Bestemming Berlijn

Rond de kerncentrale in Chernobyl ligt een verboden zone. Verboden want ernstig verontreinigd. Veel mensen, mezelf niet uitgezonderd, worden aangetrokken door zo'n verboden zone. Zo'n zone heeft iets mysterieus, iets uitdagends, iets wat fluistert; treedt binnen en ontdek mij. De gebroeders Strugatsky schreven in 1971 het boek Roadside Picnic. Wie wel eens in het bos heeft gepicknickt weet dat je altijd sporen achterlaat, hoe goed je de boel ook weer opruimt. Platgetrapt gras, de pootafdrukken van een klapstoeltje, broodkruimels, een vergeten plastic vorkje. In het boek van de Strugatsky's hebben een stel aliens een kort bezoekje aan de aarde gebracht, wellicht ook om te picknicken, waarna ze weer zijn vertrokken met achterlating van wat buitenaards afval. Maar wat voor aliens gewoon afval is blijkt voor de mensheid levensgevaarlijk. Zo zijn er opeens plaatsen waar de zwaartekracht met een hoge factor toeneemt en waar een mens onmiddelijk wordt doodgedrukt. Misschien heeft op zo'n plek een buitenaards klapstoeltje gestaan. Je weet het niet. De dood door spontane verbranding, het kan je zomaar overkomen. Een lamp die een onbekende dodelijke staling afgeeft. Onverklaarbare metalen schijven die naast elkaar zweven maar toch niet van elkaar te scheiden zijn. Het bleek allemaal levensgevaarlijk spul wat die aliens hebben achtergelaten en al snel werd de omgeving waar de buitenaardsen hun tijd hebben doorgebracht tot verboden gebied verklaart. En zo onstond De Zone. Natuurlijk gingen avonturiers en onderzoekers De Zone binnen om de buitenaardse artifacten te onderzoeken en de minder gevaarlijke items De Zone uit te smokkelen. Zo werd een kleine zwarte krachtbron ontdekt die energie in oneindige hoeveelheden bleek te produceren. De mensen die De Zone binnengingen werden Stalkers genoemd en slecht één op de drie Stalkers keerde levend weerom. De Russische cineast Andrej Tarkovsky heeft z'n film Stalker losjes op het boek van de Strugatsky Brothers gebasseerd. In de film gaat een Stalker in De Zone op zoek naar een geheime kamer waarin volgens de verhalen de diepste wensen van een mens vervult kunnen worden. In de film zit een lange scene waar de Stalker, samen met twee gasten, De Zone binnengaat. Ze gebruiken een gemotoriseerde lorry en kijken oplettend en angstig om zich heen. Naar mate ze dieper in De Zone belanden hoor je langzaam het geluid van de stalen wielen op de rails veranderen en vervormen. De eerste tekenen van de unheimische aanwezigheid van iets wat het menselijk bevattingsvermogen te boven gaat…

Update 1: Stalker is helemaal online te bekijken en wel hierrrr. Geen prent om onderuit gezakt met 'n biertje en 'n zak chips te zien, maar dat terzijde…

Update 2: De complete Engelse text van het verhaal Roadside Picnic staat hierrrr (pdf)

Update 3: En we kunnen altijd nog het Stalker, Shadow Of Chernobyl spel spelen…

Waarom heb ik eigenlijk een tv, zo vroeg ik me laatst af. Meer precies; waarom heb ik een kabelaansluiting? Van de 90 kanalen die ik tot m'n beschikking heb bestaat de helft uit totaal niet interessante kolder. Over de andere helft zap ik soms moedeloos heen en weer, in de hoop iets van m'n gading te vinden. Vaak blijf ik hangen bij de Geschiedenis kanalen, National Geographer en Discovery. En ik moet bekennen dat ik BBC 4 als fantastische zender heb ontdekt! Maar verder val ik van 't ene reclameblok in 't andere zodat ik me laatst afvroeg of de commerciele zenders onderling soms afspreken om reclameblokken gelijktijdig te plannen zodat zappen zinloos is. Al bijna twee jaar heb ik een Full-HD scherm waar ik nog nooit Full-HD op heb bekeken. Ik kan via UPC wel wat HD kanalen krijgen, maar nog niet zo lang geleden zag ik Full-HD beelden die regelrecht van de satelliet geplukt waren en schrok ik me een hoedje; de beloofde details verwaterden net zoals bij gewoon SD. Misschien zag ik content van een brakke satelliet maar hoe ik ook keek, bij de bebaarde man op het scherm kon ik niet ieder afzonderlijk baardhaartje zien, terwijl dat nou juist in Full-HD wél de bedoeling is. Een Blue-Ray speler? Mwhoa, beetje duur, die schijfjes. Dan blijft de Media Player over en daarmee begeef ik me dan in een zompig moeras van wat er wel en wat er niet mag. Ik weet 't. Qua laatste snufjes ben ik echt een digibeet en loop ik zwaar achter de feiten aan maar straks heb ik wél een schijf van 1 TB vol met speelfilms in Full-HD, zodat m'n scherm eindelijk tot z'n recht komt. Die speelfilms zijn gedownload en dat is niet stafbaar of illegaal; uploaden wél. De inhoud van de harde schijf krijg ik dus via collega's die onderling hun gedownloade content uitwisselen. Mijn schijf draait dan mee in de datapompcaroussel. Vroeger leende je van vriendjes een LP en die nam je dan met een cassetterecorder of bandrecorder op. Net zoals je onderling boeken uitwisselde. De tijd staan niet stil en een harde schijf laten vollopen met films is een ongeveer hetzelfde als het ouderwetse lenen en opnemen van een LP. En of het nou illegaal danwel strafbaar is om via een mediaplayer, gedownloade content te bekijken of niet; het zal me jeuken! Zolang James Cameron nog een half miljard kan opsoeperen om Avatar te maken die vervolgens een veelvoud aan miljarden opbrengt, zal het wel meevallen met de geleden schade door downloaden.

Vandaag las ik via GeenStijl, die de platendraaiers van Buma en Brein die alleen maar verboden en magnie roepen al tijden op de huid zitten, twee interessante artikelen. Een over schade door downloaden en een over gelazer rond e-books…

En dan nog wat; waarom kan ik niet gewoon legaal via iTunes een film downloaden?

Update: iTunes? Laat maar, want legaal via de iTunesStore gekochte films (kan alleen via US iTunesStore) kunnen met de media player niet worden bekeken: "…does not support protected premium content such as movies or music from the iTunes® Store…" Waarvan acte. Je betaald dus voor je film maar je mag 'm niet op je HD scherm bekijken. Ben ik gek, of is het zo dat dit soort crap de illegaliteit juist in de hand werkt?

Ondertussen heb ik de hele set-up werkend, waarbij ik bij een eerste test van m'n stoel lazerde vanwege de prachtige kwaliteit van Full-HD, en hangt de harde schijf nu aan de datapomp. Er is nogthans één nadeel en dat is dat er geen DTS-audio kan worden weergegeven. Maar dat gaat goed komen!

Soms huren m'n dochter en ik een leuke film. Zo zaten we onlangs te snotteren van ontroering en daarna te brullachen bij de belevenissen van meneer Frederiksen die in Up als bejaarde man de droom van zijn overleden vrouw probeert te verwezelijken… Toen we het extra op de dvd toegevoegde hilarische Partly Cloudy bekeken kwamen we helemaal niet meer bij! Tranen in de ogen, kramp in de buik! Up is een regelrechte aanrader! Een volgende film kan dan alleen maar tegenvallen en ja hoor; HaaiBaai is 'n regelrecht wanproduct met ecofascistische inslag die de jonge kijkertjes vooral het effect van vervuiling der wereldzeeën door de grote boze mensen inpepert. En verder gaat 't ook nergens over. Dom verhaaltje over een visje wat opstaat tegen 'n haai. Boeie. Slappe troep. Nergens origineel. Snel geproduceerde rommel. Maar wat me vooral ergerde was dat ik als kijker verplicht ben me door al die f*cking trailers heen te worstelen omdat de toegang tot het hoofdmenu geblokkeerd is totdat de film begint! Meestal druk ik op de afstandbediening op "menu" zodat ik al die crap kan overslaan! Maar bij HaaiBaai (en veel andere dvd's) dus niet. Druk ik tijdens zo'n trailer op "menu", begint de hele dvd gewoon weer van vooraf aan! Ik denk nog oops, op verkeerd knopje gedrukt en probeer het nog eens. Begint 't hele geneuzel wederom opnieuw! Ik kan er bijzonder slecht tegen als een of andere producent van k*t-dvd's bepaalt dat ik via m'n eigen afstandsbediening m'n eigen dvd-speler niet mag en kan bedienen! Als ik met m'n auto wil wegrijden is het toch ook niet zo dat Opel beslist dat ik de wagen pas kan starten nadat ik een reclameboodschap voor de nieuwste Astra heb moeten aanhoren? Ik snap die downloaders wel hoor, die via diverse torrents terrabytes aan films tegelijk binnensleuren, zonder beperkingen van uitgeschakekelde menu's. Uberhaupt zonder menu's! Gewoon op "play" drukken en kijken! Ik ga een mediaplayertje kopen met een vette externe schijf eraan! M'n collega's hebben scheepsladingen recente films in HD. Even de schijf uitlenen en papie heeft films genoeg voor de komende drie jaar! Kijken wanneer ik wil, in FullHD, zonder door de industrie opgedrongen beperkingen! Ze hebben 't aan zichzelf te danken! Dûh!

Update1: De laatste keer dat ik muziek kocht via iTunes stuitte ik ook al op beperkingen. De legaal gekochte muziek kon ik op een cd branden voor in de auto, maar daarna niet meer op m'n mp3 zetten. En dat alles vanwege de DRM beperking, een FairPlay ding wat bepaald dat mensen hun legale muziek maar 1x kunnen wegzetten. Blijkbaar wordt er ergens bijgehouden hoe vaak dat is gedaan. Maar ik wilde de muziek tóch op m'n mp3 dus ben ik gaan zoeken naar manieren om die DRM eruit te slopen. Dat was me te ingewikkeld dus heb ik die paar muzieknummers vervolgens illegaal via Frostwire, voorheen LimeWire, nóg 'n keer naar beneden geladen. Ik heb nu dus wat legale maar illegaal gedownloade muziek. Wil ik dat? Welnee, ik wil gewoon vrij kunnen beschikken over data (of goederen) waarvoor ik betaald heb! Inmiddels biedt Apple, na hevige protesten van eindgebruikers, 80% van hun bestanden DRM-vrij aan…

Update 2: Laatst in de uitverkoop bij America Today een mooie hoodie gekocht. En wat denk je? Geen beperkingen! Ik mag m'n bezit gewoon dragen wanneer ik wil! Niemand die bepaald dat ik m'n hoodie niet in het weekend mag dragen of er niet mee op de foto mag omdat dan de copyrights van de ontwerper geschonden worden… ;-)

Het is natuurlijk geen wonder en bovendien volkomen terecht dat een film als The Hurt Locker er met zes Oscars vandoor gaat en het spierballenvertoon van Avatar slecht met drie, minder aansprekende Oscars, ver achter zich laat. Dat was gewoon voorspelbaar. Hoewel ik Avatar nog niet heb gezien hoor ik links en rechts wel signalen dat de film qua verhaal geen reedt voorsteld maar dat 'ie technisch superieur is aan alles wat er tot nu toe aan 3D in de bioscoop is verschenen. Dus zijn technische Oscars voor Avatar op z'n plaats en feliciteren we Katherine Bigelow die als eerste vrouwelijke regisseur het beeldje in ontvangst mocht nemen! Voor een film met échte mensen… Ooit heb ik eens een echte Oscar mogen vasthouden. Dat was de Oscar die Fons Rademakers in 1987 voor De Aanslag heeft ontvangen. Daags na de uitreiking in Hollywood was Rademakers te gast bij Veronica's Nieuwslijn en aangezien vers opgeleide camerafeuten toen met grote regelmaat op actualiteitenrubrieken werden geparkeerd, stond ik daar achter de camera. Vlak voor de uitzending kwam Rademakers met z'n Oscar de studio binnen en mochten "we" het beeldje even vasthouden. De Oscar ging van hand tot hand tot de toneelmeester zich er over ontfermde en het ding weer schoonpoetste qua vingerafdrukken. Er bestonden toen nog geen kleine digitale cameraatjes dus bestaat er helaas geen foto van een langharige Jo met een echte Oscar in z'n hand. Da's dan weer jammer…

Wat 'n verwennerij de laatste tijd voor een Berlijn liefhebber als ik! Films en documentaires in overvloed op de tv, zeg ik. Neem nou vanavond om 23:55 op Nederland 2; een film over konijntjes in de grensstrook tussen de twee muren. En morgen om 22:50 in Holland Doc; een film over 24 uur Berlijn. En dan als uitsmijter op vrijdagavond om 23:40 op Nederland 2 de geweldige speelfilm Goodbye Lenin waarin een Oost Berlijnse vrouw vóór de Wende in coma raakt en pas ná de Wende weer ontwaakt. Maar omdat ze nog zwak is en geen stress kan verdragen verteld niemand haar dat de DDR niet meer bestaat… Aanrader! Laat maar draaien die harddisk recorders! En al dat schoons wordt ons voorgeschoteld door dat langharig werkschuw tuig van den VPRO, zoals mijn opa zaliger altijd te pas en te onpas riep. Gisteravond heb ik op De Belg naar een lange film over de opkomst en ondergang van de DDR zitten kijken, terwijl ik afgelopen maandag op het ZDF aangenaam verrast werd door de aangrijpende film Das Wunder Von Berlin. Even zoeken en ja hoor, ook het ZDF heeft een mediatheek zodat de complete film hierrrr bekeken kan worden!

Ondertussen zijn de bezoekersaantallen op m'n Flickr site spectaculair gestegen en wordt deze set veelvuldig bekeken. Morgen bekijken ze die set in de klas van m'n dochter, omdat ze het daar ook over de Berlijnse Muur hebben gehad. En ze neemt een van m'n kroonjuwelen mee naar school; een zelfgehakt stukje Muur, afkomstig van het stuk aan de Zimmerstrasse, tussen Checkpoint Charlie en het oude ministerie van de Luftwaffe…

Het enorme standbeeld van Lenin op de Leninplatz in Oost-Berlijn, 1989. Het gebouw achter het standbeeld, moet door z'n vorm een wapperende vlag voorstellen. Twintig jaar later heet de Leninplatz de Platz der Vereinten Nationen en is het grote standbeeld verdwenen. In de uitstekende speelfilm Goodbye Lenin zitten een paar prachtige shots van een soortgelijk beeld, wat onder een helicopter hangt. Allemaal in scene gezet, maar toch. Van mij had het beeld mogen blijven staan…

Vlak na de aanslagen op 11 september 2001 verschenen er foto's van anonieme fotografen op de etalageruit van een leegstaand pand in New York. Al snel werd het pand als tentoonstellingsruimte geopend en iedereen die een foto van de tragedie had gemaakt kon die daar aan het grote publiek tonen. Daar is het magistrale boek Here Is New York uit voortgekomen wat ik voor m'n dochter gekocht heb omdat de aanslagen één dag voor haar eerste verjaardag plaatsvonden en haar verjaardag voor altijd en eeuwig vooraf zal gaan door herdenkingen en herinneringen. Ze krijgt het als ze oud genoeg is om te beseffen wat er is gebeurt. Bij History Channel moeten ze hebben gedacht dat zoiets ook met bewegende beelden te maken moet zijn en dat idee resulteerde in de indringende documentaire 102 Minutes That Changed America. Er zat 102 minuten tussen de inslag van het eerste vliegtuig in het WTC en het ineenstorten van de torens. De film duurt óók 102 minuten zodat de tijdlijn der gebeurtenissen synchroon loopt met de werkelijkheid. Behalve in Nederland natuurlijk want hier heerst de historische diepgang van een surfplank en duurde de film vanwege reclameonderbrekingen 125 minuten. Ik heb ademloos zitten kijken naar die verzameling amateurvideo's en nooit eerder uitgezonden journaalbeelden. Naar mensen die niet kunnen bevatten wat ze zien en niet willen geloven dat de torens die al jaren het uitzicht vanuit hun woonkamer bepaalden opeens weg zijn. Naar communicatie tussen de studio en de cameraman in de nieuwsheli die de gebouwen ziet instorten en zich zorgen maakt over z'n collega's aan de voet van de torens. Vanavond is er nóg 'n documentaire op de buis die naar verluidt uit amateurbeelden bestaat; In Memoriam: New York City. En morgen is m'n dochter jarig.

Soms wordt je binnen korte tijd op toevallige wijze meerdere keren geconfronteerd met hetzelfde onderwerp. Laatst zag ik in m'n boekenkast het boek De Dag Na Morgen van Allan Folsom staan en dat heb ik ooit, jáááááááren geleden eens gelezen. Ik vond het toen bloedspannend en bedacht me dat ik het maar weer eens moest gaan herlezen. Het gaat, no less, over de transplantatie van een hoofd. Wiens hoofd, dat laat ik hier maar even in het midden. Afgelopen vrijdag zag ik de tweede X-Files film I Want To Believe, een draak van 'n film maar de bottomline van die film is, U raadt het al; een hoofdtransplantatie. In die film zat een foto van een tweekoppige hond, het resultaat van een Russisch experiment uit de jaren vijftig van de vorige eeuw. Gisteravond zat ik te zappen en bleef ik zoals zo vaak hangen op National Geographic Channel waar een documentaire te zien was over 's werelds eerste hoofdtransplantatie. Dat van die tweekoppige hond blijkt namelijk waar te zijn. Een Russische Frankenstein genaamd Vladimir Demikhov heeft in de vijftiger jaren ge-experimenteerd met transplantatie van organen van honden. Zo heeft hij een hart/long transplantatie uitgevoerd en de kop van een puppy op het lichaam van een andere hond genaaid om aan te tonen dat de kop van die pup gewoon bleef leven. Een Amerikaanse arts, ene Robert White, ging een stap verder en presteerde het om het hoofd van een aap op de romp van een andere aap te zetten. Het getransplanteerde hoofd ontwaakte uit narcose en bleek gewoon te eh…tja…functioneren, zeg maar. Beide artsen zijn later door zowel collega medici als de publiek opinie als freakdoctors weggezet en vechten nu om hun plaats in de medische geschiedenis. Dr Christaan Barnard, die in 1967 de eerste geslaagde harttransplantatie uitvoerde in het Schuur ziekenhuis te Kaapstad, zag Demikhov als z'n leermeester en beweerde dat de harttransplantie er niet gekomen was zonder Demikhov's experimenten. Dat geloof ik wel, zo'n hart/longmachine komt niet zomaar uit de lucht vallen en kennis over transplantaties ook niet; daar zijn heel wat experimenten aan vooraf gegaan. Dr White opperde de mogelijkheid om eh… gezonde hoofden op een donorlichaam te laten voortleven. Een soort uitwisseling tussen dwarsleasiepatienten en hersendode lichamen dus. En opeens moest ik denken aan de briljante wetenschapper Stephen Hawking, die al z'n leven lang in een aftakelend lichaam gevangen zit en zolangzamerhand al in een kasplantje is veranderd maar die nog wél in het volle bezit is van z'n verstandelijke vermogens… Demikhov is berooid gestorven en zijn dochter vecht nu voor eerherstel. Dr White is gepensioneerd, heeft nooit meer een hoofd getransplanteerd en hoopt ook op een zekere erkenning…

Tijd voor wat gezellig filmmateriaal; Ethisch vraagstuk hierrrr. Levende, maar van de romp gescheiden hondenkop hierrrr. Tweekoppige hond hierrrr. Getransplanteerde apenkop hierrrr en Bonnie St Claire hierrrr…

Zoals m'n trouwe lezers wellicht weten heb ik er moeite mee te geloven dat er ooit mensen op de maan zijn geweest. Ze zijn wel in de ruimte geweest, maar niet op de maan. En Joeri Gagarin was niet de eerste mens in de ruimte. Noem me Leipe Harry, maar dat moet dan maar. Gisteravond was de Franse documentaire Opération Lune op de tv en die film gaat over wat je de kijker kan laten geloven door met beelden te manipuleren. Bottomline; de Apollo 11 ging hals over kop naar de maan om de Russen voor te zijn maar NASA kon wegens technisch malheur niet garanderen dat er ook tv-beelden en foto's van zouden komen. Dat was ondenkbaar voor de toenmalige president Nixon en het plan werd opgevat om de eerste beelden van Neil Armstrong die de maan betreedt dan maar op aarde in een studio op te nemen. Maar waar haal je zo snel een geloofwaardig maanlandschap vandaan? Bij Stanley Kubrick natuurlijk, want die was net klaar met de opname's van 2001. Toen Kubrick het gestuntel van de Amerikanen in zijn mooie studio zag heeft hij de regie van de eerste maanlanding zelf ter hand genomen… :-) Dat zou de reden zijn geweest dat Kubrick later de beroemde superlichtsterke NASA lens mocht lenen zodat hij scene's bij kaarslicht kon filmen voor Barry Lyndon. Klinkklare nonsense allemaal (dat van die lens niet trouwens) maar redelijk geloofwaardig gebracht dankzij de medewerking van nogal wat prominenten die de grap van zo'n hoaxfilm wel inzagen; Donald Rumsfeld, Henry Kissinger, Buzz Aldrin en Kubricks weduwe Christiane… De film staat in drie delen op YouTube, hierrrr deel 1, de rest zelf zoeken silvousplait…

Goed dan, maar wat te denken van de film Moon Rising waarin doorgeslagen maanhoaxers vertellen dat er wél mensen op de maan zijn geweest maar dat wat ze daar aantroffen onmiddelijk en meteen in de doofpot is gestopt. Er staan namelijk ruines van een buitenaardse beschaving op de maan! Heerlijke kolder, opgedoken bij de aluminium hoedjes van Niburu.

En wat de eerste maanlanding betreft hierrrr nog wat hilarische humor om te lachen… :-)

Van moeders kreeg ik een kadobon voor m'n verjaardag en aangezien er gisteren bij V&D een ramsjdag was die ze prijzenfestival noemen heb ik daar de 10 DVD Box Bert Haanstra Compleet gekocht. En zo zag ik gisteravond de moeder aller Hollandsche films weer eens terug: Fanfare. Voor wie het niet weet, Fanfare gaat over een gemoedelijke ruzie tussen twee muzikanten der lokale fanfare te Giethoorn Lagerwiede. Die ruzie komt niet goed uit want het jaarlijkse fanfareconcours staat voor de deur en als gevolg van de ruzie heeft Lagerwiede opeens twee fanfare's! Ik denk niet dat er een Hollandschere film bestaat dan het meer dan vijftig jaar oude Fanfare. Het is heerlijke kneuterigheid maar wél, en ik zeg het met nadruk, met groot vakmanschap gemaakt! Het camerawerk van Eddy v/d Ende staat nog steeds als een huis! Ik herinnerde me opeens dat ik vroegâh eens heel erg boos was op m'n ouders omdat ik Fanfare niet op de televisie mocht zien omdat 'ie te laat werd uitgezonden en ik de volgende dag weer gewoon naar school moest, maar m'n vriendjes Jan en Randy mochten 'm wél zien dus kon ik er de volgende dag niet over meepraten! Regisseur Dick Maas heeft later in z'n film Amsterdamned nog 'n kleine hommage aan Haanstra en Fanfare gebracht; kijk hierrr naar de beruchte speedbootachtervolging. Op 4'57" zien we Bert Haanstra in een bootje z'n fanfare dirigeren…

Zo zat ik laatst met m'n dochter en haar vriendinnetje in de bioscoop om Het Hondenhotel te aanschouwen. Leuke kinderfilm, nix mis mee. Ik had ter verscherping van het beeld m'n brilletje opgezet maar desondanks had ik de indruk naar een beslagen beeldbuis te koekeloeren, met vignettering aan de randen! De kwaliteit van de projectie was rondom klote; de gemiddelde tv met glasbuis van tien jaar geleden had een beter beeld opgeleverd! Als ik die film straks op DVD bekijk, weet ik zeker dattie retescherp is! Filmmakers gebruiken tegenwoordig peperdure High Defenition objectieven zodat hun films later op DVD en BlueRay regelrecht van het scherm afspatten maar de gemiddelde projectielens in de bioscoop is blijkbaar van borrelglas gemaakt. En maar janken dat het bioscoopbezoek terugloopt. Gek he, als je voor het bedrag wat je voor een kaartje neertelt de film later op DVD kan kopen? De kaartjesverkopert is versnaperingenverkopert en filmoperateur tegelijk! Op een volkomen onlogisch moment in de film is het opeens pauze, alsof ze gewoon na een x-aantal minuten lukraak de film onderbreken! Het aantal keren dat ik naar 'n onscherpe film heb zitten turen, of dat het kader versprongen was door een slechte las, of dat het zaallicht gewoon aanbleef is legio! Ging ik vragen of het opgelost kon worden, kreeg ik een geirriteerde blik want de operateur stond de koffiekopjes af te wassen! Mij zie je niet meer in de bioscoop. Nou ja, alléén als m'n dochter naar de film wil dan…

Zo heb ik de afgelopen dagen weer eens feilloos de foutste films uit de videotheek op weten te duiken. Ik huurde zo'n stapeltje van vijf weekfilms waarvan drie ernstig. The Dead Girl; ongetwijfeld een subliem opgezette film maar ik kwam er maar niet in… En dan Happy Go Lucky van Mike Leigh. Er staat op het hoesje dat de film minstens zo leuk en ontwapenend is als Amelie maar degene die dát heeft verzonnen verdient acute vebanning naar de koudste uithoeken van Siberië. Wat 'n draak van 'n film! Wat 'n klootloos gezanik en wat 'n irritante hoofdrolspeelster! Schijnt ook nog prijzen in de wacht gesleept te hebben. Mag ik me even afvragen waarom dan? Verder met The Happening van Night. M Shyamalan. Zoals eerder opgemerkt; een in potentie goed idee maar inspiratieloos uitgewerkt en futloos geacteerd. Maar dan! Maar dan! Verlossing! Een cinematographische lekkernij van het uitmuntende soort: No Country For Old Men. Ik zeg fantastisch en geweldig en meer van die superlatieven! De Coen Brothers flikken het weer! En dat met 'n film zonder soundtrack! Een stille film dus. Ik vertel er verder nix over, ga zelf maar kijken! Gisteravond heb ik tenslotte genoten van Sweeney Todd, een film die er adembenemend mooi uitziet, ondanks het enorme bloedbad wat wordt aangericht door de barbier van Fleet Street! De een z'n dood is de ander z'n pasteitje, zeg ik. Vrijwel alle dialogen in de film zijn gezongen en da's echt prachtig! Ik denk dat ik vanavond ook maar eens pasteitjes eet… ;-)

Een jongetje ziet geesten en blijkt te kunnen praten met de doden, die contact met hem zoeken. Mr Glass, met uiterst breekbare botten, zoekt een man die nooit gewond raakt en die in de ogen van Mr Glass een superheld lijkt te zijn. Een boer vind graancircels op z'n land en het lijkt erop dat die inderdaad buitenaards zijn. In een geisoleerd dorpje in het bos zijn de mensen bang voor de kleur rood maar een meisje gaat op onderzoek en overschrijdt de grens. Een karakter uit een sprookje duikt op in een zwembad en zoekt een weg naar huis. In stadsparken plegen honderden mensen collectief zelfmoord terwijl er een stevig briesje waait…

 Wat is de overeenkomst?

Update: Okee, het was te makkelijk; allemaal fims van M. Night Shyamalan. Maar er is nóg een overeenkomst, namelijk steeds slechter wordende uitwerking van goede ideeën. Was The Sixth Sense nog regelrecht briljant, Unbreakable was al iets minder geniaal. Signs was wel aardig maar The Village bleek al een lange zit. Naar verluidt is Lady In The Water volslagen kolder en The Happening is gewoon slecht. Niet qua idee maar wel qua uitvoering. Om over de acteerprestaties maar te zwijgen. Schuifdeurentoneel!

Nog even over de gerehabiliteerde en bloggende bisschop Williamson, die de Auschwitz Lüge predikt maar desondanks van harte welkom is in het Vaticaan. In dit filmpje beroept hij zich onder andere op het Leuchter Rapport en daar zit een merkwaardig verhaal achter. Fred Leuchter was ontwerper van moordmachines en zijn bijnaam is Mr Death. Hij ontwierp een verbeterde versie van de elektrische stoel, perfectioneerde de dodelijke injectiespuit en ontwierp een nagelnieuwe en gebruiksvriendelijke gaskamer. En dat alles om ervoor te zorgen dat Amerikaanse ter dood veroordeelden menswaardig zouden sterven en niet onnodig zouden hoeven lijden als gevolg van haperende apparatuur. Omdat hij ook gaskamers heeft gebouwd heeft holocaust ontkenner Ernst Zündel hem als gaskamerdeskundige op laten draven bij een proces tegen Zündel in Canada. Fred Leuchter ging naar Auschwitz om zelf te kijken of er ooit gaskamers en crematoria hebben gestaan en zijn verbijsterende conclusie als zogenaamd gaskamerspecialist was dat er nooit gaskamers in Auschwitz zijn geweest. Later zijn Leuchters beweringen een voor een omgekegeld door wetenschappelijke tegenonderzoeken maar het Leuchter Rapport was inmiddels een feit. Regisseur Errol Morris heeft een ontluisterende documentaire gemaakt over deze hele zaak; The Rise and Fall of Fred A. Leuchter Jr en toen ik die film zag viel m'n bek open van verbazing. Die Leuchter is een nono die opeens belangrijk wordt gemaakt en niet in de gaten heeft dat hij door holocaustontkenners voor hun karretje wordt gespannnen. De hele film is hierrrr te zien.

Ondertussen claimt de Paus niet op de hoogte te zijn van Williamson's ontkenning van de holocaust. Ich habe es nicht gewusst dus. Inmiddels heeft hij al wel een pissig telefoontje van PowerFrau Merkel mogen ontvangen en verscheen er een vernietigend commentaar in BILD zeitung. En ondertussen maar roepen dat condooms niet mogen, de pil milieuverontreinigend is en hardnekkig tegen euthanasie prediken omdat hij vind dat euthanasie een valse oplossing voor het menselijk lijden is. Met andere woorden, Eluana Englaro; crepeer maar lekker tot het God belieft U tot zich te roepen! Gaat lekker met die criminele organisatie het Vaticaan…

Update: Echt een walgelijke vertoning daar in Italië! Dat het Vaticaan zich met een uitspraak van een burgerrechter bemoeit en daarmee de scheiding tussen kerk en staat op scherp zet, lijkt niemand te boeien…