meer van die aso's bekijken we hierrrr…

Even terug naar 3D, want dat is de laatste tijd erg heet. Op het internet blijf ik maar lezen dat het Buma Harpengala van twee weken geleden de eerste 3D uitzending in de Nederlandsche televisiegeschiedenis is geweest en dat die succesvol is verlopen. Nou loop ik al wat langer rond op dees' aardkloot en ik meen me toch vaag te herinneren dat ik vroegâh al eens met zo'n rood/groen brilletje voor de glasbuis heb gezeten. Alleen heb ik geen idee meer waar en wanneer. Even googelen dus en na een paar simpele muisklikken tover ik de volgende quote op m'n 2D-scherm. Lees en laat 't even bezinken: In 1982 was er nog een indrukwekkende kennismaking met driedimensionale tv beeldbeleving. De NOS verzorgde onder de naam "3D-dimensionaal EXPERIMENT" een 3D televisieuitzending bij wijze van 3D demo. Deze eerste Nederlandse driedimensionale televisieuitzending, een samenwerking van NOS tv, Philips en ZDF was op basis van anaglyphs. Bij deze tv techniek is het met een speciale 3D bril (rood glas links en groen rechts), mogelijk tv dieptebeeld te ervaren. Juist ja, 1982, ik verzin 't niet, hierrrr de bron. Dus 28 jaar nadat de NOS de eerste 3D uitzending in Nederland heeft verzorgd, beweerd men bij het Harpengala dat ze in 2010 de eerste zijn. Bij het Harpengala is overigens sprake geweest van een gemengde registratie, 'n soort 2D/3D mix alshetware. Er stonden drie 3D-rigs en de rest van de camera's waren gewoon 2D die via een truukje 3D zijn gemaakt. Regelrechte nep dus, waarbij ik stel dat er geen mens ter wereld is die nu en in de toekomst met een lullig rood/groen brilletje op z'n neus een avond lang naar vage kleurloze beelden gaat zitten kijken, alleen om diepte te beleven. No way!

Voor een cameraman is het spelen met 3D natuurlijk een hele leuke bezigheid en uitdagend bovendien! Vandaar dat we afgelopen week wat geexperimenteerd hebben met 3D-TV. Niet met stokoude techniek die louter rommel genereerd maar wel op normale schermen bekeken kan worden, maar met 3D volgens de laatste stand der wetenschap en in full-color, waar je dus een speciaal 3D-scherm voor nodig hebt. En dan heb je ook nog steeds een 3D bril nodig, maar die zijn wat modieuzer dan de kartonnen rood/groene scheelkijkers die je bij een bekend weekblad moest kopen kado kreeg. In de studio hebben we wat muziek opgenomen, we zijn in Thialf geweest om te kijken wat 3D bij het schaatsen oplevert en we waren bij Ajax-PSV, wat de nodige luidkeelse WOW ervaringen opleverde! We hebben veel inzicht gekregen in wat je wel en niet kan doen met 3D en wat er aan cameraposities en cameravoering moet veranderen voor een optimale 3D registratie. Kortom; de eerste schermutselingen met de nieuwe techniek hebben we glansrijk gewonnen, en het ziet er allemaal ge-wel-dig uit! Mits je natuurlijk een 3D-scherm hebt. Maar die kan je nog vóór het WK voetbal gewoon kopen! En dan klikken we hierrrr voor een setje foto's van de afgelopen week. Was leuk! Ik zeg; 3D? Anytime!

Update: M'n gewaardeerde oude cameramentor H.E te Tukkerstad heeft eens wat navraag gedaan bij een van de cameramannen van het NOS 3D Experiment uit 1982. Hier zijn antwoord: Inderdaad hebben we experimenten met 3D gedaan. Het jaar 1982 zal wel ongeveer goed zijn. De onderwerpen waren schaatsen in Heerenveen, een goochelact van Fred Kaps, de door jou genoemde Concorde op Schiphol en volgens mij nog iets met motoren op Zandvoort. Rudolf Spoor deed de regie… Grappig dat na zoveel jaar men weer gaat experimenteren en opnieuw het wiel uitvinden. Nou ja, met HD gebeurde hetzelfde, en zie na 20 jaar komt er toch leven in de brouwerij…