Bestemming Berlijn

In het voorjaar van 1986 klapte de kerncentrale in Chernobyl uit elkaar. Ik was 26 en compleet verbouwereerd. Hoe kon dat nou gebeuren? In Zweden werd verhoogde straling gemeten vandaar dat de Sovjets het niet meer konden ontkennen en Gorbatsjov schoorvoetend toegaf dat er iets ernstig mis was in de Oekraine. Ik heb toen zoveel mogelijk informatie verzameld over straling en verschillende types kerncentrales en toen na een poosje de eerste boeken verschenen heb ik die gekocht en gelezen. De Derde Engel van Julia Voznesenskaja bijvoorbeeld en een chronologische weergave van de gebeurtenissen in een boek over het einde van de nucleaire droom. Ik heb ademloos naar de journaals gekeken en was verbijsterd toen ik beelden zag die vanuit een helicopter waren gemaakt die recht over, ik herhaal OVER, de blootliggende, brandende kern van de reactor vloog. Dat zijn beelden die je niet hoort te zien, dat kán helemaal niet, dat is zelfmoord van de piloot en de cameraman! En dat bleek ook wel want de cameraman heeft 't niet overleefd. Schoonmaakploegen, die biorobots of liquidators werden genoemd moesten op het dak van de reactor handmatig, ik peper het nog maar even in; HANDMATIG het zwaar radio-actieve puin verwijderen! Ze konden maar heel kort op het dak blijven alvorens ze een enorme hoeveelheid dodelijke straling te pakken hadden. Na 40 minuten op dat dak zou een mens spontaan uit elkaar vallen! Je gelooft je ogen niet als je die beelden ziet. Na jaren werd de reactor eindelijk verpakt in een poreus stuk Sovjet beton van twijfelachtige kwaliteit zodat de centrale nog immer zo lek is als een mandje en vrolijk verder straalt. De nabij gelegen stad Pripjat werd compleet geevacueerd en ligt nog altijd verlaten naast de centrale. Dat heeft me altijd in hoge mate gefascineerd; een compleet verlaten stad. Doomsday. Het Einde der Tijden. Post Nucleaire Apocalyps. Sinds 1986 bestaat het verlangen daar eens rond te kijken en na meer dan twintig jaar is dat mogelijk want vanuit Kiev kan men gezellige dagtochtjes maken. Velen hebben de plek reeds bezocht en zo te zien is Pripjat geplunderd en gevandaliseerd. Want niemand maakt mij wijs dat de inwoners hun stad in 1986 zo hebben achtergelaten zoals 'ie er nu bijligt.

Twee collega's, T Moermansk en Koenikov B, hebben nu opeens het plan opgevat om in het voorjaar naar Chernobyl en Pripjat af te reizen om daar eens fijn 'n paar uurtjes te gaan rondbanjeren. Een van de twee is niet gespeend van enige kennis over radio-actieve materialen en heeft 'n eigen (betrouwbare) geigerteller. Wellicht handig. Of ik mee wil… Ja, natuurlijk wil ik mee! Maar het is helaas niet zo dat ik even 'n paar honderd euri's voor z'n tripje ophoest. Niet met 'n vette hypotheek en 'n schoolgaand kind. Het is niet anders. Maar ik zoek wél naar mogelijkheden want Pripjat is de natte droom van iedere urbexer. Die verlaten stad staat met stip op nummer één van alle verlaten oorden waar dan ook op dees' aardkloot! Ik ben nog geen hardcore urbexer en heb dus nog geen grote fotosafari's in en op ontoegankelijke plekken gedaan. Ja, ik ben in Berlijn op de Teufelsberg geweest en m'n grootste triomf stamt van een paar jaar geleden toen ik in de bossen rond Peenemünde de oude V2 lanceerbasis heb bezocht. Diep in het sperrgebiet heb ik toen Prüfstand VII gevonden, waar in 1942 het tijdperk van de ruimtevaart begon. De spaceage begon dus niet in de USA en ook niet in de Sovjet Unie, maar in een van god verlaten oord in Noord-Oost Duitsland. Al sinds Peenemünde tijdens de geschiedenisles op school ter sprake kwam, wilde ik er heen. Dat heb ik gedaan en ik vond het héél bijzonder. Ik hou nou eenmaal van verlaten oorden waar geschiedenis is geschreven. Pripjat is ook zo'n oord.

Afgelopen dinsdag kreeg ik een smsje; reportage Chernobyl op Ned-3. Katja Schuurman liep er voor BNN rond en deed 'n beetje gemaakt hysterisch. Na die aflevering keek m'n dochter me bezorgd aan; ga maar niet papa, ga maar niet…

Sinds ik een Sigma 10-20 groothoeklens op m'n oude D70 heb gezet is dat m'n standaardlens geworden. Het ding is bijna niet meer van de camerabody af geweest. Ik heb nog wel een Tamron 28-80 liggen en soms kijk ik daar eens meewarig naar en denk dan, vooruit laat ik daar óók eens wat pica's mee maken. Maar dat 28-80 bereik is nix! Ik kan er niet mee uit de voeten. 28mm is te krap en 80mm niet close genoeg. Na een paar foto's zit de 10-20 er weer op! De lichtsterke Sigma 17-35, die op de D70 body zat toen ik 'm kocht, heb ik qua overbodig weer keurig in de doos teruggestopt. Verkopen doe ik die lens niet want het is een DG lens en voor niet ingeweiden; die lens past dus ook op de nieuwste serie fullframe camera's van Nikon die een opnamechip van 24×36mm hebben, hetzelfde als de oude vertrouwde kleibeeldfilm dus. Op een fullframe wordt die 17mm opeens ongeveer 11mm. Ik heb 'm laatst op m'n bejaarde kleinbeeld Nikon FE gezet en de lenshoek komt dan bijna overeen met de 10mm op de D70 die een cropfactor van 1.5 heeft. Bewaren dus want ooit komt er een fullframe Nikon en dan heb ik al een groothoek paraat! De 10-20 is echt mijn lievelingslens geworden en ondanks dat 't kwalitatief niet de beste lens ter wereld is blijf ik 'm gebruiken. Een Tokina 11-16 is veel beter, echt een aanrader! De Nikon 10-24 is ook beter maar twee keer zo duur en zelfs Sigma is zichzelf voorbij gelopen door nu met een Sigma 8-16 op de proppen te komen. Allemachtig; da's echt een sloper met een beeldhoek van 126 graden tegen 112 graden bij de 10mm. Maar goed, ik kan u melden dat de 10mm echt wijd genoeg is! De 10-20 is een extreme glasbak en ik heb aan het gebruik ervan moeten wennen. Je hebt namelijk het gevoel dat je als fotograaf meters achteruit geworpen wordt, zóveel krijg je méér te zien dan wanneer je gewoon met je ogen kijkt. En dan heb je nog het probleem van de parallelle lijnen. Ik ben van mening dat je de lens maar op twee manieren kan gebruiken, namelijk extreem omhoog of omlaag gericht zodat het perspectief bizarre dingen gaat doen, óf recht vooruit zodat de horizontale en verticale lijnen recht blijven staan. Als je de lens maar een klein beetje scheef houdt wordt het meteen kansloze rommel. Door die twee keuzes die ik mezelf opleg ben ik wel weer lekker bewust aan het fotograferen. En wat me zéér goed bevalt is de extreme werking van diagonale lijnen; kijk maar hierrrr en hierrrr en hierrrr… Aan de andere kant is de 10-20 ook een heerlijke point and shoot lens. Niet kijken; gewoon richten en klikken, al moet je ook daarbij weten wat je doet want bij verkeerd richten heb je meteen een shipload aan lucht in je beeld waardoor de lichtmeter zich wel eens wil laten foppen en je foto's onderbelicht worden. Maar ondanks dat de lens het best presteert op diafragma 8 en daarna qua scherpte 'n beetje in elkaar stort, ben ik behoorlijk verliefd om m'n 10-20!

Afgelopen vrijdag moest ik in het Ruhrgebied zijn en ben ik ook even in Duisburg wezen kijken bij de tunnels waar tijdens de Love Parade 21 mensen om het leven kwamen. Noem me een ramptoerist, maar ik wilde zelf zien in wat voor een fuik die mensen terecht zijn gekomen en of de tunnels echt geen ontsnapping boden. Het antwoord is dat je in één oogopslag kan zien dat een enorme mensenmassa in die tunnels geen kant op kan. Zeker niet als de tunnels zowel in als uitgang zijn. Het terrein waar de Love Parade werd gehouden was alleen via deze tunnels te bereiken en aan beide kanten kwam men uit op niet al te brede straten. Men kon via slechts twee opgangen bij het festivalterrein komen. Bij de grootste opgang ging het mis. Het festivalterrein wordt aan beide kanten begrenst; aan de ene kant door de A59 en aan de andere kant door spoorlijnen. Kansloos! Vorig jaar werd de Love Parade in Bochum afgelast vanwege het ontbreken van veilgheidsgaranties. De burgermeester is daar nog nét niet met pek en veren de stad uitgezet! Watjes waren het! Lafbekken! Iedereen viel over ze heen, ook de media die nu krokodillentranen huilen! De politiechef die uiteindelijk verantwoordelijk was voor de aflasting in Bochum werd in eerste instantie ook betrokken bij de voorbereiding van de Love Parade in Duisburg. Hij sprak het ene veto na het andere en is vervolgens door de politiek afgeserveerd omdat hij de stad Duisburg te negatief in het nieuws bracht. Op de tv zag hij vervolgens dat er 21 doden te betreuren waren… Ja maar het was een beproefd concept, riep men in koor, we hadden er ervaring mee! In een talkshow schoffelde de Duitse DJ Paul van Dyk die argumenten radikaal onderuit door terecht te stellen dat je niet van een beproefd concept kan spreken als je de locatie steeds veranderd (Berlijn, Dortmund, Essen, Bochum, Duisburg) én dat er dit jaar andere organisatoren waren die dus helemaal géén ervaring hadden! Pats, ovationeel applaus van het woedende publiek!

Woede, dat is wat je voelt als je de tunnels binnengaat. Woede op de muren. Woede in briefjes en op pamfletten. De enorme zee van rode grafkaarsjes is één grote aanklacht tegen de verantwoordelijken die tot op de dag van vandaag hun handen in onschuld wassen. Aan het begin van de tunnels liggen de kransen van de gemeente Duisburg, van de Duitse regering en van diverse politici. Terwijl ik er naar stond te kijken kwam er een man met een boodschappentas in z'n hand langs lopen. Zó kopen ze hun schuld af, riep hij en wees met trillende vinger naar de kransen. Wat hebben ze met onze kinderen gedaan? Mijn kleinkinderen waren erbij! Ze hebben het overleefd, maar wat hebben ze met onze kinderen gedaan? Uit gierigheid en winstbejag! In de ogen van de man wellen tranen op en hij loopt verder. Ik ben niet zo heel snel uit het lood geslagen maar op dat moment stond ik even volkomen scheef. En dat werd er niet beter op toen ik de meest intieme en persoonlijke brieven las die nabestaanden daar voor de slachtoffers hebben neergelegd. Er liggen ook dankbriefjes van mensen die het overleefd hebben. God wordt gedankt en elders wordt het bestaan van God in twijfel getrokken. Bij de trap waar de meeste slachtoffers zijn gevallen staan een aantal mensen die erbij waren. Die er midden in zaten en het overleefd hebben. Aan iedereen die het horen wil vertellen ze hun verhaal, behalve aan de aanwezige tv-ploegen van RTL en de WDR. De mensen in Duisburg zijn woedend en ze schamen zich diep voor wat er is gebeurd. Het staat geschreven op de wanden van de tunnels en de onmacht krijgt vorm in al die rode grafkaarsjes. Ik heb er wat algemene foto's gemaakt en met het argument dat zulke dingen vastgelegd moeten worden praat ik m'n geweten zuiver. Ze staan op m'n Flickrpagina in de Ruhrpott set.

De Berlijnse Mauerweg is een fietspad dat grotendeels is aangelegd op of in de buurt van de voormalige grens tussen West en Oost-Berlijn. Het pad volgt zo goed en zo kwaad als het gaat de exacte route van de Berlijnse Muur. Helemaal excact kan dat niet omdat de grens bijvoorbeeld ooit door het midden van de Spree en de Havel liep. Op andere plaatsen zijn gebouwen verrezen of hekken geplaatst en je stuit zelfs ergens op een manege waar paarden je dromerig staan aan te staren. Op die plaatsen moet een omweg worden gemaakt. Een groot probleem voor de bedenkers en uitvoerders van de Mauerweg is het gegeven Privatgrundstück. Dat is met name rond de Griebnitzsee en de Gross Glienicker See het geval. Er staan daar echt kastelen van huizen met onwaarschijnlijk grote achtertuinen die vroeger, vóór de deling van de stad, tot aan de waterkant doorliepen. Dan konden de bewoners zo vanuit de serre een potje gaan zwemmen. Toen de grens werd gesloten is er door de autoriteiten van de DDR botweg grond onteigend om de grensstrook aan te leggen en daar is echt niet over onderhandeld. In plaats van uitzicht over het water zaten veel huizenbezitters nu tegen de hekken van de grens aan te turen en moesten ze machteloos toezien hoe er een patrouilleweg door hun achtertuinen kwam te liggen. En die situatie heeft 28 jaar geduurd. Tot in 1989 het communistische kaartenhuis in elkaar donderde en de grens werd geopend. De patrouilleweg werd het domein van wandelaars en fietsers en de Mauerweg werd bedacht; een prachtig route om West-Berlijn over diezelfde patrouilleweg. Maar de huidige bewoners van de oogverblindende villa's en herenhuizen werden wakker en riepen in koor; leuk hoor zo'n Mauerweg, maar het ding ligt wél op mijn grond! Een heel groot deel van de omwonenden heeft er vrede mee dat er wandelaars en fietsers over hún stukje van de Mauerweg passeren, die hebben een bordje neergezet en daarmee is de kous af, maar er zijn hardliners die hun grond hebben teruggeclaimd en er hekken omheen hebben gezet. Dat is natuurlijk hun goed recht maar met name in Potsdam is de gemeente er niet blij mee en wijst op het historisch belang van de grensweg. Boeie, riepen enkele bewoners en een verbitterde juridische strijd was het gevolg! Potsdam heeft die strijd verloren en het gevolg is dat een van de mooiste route's van de Mauerweg nu ontoegankelijk is. Wandelaars, fietsers en toeristen hebben nu geen toegang meer tot de oevers van de Griebnitzsee en kunnen dus ook de drie historische villa's, waar Churchill, Stalin en Truman ten tijde van de conferentie van Potsdam verbleven, niet meer zien. De gemeente Potsdam procedeerd verder en langs de nog wél toegankelijke stukjes staan inmiddels borden waarop een rode lijn de gesloten delen aangeeft. Langs de Gross Glienicker See is de situatie iets troebeler. Ook hier hebben enkele bewoners hun grond afgeschermd maar je kan botweg doen of je gek bent en over de afzetlinten stappen. Voor er een bewoner via de enorme achtertuin bij je is om je van z'n grond te schoppen ben je alweer een kilometer verder :-) Er is ook een bewoner die die boel niet heeft afgezet maar pesterig grote zwerfkeien op het pad heeft gelegd. Dat is blijkbaar ook z'n goed recht en als je er met je fiets opklapt heb je niets te mekkeren, want Privatgrundstück! Elders liggen erorme betonblokken. Het vervelende is dat er maar één bewoner hoeft te zijn die de boel afzet om de hele route te blokkeren! Toen ik er langs fietste en over diverse afzettingen klom dacht ik even geflurkt; nou héb je al een achtertuin van 50 meter diep, moet je nou die laatste meters ook nog claimen? Ja dus. Elders in de stad ligt de Mauerweg ook over stukjes privegrond maar er wordt nergens zo moeilijk gedaan als rond de exorbitante villa's van de superrijken.

M'n fotoverslag van de rit over de Berliner Mauerweg staat hierrrr en de rest van de foto's staan daarrrr…

Ja, ik ben weer terug van 'n weekje fietsen in Berlijn. Eerst maar eens m'n 338 foto's sorteren en bewerken en daarna wat schrijven over wat ik daar beleeft en gezien heb. Pijn in m'n reedt is thans mijn deel! Tegen de toestand van de Berlijnse fietschpaden is geen gelzadel opgewassen!

Twee jaar geleden was er in het waterloopbos, bij het oude waterloopkundig laboratorium in Marknesse een bijzonder kunstproject te zien. Kunstwerken stonden daar tussen de oude, reeds half vergane miniaturen van havens en sluizen die eens als studieobjecten dienst hadden gedaan. Een wandeling door dat bos was een magische ervaring. Plots werd je met de meest uiteenlopende en vaak prachtige kunstvormen geconfronteerd. Kleurrijke vliegers hoog in de bomen. Blauwe mannen die in het water stonden. Hangende engelachtigen boven een oude sluis. En op de achtergrond het immer aanwezige, mysterieuze gedrup en geruis van water. Fantastisch! Sprookjesachtig! Nu, twee jaar later is er weer zo'n project; Out Of Space. Zestien kunstenaars presenteren hun werk in een uitgestrekt en wonderschoon natuurgebied bij Nijetrijne in Friesland. Het gebied heet De Rottige Meente en er zijn weer prachtige en fabelachtige dingen te zien. Een op het water geparkeerde auto. Merkwaardige spinachtigen langs het water. Een volslagen nutteloos schoepenrad. Naaldhakken als doornen aan de bomen. Een hallicunerend spiegelobject als een tijdpoort naar verloren jaren. Stalen voorwerpen met diepte, die toch plat zijn en voortdurend van vorm veranderen. Overal om je heen kleine kleimannetjes in de bomen. Ik ben er met m'n dochter geweest en ze heeft zonder te mekkeren de drie uur durende, acht kilometer lange wandeling gemaakt en ze vond het prachtig! Het stemt mij trouwens zeer tevreden dat m'n dochter kunst niet stom of uncool vindt maar juist graag meegaat naar exposities en musea! Dagje niets te doen? Hup, de natuur in! Camera mee en kunst beleven! Website hierrrr en foto's daarrrr…

Hoe dom ben je dan?

Het plan was dus om zondag de 11e heel vroeg naar Berlijn te vertrekken en daar de WK finale op de Potsdamer Platz te gaan zien. Want ik denk nog steeds dat er een finale Duitsland-Brazilie komt. Maar m'n dochter heeft in haar eerste vakantieweek een zgn verzorgpony, dus heb ik m'n plannen gewijzigd en ga ik nu de laatste week van juli naar Berlijn. Ik wil weer een groot deel van de Berliner Mauerweg fietsen. Misschien wel weer de hele circel want ik ken mezelf; ben ik er eenmaal aan begonnen, dan moet het worden volbracht! Twee jaar geleden heb ik de Mauerweg ook al eens gefietst maar nu heb ik meer info over hoe de grenslijn daadwerkelijk liep en heb ik een betere kaart voor als ik net als toen de grens kwijt ben. Bovendien ken ik het grootste deel van de grenslijn die buitenom Berlijn liep inmiddels uit het hoofd. Ditmaal wil ik de ring tegen de klok in fietsen met de oude grensovergang Dreilinden als startpunt. Waar ik tegen opzie is dat er een rugzak mee moet met, of regenkleding, of een shipload aan proviand plus m'n loodzware Nikon D70, want ik wil ook betere foto's maken dan destijds met een el-cheapo cameraatje! (…klik…) M'n eerste dag heb ik al min of meer gepland. Ik wil van Dreilinden zuidelijk onder Berlijn door fietsen naar een plek waar nog een oude grenstoren te vinden is die merkwaardig genoeg erg ver van de oude grens af staat. Altijd leuk om eens te kijken hoe dat komt. Dan ben ik opeens in de buurt van Betriebsbahnhof Schöneweide waar een verlaten rangeeremplacement inclusief Lokschuppen te vinden is. Daarna ben ik van plan door te fietsen naar het Funkhaus aan de Nalepastrasse in Oost-Berlijn omdat daar aan de oever van de Spree een soort UFO schijnt te staan; een destijds ultramodern woonhuis. Als het eind juli net zo blubberheet is als hedentendagedezedagen ga ik 's ochtends vroeg en 's avonds laat fietsen met een siësta er tussenin. Dat ben ik trouwens zowieso van plan, om eens een nachttocht te maken. Ik zie het wel. De lezer moest eens weten hoe ongelofelijk veel zin ik heb om weer in m'n eentje rond de stad te fietsen. Het geeft me rust, m'n hoofd loopt leeg en m'n batterij vol. Twee jaar geleden heb ik op één dag negen uur op de fiets gezeten en toen ik bij het hotel kwam had ik het gevoel dat er nog wel een paar uur bij kon…

Een Poolse MiG-29 passeert de regiewagen op luchtmachtbasis Gilze-Rijen na de Luchtmachtdagen 2010.

Het is een HDR van één RAW-bestand en in de wolkenpartij gaat 't mis. Ik krijg dat gedoe met HDR van single-files maar niet onder de knie, hoewel deze, van een Poolse Sukhoi SU-22, alweer een stuk beter is (geen tegenlicht)

Update: Het moet beter kunnen dus heb ik de goed raad van Bas T opgevolgd en heb zeven belichtingen van dat ene RAW bestand getrokken en dat samengevoegd tot een HDR. En tevens heb ik dat irritante torentje weggepoetst. Hierrrr het resultaat in Hi-Res…

Deze foto lag in m'n mailbox. Geen idee wie de fotograaf is, maar dank! De fraaie prent waar ik prominent in beeld sta is genomen bij de eerste band die vorige week zaterdag op PinkPop aantrad; Moke. Wat mij betreft meteen een tegenvallertje want ik heb niets, maar dan ook he-le-maal niets met hun arrogante pretentiepop. Ze vinden zichzelf geweldig, met die Oasis-look, maar 't is echt strontvervelend gedram en daar deed de aanwezigheid van het hoog gewaardeerde Metropole Orkest niets aan af. Ach, bands die niet zo bij de persoonlijke smaak van de cameraman aansluiten heb je er ook bij en dan is het even 'n uurtje doorbijten. Zure appel, dat soort dingen. Maar het viel dit jaar erg mee.

Bij Danko Jones, die ruzie met de hele wereld lijkt te hebben en dat via muziek uit (nix mis mee!) dacht ik ook van ja, nou weet ik 't wel, optiefen! Ze vonden dat ze wat vaker gecontracteerd moesten worden omdat ze niet, zoals andere bands, plichtmatig hun setje speelden maar écht werkten voor hun geld. Ik had nog geen band gezien die zich er met 'n Jantje van Leiden vanaf maakte maar blijkbaar wist Danko meer dan ik want op 'n gegeven moment stond er een compleet wassenbeeldenmuseum op de bühne die er helemaal geen zin in leken te hebben; de Pixies. Wat 'n drama, die gasten! Een setje spelen voor de poen en meer niet! Na afloop heb ik eens nagevraagd; het schijnt ooit een revolutionaire band te zijn geweest. Zonder de Pixies geen Nirvana riep een van onze geluidstechneuten. Ik waag dat te betwijfelen want die muziek van ze kabbelde maar voort en er zat voor m'n gevoel kop nog staart aan. Lauwe applausje waren hun deel. En terecht. Deze eens zo beroemde maar tot regelrechte zakkenvullers afgegeleden zoutpilaren wilden niet dat er beelden voor televisie werden opgenomen. Dat hadden ze slim bekeken; dan kon de rest van Nederland tenminste geen getuige zijn van hun slaapverwekkende wanprestatie.

Update: Prachtige foto is van Hans Peter van Veldhoven, huisfotograaf van 3FM. Hierrr meer PinkPop. Daarrr z'n website!

Toen ik afgelopen 2e paasdag klaar was met het snelste potje hockey waarbij ik ooit achter de camera heb gestaan, tussen Bloemendaal en Uhlenhorst, waarbij Uhlenhorst doorgaat naar de halve finale van de EHL door winst na strafballen, ben ik even naar de wijk Spangen gereden om het Justus Van Effen Complex te bekijken. Ik zat toch al in Rotterdam, in de buurt van Zestienhoven. Het is een leegstaand wit wijkje aan de rand van Spangen, gebouwd in 1922. Sociale woningbouw volgens een vrij nieuw concept. Zo heb ik begrepen dat het het eerste complex in Nederland is met een betonnen galerij. Het hele autovrije wijkje staat leeg en is in verval. Omdat het een rijksmonument is mag het niet gesloopt worden (waarvoor dank) en wacht het complex nu op renovatie. Ooit zal er weer leven ingeblazen worden en zullen er weer gezinnen wonen.

Toen ik er naar toe liep met m'n camera losjes over de schouder bungelend, werd ik al belangstellend gade geslagen door dude's met scheve petjes. Dat me dat opviel zegt waarschijnlijk meer over mij dan over die groepjes hangjongeren, anders krijgen we weer een beschuldigend vingertje over discriminatie enzo, maar omdat het Van Effen Complex op dit moment nog maar twee uitgangen heeft, de rest is met hekken afgesloten, voelde ik me er toch niet zo op m'n gemak. Ik heb snel wat foto's gemaakt en besloten later nog eens terug te komen. Als al die petjes op school zitten ;-)

Bovenstaande prent is een uit de hand genomen HDR, bestaande uit 3 RAW's. De camera een Nikon D70 met een Sigma 10-20 op 10 millimeter.

Humor om te lachen en toch leuk voor bezitters van een iPhone! Er is een programmaatje wat in een vloek en een zucht gezichten verwisseld. Het wonderlijke ding heet iSwapFaces en is hierrrr naar beneden te laden. Of hierrrr, via de geniale nerds met teveel vrije tijd die die giller gemaakt hebben! Er waren tijden dat bovenstaande gezichtswissel een watergekoelde ponskaartgestuurde computer zo groot als een huiskamer vereisde die er dan drie maanden of langer op stond te rekenen. Uitkomst hoogst onzeker. Zo'n iPhone doet de grap in luttele seconden. En zo werden de tronies van de Statler & Waldorf positief ingestelde ouwe cameralullen Jo en De Neel tot groot vermaak van een ieder omgewisseld. Qua kijk op de wereld, relativeringsvermogen en pasklare oplossingen voor onoplosbaar geachte problemen maakt 't niet uit; daar zitten Jo en De Neel toch op één lijn… ;-)

Ik val maar even met de deur in huis: het was nooit mijn grote droom om cameraman te worden. Na m'n middelbare school had ik diverse opties. Geschiedenis studeren leek mij wel wat maar dat was me toch te breed. Ik heb namelijk niets met oude Grieken en stoffige sarcofagen maar wel met recente geschiedenis; Tweede Wereldoorlog, Berlijn, Koude Oorlog maar ook Vietnam enzo. Zo ben ik er nog steeds van overtuigd dat als ik direct na m'n eindexamen naar Berlijn was gegaan, ik er was gebleven en m'n leven en carrière een hele andere wending zou hebben genomen. Maar goed, een andere optie was de MTS want, zo sprak mijn vader, een electrotechnicus heeft altijd werk. Het werd dus MTS electronica. Maar eenmaal daar kwam ik er achter dat ik niet abstract kan denken. Ik bedoel dat ik niet, zoals sommige medestudenten, een electronisch schema kan bekijken en meteen zien wat er loos is. Ik kan niet in stroom, spanning, weerstanden en condensatoren denken. Rot voor me; exit MTS. Precies in die tijd kreeg ik van m'n oom een Werra Mat; een te leuk kleinbeeldcameraatje uit de DDR waarmee ik de wereld om mij heen ging knipsen. Dat heeft niet lang geduurd want de Werra was geheel volgens Oostduitse traditie vrij snel kaput. In de zomervakantie ging ik werken als postbode en van m'n eerste salaris heb ik toen een Fujica ST605N gekocht, een prachtige kleinbeelcamera! Met P-draad, dus er kon een scheepslading andere lenzen opgeschroeft (letterlijk) worden! Desalniettemin is toen ook m'n aversie tegen de 50mm standaardlens begonnen. Da's echt een onmogelijke lens; te close als groothoek en te wijd als telelens. Je kan er eigenlijk niets mee, zelfs als portretlens is 'ie niet geschikt. Toch heb ik ermee leren fotograferen maar toen ik eenmaal een Nikon FE kon kopen heb ik er al snel een 24mm en later een 35mm bij gekocht. Ik was en ben nog steeds van mening dat een 35mm objectief als standaardlens op een kleinbeeldcamera hoort te zitten. Dûh! Via Forebo; een ontwikkelcentrale voor zwart/wit foto's, Souverein; een kleurenlab en tevens strontvervelende ballentent waar ik op staande voet ontslag heb genomen vanwege een kutsfeer, en Cinecentrum; een filmlaboratorium, ben ik als kabelsleper bij de NOS beland. En pas toen kwam er serieuze interesse in het camervak. In de veelvuldige door de CAO geregelde koffiepauzes stond ik met de camera te oefenen. Veel 1e cameramannen lieten dat toe al waren er altijd van die Vreselijke hangsnorren die riepen dat ik met m'n poten van de camera's af moest blijven. Types die bang waren voor een opstomende jonge generatie. En terecht! In een van m'n eerste weken als kabelslepende voetveeg kwam ik opeens bij Zeg eens AAA terecht, waar ik ook lekker aan het oefenen ging. Op een gegeven moment zegt de 1e cameraman, jij wil zeker ook cameraman worden? Waarop ik keurig met twee woorden antwoordde, ja meneer! En meteen werd me duidelijk gemaakt wat m'n status was, met een nou dat kan je dan wel mooi vergeten als antwoord… Mooi, daar stond ik dan met m'n bek vol tanden terwijl ik de camera weer aan hem moest afstaan. Dat soort vervelio's hebben me echter nooit uit het veld geslagen, ik ben er alleen maar harder aan gaan werken om m'n doel te bereiken; cameraman worden!