Bestemming Berlijn

Als ik m'n Nokia N95 aan m'n Mac knoop en Nokia Multimedia Transfer start, begint dat programma ongevraagd een lading muziekbestanden uit de Nokia te gooien om diezelfde bestanden enkele seconden later weer omhoog te laden. Resultaat; er is niets veranderd. Als Apple weer eens een van z'n ontelbare updates van iTunes lanceert en ik daarna één lullig muzieknummertje aan de Nokia wil toevoegen, worden alle nummers, ik zeg ALLE nummers, van de Nokia gewist om ALLES vervolgens weer opnieuw aan de Nokia toe te voegen. Ik heb gisteren met stomheid geslagen zitten kijken hoe na een update van iTunes het hele muziekbestand op de Nokia vervangen werd door hetzelfde bestand plus een paar extra's afspeellijsten; een actie die zomaar een uur en een kwartier duurde. Want ik heb erg veel muziek in de Nokia staan. De mp3 speler van de Nokia speelt uiteraard mp3 maarrrr dan worden de albumhoezen niet weergegeven, terwijl dat juist zo leuk is. Pas als ik m4a bestanden gebruik worden de afbeeldingen weergegeven. Héél logisch voor een mp3 speler; schiet mij maar lek. Ik dien ook op te passen met het maken van een back-up van m'n contactenlijst want het is me al eens overkomen dat iSync de verkeerde kant op synchroniseerde waardoor de verouderde contactenlijst van de Mac naar de Nokia gestuurd werd i.p.v. van de nieuwe lijst van de Nokia naar de Mac. Gevolg; vele telefoonnummers gewoon weg; als in kwijt, verloren en niet meer terug te vinden, terwijl oude reeds gewiste nummers opeens weer in de Nokia stonden. Nee, het gaat lekker, die samenwerking tussen Nokia en Apple. Digitale stress zeg ik! In het vervolg weer gewoon met potlood en papier backuppen. Dûh!

Zo viel ik gisteravond op De Belg in een film over kruipende kriebelbeestjes en heb ik me weer eens zitten verbazen over de wonderen der natuur. Er bestaat namelijk een insectensoort die maar liefst 17 jaar onder de grond verborgen blijft om vervolgens precies op tijd en allemaal tegelijk uit de grond te kruipen om niets anders te doen dan vreten, neuqen en eitjes leggen waarna ze massaal sterven. We hebben het over miljarden(!) periodieke Cicaden van de 17-jarige cyclus waarvan de larven na 17 jaar als bij klokslag bovengronds komen, in een boom klimmen en daar ontpoppen tot een volwassen Cicade. Dat beest is niets meer dan een omhulsel met voortplanting als enige doel. Ze hebben geen natuurlijke vijanden en staan erg onvast op hun pootjes waardoor ze massaal uit de boom lazeren en opgegeten worden door zo'n beetje elk in het woud levend dier, want de Cicaden blijken een niet te versmaden lekkernij. Ze worden met miljoenen tegelijk opgepeuzeld maar dat maakt de Cicaden geen reet uit want weldra zitten alle bosdieren propvol en houdt de schranspartij vanzelf op terwijl er dan nog steeds miljoenen Cicaden over zijn. De macht van het getal. De Cicaden leggen hun eitjes in de boom en als de larven uitkomen klauteren die naar beneden om wéér 17 jaar onder de grond te gaan zitten afwachten tot hun interne wekker gelijktijdig afgaat. Wat getallen betreft is het opmerkelijk dat de Cicaden priemgetallen gebruiken. 17 is een priemgetal. Er zijn ook Cicadensoorten die eens in de 13 jaar tevoorschijn komen. 13 is ook een priemgetal. Natuurlijk zijn er wetenschappers en wiskundigen aan het werk getogen om het gebruik van priemgetallen door deze insecten te onderzoeken. Het blijkt een verdedigingsmechanisme tegen dommere vijanden te zijn. Hierrrr een aardig artikel over Cicaden en priemgetallen. Ik weet het inmiddels zeker; mocht dees' aardkloot getroffen worden door exorbitante natuurrampen, nieuwe ijstijden, enorme meteorietinslagen of invasies van kwaadaardige buitenaardsen, dan delft den mensch het onderspit en leven insecten vrolijk verder…

Een scherpstelknop, ook wel focusmolen genoemd, is voor een cameraman een onontbeerlijk stukje gereedschap. De werking is simpel; draait men aan de knop, dan wordt het beeld scherp of onscherp, al heeft scherp over het algemeen toch wel de voorkeur. Dat de scherpte ook nog afhankelijk is van het gebruikte diafragma en het gekozen brandpunt spreekt voor zich. Toen vroegâh de eerste lenzen met electronische zoom en scherpstelling in gebruik werden genomen was de scherpteknop gewoon een lekker in de hand liggende en soepel draaiende zilverkleurige knop die deed waar 'ie voor bedoeld was. Er zaten toen nog wel drie afschroefbare uitsteekseltjes aan vast maar die dingen zaten altijd in de weg en werden er door menig cameraman genadeloos afgeschroeft waarna ze met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid zoek raakten. Dat was niet erg want die uitsteekseltjes waren volkomen overbodig. Bedacht achter een tekentafel. Nou zou je denken dat er aan zoiets simpels als een focusmolen weinig te verklooien valt, maar toch moet een van het rechte pad afgeraakte ontwerper in het land van de rijzende zon enkele jaren geleden hebben gedacht dat de omvang van de focusmolen best wat dunner kon als men er tegelijkertijd maar drie grote vleugels op zou lassen. Ik mag toch hopen dat de ontwerper van dat ergonomische monster z'n dagen slijt in een depressieve buitenwijk van Archangelsk met uitzicht op een langdurig dichtgevroren Witte Zee, want de gevleugelde focusmolen is met afstand de moeder aller ergonomische misbaksels! Die dikke vleugels zitten namelijk altijd en zonder uitzondering in de weg. Als je als cameraman je hand anders om de focusmolen wil leggen, wat voorkomt, stoot je altijd tegen een van die vleugels zodat de focusmolen een tikkie draait en je shot onscherp wordt. Of scherp, als je mazzel hebt. Je moet je hand echt óm de drie vleugels heen vouwen waarna je te maken krijgt met de te dunne kern van de molen, wat secuur scherpstellen in de weg staat. Grijp dan zo'n vleugel bij z'n uiteinde zult u zeggen maar die dingen zijn zó groot dat er een soort van momentenstelling in werking treedt waardoor een kleine beweging een enorme scherpteflap tot gevolg heeft. Sta je met je camera buiten in stoothagel, ruksneeuw en motwind, dan moet er bovendien een regenhoes om de camera én om de scherpteknop waardoor die gevleugelde molen, geheel voorspelbaar, in de regenhoes vastloopt. Maar er is hoop! Ik ben al een exemplaar tegengekomen waar de drie vleugels met een haakse slijptol vanaf geslepen zijn waarna er een dikke rubberen band om het overblijfsel is gelegd zodat je uiteindelijk een focusmolen krijgt die qua omvang en ontwerp precies lijkt op de exemplaren die vijfentwintig jaar geleden bij de eerste electronisch bediende lenzen zaten…

Paula de poes was al dagen bezig om dood te gaan. Soms zat ze maar 'n beetje in de kamer, ging niet liggen, liet haar hoofdje hangen en keek soms wat verdwaasd om zich heen. Ze kon niet meer uit eigen kracht op de bank springen, was nog nauwlijks in staat om zelf door de kattenklep naar buiten te kruipen en at behalve vloeibaar voedsel bijna niets meer. Ze werd broodmager en haar vacht werd piekerig omdat ze zichzelf ook niet meer zo goed kon verzorgen. Als ze ergens lag hoorde ik haar niet meer spinnen, ze lag gewoon te liggen, diende haar tijd uit en was geen tevreden poes meer. Soms waren haar ogen helemaal dof, of al het leven er langzaam uit wegvloeide en gisteren kreeg ze één oog niet meer open. M'n dochter had uitgerekend dat de poes in mensenjaren wel 98 jaar oud moest zijn. Een stokoude dame dus. Gisteren viel het besluit om de natuur een handje te helpen want om zo'n oude kat met de dag verder te zien aftakelen en haar waardigheid te zien verliezen was ook geen optie. Ik zal eerlijk zijn; ik heb niets met katten, ben een hondenmens, maar dat de oude dame nu dood is vind ik ook niet leuk. M'n dochter is negen en de poes lag bij wijze van spreken bij haar in de wieg toen ze nog baby was, maar ze is wijs genoeg om te weten dat de dood bij het leven hoort. Ze heeft gisteren uitgebreid de tijd gehad om afscheid van de poes te nemen en dat viel haar zwaar. Ik was helaas aan het werk maar heb haar droevig aan de telefoon gehad over de aanstaande dood van Paula. En dan hoor ik mezelf dingen roepen als dat het een ulitieme vorm van liefde is om een huisdier te helpen dood te gaan voordat ze met veel pijn en uitgemergeld van ouderdom uit zichzelf sterft. En dat ze nu in de armen van haar moeder, die Paula ooit als straatkitten uit Griekenland heeft meegesmokkeld en die haar haar hele poezenleven lang goed heeft verzorgd, mag inslapen. Moeder en dochter hebben haar gisteren in de tuin begraven en er liggen steentjes in de vorm van een hartje op het grafje…

Laatst had ik tien losse euromunten nodig, maar ik had alleen papiergeld op zak. Bij een willekeurige winkel zijn ze niet blij als je vraagt of ze papiergeld tegen munten willen wisselen, andersom wel, en aangezien De Bank om de hoek was en er voor dit soort perikelen ooit een bank is uitgevonden, toog ik daar naar toe. Van de twee aanwezige kassabalie's was er één gesloten en toen ik het geopende loket naderde schoof de kasdame haar stoel achteruit, sloot de boel af, prutste wat aan beveiligde deuren en begon aan haar koffiepauze. Ik zag haar de volgende tien minuten gezellig keuvelen met al even servicegerichte medewerkers van De Bank. Een man in driedelig grijs, die achter mij ook op de verheropening van de kas stond te wachten, was het beu en sprak een filiaalmanager op niet mis te verstane wijze toe. Een minuut later was de kas weer open. Was de koffie lekker? vroeg ik nog, wat me op een zure blik kwam te staan, waardoor m'n humeur zienderogen opfleurde en toen ik vroeg of ik wat papier in munten kon wisselen zag ze het water helemaal branden. Zaken die in beginsel simpel zijn gaan bij De Bank ingewikkeld. Het papiergeld ging in een enveloppe waar de kasdame vervolgens een krabbel op deponeerde. Vervolgens had ze m'n bankpasje nodig maar wist ze me niet uit te leggen waarom ze die nodig had want papier in munten wisselen gaat buiten de bankrekening, pasjes en handtekeningen om, lijkt mij. Ze had er duidelijk geen zin in die dag. Ik wel en ik heb 'r dan ook zo lang mogelijk bezig gehouden met voor de hand liggende vragen waar ze geen antwoord op had. Dûh!

Eenmaal thuis lag er een afschrift van m'n creditcard in de bus. Een kaart die ik vrijwel nooit gebruik maar waarvoor ik al jaren wél de kaartbijdrage betaal. Klaar mee; opzeggen dat plastic! Zie het als een daad van verzet. Ergens ver verborgen in de diepste krochten van de website van De Bank staat dat je voor het opzeggen der creditcard bij het hoofdkantoor moet zijn. In m'n achterhoofd had ik al het vermoeden dat De Bank het mij als klant heel moeilijk ging maken om een creditcard op te zeggen en ja hoor; ik moest dat maar via een 0900 nummer doen. Ik antwoord dat ik volgens de website bij het hoofdkantoor moet zijn, dus of ze effe m'n kaart konden opzeggen, graag vandaag nog. Overleg met zeker drie loslopende bankmanagers was het gevolg. Eh…ja, het kón wel maar via 0900 zou het sneller gaan. Maar dat is een duur betaalnummer zeg ik, dus graag het ding hier even ter plekke opzeggen. Uiteindelijk mocht ik gebruik maken van een telepheune van De Bank en was de eerste vraag van de dude achter het 0900 nummer waarom ik de o zo handige kaart wilde opzeggen. Is mijn zaak zeg ik en vervolgens vroeg hij naar een nummer wat ik ooit had gekregen toen ik driehonderd jaar geleden de creditcard ontving en wat ik had moeten bewaren. Damn', daar had 'ie me, maar na nog wat gemekker en een plethora aan controlevragen accepteerde hij het feit dat ik de kaart wilde opzeggen. Vergis u niet, ik beleef groot plezier aan 'n potje geiten bij De Bank hoor… ;-)

Vlak na de aanslagen op 11 september 2001 verschenen er foto's van anonieme fotografen op de etalageruit van een leegstaand pand in New York. Al snel werd het pand als tentoonstellingsruimte geopend en iedereen die een foto van de tragedie had gemaakt kon die daar aan het grote publiek tonen. Daar is het magistrale boek Here Is New York uit voortgekomen wat ik voor m'n dochter gekocht heb omdat de aanslagen één dag voor haar eerste verjaardag plaatsvonden en haar verjaardag voor altijd en eeuwig vooraf zal gaan door herdenkingen en herinneringen. Ze krijgt het als ze oud genoeg is om te beseffen wat er is gebeurt. Bij History Channel moeten ze hebben gedacht dat zoiets ook met bewegende beelden te maken moet zijn en dat idee resulteerde in de indringende documentaire 102 Minutes That Changed America. Er zat 102 minuten tussen de inslag van het eerste vliegtuig in het WTC en het ineenstorten van de torens. De film duurt óók 102 minuten zodat de tijdlijn der gebeurtenissen synchroon loopt met de werkelijkheid. Behalve in Nederland natuurlijk want hier heerst de historische diepgang van een surfplank en duurde de film vanwege reclameonderbrekingen 125 minuten. Ik heb ademloos zitten kijken naar die verzameling amateurvideo's en nooit eerder uitgezonden journaalbeelden. Naar mensen die niet kunnen bevatten wat ze zien en niet willen geloven dat de torens die al jaren het uitzicht vanuit hun woonkamer bepaalden opeens weg zijn. Naar communicatie tussen de studio en de cameraman in de nieuwsheli die de gebouwen ziet instorten en zich zorgen maakt over z'n collega's aan de voet van de torens. Vanavond is er nóg 'n documentaire op de buis die naar verluidt uit amateurbeelden bestaat; In Memoriam: New York City. En morgen is m'n dochter jarig.

Op tien kilometer hoogte boven Frankrijk zat ik te slapen en begon opeens alles in m'n hoofd te draaien. Het leek 'n droom waarin ik verwoede pogingen deed om wakker te worden. Dat lukte uiteindelijk en rillend zag ik het hele gangpad van het vliegtuig rond tollen waarbij het beeld zo nu en dan in en uit fase leek te schuiven. Er stonden dikke zweetdruppels op m'n armen en van m'n voorhoofd rolden ze over m'n gezicht naar beneden. M'n t-shirt plakte aan m'n lijf en ik had het ijskoud. Ik probeerde te bedenken wat er in vredesnaam aan de hand was toen op datzelfde moment een ontbijtje werd geserveerd. Ik was die ochtend om 02.45 opgestaan en had nog niets gegeten. Zo vroeg in de ochtend midden in de nacht krijg ik geen hap door m'n keel namelijk, dat zal wel iets met uit z'n voegen getrokken bioritme te maken hebben. Bij het ontbijt zat een zoet broodje en na een paar happen kwamen de tollende beelden tot rust en begon ik langzaam weer een beetje bij m'n positieven te komen al had ik nog geen idee waar ik was. Ik zag ook een zakje suiker op het dienblad liggen, als voorbode op de nog te serveren koffie. Ik heb dat zakje suiker in één keer naar binnen gewerkt en na een kwartiertje begon ik me weer redelijk normaal te voelen al was ik nog wel zeiknat van het zweet. Een half uurtje later kwam er weer een duizeling en ben ik bij de stewardes nog twee suikerzakjes gaan halen waarbij ze me bezorgd aankeek want blijkbaar was ik nog wat bleek rond de neus. De rest van de vlucht heb ik me zitten afvragen wat er aan de hand zou kunnen zijn en toen ik uit het raampje keek zag ik dat we boven een fabelachtig verlicht wolkendek vlogen. Het vliegtuig maakte een korte bocht naar links, brak door de wolken en onder me openbaarden zich de pleinen en de parken, de boulevards en de steegjes van het prachtige Lissabon…

Langzaam maar zeker valt het doek voor de gloeilamp. Het fijne nostalgische peertje met z'n mooie warme gloeilicht; ze mogen niet meer worden geproduceerd in dit politiek correcte Europa. De peertjes gebruiken maar 1 a 2 procent van de totale energieconsumptie maar desondanks en de fabricage en verwijdering van vuile spaarlampen ten spijt worden ze VERBOTEN! De kwiktherometer moest zo nodig verboden worden maar de kwikhoudende spaarlamp mag moet wel. Ja beste lezers, de Europese Unie weet wat goed voor u is. Als ik des nachts langs des heeren wegen diesel zie ik overal in het land foeilelijke verlaten kantoorgebouwen baden in het licht, zowel binnen als buiten. Dat lijkt mij vele malen meer verbruiken dan het peertje en is bovendien volslagen overbodig maar desondanks mag Otto Normalverbraucher vanaf 2012 geen peertjes meer kopen van dezelfde types die bepalen hoe krom een banaan mag zijn. Dat wordt hamsteren! Dat wordt na verloop van tijd de de peertjespliesie over de vloer! Persoonlijk ben ik al een poosje over op spaarlampen en weet ik uit ervaring dat de melding dat ze vééééééél langer meegaan dan gloeilampen komplete kolder is; ik heb er al meerdere binnen twee jaar moeten vervangen. Ook de kleur van het licht is anders; minder warm, minder geruststellend, minder vertrouwd. Daarom brand ik gedurende de lange winteravonden naast de spaarlamp ook wat kaarsen in huis. Heb ik toch 'n beetje warm, sfeervol licht in de hut.

Qua gloeilamp en de korte levensduur daarvan, nog 'n aardig verhaal. In Berlijn staat het Mengenlehreuhr. Da's een binaire klok die door uitvinder Dieter Binninger is bedacht en die jarenlang op kop van de Ku'damm heeft gestaan. Tegenwoordig staat 'ie bij het Europa Center, waar binnen nog een gigantische waterklok te zien is, maar dat terzijde. Binningers klok werkt niet met water maar zoals reeds opgemerkt met gloeilampen. Is er een lamp stuk, dan geeft de klok de verkeerde tijd aan. Dat was Binniger een grote ergernis dus besloot hij een gloeilamp te ontwikkelen met meer dan 150.000 branduren en dat is voor een gloeilamp zoiets als een eeuwigheid. Een modaal peertje haalt zo'n 1000 uur. Binninger dacht goud in handen te hebben want een eeuwig brandende lamp, dat zou een sterk product zijn (en tevens z'n zwakte) Hij probeerde z'n lamp te patenderen maar stuitte daarbij op een muur van burocratisch verzet terwijl de lampenindustrie met argusogen toekeek. Pas na de Duitse Wende kwam er weer beweging in de zaak toen Binninger de zieltogende Oost-Duitse gloeilampenfabriek Narva (w00t) wilde overnemen. Echter, vlak voor het ondertekenen van de overname storte het privevliegtuigje van Binninger neer waarbij hij en z'n piloot om het leven kwamen. Wie meer wil weten over dit wel heel toevallige ongeluk en of er soms misschien eventueel een gloeilampenkartel ergens een vinger in de pap had, bekijkt de film Binningers Birne…

Update-1: Ergens in een brandweerkazerne te California brandt de oudste gloeilamp ter wereld al 108 jaar lang en via de bulbcam kan je zien of'tie 't nog doet…

Update-2: O ja, nog even een hardnekkig misverstand uit de wereld ruimen; niet Edison maar Heinrich Göbel was in 1854 de uitvinder van de gloeilamp…