Bestemming Berlijn

Deze afbeelding heb ik al eerder gebruikt als kerskaart.
Hij kan nog wel even mee…

Het is een fragment van een prachtig fresco op de Berlijnse Muur,
gefotografeerd met een oude Polaroid.

M'n herinnering zegt me dat het Muursegment bewaard is gebleven,
en in het museum bij Checkpoint Charlie is beland.

Maar zeker weten doe ik het niet…

De Lenné Driehoek in Berlijn was een stukje grond met een oppervlakte van ongeveer 4 vierkante kilometer dat omgrenst werd door de Lennéstrasse, de Eberstrasse en de Bellevuestrasse. De driehoek lag in West-Berlijn pal tegen De Muur, maar was Oostduits grondgebied al stond er alleen wat prikkeldraad omheen. De DDR had De Muur namelijk in een rechte lijn langs de Ebertstrasse neergezet en de taartpunt afgesneden van de rest van Oost-Berlijn. Maar het was en bleef wél Oostduits gebied en de West-Berlijnse autoriteiten hadden er dus niets te vertellen. Ook de politie niet. Het gevolg was dat er in de 80er jaren een vrijstaat van hippies, chaoten, links-radikalen, kunstenaars en vrijdenkers ontstond, oogluikend toegestaan door de DDR die de bewoners als vluchtelingen van het verderfelijke Westerse systeem zag. De driehoek stond vol met woonwagens en tenten en er heerste gezellige anarchie. Ik ben er destijds een paar keer overheen gewandeld maar ik heb geen foto's, omdat het maken van foto's niet erg op prijs werd gesteld. West-Berlijn had grote plannen met de driehoek en was er dus op gebrand het gebied terug te krijgen. In de zomer van 1988 kwamen Oost en West een gebiedsruil overeen waardoor de driehoek weer West-Berlijns grondgebied werd. De bewoners verzetten zich hevig tegen ontruiming door de West-Berlijnse politie maar waren omsingeld. Hun enige uitweg was over De Muur. Ongeveer 180 bewoners klommen met hulp van DDR grenssoldaten over De Muur waarna ze in gereedstaande vrachtwagens door de grensstrook werden weggevoerd, een heerlijk ontbijtje als gasten van de DDR kregen geserveerd om vervolgens allervriendelijkst uitgezwaaid te worden op grensstation Friedrichstrasse alwaar ze op de S-Bahn naar West-Berlijn werden gezet. Het hele West-Berlijnse autobahn en tunnelplan werd achterhaald door de val van De Muur en heutzutage maakt de driehoek deel uit van de volgebouwde nieuwe Potsdamer Platz…

Op TV zie ik aan het eind van het jaar allemaal top 2000 gedoe met mooie oude clips en aardige wetenswaardigheden. Wat dat laatste betreft; nooit geweten dat Killing Me Soflly With His Song over het lied Empty Chairs van Don McLean gaat en geschreven werd door Lori Lieberman. Ik dacht altijd dat 't origineel van Roberta Flack was. De versie van Lieberman is van hetzelfde breiwerkjesgehalte als het complete ouvre van McLean! Het was Roberta Flack die 't nummer blues, kloten en liefde heeft gegeven! Maar mevrouw Flack heeft inmiddels stevige *kuch* concurentie gekregen van ene Susan Boyle… ;-)

Okee, ga ik ook een duit in 't zakje doen. Als sinds m'n jeugd worstel ik met de vraag wat de beste gitaarsolo uit die tijd is en ik ben er nog steeds niet voor 100% uit! Die van Ritchie Blackmore in Child In Time (stokoude live-versie met 'n hoog ruisgehalte) of die van Led Zeppelin gitarist Jimmy Page in Stairway To Heaven (Royal Albert Hall 1983) Ik beperk me even tot deze twee want er zijn ongetwijfeld betere solo's maar deze twee zie ik toch wel als mijlpalen in de rock 'n roll geschiedenis. Bij Child In Time hoor ik de lol en 't plezier van Blackmore, die kompleet los gaat, maar Jimmy Page scheurt binnen een minuut je hart aan flarden! Vandaar dat ik toch 'n beetje tegen Stairway To Heaven aanleun. Anyway, oordeel zelf: hierrrr Heer Blackmore op 3'.31" en hierrrr Heer Page op 5'.55"

Nu weet ik het zeker; de kerstman heeft internet! Sterker nog; de kerstman leest m'n blog! Zo schreef ik laatst dat een Opel Astra de uitstraling van een geruite pet heeft en dat heeft de kerstman op een idee gebracht. Dus lag er opeens een pakje, inhoudende een geruite pet onder de kerstboom! Voor papa, giechelde m'n dochter nog, die ik inmiddels van samenzwering met de kerstman verdenk. De kerstman had de geruite pet een maatje te klein ingeschat, maar gelukkig wist dochterlief waar de kerstman de pet had aangeschaft, want je denkt toch niet dat hij met een arrenslee vol geruite petten komt aanvliegen? Papie moest mee om de pet te ruilen en dat leverde nog een hilarische pettenpassessie in de pettenwinkel op. Als trotse bezitter van een Opa Astra met cruise control is mijn dop uiteindelijk voorzien van een bijpassende geruite pet! En weet je wat nou zo leuk is? Ik vind de pet echt te gek! Is een prima pet! Nix mis mee! Dochters riep het nog maar even: papa heeft een pettenkop! En gelijk heeft ze! Ik zeg; petje af op!

Zo, er zitten vier nagelneue pneu's onder de Opa Astra. Geen winterbanden, maar gewone zomerbanden. Het verschil tussen oude gladde zomerbandjes en nieuwe, met vet profiel, is zeker in de sneeuw goed merkbaar! Ik weet 't; winterbanden zijn beter. Kortere remweg en meer grip enzo, maar ik heb sinds ik m'n rijbewijs op de kermis heb gewonnen heb gehaald in de winter gewoon op zomerbanden gereden en er is nog nooit iets gebeurt. Gewoon voorzichtig zijn. Uiteindelijk moet ik weer een setje scoren voor de Astra, voor als ik in de winter naar Duitsland moet, want als je dáár brokken maakt op zomerbanden ben je het sigaartje! Voor de roethoester had ik dus wél winterbanden. En die stonden nog in de kelder. Vanochtend heb ik ze op marktplaatst gezet. Binnen tien minuten had ik meerdere reactie's en vier uur later waren ze verkocht. Boter bij de vis en klaar! Het was de eerste keer dat ik iets op marktplaats verkoop en ik ben verbaast over de snelheid waarmee ik de banden aan de man heb gebracht. Okee, het is winterbandentijd en waarom zou je nieuwe winterbanden kopen als je er op marktplaats mee doodgegooid wordt?

Passen de wielen van de roethoester dan niet onder de Astra? Neehee, natuurlijk niet gekkie, want hoewel de bandenmaat hetzelfde is en de velg even groot, heeft de Volvo V40 een 4×110 steek en een Astra een 4×100. Logisch toch, in verenigd Europa?

Vanochtend om 07:00 naar Grûn vertrokken en daar pas vier uur later aangekomen. Glibberend en glijend over onverantwoord onbegaanbare snelwegen in een busje op zomerbanden. Ruksneeuw en stuifijs was ons deel! Op tien kilometer van Groningen kregen we bericht dat de wedstrijd was afgelast. Maar we zijn toch naar het stadion gegaan om een crosstalk tussen de Grûnningse directie en de studio in Aalsmeer te verzorgen. De scheidsrechter had het veld goedgekeurd maar de directie nam z'n verantwoordelijkheid, gezien de toestand van de wegen in de noorderlijke provincies, en blies in overleg met de KNVB de zaak af. Een prima beslissing!

Alleen denk ik dan, zou zo'n beslissing niet de avond te voren genomen kunnen worden? Omdat men van alle kanten info krijgt dat het zondag leed en ellende wordt qua sneeuw en ijs? Dan hoeven er geen peperdure regiewagens naar Groningen en Limburg te glibberen. Dan hoeft de technische crew z'n ziel en zaligheid niet op het spel te zetten op het moment dat het KNMI en de ANWB in koor roepen; blijf thuis, blijf thuis…

De directie schonk na de crosstalk een paar flessen Beerenburg uit en trakteerde ons bovendien op diverse schalen vol heerlijkheden, want men had tevens te vieren dat de club, door de afgelasting van de wedstrijd tegen Heerenveen, winterkampioen van het noorden is… ;-)

Vanochtend zat ik in de roethoester en keek ik op de kilometerteller. Zonder reden, soms doe je dat, maar op het moment dat ik keek stond er exact 272.000 km op de klok. Merkwaardig, waarom kijk ik op precies die kilometerstand op de klok? De vorige keer dat me dat gebeurde was op de A1 vanuit Almelo, toen stond er exact 200.000 km op de teller. De V40 kocht ik op 150.000 km, nadat m'n Alfa 155 totall-loss was gereden, in de flank geramd door een gewaardeerde collega die een waar trauma aan die aanrijding heeft overgehouden! Later werd de V40 bruut gevandaliseerd door supporters van PSV en nog weer later hevig van achteren genomen door een heertje in een Subaru die zich de kennismaking met de trekhaak nog lang zal heugen! Schade rondom, maar verder heb ik dus 122.000 km probleemloos met de V40 gereden, een gescheurd thermostaathuis daargelaten. Alleen de jaarlijkse grote beurt inclusief APK met martelende roetmeting en verder geen gedoe. De V40 heeft me het überprachtige Duitse schiereiland Rügen laten ontdekken en later de met blindgangers bezaaide testgrond van de V2 raketten te Peenemünde. De roethoester heeft me meerdere malen zonder een centje pijn naar Berlijn visce versa gebracht en ondanks een snerpende ijswind uit Polen en vastgevroren remmen, na drie keer voorgloeien tóch starten. Dat mag je toch verwachten van een Zweedse auto, al is het ding in Limburg in elkaar geschroefd en hangt er een diesel van Renault in… Het hele Ruhrgebied heb ik ermee doorklieft en in kilometers lange files heb ik ermee gestaan. Maar vandaag heb ik 'm naar Dronten gebracht om 'm in te ruilen voor een Opa Astra 1.6 16v. Gutteguttegut, tiswat… De roethoester vindt z'n Waterloo op een sloopterrein alwaar hij al dan niet deskundig uit elkaar getrokken wordt en in onderdelen verkocht. En in theorie is de kans aanwezig dat de motor straks weer in een andere V40 komt te hangen. Althans, dat hoorde ik een sloper laatst vertellen in een documentaire over de gevolgen van de sloopregeling, dat er soms motoren doorverkocht worden.

Over de Astra; die's grijs, als het jaargetijde om ons heen, is de laatste vier jaar door een Opel dealer onderhouden (gecheckt) waarbij 5000 km geleden de distributieriem is vervangen (gecheckt). Een tweedehands auto kopen is eng, want je weet tenslotte nooit 100% zeker wát je koopt. Maar bij deze Astra heb ik wel een goed gevoel; er zit een Oostenrijks autobahnvignet op en een sticker van een camping aldaar. Dat wijst op caravan, korte broek, stevige wandelschoenen en geruite pet of gleufhoed… ;-)

Laatst hoorde ik iemand van het managment-team zeggen dat als ik een Astra kocht, hij een blog zou beginnen. Nou, ik zeg; plezier d'r mee!

Toen ik op 4 november 1989 in Oost-Berlijn bij de grote demonstratie aanwezig was, maakte ik daar natuurlijk wat foto's. Telkens als ik later een van die foto's weer zag, rezen er een paar vraagjes. Niet twintig jaar lang hoor, maar gewoon als ik de foto bekeek en bijvoorbeeld ook toen ik de foto naar Flickr omhoog aan het laden was. Ik heb het over deze foto. We zien de grote menigte demonstranten op Alexanderplatz. Ergens links van het midden zien we een man op z'n dooie akkertje een sigaretje staan roken. Hij lijkt alleen te zijn, wat ik opmaak uit de vrije ruimte die om hem heen is. Wie is die bebaarde man en waarom staat hij met z'n rug naar de menigte? Ik heb het me vaak afgevraagd. Waarom trekt hij de aandacht? Juist omdat hij met z'n rug naar de anderen staat en richting fotograaf kijkt, of omdat hij zich vlak bij de gulden snede bevindt? Of een combi van beiden? Niet dat het van belang is verder, maar ik heb het me meerdere malen afgevraagd. Net als de vraag hoeveel Stasi's er op de foto staan. Toen ik de foto nam heb ik de man niet opgemerkt, ik was veel te druk bezig om de gebouwen in de achtergrond recht op de prent te krijgen en niet schots en scheef, wat al snel het geval is als je met een groothoeklens fotografeert.

Onlangs kreeg ik een emailtje van een kunstenares uit Berlijn. Ze had de foto op m'n Flickr-site gezien en de desbetreffende man als een oude vriend herkend. Ze wilde de foto graag kopen. Ik heb de originele print opgezocht en daar een HiRes scan van gemaakt die ik haar heb toegezonden, zodat ze zelf een print kan laten maken. Ik heb net antwoord; ze is er erg blij mee en dik twintig jaar nadat ik de foto heb gemaakt weet ik nu ook wie de bebaarde man is. Het betreft de in 1938 geboren schilder Lothar Böhme, afkomstig uit Berlijn…

Deze foto kwam ik ergens op Flickr tegen. Het is een interessante foto van Oostduitse grenstroepen die De Muur repareren. Aan de westkant van De Muur staan vier bewakers met een Oostduitse herder de werklieden te bewaken. Het lijkt alsof de vier bewakers in West-Berlijn staan, maar dat is niet zo. De Muur stond namelijk niet op de daadwerkelijke grenslijn, maar een paar meter naar binnen op Oostduits grondgebied. Het gevolg was dat iedereen die zich aan de westkant dicht tegen De Muur ophield, zich nog steeds op Oostduits gebied bevond. Dat was gedaan om reparaties als die op de foto te kunnen uitvoeren zonder dat de Oostduitse troepen daarbij op Westduits grondgebied terecht kwamen. Twee van de bewakers staan echt strak tegen de grenslijn aan; een stap verder en ze zijn in West-Berlijn…

Op deze foto is die Oostduitse strook aan de westkant van De Muur ook te zien. Het is het ongeplaveide stukje wat tussen De Muur en het kleine plantsoentje ligt. De rechterkant van het plantsoentje is de werkelijke grenslijn…

Eu adoro imagens. Acho que elas podem traduzir situações muito melhor do que palavras bonitas e bem encadeadas (tese já difundida naquele dito popular “uma imagem vale mais que mil palavras”). Fazendo minhas pesquisas corriqueiras, me deparo com uma preciosidade, uma relíquia de verdade. Assim, facilmente ao meu alcance no flickr. Imediatamente comentei e parabenizei o autor das imagens e pedi para usar algumas delas aqui. Felizmente ele me autorizou e nos próximos dias os leitores do Memórias do Muro vão poder ver e sentir um pouco da Berlim dividida, do país comunista acinzentado e dos momentos corriqueiros tão bem guardados em belas imagens! As fotos são de Berlim Ocidental e Berlim Oriental no período entre 1988 e 1990. Clicando nelas, você poderá ir direto ao link correspondente no Flickr de JM van Elk.

Interesse van een in Duitsland woonachtig Brazilaans journaliste, in het Portugees. Even door Google Translations trekken en dan krijg je het volgende hilarische koeterwaals:

Ik hou van foto's. Ik denk dat ze kunnen situaties veel beter dan mooie woorden en goed verbonden (thesis vertalen is wijdverbreid populair te zeggen dat "een beeld zegt meer dan duizend woorden"). Doen mijn onderzoek elke dag, ik kom over een juweel, een overblijfsel van de waarheid. Zo gemakkelijk toegankelijk voor mij op Flickr. Onmiddellijk zei ik en feliciteerde de auteur van de beelden en gevraagd om een aantal van hen hier te gebruiken. Gelukkig liet hij mij en de komende dagen de lezers van de Wall of Memories zal kunnen zien en voelen een beetje verdeeld Berlijn, de communistische land grijs en alledaagse momenten en bewaard in prachtige beelden! De foto's zijn afkomstig uit West-Berlijn en Oost-Berlijn in de periode tussen 1988 en 1990. Er op te klikken, kunt u direct naar de betreffende link in Flickr JM van Elk.

Dat zeg ik :-)

Een Opel Astra kan echt niet, zo merkte een zeer gewaardeerde collega voorafgaande aan de wedstrijd PSV-Sparta Praha even terloops op. En eigenlijk heeft 'ie wel gelijk; zo'n Astra G heeft natuurlijk de uitstraling van een geruite pet. Zeker vergeleken met de Italiaanse charme van de Alfa 156. Maar de kans dat met een Astra de straatstenen uit het wegdek zijn getrokken is aanmerkelijk kleiner dan bij de Alfa 156. Zo is het ook. En de Astra is zuiniger in gebruik en dat gaat uiteindelijk ook meetellen. Ik heb een te koop staande Alfa 156 bekeken en meteen vielen de tot op de draad versleten en schuin afgesleten achterbanden op. Er zat geen radio in en de trotse merkjes waren verkleurd. Bovendien was de APK reeds lang verlopen. Een bij hetzelfde bedrijf te koop staande Astra, verkeerd zo op het oog in tiptop conditie, op de voorbanden na dan, en de APK loopt tot juli 2010. Het enige nadeel dat ik kan ontdekken is dat bij de 1.6 16V Opelmotor de distributieriem om de 60.000 kilometer moet worden vervangen en dat zulks na de volgende 15.000 km al moet gebeuren. Maar verder is het een keuze tussen gevoel en verstand. M'n gevoel gilt Anonima Lombarda Fabbrica Automobili, maar m'n verstand zegt, jongen toch, je bent geen 30 meer, wees nou toch eens wijs en ga voor de in Bochum geassembleerde Teutoonsche degelijkheid…

Toen ik afgelopen zaterdag met 'n bekerje koffie tussen de ocassions bij een autobedrijf te Dronten rondliep, werd ik aangesproken door een heer die informatie over een auto wilde hebben. Hij dacht dat ik bij het autobedrijf werkzaam was. Het was een lichte schok me te realiseren dat ik voor een handelaar in tweedehands auto's kan doorgaan…

Okee, ik ben naar 'n andere auto aan 't kijken. Ik bedoel, ik grasduin 'n beetje rond in diverse online occasion-databanken en opeens krijg ik de ene auto-aanbieding na de andere ongevraagd op m'n scherm. Precies de merken waar ik op gezocht heb! Volvo, Renault, Opel, Alfa. Hoewel? Die laatste heb ik nog niet onder in m'n beeldscherm heen en weer zien rijden. Hoe flikken ze het toch? Ergens weet iets of iemand wat ik zoek en bestookt m'n IP adres vervolgens met aanbiedingen. Het is om eng van te worden! De roethoester heeft nu 271K op de klok staan en het is een kwestie van tijd voor de koppeling er onderuit gaat vallen. Ik heb nu al knarsende tandwielen bij het schakelen en weerstand in de versnellingspook. Een en ander is een dure grap, zo heeft m'n monteur me voorgerekend! Bovendien zit het contactslot soms vast en hoor ik getik bij het rechtervoorwiel in geval van een scherpe bocht. Juist ja. Maar de roetbak komt in aanmerking voor de slooppremie dus dan is het rekensommetje snel gemaakt. Omdat ik voorzie dat dieselrijders in deze politiestaat straks keihard aangepakt gaan worden, wil ik weer terug naar een wagen met benzinemotor. Het moet wel een stationwagen zijn want op vakantie moet m'n fiets mee! Ik heb nagedacht over een Renault Laguna. Ik heb een degelijke en zuinige, maar qua uitstraling vroeg bejaarde, Opel Astra op het oog. Ik kwijl als voormalig Alfista, (3x Alfetta, 2x Giulietta, 2x Alfa 75 en 1x Alfa 155) bij een Alfa 156 Sportswagon met 145K. Maar ja, is zo'n Alfa tegenwoordig een beetje duurzaam? Is zo'n ouwelulle Astra niet betrouwbaarder? Vragen, twijfels, gedoe en ik ben toch al zo'n langzame beslisser in dit soort kwesties! Lezers met meningen, tips en ander goedbedoelde opmerkingen qua auto's? Ik hoor het graag! En mocht er opeens een Laguna in Lunteren te koop staan…eh…nee, dank je… Sorry JJ, maar als goedmakertje heb je onder de Blogroll je link terug ;-)

Vandaag maar eens de zinnen verzetten bij PSV-Sparta Praha. Eerst even 'n bakkie doen…

…Ik zal ook wel een keertje sterven, daar kom ik echt niet onderuit.
Ik laat mijn liedjes dan maar zwerven, en verder zoek je het maar uit...

Ramses Shaffy (1933 – 2009)

Zo, even checken of ik geen reclame op m'n blog heb staan…eh…nee…'kgeloof 't niet…nou dan kan ik weer eens 'n YouTubeje plaatsen zonder dat ik de Buma achter m'n reedt aan krijg, want dit bericht is slechts de halve waarheid; blogs waar reclamebanners op te vinden zijn, zijn alsnog het sigaartje! Binnenkort toch maar even 'n plug-in plaatsen om de toekomstige Buma spider buiten de deur te houden…

Goed, deze clip behoort tot m'n absolute favorieten! Torn van Nathalie Imbruglia, tezamen met mimespeler Johann Lippowitz, uit het Secret Policeman's Ball 2006. In al die jaren dat ik cameraman ben heb ik heel wat grote shows gedaan en de meeste waren van dertien in een dozijn, maar soms komt er iets langs wat absoluut fantastisch is. Het is een kwestie van smaak, maar deze Torn vind ik dus geweldig! Hierrrr nóg 'n leuke van deze dude, wiens echte naam David Armand is.

Update: Ondertussen bij de Buma…