Bestemming Berlijn

Soms zie ik opeens vijf rode auto's die in een straat achter elkaar aan rijden. Of ik zie op drie tv zenders tegelijkertijd dezelfde reclame, zodat als ik wegzap, het net lijkt of ik niet gezapt heb. Of ik kijk uit het raam en zie opeens allemaal wandelaars met stevige schoenen, rugzakken en plattegronden voorbij benen, en dat meerdere dagen achtereen. Allemaal toevalligheden waar je normaal gesproken geen aandacht aan schenkt en waar geen diepere betekenis achter zit. Maar wat als er wél een betekenis achter gezocht kan worden? Waarom heb je altijd verbindingsproblemen als je een bepaald persoon opbelt? En wat als een déjà vu nu eens écht is en geen gevoel? Zou het kunnen dat die straat, die wordt opengebroken, en die zonder dat er iets gerepareerd is weer wordt dichtgemaakt, en die mannen met bolhoedjes, die overal in de stad het einde der tijden aankondigen, iets met de wederkomst van Christus te maken hebben? En hoe zit het met het gevoel dat je hele leven een uitgestippelde route is, een aaneenschakeling van gebeurtenissen, die tot doel hebben je op het juiste moment op een bepaalde plek te laten zijn om die ene te ontmoeten?

In m'n jeugd las ik het boek De Komst van Joachim Stiller van Hubert Lampo en ik vond het in één woord prachtig; niet in de laatste plaats omdat het in wonderschoon Nederlands, of Vlaams zo u wilt, is geschreven. Je kan het lezen als een keten van toevalligheden en het uiteindelijk als baarlijke nonsens terzijde leggen of je kan het lezen als een reeks aanwijzingen en boodschappen die op de wederkomst van Christus duiden. En dat in Antwerpen, of all places! Ik heb het boek zojuist herlezen en wéér heeft het me gegrepen. Wéér was ik onder de indruk hoe Lampo een spannend verhaal weet neer te pennen over toevalligheden, dromen, illusies en hallicunaties in het Antwerpen van 1959. En hij kómt, die mysterieuze Joachim Stiller, in wiens naam er de gekste dingen in de stad lijken te gebeuren. En hij sterft vrijwel meteen na aankomst als gevolg van een tragisch, maar niet geheel toevallig, ongeval waarna drie dagen later zijn lichaam uit het afgesloten mortuarium blijkt te zijn verdwenen…

Op de terugweg uit Parijs reden we vlak langs de plaats waar Stiller weerom kwam. Bij het reeds lang verdwenen Antwerpse Zuidstation, daar waar nu de Kennedytunnel ligt. De avond ervoor had ik het boek uitgelezen, vandaar dat ik er even aan moest denken, voortsnellend over de Antwerpse Ring…

De situatie is als volgt. Er zit een satellietschotel aan de muur. Eentje met een dubbele LNB. Voor niet ingewijden; daar komen twee coaxkabels uit waardoor er twee tv's afzonderlijk mee bediend kunnen worden. De ene kabel loopt langs de muur naar beneden en verdwijnt via een klein gaatje naar de satellietontvanger in de huiskamer. De andere kabel gaat door de dakkapel richting slaapkamer, alwaar een tweede tv met sattellietontvanger staat. Nu wil het geval dat de dakkapel, waar dus de tweede kabel doorheen loopt, vervangen moest worden. Dus trek ik de coaxkabel terug en leg die in de slaapkamer zodat de oude dakkapel gesloopt kan worden zonder dat de kabel beschadigd wordt. Vervolgens vraag ik de dakkapelbouwers om de kabel weer naar buiten te werken VOORDAT de nieuwe dakkapel geplaatst wordt. Dat scheelt weer gaatjes boren. Daarna ben ik naar Parijs vertrokken.

Ik ben net weer terug en ben even wezen kijken naar het resultaat van al die bouwwerkzaamheden. Mooie nieuwe dakkapel hoor, met isolatieglas en van die zogenaamde Duitse ramen die je kan openen maar die ook kunnen kiepen. Prima allemaal en nog waterdicht ook! Alleen, waar was nou toch het uiteinde van de coaxkabel gebleven die aan de satellietontvanger in de huiskamer zit? Nergens te vinden, terwijl ik 'm toch buiten op de achterplaats had achtergelaten om 'm later weer snel aan de schotel, die vanwege een steiger even van de muur gehaald moest worden, te kunnen prikken. Ik volg de kabel dan maar vanaf het punt waar 'ie de huiskamer uitkomt en naar boven richting schotel gaat. En ik volg 'm verder richting nieuwe dakkapel alwaar 'ie onder de dakpannen verdwijnt en slinks via een prachtige kleine opening in de slaapkamer eindigt. In de slaapkamer ligt nog steeds de tweede coaxkabel, die dus naar buiten had gemoeten. Eigenlijk liggen nu beide kabels in de slaapkamer. Wat ik nu dus kan doen is twee satellietontvangers met elkaar verbinden. Iets wat volslagen nutteloos is. Die sukkels aardige werkmannen hebben de verkeerde kabel, de verkeerde richting op door de dakkapel getrokken. Ik word daar zó moedeloos van! Hangende schouders en m'n hoofd vol watten! Heb ik álles goed uitgedacht en het twéé keer gevraagd en uitgelegd. Ik heb de twee noeste werkers de kabel, die naar buiten moest, laten zien en gezegd dat ze 'm maar in de dakgoot moesten leggen, zodat ik 'm daar dan later wel zou vinden. En tóch gaat 't mis! Welke taal moet ik spreken om dit soort simpele zaken gedaan te krijgen? Welke god moet ik aanbidden en welk offer moet ik brengen? Snappen die gasten dan niet dat 't uiteinde van de kabels aan de satellietschotel bevestigd moet worden? Van welke planeet komen die primaten?

Morgen maar 's kijken hoe ik die fuckup weer op ga lossen…

In Hilversum staan in de buurt van de Wisseloord Studio's, waar The Rolling Stones en The Police ooit hun platen kwamen opnemen, een stel witte villa's en die staan er al een tijdje. Leeg. Ik heb daar vroegâh om de hoek gewoond in een tot huurappartementen omgetoverde villa. Dit tot grote ergernis van de buren want er kwam zomaar opeens pleps in de buurt wonen; een buurt die notabene als goudkust wordt omschreven. Op de plaats waar nu die villa's staan was er ooit bos maar op een dag werden de bomen gerooid en de grond bouwrijp gemaakt waarna het werk opeens jarenlang stil lag en de natuur weer bezit nam van de vernietigde bosstrook. Acties en protesten uit de buurt denk ik en wat mij betreft met reden. Maar na verloop van lange tijd werden de werkzaamheden hervat en nu staan er dus een stel witte appartementen. Die staan er al weer een poosje en ik meen gezien te hebben dat er slechts drie bewoond zijn. Gisteren ben ik er een paar kiekjes gaan maken en werd ik met argusogen gadegeslagen door een vrouw die in de modelwoning aanwezig was. Ze heeft me vanachter de vitrage bespiedt en me geen moment uit het oog verloren. Als ik de hoek omging liep ze snel naar een ander raam. Het liefst had ze me weggestuurd! Zou ze me voor een of andere journalist hebben aangezien die foto's kwam maken ter illustratie van een vernietigend stuk over deze blijkbaar onverhuurbare woningen op een plek waar ooit bos was? Wat 'n opluchting moet dat geweest zijn toen ik weer in de auto stapte en ophoepelde…

Straks stap ik in een andere auto; eentje richting een anonieme Parijse voorstad waar van het weekend 12 partijen hockey worden gespeeld…

Al sinds 1979 heb ik een baard. Eerst was het een driewekenbaard. Zo'n pluizig geval waar niets mee te beginnen valt. Maar na verloop van tijd en ettelijke kritische blikken in de spiegel heb ik een tondeuze gekocht en loop ik nu al sinds jaar en dag rond met een driedagenbaard. Ik weet het moment nog waarop ik m'n baard liet staan. Dat was niet eens een bewuste keuze maar meer gemakzucht. Of lamlendigheid zo u wilt. In 1979 heb ik namelijk langere tijd in het ziekenhuis gelegen met een vervelende nieraandoening, Nefrotisch Syndroom genaamd, waardoor ik al m'n eiwitten uitzeek en er schadelijke stoffen in m'n bloed terecht kwamen als gevolg van een lek in m'n nieren. Ik had bijna aan de dialyse gelegen en er was me al een shunt in het vooruitzicht gesteld, maar ik ontsprong de dans doordat m'n bloedbeeld onverwacht verbeterde en de medicijnen aan bleken te slaan. Medicijnen die me werkelijk sloopten; grote hoeveelheden prednison en later mitoxine, wat een gif met genezende eigenschappen bleek te zijn maar waar je wél vergiftigingsverschijnselen van kreeg. In die toestand was het vooruitzicht me iedere ochtend te moeten scheren niet aantrekkelijk, vandaar dat ik de baard liet staan. Boeie, want door het oedeem en al die prednison zag ik zowieso niet uit; dikke opgeblazen kop enzo. Ik heb uit die tijd nog 'n foto waar ik niet graag naar kijk, kan ik u melden. Maar goed, eens in de zoveel tijd verwijder ik ook die driedagenstoppels om de huid eronder wat lucht te geven. Zal wel nergens op slaan maar ik verbeeld me dat zoiets nodig is. Maar ik ben de omgang met scheermesjes een beetje verleerd vandaar dat 't maar goed is dat ik een berg pleisters in huis heb. En het tijdstip heb ik ook niet echt fijntjes gekozen want toen ik net met m'n blotebillenbek de kou instapte verbaasde ik me er over dat zo'n baardje toch nog heel isolerend kan werken. Snerpende snijwind op m'n kinnebak. Snel weer aan laten groeien die stekels…

Vandaag heeft pappie het Snapchen der Woche gescoord! Eerder op de dag was ik bij oma in Bochum en op de terugweg ging ik even bij CentrO in Oberhausen kijken of ik nog 'n paar fijne winter c.q werkschoenen kon scoren omdat m'n huidige setje na twee jaar reeds versleten en zo lek als een mandje is. Bij Voswinkel hebben ze een hele wand met berg/wandel/trekkerdetrek en werkschoenen dus daar ging ik naar binnen. Omdat ik m'n oog al eerder op een paar Meindl's had laten vallen wist ik dus dat ze bij PerrySport 179,99 euri's en bij De Vrijbuiter 154.90 euri's kosten. Vandaar dat ik verheugd opkeek toen ik bij Voswinkel een stapel van die Meindl's voor 99,95 in de uitverkoop zag staan! Dát noem ik nog 's een koopje! Vervolgens kreeg ik van de verkoopster nog een soort coupon waarmee ik aan de kassa nóg eens 10 euro extra korting kreeg! Ik zeg, het moet niet gekker worden! Spaar ik op een lullige vrijdagmiddag toch even dik 90 euri's op een paar origneel echte Meindl's uit! 89.95; daar ben ik zeer tevreden over want ik ben dan wel geen Zeeuw maar us ben wel zunig… ;-)

Update: …en ze zitten als gegoten en lopen heerlijk…

Barcelona kent veel prachtige architectuur; teveel om in twee dagdelen te zien. De Sagrada Familia, de magnum opus van Gaudi, is natuurlijk een absolute must maar het Parc Güell is ook niet te versmaden. Wat 'n fabelachtig sprookjespark met z'n enorme salamander, z'n rotsbeelden, z'n rijke zuilengallerij met daar bovenop de als een slang voortkronkelende zitbank die tevens als muur fungeert. En dat alles in mozaiek. Vanaf die zitbank heb je des ochtends, wanneer de zon opkomt, een bloedstollend mooi uitzicht over de stad…

Update: Hierrrr heb ik een setje Barcelona foto's neergezet…

Bij het leegtrekken van de geheugenkaart van m'n camera vond ik net nevenstaande foto terug. Broodje boterhamworst op Schiphol. Wat denken we met z'n allen dat zo'n broodje boterhamworst mag kosten? Het zou met 3 euro al duur zijn toch? Stukkie stokbrood met een paar plakjes worst? Nou beste lezers, het kostte 5.25 en daar doet het feit dat het ding Ciabatta Durum Morta heet niets aan af! Flesje Spa erbij voor 2.90 (…) en hoppakee wéér 'n klant een poot uitgedraaid. Dat komt ervan Jo, moet je maar geen stokbroodje pakken waar geen prijsje bij staat. Eigenschulddikkebult! En denk nou niet dat een ezel in het algemeen zich niet tweemaal stoot aan dezelfde steen want op de luchthaven van Barcelona moest ik 5.80 aftikken voor een stokbroodje onduidelijk waarin mijn culinair onderlegde collega CamKees salami wist te herkennen en er bovendien de dure naam van wist te vertellen. Het is werkelijk te schandalig voor woorden, die prijzen op de luchthavens. Maar goed dat ik op Schiphol bij die afzetters gezellige broodjesboer een tevredenheidscoupon kreeg waarmee ik op internet een enquette kan invullen. Dat is niet tegen dovemansoren gericht kan ik U melden. Kan ik een TomTom winnen. Of een reis naar de Malediven…

Toen we twee jaar geleden met onze koekeloerissen voor het hockey in Barcelona waren zaten we in een net geopend hotel in een kansloze buitenwijk van de stad en waren de hockeyvelden nóg verder van de stad verwijderd. Dagen lang heb ik niets anders gezien dan die treurige suburb, de hockeyvelden in the middle of nowhere en het hotel waar het beloofde internet niet werkte en het personeel geen zin had. Als ik over een paar jaar in de krant lees dat er rellen in de banlieu's van Barcelona zijn, verbaasd me dat niets! Kommer en kwel dus ;-) Op de laatste avond besloot ik een dik half uur naar het eindpunt van de metro te lopen en vervolgens nog een half uur in de metro te zitten om toch nog 'n glimp van de Sagrada Familia op te vangen. Ik net zoekezoekezoeke naar de twee foto's die ik toen van de Sagrada heb gemaakt maar zelfs díe blijken kansloos want bewogen. Dit jaar zijn we te gast bij een hockeyclub die hun velden naast Nou Camp hebben en kan ik met de metro naar het hotel. Met de L3 van Zona Universitària naar Lesseps. Die metro is belangrijk want als ik in een stad met metro kom en er geen ritje mee heb gemaakt, heb ik het gevoel niet in die stad te zijn geweest. Is mijn gekte, bestaat geen pilletje voor tegen. Maar goed, de kans dat we deze keer iets meer van het prachtige Barcelona gaan zien is niet geheel denkbeeldig. Tot dinsdag…

Zomer 1989, Oost Duitsland. Vraag me niet wat ik er te zoeken had maar ik was in de Poolse textielstad Łódź geweest. Nog niet eerder had ik een zó depressieve stad gezien als Łódź in het communistische Polen. Een grote poel stinkende blubber; dat is het beeld wat ik van de stad heb overgehouden. Alles vies. Alles bruin van de ongefilterde uitstoot van bruinkoolcentrales. Lege winkels en vrijwel totale gelatenheid onder de bevolking. Op de Leninwerf in Gdańsk was het radarwerk wat tot de uiteindelijke val van het communisme zou leiden al in werking gezet maar in Łódź deden de communisten nog een halfslachtige poging de eerste vrije verkiezingen in Polen te winnen. Wat 'n droevenis allemaal; gas op de plank van m'n Alfa Giulietta en gillend naar Berlijn! Vlak voor de Pools-Oostduitse grens werd m'n Alfa op een parkeerterrein door drie dronken Polen besprongen die geheel ongevraagd en nog meer ongewenst m'n auto begonnen te wassen. Ze wilden bier als betaling. Maar ik had geen bier. Wel harde westduitse marken. Na wat getouwtrek over en weer namen ze met een handje westduits kleingeld ook genoegen. Konden ze weer bier van kopen. Eenmaal op DDR grondgebied zag ik gecamoufleerde Lada's van de Volkspolizei in de middenberm van de Autobahn staan dus was ik op m'n hoede qua snelheid. De Autobahn was er heel erg breed en ik had het gevoel dat de snelweg in tijden van oorlog in een vloek en een zucht in een landingsbaan zou worden omgetoverd. Even verderop sprong er een geuniformeerd persoon uit het bos langs de snelweg die zijn arm omhoog stak als teken dat ik moest stoppen. En in de DDR stopte je dan gewoon. Wat hebben die VoPo's in die gecamoufleerde Lada gezien wat een bekeuring waard is, dacht ik nog, terwijl ik de wagen tot stilstand bracht. Het uniform trok de rechterportier open en keek naar binnen. Waar of ik heen ging was de vraag en Berlijn was het antwoord. "Mooi", zei hij, "mag ik een stukje meerijden?" Totaal verbouwereerd stemde ik toe en even later reed ik met een geuniformeerde Oostduitser in de auto richting Berlijn. Ik vroeg hem naar de herkomst van het uniform en hij begon te vertellen dat hij dienstplichtig soldaat was en dat hij op weekendverlof naar huis ging. Hij was verplicht om met de trein te gaan maar omdat de treinen in zijn schijtland (hij zei het echt) niet of nauwlijks reden was hij door het bos naar de snelweg gelopen, had de eerste de beste auto aangehouden en om een lift gevraagd. En zo belandde hij in mijn Alfa. Ik vroeg hem z'n pet af te zetten omdat hij daardoor nogal herkenbaar was voor eventuele andere in de berm verstopte VoPo's en we beiden in moeilijkheden zouden komen als we aangehouden werden. Hij, omdat hij als soldaat van de Nationale Volks Armee absoluut geen westcontacten mocht hebben en ik omdat ik dientengevolge ongetwijfeld als spion in Hohenschönhausen zou belanden. De soldaat bekeek inmiddels het interieur van m'n Alfa met stijgende interesse. Waar of de auto vandaan kwam en of 'tie echt wel 220 km/u kon rijden. Ik vertelde hem dat er wel 220 op de klok stond maar dat 180 zo'n beetje het hoogst haalbare was. Hij was zeer onder de indruk en vertelde dat het de eerste keer in z'n leven was dat hij in een westerse auto zat, waarna hij vroeg of ik een stukje 180 kon rijden. Ik was dat gezien het aantal controles niet van plan maar hij bleef het maar vragen en toen ik een lang stuk Autobahn kon overzien dacht ik, what the f*ck en gaf gas. Het is de enige keer geweest dat ik 180 heb gereden op een Oostduitse Autobahn en de soldaat vond het geweldig! Na ongeveer 80 kilometer wees hij me een parkeerplaats vanwaar hij z'n reis naar huis kon vervolgen. Hij dankte me hartelijk voor de ervaring en de lift en verdween in de bossen. Bij de grens met West-Berlijn kneep ik 'm nog wel even maar behalve dat ik de verkeerde rij had gekozen en m'n wagen als gevolg daarvan door grensbeambten volledig op z'n kop werd gezet, passeerde ik de grens zonder problemen. Een half jaar later viel De Muur…

De Buma-Stemra gaat vanaf 2010 webloggers die muziek op hun blog hebben staan een factuur sturen. De nieuwste manier om nóg meer geld uit de muziekliefhebber te persen. We betalen hier in dit kutland al jaren achterlijke bedragen voor een CD-tje maar da's nog niet voldoende, ook bloggers die een YouTube filmpje op hun blog embedden zijn de sigaar en motte dokke. En da's nog maar de eerste stap hoor; ze vinden vast nog wel een manier om ook een link naar een muziekfilmpje te factureren. Kwestie van tijd. We leven zolangzamerhand in een land waar niets meer mag, waar je al heel snel een onzinbekeuring te pakken hebt en waar met het wetboek zwaaiende wetsdienaren keer op keer bewijzen volkomen buiten de samenleving te staan. Neem nou dit knipseltje wat ik op GeenStijl tegenkwam; de wet moet gehandhaaft dus dat parkeersecreet sleept gewoon de auto van een verloskundige weg die op datzelfde moment met een bevalling bezig is. Ze zegt het zelf en ze zit er niet mee; ze moet hard zijn want Befehl ist Befehl wet is wet! Ik ben er al langer van overtuigd dat Nederland langzaam in een politiestaat veranderd met als enige doel de burger zo veel mogelijk geld af te persen. Is het niet via bekeuringen dan is het wel via onzinfacturen als die van Buma-Stemra. Ja, sorry; wet is wet…

Ik heb in ieder geval een aantal blogs met muziekfilmpjes verwijderd en van een ander aantal blogs de filmpjes in een link naar de filmpjes gewijzigd. (De vorige zin loopt niet lekker, maar lang leve de kromtaal) Dit fragment laat ik even staan want da's cabaret c.q satire en staat nergens op CD dus weet ik niet hoe dat afperstechnisch zit. Als 't niet mag ontvang ik tzt vanzelf een brief dat ik in oVeRtRedinG ben…

Update-1: Harde aksie en protest…

Update-2: Aha, een jurist spreekt; embedden is legaal. En zo is dat! 

…even scrollen naar 2:06…