Bestemming Berlijn

Heren van de technische dienst; ik kom er aan hoor! Warm de soldeerbouten maar vast op! Steek de punt van die lerpen maar vast in de gloeiende kolen want papie komt straks even langs met een uitdagend klusje! Al dagen deed m'n oude bejaarde Powerbook G4/500, die nog als emailophalert en internetsurfert wordt gebruikt, moeilijk bij het opladen der reeds half vergane batterij. Geknetter en vonkengetrek bij de plug. Ik had al drie setjes speciale schroevendraaiertjes klaar om de doos open te schroeven, in de wetenschap dat hoogstwaarschijnlijk geen enkel exemplaar van die schroevendraaiertjes gaat passen, want Apple, en dan weet je het wel! Zo heb ik hier een Apple-USB kabeltje wat alleen op Apple past en dan nog alleen op de nieuwere types en dus niet op mijn gedateerde machines met PowerPC processor! Dat bedoel ik dus! Een tijd lang lukte het met een beetje wurmen en draaien van de plug om de doos toch op te laden, een hoop geknetter ten spijt. Maar gisteravond gaf 'ie er definitief de brui aan. Nog mazzel dat het de plug is en niet iets interns in de comprutser zelf. Goed, ga ik dus zoeken op internet en zie ik hierrrr hoe je dat zelf kan repareren. Juist, daar heeft papie het geduld niet voor. Dan eindigd/t de lader uiteindelijk op de straatstenen, gevolgd door de doos zelf. Dus mogen de soldeerhelden van de technische dienst het eens proberen. Die hebben in theorie tijd zat want bij ons gaat nooit iets stuk ;-) Mochten ze de lader uiteindelijk ook uit het raam flikkeren dan bestel ik hierrrr wel een imitatieneppert van het soort dat overal op past. Want de oude doos is nog te handig om vanwege een kaduke lader bij het grofvuil te zetten.

Ik word er stapelgek van, dat als ik even snel op een site iets wil checken, er geen data binnenkomt, terwijl de modem me verteld dat alles in orde is en er gewoon DNS en Internet is. De comprutser herstart. Nada. Nog een keer herstart. Weer nada. Alle signalen staan op groen en toch is er geen internet. Dan maar de modem een snikkelharde reset gegeven. En ja hoor, papie is er weer. Modem was in de war.

En die Apple Mouse die ik heb, flikker ik ook de deur uit! Wat een rampspoed, dat ding. Wat 'n tegendraads prutsgeval is dat dan! Dat misbaksel leidt soms een compleet eigen leven! Nee, Jo gaat weer gewoon voor de trackball! Kost 'n paar centen, heb je ook wat!

Update: Nog wat weerbarstig gedoe, van, hoe kan het ook anders, UPC. Krijg ik gisteren een kaartje van die gasten in de bus met een code, en met die code kan ik online kijken wat er voor mij in 2010 gaat veranderen qua tarieven. Ik tik net die code in en u raadt het al; code onjuist. Nee, niettes, ik heb wel degelijk de juiste code ingehamerd. Wat ik ook doe of probeer, code wordt niet geaccepteerd… (…UPC…zucht…)

Als ik m'n Nokia N95 aan m'n Mac knoop en Nokia Multimedia Transfer start, begint dat programma ongevraagd een lading muziekbestanden uit de Nokia te gooien om diezelfde bestanden enkele seconden later weer omhoog te laden. Resultaat; er is niets veranderd. Als Apple weer eens een van z'n ontelbare updates van iTunes lanceert en ik daarna één lullig muzieknummertje aan de Nokia wil toevoegen, worden alle nummers, ik zeg ALLE nummers, van de Nokia gewist om ALLES vervolgens weer opnieuw aan de Nokia toe te voegen. Ik heb gisteren met stomheid geslagen zitten kijken hoe na een update van iTunes het hele muziekbestand op de Nokia vervangen werd door hetzelfde bestand plus een paar extra's afspeellijsten; een actie die zomaar een uur en een kwartier duurde. Want ik heb erg veel muziek in de Nokia staan. De mp3 speler van de Nokia speelt uiteraard mp3 maarrrr dan worden de albumhoezen niet weergegeven, terwijl dat juist zo leuk is. Pas als ik m4a bestanden gebruik worden de afbeeldingen weergegeven. Héél logisch voor een mp3 speler; schiet mij maar lek. Ik dien ook op te passen met het maken van een back-up van m'n contactenlijst want het is me al eens overkomen dat iSync de verkeerde kant op synchroniseerde waardoor de verouderde contactenlijst van de Mac naar de Nokia gestuurd werd i.p.v. van de nieuwe lijst van de Nokia naar de Mac. Gevolg; vele telefoonnummers gewoon weg; als in kwijt, verloren en niet meer terug te vinden, terwijl oude reeds gewiste nummers opeens weer in de Nokia stonden. Nee, het gaat lekker, die samenwerking tussen Nokia en Apple. Digitale stress zeg ik! In het vervolg weer gewoon met potlood en papier backuppen. Dûh!

Net toen ik he-le-maal klaar was met m'n pogingen de dode Mac weer aan de gang te krijgen bood iemand op tweedehandsmac.nl voor wel 50 hele euri's exact dezelfde machine als die van mij te koop aan. Die ben ik meteen gaan ophalen! Want wat dat betreft is de afdeling kort door de bocht de gang door, 2e deur links… Het bleek één van vijf te koop staande DTP machine's te zijn die dienst hebben gedaan bij een grafisch bedrijf. Ik denk dan; het moest blijkbaar zo zijn. In ieder geval heb ik nu weer een prima Mac met 1024Mb geheugen en als extra nog een 160Gb schijf. Het geheugen en die schijf zijn op zich al 50 euri's waard en nu zit er nog 'n Mac omheen ook! Ik heb al m'n schijven overgezet en 'n beetje heen en weer gekloond met het systeem zodat die 160Gb schijf nu dienst doet als m'n systeemschijf. Prima; de boel draaide als het spreekwoordelijke zonnetje! Tot ik me bedacht dat er nog twee geheugenplankjes in de defecte Mac zaten en omdat er in het vervangende exemplaar nog maar één geheugenbank vrij was heb ik één zo'n geheugenplankje van 512Mb overgezet. Why not, dacht ik… Tien minuten later wist ik why not en crashte de Mac met de inmiddels overbekende Kernel Panic! Gretverrrdegretverrrrdegretver dacht ik, maar ik had wél meteen de oorzaak van al het leed in handen; een defect geheugenplankje van 512Mb! Het ding er weer uitgetrokken en hoppa, de boel gaat weer als de brandweer! Nu heb ik dus een prima draaiende Mac en een, zoals achteraf bleek, niet defect exemplaar voor onderdelen. Da's altijd handig met oude, niet meer zo gangbare machine's. Toen ik die Mac gisteren ging ophalen stond een G4/867/dual processor met 1.5Ghz geheugen me meewarig aan te staren; neem me mee, neem me mee! En ach, voor nog 'n keer 50 euro heb ik er een mooie kant en klare back-up Mac bij. Ik zal 'm voor m'n dochter optuigen ter vervanging van haar kansloze Pentium-III… Wat dat brakke geheugenplankje betreft, daar ben ik nog een passende rituele vernietiging voor aan 't verzinnen. Iemand nog leuke suggesties? Haakse slijptol? Bankschroef? Bijtend zuur?

Om kort te gaan; ik ben er weer…

Gisteren is m'n Macintosh op gruwelijke wijze overleden. Althans, daar heeft het alle schijn van. Een dag eerder kreeg ik al een paar keer de gevreesde Kernel Panic, het Mac equivalent van het Blue Screen Of Death, maar wist ik m'n comprutsertje weer te reanimeren. Tot gisteren dus, toen ik lekker zat te fotosjoppen en de ene na de andere Kernel Panic te verduren kreeg. De Mac komt inmiddels bij het starten niet meer langs alle ellende zodat er geen systeem geladen wordt en ik er verder niets meer mee kan. Ik heb de helse machine volkomen gestript van alle niet noodzakelijke rommel zodat er uiteindelijk nog maar één harde schijf en één stripje geheugen in zat. Nada, noppes, nix. Uiteindelijk deed de monitor het zelfs niet meer en klonken er vervaarlijke pieptonen als teken dat er serieuze hardware problemen zijn. Ik gok op een defect moederbord waardoor het geheugen niet meer, of als brak gezien wordt en de grafische kaart te weinig spanning krijgt om de monitor tot leven te wekken.

Inmiddels ben ik dus even teruggevallen op m'n oude powerbookje waar ik de 19" monitor en m'n back-up schijf aan gehangen heb. Thank god for back-ups zeg ik! Ondertussen pijnig ik het hoofd of ik toch nog 'n manier kan bedenken om het weerbarstige ding weer tot leven te krijgen en laat ik via een nieuwsgroep enkele MacAddicts naar een in aller haast gemaakt screenshot turen. Misschien dat er tussen al dat koeterwaals iets van enige importantie te lezen valt…

Update-1: Na lang pielen, alle hardware er uit en er weer in, alle prints aandrukken etc etc, heb ik de oude Mac weer onder de levenden. Maar ik ben er nog niet gerust op, heb 't gevoel op 'n soort tijdbom aan het werk te zijn…

Update-2: En inderdaad, tien minuten later…. :-(

Omaatjelief werd gillend gek van de oude Pentium-III waar ze haar brieven en bezwaarschriften (jaja!) op wilde tikken. Een P-III als veredelde typmasjien dus. Telkens als het ding werd gestart begon 'ie ongevraagd zaken te installeren waar 'ie een cd voor nodig bleek te hebben die niemand had. Het gevolg was een lawine aan mededelingen die één voor één moesten worden weggeklikt, waarna ze weer hardnekkig verschenen! Die rommel zat ergens diep in hEt SyStEeM dus onvindbaar en niet te verwijderen. Klaar mee! Ik heb m'n oude Apple G3 voor omaatje als typmasjien opgetuigd en nu heeft ze geen rare stress meer. Vers systeem erop en klaar, kwartiertje werk! De P-III ben ik nu voor m'n dochter aan 't opleuken want die is WinXP gewend, het arme schaap! Maar als je denkt even een verse WinXP te installeren kom je bedrogen uit! Wat 'm omslachtig gedoe! Wat 'n plethora aan schermen met commandline en andere poep! Heb je na veel gezwoeg het systeem startklaar, blijk je het binnen 30 dagen te moeten activeren anders kapt de comprutser ermee! Als je je eigen systeem meer dan een x-aantal keren op je eigen comprutser installeert, wat bij WinXP niet ongebruikelijk is, loop je het risico dat je tijdens het activeren je hoofd stoot en als antwoord krijgt dat de cd al te vaak gebruikt is. Andere PC kopen en je oude WinXP erop zetten? Vergeet 't maar! Magnie van M$, je moet maar 'n nieuwe XP kopen! Ook als je teveel aan de hardware van je legale PC veranderd bestaat het risico dat de meuk uiteindelijk door M$ als een andere PC wordt gezien en kan je de activatie vergeten! Is hetzelfde als wanneer je nieuwe velgen onder je auto schroeft, de wagen vervolgens niet meer start, omdat de fabrikant vind dat er teveel veranderd is en je dus maar een nieuw contactsleuteltje moet kopen! Morgen even 'n collega die alles van en over XP weet consulteren; hij heeft vast wel een illegale hack keurige oplossing. En wat M$ betreft: taart voor Bill graag!

De Ierse astronoom Duncan Forgan heeft een stel comprutsers laten uitvlooien of er leven op andere planeten mogelijk is. Hij ging uit van verschillende computermodellen zoals leven onstaat moeilijk maar evolutie is snel en leven ontstaat makkelijk maar evolutie is langzaam. Het resultaat is dat er tussen de 300 en 37000 planeten zouden kunnen zijn waar leven is. En dat zijn dan geen amoebes maar hoogst intelligente beschavingen. Ik geloof de beste man! Sterker nog, ik denk dat z'n inschatting nog aan de lage kant is. Buitenaards leven is echt een van de weinige dingen waar ik heilig in geloof in deze tijd waar Darwinisten en Creatonisten elkaar in de haren vliegen! Het zwerk is zo niet te bevatten groot dat het hoogst arrogant zou zijn te denken dat wij als knoeiende aardbewoners de enige levensvorm zouden zijn.

Laatst las ik ook iets over de inzet van comprutsers bij het oplossen van hardnekkige wiskundige raadsels. Zoals hoe je op de beste manier sinasappels (of knikkers) in een doos kan opbergen. De eerste de beste groentenman kan je het antwoord geven maar het bewijs is daarmee nog niet geleverd! De vierkleurenstelling is ook zo'n leuke en nog niet bewezen stelling, die zegt dat je met vier kleuren iedere landkaart kan inkleuren zonder dat er ooit twee dezelfde kleuren aan elkaar grenzen. Zou zo'n comprutser nou ook de Laatste Stelling van Fermat kunnen oplossen? Die is al opgelost door ene Andrew Wiles, die zeven jaar uit z'n hoofd (!) heeft zitten rekenen en compleet nieuwe wiskunde heeft uitvonden, maar zijn bewijs is en blijft een omweg en niet het bewijs wat Fermat zelf had, maar nooit heeft vrijgegeven. Het venijnige van de Stelling van Fermat is dat ik met m'n mavo-4 wiskunde het probleem ook snap maar dat er slechts een handvol wiskundigen op deez' aardkloot zijn die het bewijs snappen. O ja, en Lisbeth Salander, hoofdpersoon uit de Millennium Trilogie, heeft de oplossing ook gevonden maar eveneens niet gepubliceerd…

Als ik eens in de bezoekersstatistieken van m'n blog kijk merk ik op dat ik een stel vaste bezoekers in het buitenland heb. Een van de meest opmerkelijke is er eentje die volgens OneStat afkomstig is uit Argostoli in Griekenland. Dat maakt me toch nieuwsgierig; wie zou 't zijn? Ik heb er ook een paar uit Engeland die in OneStat opduiken als Eu Zz en waarvan ik geen idee heb wie 't zijn. Maar desalniettemin welkom! En dat geldt ook voor de touwe bezoeker van Kwekerij Gebroeders Jonkers te Elshout! Ook via m'n Flickr pagina onstaan er leuke contacten en dan met name met een paar Berlijners die me op de vingers tikken als ik met onjuiste foto-info aan kom kakken en die me helpen met het geotaggen van m'n prenten. En sinds kort heeft een origineel echte ex-luitenant van het Oost Duitse leger zich gemeld; een ijzervreter die, als ik het zo eens voorzichtig inschat, destijds met liefde het kapitalistische westen was binnengemarcheerd met z'n elitetroepen en die de val van de DDR nog immer betreurd! Ik zeg; beste Luitenant, stuurt U deze troepen maar! Hup, abmarchieren im Gleichschritt….

In de categorie ontzettend leuke maar verder totaal overbodige software bieden wij U aan: Poladroid! (inderdaad; droid!) U weet wel, van die kant en klaar films waar je hele leuke pica's mee kan maken en waarmee je soms onverwachte resultaten ophoest. Het schijnt dat de firma Polaroid stopt met het fabriceren van de films, waardoor er een plethora aan Polaroidcamera's, waaronder die van mij, onbruikbaar wordt. Relikwieën uit voorbije dagen! Maar geen nood want Pola's maak je nu dus gewoon op de comprutser met Poladroid! Er verschijnt een Polacam op je desktop, daar drop je een foto op, waarna je de karakteristieke Polaroid klik inclusief filmtransport hoort en vervolgens verschijnt er een bruine Pola die zich, net als in het echt, langzaam ontwikkeld! Je kan met de foto's wapperen, ook net als in 't echt, is dat leuk of nog leuker? De pica's vertonen zelfs de voor Pola's kenmerkende vignetering! Ik zeg dolle pret! Hierrrr downloaden! Voor Mac en Windows! En hoe ziet dat er dan uit? Nou zo dus…

Update: Opmerking van m'n dochter; papaaaa, je ziet er niet uit!!!

Opeens doet de bejaarde Mac raar. Zo verdween er afgelopen week een harde schijf van m'n desktop. Nergens meer te vinden. Althans; het lerp zat nog gewoon in de Mac maar HeT sYstEeM zag de schijf niet meer. Hardcore breekijzers als Drive Genius konden er ook niets meer mee beginnen. En aangeziende de oude Mac ook last had van onverklaarbare freezes, iets wat sinds systeem 9 niet meer is voorgekomen, ben ik maar eens aan groot onderhoud gaan doen. Heb eerst de weerbarstige schijf op een andere controller gezet waardoor Drive Genius 'm weer zag en 'm vervolgens geformateerd en er alle denkbare test op losgelaten waardoor ik het ding nu weer picobello op m'n desktop terug heb. Ik heb de platte IDE kabel, die onder vreemde hoeken door de Mac loopt om de ATA133 controller te bereiken, eens nader bekeken en nam daar een lichte beschadiging op waar die de systeemfreezes zou kunnen verklaren. In de prullenbak ermee en vervangen voor een andere. Verder heb ik een ongebruikte TV-kaart en een oude, niet meer door het systeem ondersteunde, USB/FW kaart verwijderd. Ik ga vandaag maar eens alle vijf de schijven testen en vooral back-uppen en defragmenteren want 't is een bende! Ik zie 't maar als een hoestbui, als een schreeuw om aandacht van m'n trouwe oude comprutsertje…

Update 1: Het kan altijd erger; bij de lokale PC boer, waar ik even een langere IDE kabel ging halen, stonden vijf mensen voor me met alle vijf een defecte PC. Of ze voor de kerst nog even gerepareerd konden worden…

Update 2: Defragmenteren moet je echt willen; dat duurt namelijk ZES UUR voor een 80 GB schijf (maar dan is 'ie ook weer kakelvers!)…