Bestemming Berlijn

Toen ik afgelopen voorjaar de bühne zag waarop het meisje uit Almelo haar zangkunsten zou vertonen dacht ik een kort momentje, oops, gaat ze niet volledig verzuipen op die merkwaardig vormgegeven stage? De bühne was langer dan breed en bovendien minimalistisch; een soort gigantische T waar een op z'n kant gelegde U bovenop lag, alshetware. Van voren gezien was alles smal, inclusief het projectiescherm; dat was in 'n beeldverhouding van pakweg 21×9 maar dan op z'n kant. Wat moet dat worden op breedbeeld? Dit zou een dvd opleveren waarbij de zijcamera's een hele grote rol zouden gaan spelen. De cameraopstelling was er dan ook prima op afgestemd met grote cranes links en rechts die de smalle bühne opeens in volle glorie tevoorschijn toverden. De rondom geposteerde closecamera's deden de rest. Ilse de Lange had die middag het hele concert al een keer gereperteerd. Niet een paar nummertjes, nee, helemáál! Ik heb Ilse vaker zien optreden, als voorprogramma van Marco Borsato bijvoorbeeld en iedere middag speelde ze daar weer haar hele set en met zichtbaar veel lol en plezier! Anyway, het was een prachtig optreden, die avond de 21e maart 2009, en gisteren, in Almelo notabene, heb ik delen van de zojuist verschenen dvd bekeken en zag ik dat het goed was. Het is derde dvd waar we/ik met regisseur Hans Pannecoucke aan hebben gewerkt en wat mij betreft mogen er nog vele volgen. Wat 'n feest om met die man te mogen werken! Echt top! Hierrrr de nieuwe clip van Ilse met beelden uit Ahoy. En ja, alles progressive scan (dank je Rein…)

Deze trotse oude stoomloc, een in Kassel gebouwde Henschel, staat in het natuurpark Südgelände in Berlijn. Dat park was vroegâh een rangeeremplacement wat bij de luchthaven Tempelhof behoorde. Na het sluiten van het emplacement is het complete gebied teruggegeven aan de natuur maar de rails, de oude draaischijven en andere voorwerpen die aan vervlogen dagen herinneren liggen er gewoon nog. Het is een oase van rust tussen de S-bahn stations Priesterweg en Südkreuz. Het is me onduidelijk of deze oude machine opzettelijk is achtergelaten, of dat 'ie er later geparkeerd is. Feit is wel dat de loc in 1978 nog onder stoom stond en recentelijk is opgeknapt door treinfanaten die niet konden aanzien dat deze oude dame langzaam maar zeker stond weg te roesten…

De bodem in en rond Berlijn is van een niet al te stevige soort. Zandering en met een hoog grondwaterpeil. Graaf drie meter diep en je stuit op water. Dat wist Albert Speer, de bouwmeester van de nazi's ook en dat betekende voor hem een vrij groot probleem. Het gewicht van de geplande megagrote gebouwen als de Volkshalle en de Triumphbogen, die in het kader van Welthauptstadt Germania zouden moeten verrijzen, zou veel te zwaar zijn voor de Berlijnse grond waardoor verzakkingen niet uit te sluiten waren. Om te testen hoeveel gewicht de grond kon dragen heeft Speer het Schwerbelastungskörper laten neerzetten en dat ding staat nog steeds langs de General Pape Strasse in Berlin-Schöneberg. Het is een massief betonnen cilinder van 12600 ton die op een smallere zuil rust waardoor er maximale druk op de bodem ontstaat. Een soort betonnen paddestoel dus. Het idee was dat als de zuil in drie jaar tijd niet meer dan 6 centimeter in de bodem zou zijn gezakt, de grond stevig genoeg was voor de bouw van Germania. De zuil zakte echter meer dan 18 centimeter weg maar desondanks wist Hiltler van geen wijken en moest de planning en de bouw van Germania gewoon doorgaan.

Dat ze heutzutage ook nog problemen hebben met de Berlijnse grond bleek bij de aanleg van de nieuwe, en zojuist geopende metrolijn U55 en meer in het bijzonder bij de ombouw van Bhf Brandenburger Tor (het voormalige Bhf Unter Den Linden). De grond was daar dermate onstabiel en waterig dat de constructeurs de bodem hebben moeten bevriezen om er in te kunnen werken! Vandaar dat de temperatuur in het station nog steeds vrij laag is; de grond is nog aan het ontdooien…

Vergeet al die rommel op de buis vanavond, laat 't links liggen en zap naar Jo's kijktip van de week! Op History Channel is namelijk om 20:55 Cities Of The Underworld te zien en in deze aflevering verkent men de vele donkere krochten onder Berlijn. Bunkers, tunnels en nooit afgebouwde projecten dus! Zo ligt er onder Tiergarten nog een megalomaan groot tunnelstelsel als overblijfsel uit de Germania-tijd, de zogeheten Germania Tunnels, om maar 's wat te noemen. Ik weet echter niet of deze ook aan bod komen in de aflevering van vanavond. Zal wel niet want de serie is best 'n beetje popie van opzet dus zal er wel extraveel Führerbunker in zitten want dat is toch waar het grote publiek aan denkt als je het over bunkers in Berlijn hebt. Over de Führerbunker gesproken, een foto van die berg puin uit 1990 blijkt de best bekeken foto op m'n Flick-site te zijn. Du moment al dik 1400 hits en dat voor een slechte gruizige scan! Ik zal 'm eens opnieuw in hoge resolutie (laten) scannen en wat beter nabewerken. En nee, ik zit zelf niet voor de buis; als het 'n beetje tegenzit sta ik zeiknat te regenen bij FC Twente…

Update: Het was toch 'n hele interessante aflevering met beelden uit/in de Germania Tunnels, de Flakbunker in Humbolthain en de bunker onder Bhf-Alexanderplatz. Maar toch, ik zat te kijken en dacht; daar is méér uit te halen…

Er was laatst gedoe rond de Staatsloterij. Iets met die jackpot van 27.5 miljoen en dat de Staatsloterij voor de reclamecodecommissie werd gesleept door types die boos waren omdat ondanks de garantie dat die 27.5 miljoen zou vallen, er slechts 5.5 miljoen werd uitgekeerd. Misleiding! Oplichting! Maar de jackpot van 27.5 miljoen viel op een 1/5e lot. En 1/5e deel van 27.5 miljoen is 5.5 miljoen. Lijkt me een simpel rekensommetje. Ongeveer het niveau van groep 6. De eigenaar van het lot heeft ook maar 1/5e van het lot betaald en vangt nu *dus* 1/5e van de jackpot. Hoe moeilijk kan het zijn?

Maar het zet een mens wel aan het denken. Wat zou ik doen met 27.5 miljoen? Tja, ik zou m'n naasten flink laten meedelen; miljoentje hier, miljoentje daar. En ik zou proberen m'n droomhuis te kopen. Maar ik heb twee droomhuizen. Een staat langs de smalle weg richting pretpark(je) Oud Valkeveen in Naarden. Het is vanaf de weg nauwlijks zichtbaar tussen de bomen, ook in de winter niet. Het is een huis van beton. Een soort grote betonnen bunker met enorme ramen van dik glas. Zo op het oog heeft de woning geen rechte verticale lijnen maar lopen alle muren een tikkie scheef wat het betonnen lerp toch een speels uiterlijk geeft, zelfs van bovenaf gezien. Ik ga ervan uit dat het ding door een architect is ontworpen en gebouwd maar ik kan er op het internet maar weinig over vinden. Het is een huis wat door z'n geisoleerde ligging schreeuwt om met rust gelaten te worden. Ik zou er dolgraag eens binnen kijken. Gewoon uit nieuwsgierigheid. Het zou me namelijk niets verbazen als er in de kelder een mad-scientist aan de doomsdaymachine sleutelt. Zo'n huis is het. Beetje James Bond in de 80er jaren…

M'n andere favohuis is De Karekiet in Kortenhoef. Een huis wat op palen in een watertje aan een weiland staat. Zo te zien helemaal van hout met een veranda er omheen. Het staat verscholen achter andere huizen en is vanaf de dijk lastig te zien. Het was ooit het atelier van schilderes Geesje Mesdag van Calcar (Horizontal Scroll Alert!) en later is het lange tijd gebruikt als jeugdherberg maar voor zover ik weet wordt het nu weer als woonhuis gebruik. In de loop der jaren is er wel het een en ander aan het originele atelier vastgebouwd maar daar is het alleen maar mooier van geworden. Het is al meer dan honderd jaar oud en volkomen terecht een Rijksmonument. Als ik over de dijk rij, rem ik altijd even af om een glimp van het huis op te vangen…

En ik zou natuurlijk een appartement in Berlijn kopen, dat spreekt voor zich…

Net toen ik he-le-maal klaar was met m'n pogingen de dode Mac weer aan de gang te krijgen bood iemand op tweedehandsmac.nl voor wel 50 hele euri's exact dezelfde machine als die van mij te koop aan. Die ben ik meteen gaan ophalen! Want wat dat betreft is de afdeling kort door de bocht de gang door, 2e deur links… Het bleek één van vijf te koop staande DTP machine's te zijn die dienst hebben gedaan bij een grafisch bedrijf. Ik denk dan; het moest blijkbaar zo zijn. In ieder geval heb ik nu weer een prima Mac met 1024Mb geheugen en als extra nog een 160Gb schijf. Het geheugen en die schijf zijn op zich al 50 euri's waard en nu zit er nog 'n Mac omheen ook! Ik heb al m'n schijven overgezet en 'n beetje heen en weer gekloond met het systeem zodat die 160Gb schijf nu dienst doet als m'n systeemschijf. Prima; de boel draaide als het spreekwoordelijke zonnetje! Tot ik me bedacht dat er nog twee geheugenplankjes in de defecte Mac zaten en omdat er in het vervangende exemplaar nog maar één geheugenbank vrij was heb ik één zo'n geheugenplankje van 512Mb overgezet. Why not, dacht ik… Tien minuten later wist ik why not en crashte de Mac met de inmiddels overbekende Kernel Panic! Gretverrrdegretverrrrdegretver dacht ik, maar ik had wél meteen de oorzaak van al het leed in handen; een defect geheugenplankje van 512Mb! Het ding er weer uitgetrokken en hoppa, de boel gaat weer als de brandweer! Nu heb ik dus een prima draaiende Mac en een, zoals achteraf bleek, niet defect exemplaar voor onderdelen. Da's altijd handig met oude, niet meer zo gangbare machine's. Toen ik die Mac gisteren ging ophalen stond een G4/867/dual processor met 1.5Ghz geheugen me meewarig aan te staren; neem me mee, neem me mee! En ach, voor nog 'n keer 50 euro heb ik er een mooie kant en klare back-up Mac bij. Ik zal 'm voor m'n dochter optuigen ter vervanging van haar kansloze Pentium-III… Wat dat brakke geheugenplankje betreft, daar ben ik nog een passende rituele vernietiging voor aan 't verzinnen. Iemand nog leuke suggesties? Haakse slijptol? Bankschroef? Bijtend zuur?

Om kort te gaan; ik ben er weer…

Gisteren is m'n Macintosh op gruwelijke wijze overleden. Althans, daar heeft het alle schijn van. Een dag eerder kreeg ik al een paar keer de gevreesde Kernel Panic, het Mac equivalent van het Blue Screen Of Death, maar wist ik m'n comprutsertje weer te reanimeren. Tot gisteren dus, toen ik lekker zat te fotosjoppen en de ene na de andere Kernel Panic te verduren kreeg. De Mac komt inmiddels bij het starten niet meer langs alle ellende zodat er geen systeem geladen wordt en ik er verder niets meer mee kan. Ik heb de helse machine volkomen gestript van alle niet noodzakelijke rommel zodat er uiteindelijk nog maar één harde schijf en één stripje geheugen in zat. Nada, noppes, nix. Uiteindelijk deed de monitor het zelfs niet meer en klonken er vervaarlijke pieptonen als teken dat er serieuze hardware problemen zijn. Ik gok op een defect moederbord waardoor het geheugen niet meer, of als brak gezien wordt en de grafische kaart te weinig spanning krijgt om de monitor tot leven te wekken.

Inmiddels ben ik dus even teruggevallen op m'n oude powerbookje waar ik de 19" monitor en m'n back-up schijf aan gehangen heb. Thank god for back-ups zeg ik! Ondertussen pijnig ik het hoofd of ik toch nog 'n manier kan bedenken om het weerbarstige ding weer tot leven te krijgen en laat ik via een nieuwsgroep enkele MacAddicts naar een in aller haast gemaakt screenshot turen. Misschien dat er tussen al dat koeterwaals iets van enige importantie te lezen valt…

Update-1: Na lang pielen, alle hardware er uit en er weer in, alle prints aandrukken etc etc, heb ik de oude Mac weer onder de levenden. Maar ik ben er nog niet gerust op, heb 't gevoel op 'n soort tijdbom aan het werk te zijn…

Update-2: En inderdaad, tien minuten later…. :-(

Om de Amerikaanse autoindustrie weer omhoog te duwen is Cash For Clunkers bedacht. Amerikanen kunnen tot 4500 dollar voor hun oude auto terug krijgen als ze een nieuw, zuiniger exemplaar kopen. Ford kan de vraag inmiddels al bijna niet meer aan. De "oude" auto's moeten onklaar gemaakt worden zodat niet het gevaar bestaat dat zo'n oud barrel alsnog doorverkocht wordt. Dus giet men een subsantie in de motor waardoor na verloop van flink gasgeven de motor wordt opgeblazen. Prima hoor omdat met oude barrels te doen, maar zijn het wel allemaal oude barrels? Welnee; kijk hierrrr dan effe hoe vanwege die idiote regeling een prima Volvo S80 naar de eeuwige jachtvelden wordt geholpen! En zo staan er wel meer voorbeelden op YouTube; kijk naast het Volvo filmpje maar even bij Gerelateerde Item's. Dood en doodzonde! Als ik die beelden zie denk ik altijd aan John Hiatt met z'n It breaks my heart to see those stars smashing a perfectly good guitar. Dat gaat ook op voor de Amerikaanse sloopregeling.

Hier in Holland blijkt mijn oude trouwe roethoester óók in aanmerking te komen voor een sloopregeling. Ech wel; ik kan er zomaar 750 hele euri's voor terugkrijgen want ik voldoe voor de verandering eens aan alle eisen. Moet ik wel een jongere auto van na 2000 terugkopen. Zoals zo'n Volvo S80 bijvoorbeeld. Ik weet bijna zeker dat die gesloopte S80 veel minder milieubelastend was dan mijn huidige V40. Was ik een Amerikaan, dan had ik m'n roetbak ongezien en met gesloten beurzen willen omruilen voor die S80. Dan zou ik een minder vervuilende auto hebben en zou er een smerige diesel gesloopt worden. Ondertussen heb ik vandaag twee nieuwe voorbanden om m'n roethoester laten leggen want over drie weken is het weer APK-tijd. Niks sloopregeling voor mij; ik rij 'm echt op! Ik wil óver de 350.000KM. Moet kunnen met een diesel…

Dit arrogant kijkende sujet is Hans-Jürgen Rösner, gefotografeerd in een rechtbank te Bochum waar hij zojuist op niet mis te verstane wijze heeft gezegd dat het 'm allemaal aan z'n reet zal roesten wat de rechter te melden heeft. Rösner zit een levenslange gevangenisstraf uit en is onlangs in z'n cel op heroinebezit betrapt waardoor hij er nog eens zes maanden bij heeft gekregen (…) En dat boeit Rösner verder niet; hij schijt al jaren op de samenleving, op z'n eigen leven en op dat van anderen. Merkwaardige straf ook, zes maanden extra bovenop levenslang. Trap 'm dan zes maanden de isoleercel in, dát voelt 'ie tenminste. Moet dat nou Jo? Ja dat moet want in augustus 1988 beroofde Rösner met z'n kompaan Dieter Degowski een bank in het Duitse Gladbeck. De zaak liep daarna echter volledig uit de hand waarna het duo in Bremen een bus kaapten om er daarna een kompleet mediaspektakel van te maken. Drie dagen lang zwierven ze kriskras door Duitsland, eerst met die bus en daarna met een Mercedes, op de voet gevolgd door een horde journalisten waardoor het hele gijzeldrama live op tv te zien was. Een van de gijzelaars was Silke Bischoff, een aantrekkelijke blondine waardoor er een soort beauty & the beast ontstond, en dát ging er in als koek! De twee meisjes, vriendinnen van elkaar, werden in de Mercedes voortdurend met vuurwapens bedreigd terwijl de wagen echt omringd was door journalisten. Ik weet nog dat het me toen verbaasde dat er tussen al die media niet een als journalist verklede undercover agent opdook die Degowski en Rösner ter plekke een kogel door hun harses joeg. Ik zat écht op dat moment te wachten en de gelegenheid heeft zich voorgedaan, zo blijkt nu. Degowski had in de bus al een vijftienjarige jongen door het hoofd geschoten terwijl zijn negenjarige zusje moest toekijken. In plaats daarvan greep de Duitse justitie ergens op de autobahn in en werd Silke door Rösner vermoord. Ines Voitle, het andere gegijzelde meisje wist te ontsnappen. Het is deze maand meer dan twintig jaar geleden. Hierrrr een chronologie van het Gijzeldrama van Gladbeck.

Gisteren relaxed wat zaken aan de layout van m'n blog veranderd. Zo heb ik eindelijk de kopfoto gewijzigd (grootklik). Daar heb ik een poosje op zitten fotosoepen omdat de tegeltjesmuur opgelengd moest worden, maar ik ben nog niet helemaal tevreden met het resultaat dus maak ik de hele fotosoep nog wel eens 'n keer overnieuw. Wie nog steeds de oude foto ziet doet even z'n browser verversen, de cache legen, of 'n paar keer op F5 rammen. Ook de rechterkolom is gewijzigd; daar staat stond sinds gisteren bijvoorbeeld wat Shockwave-Flash code, waardoor je leuke dansende foto's als link naar diverse Flickr pagina's ziet zag. Mensen die met een Mac het internet besurfen zullen wellicht denken dat uw letterknecht malende is, want waarom beschrijft hij alles; we zien zagen het toch? Ja, met een Mac wel ja! Maar ik bekijk net m'n blog op een WinXP doos en verdomd als 't niet waar is, het is weer eens de te verwachten teringzooi! Zo blijken in Internet Exploder alle items onder de Recente Foto's verdwenen en kan men niet meer reageren. Dat zal wel aan de shockwave code liggen, denk ik dan maar. Of beter gezegd; het zal wel aan de brakke verzameling kromme nullen en eenen liggen die de naam Internet Explorer heeft meegekregen! In FireFox werkt de shockwave code ook niet maar blijft de rest van de kolom wel intact! Dus de PC hier ter huize zal wel een shockwave plug-in missen ofzo… Volgens de statistieken bestiert het merendeel van m'n bezoekers dit blog met een Mac en bovendien met een andere browser dan Exploder, wat heel verstandig is, dus denk ik in eerste instantie; Werkt 't niet? Boeie! Aan de andere kant, als een grote groep een krom blog voorgeschoteld krijgt verander ik de boel wel weer. Ik hoor 't wel. (…gek van…)

Update-1: Ik zondig weer eens tegen m'n eigen regel; don't fix if it aint broken. Waarom doe ik dat toch…?

Update-2: Shockwave-Flash code gedumpt, nu werk 't weer op WinXP/Exploder…

Update-3: Andere Flickr Widget geplaats. Veel minder mooi en ik kan er maar 1 RSS feed in kwijt…

Update-4: Twee aan de twitterziekte lijdende en reeds klinisch dode blogs uit m'n blogroll verwijderd.

Dus ik vraag aan m'n dochter waar ze dan heen wil, qua dagjes uit. Het antwoord liet niet lang op zich wachten. Beeld & Geluid in Hilversum, Corpus in Leiden, da's iets met het menselijk lichaam en het Klimahaus te Bremerhaven. Gisteren zijn we naar Beeld & Geluid geweest. Die glasbak staat bij wijze van spreken in m'n voortuin, maar ik was er nog nooit binnen geweest. Gisteren dus wel en toen werd ik opeens geconfronteerd met het feit dat de camera's waarmee ik vroegâh de meest betoverende en gloedvolle shots maakte nu reeds in het museum staan te verstoffen. En dat alles onder de strenge doch rechtvaardige blik van regiegoeroe en visionair Bob Rooyens die op een prominente plek in de Wall of Fame de zaak overziet ;-) Morgen gaan dochter en ik naar Bremerhaven om te zien wat het Klimahaus te bieden heeft. In iedere geval moderne architectuur, net als bij Beeld & Geluid, dus de supergroothoeklens gaat mee! We maken er een tweedaags tripje van. Volgende week dat Corpus ding en ondertussen gaan we ook nog zwemmen enzo…

Update: Dat Klimahaus is echt prachtig en het hotel was ook prrrrimaaa, met mooi uitzicht op de koop toe…

Soms wordt je binnen korte tijd op toevallige wijze meerdere keren geconfronteerd met hetzelfde onderwerp. Laatst zag ik in m'n boekenkast het boek De Dag Na Morgen van Allan Folsom staan en dat heb ik ooit, jáááááááren geleden eens gelezen. Ik vond het toen bloedspannend en bedacht me dat ik het maar weer eens moest gaan herlezen. Het gaat, no less, over de transplantatie van een hoofd. Wiens hoofd, dat laat ik hier maar even in het midden. Afgelopen vrijdag zag ik de tweede X-Files film I Want To Believe, een draak van 'n film maar de bottomline van die film is, U raadt het al; een hoofdtransplantatie. In die film zat een foto van een tweekoppige hond, het resultaat van een Russisch experiment uit de jaren vijftig van de vorige eeuw. Gisteravond zat ik te zappen en bleef ik zoals zo vaak hangen op National Geographic Channel waar een documentaire te zien was over 's werelds eerste hoofdtransplantatie. Dat van die tweekoppige hond blijkt namelijk waar te zijn. Een Russische Frankenstein genaamd Vladimir Demikhov heeft in de vijftiger jaren ge-experimenteerd met transplantatie van organen van honden. Zo heeft hij een hart/long transplantatie uitgevoerd en de kop van een puppy op het lichaam van een andere hond genaaid om aan te tonen dat de kop van die pup gewoon bleef leven. Een Amerikaanse arts, ene Robert White, ging een stap verder en presteerde het om het hoofd van een aap op de romp van een andere aap te zetten. Het getransplanteerde hoofd ontwaakte uit narcose en bleek gewoon te eh…tja…functioneren, zeg maar. Beide artsen zijn later door zowel collega medici als de publiek opinie als freakdoctors weggezet en vechten nu om hun plaats in de medische geschiedenis. Dr Christaan Barnard, die in 1967 de eerste geslaagde harttransplantatie uitvoerde in het Schuur ziekenhuis te Kaapstad, zag Demikhov als z'n leermeester en beweerde dat de harttransplantie er niet gekomen was zonder Demikhov's experimenten. Dat geloof ik wel, zo'n hart/longmachine komt niet zomaar uit de lucht vallen en kennis over transplantaties ook niet; daar zijn heel wat experimenten aan vooraf gegaan. Dr White opperde de mogelijkheid om eh… gezonde hoofden op een donorlichaam te laten voortleven. Een soort uitwisseling tussen dwarsleasiepatienten en hersendode lichamen dus. En opeens moest ik denken aan de briljante wetenschapper Stephen Hawking, die al z'n leven lang in een aftakelend lichaam gevangen zit en zolangzamerhand al in een kasplantje is veranderd maar die nog wél in het volle bezit is van z'n verstandelijke vermogens… Demikhov is berooid gestorven en zijn dochter vecht nu voor eerherstel. Dr White is gepensioneerd, heeft nooit meer een hoofd getransplanteerd en hoopt ook op een zekere erkenning…

Tijd voor wat gezellig filmmateriaal; Ethisch vraagstuk hierrrr. Levende, maar van de romp gescheiden hondenkop hierrrr. Tweekoppige hond hierrrr. Getransplanteerde apenkop hierrrr en Bonnie St Claire hierrrr…