Bestemming Berlijn

Twee jaar geleden was er in het waterloopbos, bij het oude waterloopkundig laboratorium in Marknesse een bijzonder kunstproject te zien. Kunstwerken stonden daar tussen de oude, reeds half vergane miniaturen van havens en sluizen die eens als studieobjecten dienst hadden gedaan. Een wandeling door dat bos was een magische ervaring. Plots werd je met de meest uiteenlopende en vaak prachtige kunstvormen geconfronteerd. Kleurrijke vliegers hoog in de bomen. Blauwe mannen die in het water stonden. Hangende engelachtigen boven een oude sluis. En op de achtergrond het immer aanwezige, mysterieuze gedrup en geruis van water. Fantastisch! Sprookjesachtig! Nu, twee jaar later is er weer zo'n project; Out Of Space. Zestien kunstenaars presenteren hun werk in een uitgestrekt en wonderschoon natuurgebied bij Nijetrijne in Friesland. Het gebied heet De Rottige Meente en er zijn weer prachtige en fabelachtige dingen te zien. Een op het water geparkeerde auto. Merkwaardige spinachtigen langs het water. Een volslagen nutteloos schoepenrad. Naaldhakken als doornen aan de bomen. Een hallicunerend spiegelobject als een tijdpoort naar verloren jaren. Stalen voorwerpen met diepte, die toch plat zijn en voortdurend van vorm veranderen. Overal om je heen kleine kleimannetjes in de bomen. Ik ben er met m'n dochter geweest en ze heeft zonder te mekkeren de drie uur durende, acht kilometer lange wandeling gemaakt en ze vond het prachtig! Het stemt mij trouwens zeer tevreden dat m'n dochter kunst niet stom of uncool vindt maar juist graag meegaat naar exposities en musea! Dagje niets te doen? Hup, de natuur in! Camera mee en kunst beleven! Website hierrrr en foto's daarrrr…

Geraldo, een van de favoriete paarden van m'n dochter is dood. De oude baas stond gezapig in de wei en dacht even 'n slokje water uit de sloot te kunnen drinken, waar hij vervolgens inkukelde. Het dier is op eigen kracht uit de sloot geklautert maar bleek vervolgens aan alle vier de benen kreupel. Toen hij weer gammel in de wei stond zei iemand; hij staat alleen nog maar op karakter. Voor een relatief oud paard is kreupel zijn aan alle vier z'n benen het eindstation, dat komt niet meer goed. Dus moest de oude trotse hengst inslapen. M'n dochter is op een avond afscheid wezen nemen en was ontroostbaar! Ze heeft spontaan een gedicht voor Geraldo geschreven en dat hangt nu ergens op de manege. Wat mij bezighield is hoe men zo'n paard dan laat inslapen. Dat blijkt niet met zachte hand te gaan. Men kan een paard diervriendelijk in z'n eigen omgeving laten sterven door hem een spuitje te geven maar dan moet het paard liggen en een paard gaat nou eenmaal niet vrijwillig liggen! Geef je een staand paard een dodelijke injectie, dan zal het dier gaan vechten om niet door z'n hoeven te zakken terwijl het leven uit hem wegvloeid. Dat kan het dier veel stress opleveren en het is een vreselijke doodstrijd. Bovendien zal dat voor veel onrust bij de andere paarden op stal zorgen. En dan? Hoe vervoer je een dood paard? Je hebt het dan toch al snel over +500 kilo! Dus blijft de slager over. En daar wil eigenlijk niemand die van paarden houdt aan denken. Dan wordt het dier opgehaald en wegevoerd uit z'n vertrouwde omgeving door mensen die hij niet kent. En 'n beetje paard is niet achterlijk, die heeft dat in de gaten, die ruikt de dood. Schapen huilen vlak voor de slacht dus wat gaat er dan door een behoorlijk intelligent dier als een paard heen? Eenmaal op de plaats van executie wordt het paard gedood met een schietmasker. Niemand wil er aan denken, het is vreselijk om op die manier afscheid te moeten nemen van een trouw manegepaard! De hele manege was dan ook in diepe rouw…

M'n dochter gaat deze zomervakantie op ponykamp. Samen met een vriendinnetje. Een hele week zonder mama of papa en da's best een avontuur! Maar papa wil tóch wel even zien waar ze met z'n tweeën dan een hele week terecht komen. Hoe de accomodatie en de algehele indruk van het ponykamp is. Want je kan zomaar een verzameling uitgewoonde achenebbisj aantreffen. Of niet soms? Bovendien was m'n kind ook wel nieuwsgierig dus zijn we vorige week naar Balkbrug gereden. Dat ligt ergens ten oosten van Zwolle en Staphorst. Midden in de Biblebelt dus. Ik weet niet of ik dat als voordeel moet zien, maar goed… Het ponykamp overtrof m'n stoutste verwachtingen! Want ondanks dat het kamp al veertig jaar bestaat lijkt alles nieuw of in ieder geval zeer goed onderhouden! Kraakhelder sanitair, prachtige stallen met zestig paarden, een fantastische slaapboerderij en een groot zwembad. Tevens een enorme binnenbak, zoals dat in de paardenwereld heet, en vanwege de prachtige omgeving de mogelijkheid tot paardrijden in het bos. De paarden zagen er zonder uitzondering zeer goed verzorgd en tevreden uit. M'n dochter had al meteen een paar favorieten en was uiteindelijk niet bij de stallen weg te slaan! Van een aardige dame kregen we een uitgebreide rondleiding en ook het andere personeel was vriendelijk en behulpzaam. Wat me opviel was dat de mensen die er werken of misschien wel de eigenaar van het kamp zijn, trots zijn op wat ze daar hebben neergezet! En met reden kan ik u als geboren scepticus mededelen! En die trots stralen ze uit! Die trots zie je overal terugkomen! We hebben er anderhalf uur rondgekeken en m'n dochter kan niet wáchten tot het half juli is en ze er ein-de-lijk heen mag! En ik laat haar daar met een gerust hart achter, overtuigd van de postitieve levenshouding en de goede zorgen van het personeel!

M'n dochter heeft sinds kort een Hyves account. Nou is Hyves zo overbodig als een pukkel en we hebben het lang weten tegen te houden, maar zo'n beetje alle klasgenootjes hebben het en je wilt je kind niet in een uitzonderingspositie plaatsen, dus vooruit dan maar. Maar dan wel onder controle van papie persoonlijk en een account wat alleen zichtbaar is voor zgn vrienden. Heel lang geleden heb ik Hyves ook eens geprobeerd maar ik vond de layout dusdanig lelijk en onhandig dat ik het account weer heb verwijderd, wat nog 'n heel gedoe was. Qua aftandse layout weten kinderen hun Hyves pagina vaak dusdanig grondig te verklooien dat er bijna niets meer te lezen valt. Pijn aan je ogen! Je vraagt je af waarom Hyves dat toelaat maar wtf, als er maar accounts (en dus potentiele klantjes) bijkomen! Maar goed, dat moeten die knoeiers zelf weten. En de kids ook. Kids kunnen elkaar onderling korte berichtjes sturen, de krabbels, en het is soms onthutsend wat je in die krabbels leest. Zo kreeg m'n dochter een krabbel met de mededeling dat ze een k*tkind was, gelardeerd met een berg emoticons voorstellende; opgestoken middelvingers, schietende mitrailleurs, idem maar dan met twee handguns, duiveltjes, eentje met 'n mes in het hoofd, twee die elkaar de hersens inslaan met 'n bijl en 'n paar die grove taal uitbekken. Mooi. Daar is papie eens achteraan gegaan. Maar de afzender van die krabbel zat op 't moment van versturen aantoonbaar met z'n moeder in een restaurant. Dus iemand anders heeft dat krabbeltje verzonden via het account van de restaurantzitter. Dat is heel goed mogelijk want kids tsjekken hun Hyvespagina's op elkaars computers en vergeten dan soms weer uit te loggen waardoor misbruik op de loer ligt. En veel computers onthouden wachtwoorden en hyvesaccounts zijn, als ik internet mag geloven, vrij eenvoudig te hacken. Tja en dan wordt 't opeens erg lastig om uit te vlooien wie die ongein verstuurd heeft. Maar m'n dochter was toch wel aangedaan door die krabbel en later bleek dat een ander meisje uit de klas er ook eentje met dezelfde strekking, maar dan nog 'n tandje groffer, had ontvangen. Dus is Hyves, het onderling krabbelen en de gevaren van zo'n sociaal communicatienetwerk bij m'n dochter in de klas besproken. Van pesten en cyberpesten krijg ik rode jeukende vlekken en daar ga ik dus met m'n volle gewicht voor liggen! Ik heb al 'n paar jochies uit haar klas, die vanachter hun toetsenbord maar van alles roepen, teruggekrabbelt dat papie soms meeleest en verdomd; opeens worden de krabbels een stuk normaler… Maar ik ben ook in conclaaf gegaan met Hyves zelf en heb ze de rechtstreekse vraag gesteld of ze wel helemaal lekker in hun bovenkamer zijn. De Hyvesbeheerders geven kinderen namelijk de mogelijkheid om die schandalig gewelddadige emoticons te gebruiken en kids gaan die dingen dan gewoon gebruiken. En reken maar dat ze de betekenis van emoticons kennen! Cyberpesten ligt dus op de loer en Hyves reikt ze de munitie gul aan! Ik ben van menig dat beheerders van een sociaal netwerk hun verantwoordelijkheid moeten nemen en die kansloze emoticons moeten verwijderen of in ieder geval kinderen de mogelijkheid moeten ontnemen ze te gebruiken. Normen en waarden, we blijven er maar mee bezig in dit land. Maar zolang onverantwoordelijke knoeiers van een zogenaamd sociaal netwerk kinderen de munitie geven om te cyberpesten hebben we nog 'n lange weg te gaan. Ik heb overigens nog geen antwoord van Hyves mogen ontvangen. Met of zonder emoticons.

Vandaag was ik een uurtje schoolmeester voor de klas van m'n dochter en heb ik over de Duitse invasie in Rusland verteld en hoe die miskleun uiteindelijk tot de vernietiging van Nazi Duitsland heeft geleid. Dit alles vanwege de komende meidagen waardoor er op school extra aandacht aan de tweede wereldoorlog wordt besteed. Met de juf had ik afgesproken dat ik een half uurtje zou komen vertellen maar het is uiteindelijk een heel uur geworden en gezien de reacties en vragen uit de klas had ik er moeiteloos nog 'n uurtje aan vast kunnen plakken. Al na tien minuten kwamen de eerste vragen en opmerkingen waaruit ik kon opmaken dat de kids écht aan het luisteren waren. M'n meegebrachte Ostmedaille maakte indruk. Of Hitler die misschien zélf uitgereikt had… Het besef dat ze een échte medaille in hun handen hadden, die ooit aan een soldaat die aan het oostfront heeft gevochten is uitgereikt, daalde langzaam in. Na m'n verhaal kwamen er zóveel vragen dat we uiteindelijk bij de bevrijding van Berlijn, de Berlijnse Muur, de tweedeling van Duitsland en de mogelijkheid van een derde wereldoorlog uitkwamen. Ik heb gezegd dat al die onderwerpen een verhaal op zich waard zijn maar dat er te weinig tijd was om daar nu over te vertellen. En dat ik graag een keer terug kom als die onderwerpen in de klas ter sprake komen! Want ik heb ontdekt dat vertellen aan een groep kids van negen en tien, errug leuk is! De juf nam dat aanbod dankbaar aan en zei me dat ze onder de indruk was van het feit dat ik moeiteloos een uur kan volkletsen. M'n dochter heeft me geholpen om afbeeldingen op het internet op te zoeken, zodat ze meteen op het digibord te zien waren! Ze zat naast me en ik zag dat ze zo trots was als een meisje van negen maar zijn kan. Háár papa die les komt geven en dat ze dan nog mag helpen ook! Dat was mooi om te zien want naast het feit dat ik het zelf een geweldige ervaring vond, deed ik het óók voor haar. Toen het lunchpauze was kreeg ik spontaan applaus en maakte ik een diepe buiging voor de klas, als dank voor hun aandacht…

Die middag op het schoolplein kwam Mo voorbij op z'n wavebord; héééééé, goed verhaal man….

Ja, u ziet het goed, er staat een discutabele afbeelding bij dit blogje, maar juist om dat ding gaat het. Ieder jaar rond deze tijd komen de herinneringen aan de tweede wereldoorlog weer boven. Dodenherdenking en bevrijdingsdag. Op de school van m'n dochter wordt er ook telkens aandacht aan geschonken. Vorig jaar kwam ze al eens ontdaan thuis omdat er in de klas over Adolf Hitler was verteld en over de gruwelen die de Duitsers tijdens de oorlog hebben begaan. Mijn dochter is half Duits moet u weten en ze kent haar tweede vaderland alleen als een mooi land met vriendelijke en behulpzame mensen. Dit jaar werd er in de klas een filmpje over Anne Frank vertoond en aldus kwamen de concentratiekampen en de jodenvervolging ter sprake. Weer was ze geschokt en ze vertelde me dat ze zich er als half Duitse erg onplezierig bij voelde, maar ook dat ze het achterhuis wilde bezoeken! Ik heb haar het een en ander verteld over de zwartste periode uit de Duitse geschiedenis en dat ze, naar mate ze er meer over te weten komt, veel vaker met die gevoelens te maken krijgt. Ik heb haar verteld over de Wehrmacht en de SS en dat een oorlog geen winnaars kent, alleen verliezers. En dat de gewone Duitse bevolking net zo heeft geleden onder de gevolgen als de rest van Europa. Wat dat aangaat kan ze bij haar Nederlandse en Duitse oma's, die de oorlog als kind hebben meegemaakt, gaan vragen hoe het was…

De kinderen in de klas mogen een voorwerp, wat aan de oorlog is gelinkt mee naar school nemen om er over te vertellen. Ik ben benieuwd wat dat oplevert. M'n dochter wil ook iets meenemen en haar keuze viel op een paar originele Nazi medailles die ik thuis heb liggen, waaronder deze en deze, afkomstig uit de nalatenschap van haar Duitse overgrootvader. Die wil ze dus mee naar school nemen om te laten zien. Eh…juist ja… In gedachten zie ik haar al in haar kinderlijke onschuld met Nazi onderscheidingen over het schoolplein rennen. Ik zie haar klasgenootjes al thuis vertellen dat haar papa Nazi medailles heeft. Voor je het weet heb je een stempel op je voorhoofd en wordt je verdacht van verwerpelijk gedachtengoed. Dus zeg ik dat ze die dingen in de klas mag laten zien maar dat ik ze aan de juf geef met een verklaring over de herkomst. Waarop de juf vraagt of ik er zelf niet iets over wil vertellen…

Dus nu zit ik te broeden op een manier om aan negen en tien-jarigen te vertellen hoe de invasie in Rusland uiteindelijk tot de ondergang van het Derde Rijk heeft geleid. Over de verloren slag bij Stalingrad en de tankslag bij Kursk. En over de val van Berlijn en de uiteindelijke bevrijding van Europa. En dat hele verhaal wil ik aan deze medaille ophangen, die uitgereikt werd aan Wehrmachtsoldaten die in de winter van '41/'42 in hun zomeruniformen in de Russische klei vast kwamen te zitten…

Het verhaal begint in m'n hoofd al vaste vorm te krijgen en voor de rest vertrouw ik op m'n vertelkunst en heb ik m'n oude geschiedenisleraar, de onvolprezen heer Schreuel, tot voorbeeld genomen. Die man heeft met z'n gepassioneerde voordrachten bij mij de liefde voor geschiedenis doen ontkiemen…

Morgenochtend sta ik voor de klas.

Een ziekenhuis is ook maar gewoon een bedrijf. Daar moeten de machines en apparaten ook blijven draaien om de investering eruit te halen. Soms bekruipt mij het gevoel dat ik als patient de boel aan de gang moet houden als ik weer eens moet komen opdagen voor nóg een onderzoekje en nóg 'n bloedprikje. Hup, nóg maar een röntgenfeauteautje, voor de zekerheid. Nóg maar 'n keer in de MRI, om het maar zeker te weten. Die machines stampen wel en de rekening is voor de zorgverzekeraar en indirect dus voor ons allemaal. Hoe vaak ik vorig jaar niet hetzelfde onderzoek heb moeten ondergaan vanwege een verdacht plekje in m'n bekkenbot… De poli's zitten bomvol, er moeten nummertjes getrokken worden bij opname en bloedafname, dus het bedrijf loopt lekker. U raadt het al, ik was laatst weer even in het ziekenhuis voor het vervolg van de neverending story rond m'n galblaas. Laat ik nou denken dat er even 'n operatiedatum bepaald ging worden. Neehee; eerst nog 'n onderzoekje en dan 'n pre-operatief dingetje en dan nog naar de anesthesist en vervolgens op een wachtlijst. En als je naar de uitgang loopt, laat dan gelijk nog wat buisjes bloed afnemen. Het zal allemaal wel nodig zijn en het is bijna dertig jaar geleden dat ik serieus lang in het ziekenhuis heb gelegen en de tijden zijn veranderd dus zal ik er wel naast zitten als ik denk dat het ziekenhuis een fabriek is waarbij ieder onderzoekje meerdere keren gedaan wordt vanwege de omzet. Ik kan me dat van dertig jaar geleden toch echt niet herinneren, dat ik…eh…tja…soort van aan het lijntje werd gehouden. Pas zes weken na een galblaasontsteking kan het kreng verwijderd worden. Zeg dan; kom over vijf weken even terug en als je in de tussentijd last krijgt, kom dan eerder langs… Maar goed, nie zeike nie, het ziet er naar uit dat ik de 50 toch kompleet en in één stuk ga halen omdat de verwijdering van de galblaas ergens voor begin april gepland op de wachtlijst staat.

En dan nog even dit: Mijn dochter is bijna 10. Een prachtmeid! Dan volg je de berichten rond de verdwijning van de 12-jarige Milly toch met andere ogen. Inmiddels is bekend dat Milly is vermoord. In onze rechtstaat is een verdachte van een misdrijf niet schuldig voordat het tegendeel is bewezen. Maar als een volwassen vent een 12 jarig meisje vermoord en het bewijs van z'n misdrijf staat straks onomstotelijk vast, ben ik voor de doodstraf. Dan mag iedereen me een rechtse klootzak vinden.

(…nee, ik stem geen Wilders…)

Nu weet ik het zeker; de kerstman heeft internet! Sterker nog; de kerstman leest m'n blog! Zo schreef ik laatst dat een Opel Astra de uitstraling van een geruite pet heeft en dat heeft de kerstman op een idee gebracht. Dus lag er opeens een pakje, inhoudende een geruite pet onder de kerstboom! Voor papa, giechelde m'n dochter nog, die ik inmiddels van samenzwering met de kerstman verdenk. De kerstman had de geruite pet een maatje te klein ingeschat, maar gelukkig wist dochterlief waar de kerstman de pet had aangeschaft, want je denkt toch niet dat hij met een arrenslee vol geruite petten komt aanvliegen? Papie moest mee om de pet te ruilen en dat leverde nog een hilarische pettenpassessie in de pettenwinkel op. Als trotse bezitter van een Opa Astra met cruise control is mijn dop uiteindelijk voorzien van een bijpassende geruite pet! En weet je wat nou zo leuk is? Ik vind de pet echt te gek! Is een prima pet! Nix mis mee! Dochters riep het nog maar even: papa heeft een pettenkop! En gelijk heeft ze! Ik zeg; petje af op!

Paula de poes was al dagen bezig om dood te gaan. Soms zat ze maar 'n beetje in de kamer, ging niet liggen, liet haar hoofdje hangen en keek soms wat verdwaasd om zich heen. Ze kon niet meer uit eigen kracht op de bank springen, was nog nauwlijks in staat om zelf door de kattenklep naar buiten te kruipen en at behalve vloeibaar voedsel bijna niets meer. Ze werd broodmager en haar vacht werd piekerig omdat ze zichzelf ook niet meer zo goed kon verzorgen. Als ze ergens lag hoorde ik haar niet meer spinnen, ze lag gewoon te liggen, diende haar tijd uit en was geen tevreden poes meer. Soms waren haar ogen helemaal dof, of al het leven er langzaam uit wegvloeide en gisteren kreeg ze één oog niet meer open. M'n dochter had uitgerekend dat de poes in mensenjaren wel 98 jaar oud moest zijn. Een stokoude dame dus. Gisteren viel het besluit om de natuur een handje te helpen want om zo'n oude kat met de dag verder te zien aftakelen en haar waardigheid te zien verliezen was ook geen optie. Ik zal eerlijk zijn; ik heb niets met katten, ben een hondenmens, maar dat de oude dame nu dood is vind ik ook niet leuk. M'n dochter is negen en de poes lag bij wijze van spreken bij haar in de wieg toen ze nog baby was, maar ze is wijs genoeg om te weten dat de dood bij het leven hoort. Ze heeft gisteren uitgebreid de tijd gehad om afscheid van de poes te nemen en dat viel haar zwaar. Ik was helaas aan het werk maar heb haar droevig aan de telefoon gehad over de aanstaande dood van Paula. En dan hoor ik mezelf dingen roepen als dat het een ulitieme vorm van liefde is om een huisdier te helpen dood te gaan voordat ze met veel pijn en uitgemergeld van ouderdom uit zichzelf sterft. En dat ze nu in de armen van haar moeder, die Paula ooit als straatkitten uit Griekenland heeft meegesmokkeld en die haar haar hele poezenleven lang goed heeft verzorgd, mag inslapen. Moeder en dochter hebben haar gisteren in de tuin begraven en er liggen steentjes in de vorm van een hartje op het grafje…

Vlak na de aanslagen op 11 september 2001 verschenen er foto's van anonieme fotografen op de etalageruit van een leegstaand pand in New York. Al snel werd het pand als tentoonstellingsruimte geopend en iedereen die een foto van de tragedie had gemaakt kon die daar aan het grote publiek tonen. Daar is het magistrale boek Here Is New York uit voortgekomen wat ik voor m'n dochter gekocht heb omdat de aanslagen één dag voor haar eerste verjaardag plaatsvonden en haar verjaardag voor altijd en eeuwig vooraf zal gaan door herdenkingen en herinneringen. Ze krijgt het als ze oud genoeg is om te beseffen wat er is gebeurt. Bij History Channel moeten ze hebben gedacht dat zoiets ook met bewegende beelden te maken moet zijn en dat idee resulteerde in de indringende documentaire 102 Minutes That Changed America. Er zat 102 minuten tussen de inslag van het eerste vliegtuig in het WTC en het ineenstorten van de torens. De film duurt óók 102 minuten zodat de tijdlijn der gebeurtenissen synchroon loopt met de werkelijkheid. Behalve in Nederland natuurlijk want hier heerst de historische diepgang van een surfplank en duurde de film vanwege reclameonderbrekingen 125 minuten. Ik heb ademloos zitten kijken naar die verzameling amateurvideo's en nooit eerder uitgezonden journaalbeelden. Naar mensen die niet kunnen bevatten wat ze zien en niet willen geloven dat de torens die al jaren het uitzicht vanuit hun woonkamer bepaalden opeens weg zijn. Naar communicatie tussen de studio en de cameraman in de nieuwsheli die de gebouwen ziet instorten en zich zorgen maakt over z'n collega's aan de voet van de torens. Vanavond is er nóg 'n documentaire op de buis die naar verluidt uit amateurbeelden bestaat; In Memoriam: New York City. En morgen is m'n dochter jarig.

Dus ik vraag aan m'n dochter waar ze dan heen wil, qua dagjes uit. Het antwoord liet niet lang op zich wachten. Beeld & Geluid in Hilversum, Corpus in Leiden, da's iets met het menselijk lichaam en het Klimahaus te Bremerhaven. Gisteren zijn we naar Beeld & Geluid geweest. Die glasbak staat bij wijze van spreken in m'n voortuin, maar ik was er nog nooit binnen geweest. Gisteren dus wel en toen werd ik opeens geconfronteerd met het feit dat de camera's waarmee ik vroegâh de meest betoverende en gloedvolle shots maakte nu reeds in het museum staan te verstoffen. En dat alles onder de strenge doch rechtvaardige blik van regiegoeroe en visionair Bob Rooyens die op een prominente plek in de Wall of Fame de zaak overziet ;-) Morgen gaan dochter en ik naar Bremerhaven om te zien wat het Klimahaus te bieden heeft. In iedere geval moderne architectuur, net als bij Beeld & Geluid, dus de supergroothoeklens gaat mee! We maken er een tweedaags tripje van. Volgende week dat Corpus ding en ondertussen gaan we ook nog zwemmen enzo…

Update: Dat Klimahaus is echt prachtig en het hotel was ook prrrrimaaa, met mooi uitzicht op de koop toe…

Op school is er een themaweek. Het thema is Afrika. What else's new zou je zeggen… Papa heb je Afrikaanse muziek? vraagt m'n dochter. Nou heb ik een brede muzieksmaak maar Afrikaans…nou nee, daar ben ik dan politiek incorrect, want in m'n CD-rek en iTunes zijn geen Afrikaanse deuntjes te vinden. Jammer maar helaas! Tot me te binnen schoot dat ik wél het werk Drumming van Steve Reich in m'n bezit heb en dat stuk begint met Afrikaanse bongo's of tomtom's of trommels of whatever. Het klinkt allemaal reuze Afrikaans maar is het niet. Het is het resultaat van Reich's bezoek aan Afrika toen hij nog percussie studeerde. Ik heb het m'n dochter laten horen en ze vond 't prima. Hup, mee naar school die CD! Ze hebben er in de klas naar geluisterd en gisteren bleek dat ze samen met vijf andere meiden op Drumming part-1 aan het dansen zijn gegaan. Morgenochtend uitvoering! Nou zeg, papie is helemaal tevreden! Toch nog een beetje, tegen minimal aanschurkende muziek van een groot componist onder de schedeldakjes weten te proppen! Je kan er niet vroeg genoeg mee beginnen, zeg ik! De rest van de week is het weer gewoon Tokio Hotel en die goedmoedige Jekyll & Hyde act van Hannah Montana/Miley Cyrus…