Bestemming Berlijn

Het is natuurlijk geen wonder en bovendien volkomen terecht dat een film als The Hurt Locker er met zes Oscars vandoor gaat en het spierballenvertoon van Avatar slecht met drie, minder aansprekende Oscars, ver achter zich laat. Dat was gewoon voorspelbaar. Hoewel ik Avatar nog niet heb gezien hoor ik links en rechts wel signalen dat de film qua verhaal geen reedt voorsteld maar dat 'ie technisch superieur is aan alles wat er tot nu toe aan 3D in de bioscoop is verschenen. Dus zijn technische Oscars voor Avatar op z'n plaats en feliciteren we Katherine Bigelow die als eerste vrouwelijke regisseur het beeldje in ontvangst mocht nemen! Voor een film met échte mensen… Ooit heb ik eens een echte Oscar mogen vasthouden. Dat was de Oscar die Fons Rademakers in 1987 voor De Aanslag heeft ontvangen. Daags na de uitreiking in Hollywood was Rademakers te gast bij Veronica's Nieuwslijn en aangezien vers opgeleide camerafeuten toen met grote regelmaat op actualiteitenrubrieken werden geparkeerd, stond ik daar achter de camera. Vlak voor de uitzending kwam Rademakers met z'n Oscar de studio binnen en mochten "we" het beeldje even vasthouden. De Oscar ging van hand tot hand tot de toneelmeester zich er over ontfermde en het ding weer schoonpoetste qua vingerafdrukken. Er bestonden toen nog geen kleine digitale cameraatjes dus bestaat er helaas geen foto van een langharige Jo met een echte Oscar in z'n hand. Da's dan weer jammer…

Wat 'n verwennerij de laatste tijd voor een Berlijn liefhebber als ik! Films en documentaires in overvloed op de tv, zeg ik. Neem nou vanavond om 23:55 op Nederland 2; een film over konijntjes in de grensstrook tussen de twee muren. En morgen om 22:50 in Holland Doc; een film over 24 uur Berlijn. En dan als uitsmijter op vrijdagavond om 23:40 op Nederland 2 de geweldige speelfilm Goodbye Lenin waarin een Oost Berlijnse vrouw vóór de Wende in coma raakt en pas ná de Wende weer ontwaakt. Maar omdat ze nog zwak is en geen stress kan verdragen verteld niemand haar dat de DDR niet meer bestaat… Aanrader! Laat maar draaien die harddisk recorders! En al dat schoons wordt ons voorgeschoteld door dat langharig werkschuw tuig van den VPRO, zoals mijn opa zaliger altijd te pas en te onpas riep. Gisteravond heb ik op De Belg naar een lange film over de opkomst en ondergang van de DDR zitten kijken, terwijl ik afgelopen maandag op het ZDF aangenaam verrast werd door de aangrijpende film Das Wunder Von Berlin. Even zoeken en ja hoor, ook het ZDF heeft een mediatheek zodat de complete film hierrrr bekeken kan worden!

Ondertussen zijn de bezoekersaantallen op m'n Flickr site spectaculair gestegen en wordt deze set veelvuldig bekeken. Morgen bekijken ze die set in de klas van m'n dochter, omdat ze het daar ook over de Berlijnse Muur hebben gehad. En ze neemt een van m'n kroonjuwelen mee naar school; een zelfgehakt stukje Muur, afkomstig van het stuk aan de Zimmerstrasse, tussen Checkpoint Charlie en het oude ministerie van de Luftwaffe…

Het enorme standbeeld van Lenin op de Leninplatz in Oost-Berlijn, 1989. Het gebouw achter het standbeeld, moet door z'n vorm een wapperende vlag voorstellen. Twintig jaar later heet de Leninplatz de Platz der Vereinten Nationen en is het grote standbeeld verdwenen. In de uitstekende speelfilm Goodbye Lenin zitten een paar prachtige shots van een soortgelijk beeld, wat onder een helicopter hangt. Allemaal in scene gezet, maar toch. Van mij had het beeld mogen blijven staan…

Vlak na de aanslagen op 11 september 2001 verschenen er foto's van anonieme fotografen op de etalageruit van een leegstaand pand in New York. Al snel werd het pand als tentoonstellingsruimte geopend en iedereen die een foto van de tragedie had gemaakt kon die daar aan het grote publiek tonen. Daar is het magistrale boek Here Is New York uit voortgekomen wat ik voor m'n dochter gekocht heb omdat de aanslagen één dag voor haar eerste verjaardag plaatsvonden en haar verjaardag voor altijd en eeuwig vooraf zal gaan door herdenkingen en herinneringen. Ze krijgt het als ze oud genoeg is om te beseffen wat er is gebeurt. Bij History Channel moeten ze hebben gedacht dat zoiets ook met bewegende beelden te maken moet zijn en dat idee resulteerde in de indringende documentaire 102 Minutes That Changed America. Er zat 102 minuten tussen de inslag van het eerste vliegtuig in het WTC en het ineenstorten van de torens. De film duurt óók 102 minuten zodat de tijdlijn der gebeurtenissen synchroon loopt met de werkelijkheid. Behalve in Nederland natuurlijk want hier heerst de historische diepgang van een surfplank en duurde de film vanwege reclameonderbrekingen 125 minuten. Ik heb ademloos zitten kijken naar die verzameling amateurvideo's en nooit eerder uitgezonden journaalbeelden. Naar mensen die niet kunnen bevatten wat ze zien en niet willen geloven dat de torens die al jaren het uitzicht vanuit hun woonkamer bepaalden opeens weg zijn. Naar communicatie tussen de studio en de cameraman in de nieuwsheli die de gebouwen ziet instorten en zich zorgen maakt over z'n collega's aan de voet van de torens. Vanavond is er nóg 'n documentaire op de buis die naar verluidt uit amateurbeelden bestaat; In Memoriam: New York City. En morgen is m'n dochter jarig.

Soms wordt je binnen korte tijd op toevallige wijze meerdere keren geconfronteerd met hetzelfde onderwerp. Laatst zag ik in m'n boekenkast het boek De Dag Na Morgen van Allan Folsom staan en dat heb ik ooit, jáááááááren geleden eens gelezen. Ik vond het toen bloedspannend en bedacht me dat ik het maar weer eens moest gaan herlezen. Het gaat, no less, over de transplantatie van een hoofd. Wiens hoofd, dat laat ik hier maar even in het midden. Afgelopen vrijdag zag ik de tweede X-Files film I Want To Believe, een draak van 'n film maar de bottomline van die film is, U raadt het al; een hoofdtransplantatie. In die film zat een foto van een tweekoppige hond, het resultaat van een Russisch experiment uit de jaren vijftig van de vorige eeuw. Gisteravond zat ik te zappen en bleef ik zoals zo vaak hangen op National Geographic Channel waar een documentaire te zien was over 's werelds eerste hoofdtransplantatie. Dat van die tweekoppige hond blijkt namelijk waar te zijn. Een Russische Frankenstein genaamd Vladimir Demikhov heeft in de vijftiger jaren ge-experimenteerd met transplantatie van organen van honden. Zo heeft hij een hart/long transplantatie uitgevoerd en de kop van een puppy op het lichaam van een andere hond genaaid om aan te tonen dat de kop van die pup gewoon bleef leven. Een Amerikaanse arts, ene Robert White, ging een stap verder en presteerde het om het hoofd van een aap op de romp van een andere aap te zetten. Het getransplanteerde hoofd ontwaakte uit narcose en bleek gewoon te eh…tja…functioneren, zeg maar. Beide artsen zijn later door zowel collega medici als de publiek opinie als freakdoctors weggezet en vechten nu om hun plaats in de medische geschiedenis. Dr Christaan Barnard, die in 1967 de eerste geslaagde harttransplantatie uitvoerde in het Schuur ziekenhuis te Kaapstad, zag Demikhov als z'n leermeester en beweerde dat de harttransplantie er niet gekomen was zonder Demikhov's experimenten. Dat geloof ik wel, zo'n hart/longmachine komt niet zomaar uit de lucht vallen en kennis over transplantaties ook niet; daar zijn heel wat experimenten aan vooraf gegaan. Dr White opperde de mogelijkheid om eh… gezonde hoofden op een donorlichaam te laten voortleven. Een soort uitwisseling tussen dwarsleasiepatienten en hersendode lichamen dus. En opeens moest ik denken aan de briljante wetenschapper Stephen Hawking, die al z'n leven lang in een aftakelend lichaam gevangen zit en zolangzamerhand al in een kasplantje is veranderd maar die nog wél in het volle bezit is van z'n verstandelijke vermogens… Demikhov is berooid gestorven en zijn dochter vecht nu voor eerherstel. Dr White is gepensioneerd, heeft nooit meer een hoofd getransplanteerd en hoopt ook op een zekere erkenning…

Tijd voor wat gezellig filmmateriaal; Ethisch vraagstuk hierrrr. Levende, maar van de romp gescheiden hondenkop hierrrr. Tweekoppige hond hierrrr. Getransplanteerde apenkop hierrrr en Bonnie St Claire hierrrr…

Zoals m'n trouwe lezers wellicht weten heb ik er moeite mee te geloven dat er ooit mensen op de maan zijn geweest. Ze zijn wel in de ruimte geweest, maar niet op de maan. En Joeri Gagarin was niet de eerste mens in de ruimte. Noem me Leipe Harry, maar dat moet dan maar. Gisteravond was de Franse documentaire Opération Lune op de tv en die film gaat over wat je de kijker kan laten geloven door met beelden te manipuleren. Bottomline; de Apollo 11 ging hals over kop naar de maan om de Russen voor te zijn maar NASA kon wegens technisch malheur niet garanderen dat er ook tv-beelden en foto's van zouden komen. Dat was ondenkbaar voor de toenmalige president Nixon en het plan werd opgevat om de eerste beelden van Neil Armstrong die de maan betreedt dan maar op aarde in een studio op te nemen. Maar waar haal je zo snel een geloofwaardig maanlandschap vandaan? Bij Stanley Kubrick natuurlijk, want die was net klaar met de opname's van 2001. Toen Kubrick het gestuntel van de Amerikanen in zijn mooie studio zag heeft hij de regie van de eerste maanlanding zelf ter hand genomen… :-) Dat zou de reden zijn geweest dat Kubrick later de beroemde superlichtsterke NASA lens mocht lenen zodat hij scene's bij kaarslicht kon filmen voor Barry Lyndon. Klinkklare nonsense allemaal (dat van die lens niet trouwens) maar redelijk geloofwaardig gebracht dankzij de medewerking van nogal wat prominenten die de grap van zo'n hoaxfilm wel inzagen; Donald Rumsfeld, Henry Kissinger, Buzz Aldrin en Kubricks weduwe Christiane… De film staat in drie delen op YouTube, hierrrr deel 1, de rest zelf zoeken silvousplait…

Goed dan, maar wat te denken van de film Moon Rising waarin doorgeslagen maanhoaxers vertellen dat er wél mensen op de maan zijn geweest maar dat wat ze daar aantroffen onmiddelijk en meteen in de doofpot is gestopt. Er staan namelijk ruines van een buitenaardse beschaving op de maan! Heerlijke kolder, opgedoken bij de aluminium hoedjes van Niburu.

En wat de eerste maanlanding betreft hierrrr nog wat hilarische humor om te lachen… :-)

Van moeders kreeg ik een kadobon voor m'n verjaardag en aangezien er gisteren bij V&D een ramsjdag was die ze prijzenfestival noemen heb ik daar de 10 DVD Box Bert Haanstra Compleet gekocht. En zo zag ik gisteravond de moeder aller Hollandsche films weer eens terug: Fanfare. Voor wie het niet weet, Fanfare gaat over een gemoedelijke ruzie tussen twee muzikanten der lokale fanfare te Giethoorn Lagerwiede. Die ruzie komt niet goed uit want het jaarlijkse fanfareconcours staat voor de deur en als gevolg van de ruzie heeft Lagerwiede opeens twee fanfare's! Ik denk niet dat er een Hollandschere film bestaat dan het meer dan vijftig jaar oude Fanfare. Het is heerlijke kneuterigheid maar wél, en ik zeg het met nadruk, met groot vakmanschap gemaakt! Het camerawerk van Eddy v/d Ende staat nog steeds als een huis! Ik herinnerde me opeens dat ik vroegâh eens heel erg boos was op m'n ouders omdat ik Fanfare niet op de televisie mocht zien omdat 'ie te laat werd uitgezonden en ik de volgende dag weer gewoon naar school moest, maar m'n vriendjes Jan en Randy mochten 'm wél zien dus kon ik er de volgende dag niet over meepraten! Regisseur Dick Maas heeft later in z'n film Amsterdamned nog 'n kleine hommage aan Haanstra en Fanfare gebracht; kijk hierrr naar de beruchte speedbootachtervolging. Op 4'57" zien we Bert Haanstra in een bootje z'n fanfare dirigeren…

Zo zat ik laatst met m'n dochter en haar vriendinnetje in de bioscoop om Het Hondenhotel te aanschouwen. Leuke kinderfilm, nix mis mee. Ik had ter verscherping van het beeld m'n brilletje opgezet maar desondanks had ik de indruk naar een beslagen beeldbuis te koekeloeren, met vignettering aan de randen! De kwaliteit van de projectie was rondom klote; de gemiddelde tv met glasbuis van tien jaar geleden had een beter beeld opgeleverd! Als ik die film straks op DVD bekijk, weet ik zeker dattie retescherp is! Filmmakers gebruiken tegenwoordig peperdure High Defenition objectieven zodat hun films later op DVD en BlueRay regelrecht van het scherm afspatten maar de gemiddelde projectielens in de bioscoop is blijkbaar van borrelglas gemaakt. En maar janken dat het bioscoopbezoek terugloopt. Gek he, als je voor het bedrag wat je voor een kaartje neertelt de film later op DVD kan kopen? De kaartjesverkopert is versnaperingenverkopert en filmoperateur tegelijk! Op een volkomen onlogisch moment in de film is het opeens pauze, alsof ze gewoon na een x-aantal minuten lukraak de film onderbreken! Het aantal keren dat ik naar 'n onscherpe film heb zitten turen, of dat het kader versprongen was door een slechte las, of dat het zaallicht gewoon aanbleef is legio! Ging ik vragen of het opgelost kon worden, kreeg ik een geirriteerde blik want de operateur stond de koffiekopjes af te wassen! Mij zie je niet meer in de bioscoop. Nou ja, alléén als m'n dochter naar de film wil dan…

Zo heb ik de afgelopen dagen weer eens feilloos de foutste films uit de videotheek op weten te duiken. Ik huurde zo'n stapeltje van vijf weekfilms waarvan drie ernstig. The Dead Girl; ongetwijfeld een subliem opgezette film maar ik kwam er maar niet in… En dan Happy Go Lucky van Mike Leigh. Er staat op het hoesje dat de film minstens zo leuk en ontwapenend is als Amelie maar degene die dát heeft verzonnen verdient acute vebanning naar de koudste uithoeken van Siberië. Wat 'n draak van 'n film! Wat 'n klootloos gezanik en wat 'n irritante hoofdrolspeelster! Schijnt ook nog prijzen in de wacht gesleept te hebben. Mag ik me even afvragen waarom dan? Verder met The Happening van Night. M Shyamalan. Zoals eerder opgemerkt; een in potentie goed idee maar inspiratieloos uitgewerkt en futloos geacteerd. Maar dan! Maar dan! Verlossing! Een cinematographische lekkernij van het uitmuntende soort: No Country For Old Men. Ik zeg fantastisch en geweldig en meer van die superlatieven! De Coen Brothers flikken het weer! En dat met 'n film zonder soundtrack! Een stille film dus. Ik vertel er verder nix over, ga zelf maar kijken! Gisteravond heb ik tenslotte genoten van Sweeney Todd, een film die er adembenemend mooi uitziet, ondanks het enorme bloedbad wat wordt aangericht door de barbier van Fleet Street! De een z'n dood is de ander z'n pasteitje, zeg ik. Vrijwel alle dialogen in de film zijn gezongen en da's echt prachtig! Ik denk dat ik vanavond ook maar eens pasteitjes eet… ;-)

Een jongetje ziet geesten en blijkt te kunnen praten met de doden, die contact met hem zoeken. Mr Glass, met uiterst breekbare botten, zoekt een man die nooit gewond raakt en die in de ogen van Mr Glass een superheld lijkt te zijn. Een boer vind graancircels op z'n land en het lijkt erop dat die inderdaad buitenaards zijn. In een geisoleerd dorpje in het bos zijn de mensen bang voor de kleur rood maar een meisje gaat op onderzoek en overschrijdt de grens. Een karakter uit een sprookje duikt op in een zwembad en zoekt een weg naar huis. In stadsparken plegen honderden mensen collectief zelfmoord terwijl er een stevig briesje waait…

 Wat is de overeenkomst?

Update: Okee, het was te makkelijk; allemaal fims van M. Night Shyamalan. Maar er is nóg een overeenkomst, namelijk steeds slechter wordende uitwerking van goede ideeën. Was The Sixth Sense nog regelrecht briljant, Unbreakable was al iets minder geniaal. Signs was wel aardig maar The Village bleek al een lange zit. Naar verluidt is Lady In The Water volslagen kolder en The Happening is gewoon slecht. Niet qua idee maar wel qua uitvoering. Om over de acteerprestaties maar te zwijgen. Schuifdeurentoneel!

Nog even over de gerehabiliteerde en bloggende bisschop Williamson, die de Auschwitz Lüge predikt maar desondanks van harte welkom is in het Vaticaan. In dit filmpje beroept hij zich onder andere op het Leuchter Rapport en daar zit een merkwaardig verhaal achter. Fred Leuchter was ontwerper van moordmachines en zijn bijnaam is Mr Death. Hij ontwierp een verbeterde versie van de elektrische stoel, perfectioneerde de dodelijke injectiespuit en ontwierp een nagelnieuwe en gebruiksvriendelijke gaskamer. En dat alles om ervoor te zorgen dat Amerikaanse ter dood veroordeelden menswaardig zouden sterven en niet onnodig zouden hoeven lijden als gevolg van haperende apparatuur. Omdat hij ook gaskamers heeft gebouwd heeft holocaust ontkenner Ernst Zündel hem als gaskamerdeskundige op laten draven bij een proces tegen Zündel in Canada. Fred Leuchter ging naar Auschwitz om zelf te kijken of er ooit gaskamers en crematoria hebben gestaan en zijn verbijsterende conclusie als zogenaamd gaskamerspecialist was dat er nooit gaskamers in Auschwitz zijn geweest. Later zijn Leuchters beweringen een voor een omgekegeld door wetenschappelijke tegenonderzoeken maar het Leuchter Rapport was inmiddels een feit. Regisseur Errol Morris heeft een ontluisterende documentaire gemaakt over deze hele zaak; The Rise and Fall of Fred A. Leuchter Jr en toen ik die film zag viel m'n bek open van verbazing. Die Leuchter is een nono die opeens belangrijk wordt gemaakt en niet in de gaten heeft dat hij door holocaustontkenners voor hun karretje wordt gespannnen. De hele film is hierrrr te zien.

Ondertussen claimt de Paus niet op de hoogte te zijn van Williamson's ontkenning van de holocaust. Ich habe es nicht gewusst dus. Inmiddels heeft hij al wel een pissig telefoontje van PowerFrau Merkel mogen ontvangen en verscheen er een vernietigend commentaar in BILD zeitung. En ondertussen maar roepen dat condooms niet mogen, de pil milieuverontreinigend is en hardnekkig tegen euthanasie prediken omdat hij vind dat euthanasie een valse oplossing voor het menselijk lijden is. Met andere woorden, Eluana Englaro; crepeer maar lekker tot het God belieft U tot zich te roepen! Gaat lekker met die criminele organisatie het Vaticaan…

Update: Echt een walgelijke vertoning daar in Italië! Dat het Vaticaan zich met een uitspraak van een burgerrechter bemoeit en daarmee de scheiding tussen kerk en staat op scherp zet, lijkt niemand te boeien…

Ik had me voorgenomen om op 8 december iets over Venlo te schrijven maar ja, wat dan? Het schijnt een crimineel broeinest te zijn en de film Van God Los speelt zich er af. Een film die ik trouwens zwáár vond tegenvallen vanwege die compleet overspannen en volkomen over de top acterende Tygo Gernandt. Die dacht waarschijnlijk, als ik maar als 'n idioot met m'n ogen rol zet ik wel een geloofwaardige gek neer; ammehoela! We leven in een merkwaardig land want hij heeft er nog een koe voor gekregen ook! Maar goed, afgelopen week was ik er weer even, in Venlo, bij de derby tegen MVV, die waar Keisuke Honda een blonde homo werd genoemd. En telkens galmt daar Rowwen Hèze door vele luidsprekers. Dat het nog slechts een kwestie van geduld is alvorens heel Nederland Limbonees lult, of woorden van gelijke streking. Vrolijkheid alom, want Rowwen Hèze is top! Beter dan die over het paard getilde types van Bløf, om maar eens 'n stelling te deponeren! Hun prachtige liedje Blieve Loepe is een mooie analyse van de twee types mensen die er rondlopen op deez' aardkloot; de winnaars en de verliezers. (vertaling hierrr) De spijker op z'n kop in drie korte coupletten, als je dát kan ben je een groot liedjesschrijver annex filosoof! Als ik het liedje hoor denk ik er telkens weer over na. Ben ik er een uit het eerste of uit het tweede couplet? Waardoor blief ik loepe?