Bestemming Berlijn

Okee, ik hou van groothoeklenzen. Vroegâh, toen de camera's nog van hout waren, was de wijdst nog betaalbare groothoeklens voor mij de extrabriljante Nikkor-N f2.8/24mm. Een zogenaamde prime lens; een lens met een vast brandpunt dus. Lenzen met vaste brandpunten zijn kwalitatief superieur aan zoomlenzen. De lenzen zijn voor een vast brandpunt geslepen, alle mogelijke lensfouten zijn voor dat éne brandpunt gecorrigeerd en vaak zijn ze ook lichtsterker dan zoomlenzen. Het is dan ook geen toeval dat collega Rein een vaste 85 mm heeft gekocht! Maar heutzutage worden er in het groothoekbereik bijna geen vaste ultragroothoeklenzen meer gemaakt. En als wél dan reteduur. Het is allemaal zoomlens wat er te koop is. Waarschijnlijk omdat de consument dat wil. Is het al moeilijk om een hele goede vaste groothoeklens te bouwen, een zoombare groothoeklens is vragen om problemen. Juist bij groothoek zoomlenzen komen er de meest ongewenste lensfouten om de hoek kijken zoals daar zijn; astigmatisme, chromatische aberratie en distorsie. Of in gewoon Nederlandsch; het feit dat punten als streepjes verschijnen (in de hoeken), kleurverschuivingen (ook in de hoeken) en ton of kussenvormige vertekening. En brakke groothoeklens herken je dus al snel door leed en ellende in de uiterste hoeken van het beeld. Diafragmeren kan een aantal lensfouten minimaliseren, maar verdwijnen doen ze niet. Met behulp van photoshop kan je chromatische aberratie en distorsie echter aardig corrigeren. Het liefst had ik dus een vaste 10mm groothoek gekocht maar vanwege de zoomziekte is het een Sigma 10-20mm zoomlens geworden. En ja, alle lensfouten zijn aanwezig, al valt de chromatische aberratie van mijn exemplaar me reuze mee.

Bovenstaande foto (hierrrr in grootkijk) is gemaakt vanaf Hoogoven-5 in het Landschaftspark te Duisburg-Noord. U ziet, bepaald geen lens om fijne portretjes mee te maken maar wel geschikt voor architectuur en gewurm in extrakleine ruimtes. Bovenstaande foto zegt ook weinig over de kwaliteit van de lens omdat het een uit de hand geschoten HDR is, samengesteld uit 3 RAW opname's, waar photoshop ook nog stevig aan heeft geknaagt. Het is een HDR zoals het niet moet; uit de hand gefotografeerd (Verboden! Moet van statief!), met sluitertijdvoorkeuze (Verboden! Moet diafragmavoorkeuze zijn!) en op ISO 400 (Verboden! Moet <ISO 100 zijn!) Al die regeltjes, ik mag er graag van afwijken… ;-)

Bij het Amsterdam Tournament hadden we wat tijd over dus verdwaalde ik in de grote MediaMarkt op de hoek bij de ArenA. In een bak met afgeprijsde dvd's diepte ik er een van Wende op en des avonds laat besloot ik als slaapmutsje nog een stukje te kijken. Ik koos voor de Jacques Brel klassieker Ne Me Quitte Pas. Wende slaagt met vlag en wimpel waar andere artiesten wanhopig hun tanden stuk bijten. Brel en Wende hebben samen iets en dat leidt tot prachtige vertolkingen van zijn magnefieke ouvre. Wende zingt Brel niet, Wende belééft Brel en daarom is het een feest om te zien hoe ze op de bühne haar ziel en zaligheid blootgeeft. Wende is een artieste die niets nodig heeft; als ze er staat, dan stáát ze er ook en dat is dan álles wat ik zien wil. Wende is zo'n zeldzame artiest van wie je gewoon één shot kan laten zien zonder dat het gaat vervelen. Gewoon één medium shot waarin ze haar gang kan gaan. Maar helaas heeft de regisseur van de dvd daar andere ideeën over en zo kan het dus gebeuren dus dat ik midden in Wende's prachtige mimiek een slecht uitgezaagd shot voorgeschotelt krijg van een vrouw die een cello bestrijkt. Slecht, omdat ik de strijkstok de snaren amper zie beroeren want als je dan tóch de cello belangrijker vind dan de zangeres die haar hart uitstort, zorg dan tenminste voor een adembenemend mooi shot! De regisseur heeft de smaak echter te pakken en op het moment dat Wende welhaast smeekt om niet alleen gelaten te worden, wordt de kijker wederom getrakteerd op close-up's van snaren en strijkstokken. Strijkstokken…WTF? Ik wens Wende in de toekomst een regisseur toe die haar talent op waarde weet te schatten. Enfin, oordeel zelf en bekijk daarna die van Brel ook even. Dat bedoel ik dus…

Aangekomen op de Bolshoi Kamenny Most op de dag van de Bavaria City Race in Moskou, keek ik eens om me heen en zag meteen één klein probleempje. Eentje maar, en dat was niet het feit dat de camerakabel in de rivier was gegooid gevallen en daar waarschijnlijk de hele nacht had gelegen. Welnee, die kabel heb ik weer opgevist en in de zon te drogen gelegd. Het "probleempje" zat erin dat er in geen velden of wegen een mogelijkheid tot een sanitaire stop bestond. Ik zou van 12:00 tot pakweg 18:00 op de brug staan en dan moet papie onderweg toch minstens één keertje lozen. C'est la vie… De dichtstbijzijnde dixie stond bij de subregie en om daar te komen zou ik recht voor de presidentiele ingang van het Kremlin het circuit moeten oversteken. Kansloos; veel te veel uniformen van divers pluimage die weinig te maken hadden met zoiets als een accreditatie. Omlopen via de buitenring zou betekenen dat ik door metaaldetectiepoortjes zou moeten, waar het erg druk was, om daarna via de metrotunnel onder het circuit door te kunnen. Een actie die viseversa zeker drie kwartier zou duren. Tijd die er niet was. Rechtsom zou ik de brug van de andere kant kunnen verlaten alwaar een piepklein parkje was waar wederom een roedel uniformen het vastlopende verkeer stonden te regelen. Wildplassen onder de ogen van de Russische pliesie leek mij geen goed plan. Dan maar mind over matter en de hele dag weinig drinken om te kijken hoe lang de oude blaas het zou volhouden. Rond een uur of vier des middags kreeg ik het toch een beetje benauwd. Ik keek om me heen, de zesbaans brug was voor de helft afgezet maar het afgezette deel wemelde van de uniformen. Achter iedere lantarenpaal stond een agent, er patrouilleerden militairen achter me langs en aan weerszijden van m'n camera hingen twee man ordetroepen over de railing. De brug was onneembaar en ik moest plassen. En toen crashte die Bugatti waardoor daar de aandacht voor een poosje naar uitging. Desondanks was ik niet van plan van deze, door al dan niet gedwongen noeste socialistiche arbeid opgetrokken brug uit 1938 regelrecht in de Moskou rivier te plassen. Maar ik had twee flesjes water meegenomen waarvan er eentje driekwart leeg was. Dus snel gebruik maken van het feit dat de Bugatti de aandacht trok, broek los en goed richten in de flesopening. Verlossing! Dop er weer op, doen of je gek bent en je bij het drinken niet in het flesje vergissen. De agent achter de dichtstbijzijne lantarenpaal had het wel gezien maar had er blijkbaar begrip voor. Die jongens stonden daar werkelijk de hele dag. Zonder lunchpakket, zonder drinken en zonder dat ik heb gezien dat ze afgelost werden. Dus misschien moest hij ook wel…

Moskou, afgelopen zondag. Er was net een demo van een Formule-1 team geweest en nu paradeerden er wat prachtige, peperdure supercars over het stratencircuit rond het Kremlin. Ik volg met m'n camera een van die supercars de bocht in als ik opeens een doffe dreun hoor en snel terugzip naar de vermoedelijke plek des onheils om nog net een rondtollend blauw lerp tot stilstand te zien komen. Te laat natuurlijk, maar da's het dillema van een cameraman; volg je de ene auto, dan crasht de andere… Wet van Murphy enzo. Ik zie, wat ik denk dat een Lamborghini is, kompleet aan vlokken liggen. Vanuit de regie worden er wat slomo's gestart want gelukkig had mijn Russische collega op camera 9 de crash wél goed in beeld. Blijkbaar heeft het zoontje van een puisant rijk persoon de wagen van pappie zojuist aan splinters gereden; ietsie teveel gas op het rechte eind, achterkant breekt weg, achterwiel breekt af en klaar d'r mee. Het is alleen geen Lamborghini maar een zeldzame Bugatti EB 110. Een Lamborghini mag niet eens naast zo'n Bugatti geparkeerd staan, bij wijze van spreken! Ik heb nog geen officiele beelden gevonden maar op dit camfoon filmpje zie je de Bugatti tegen de vangrail klappen, en hierrrr de beelden van een wakkere toeschouwer die gewoon de slomo's vanaf de vidiwall heeft opgenomen. Even Apeldoornski bellen…

Zoals m'n trouwe lezers wellicht weten heb ik er moeite mee te geloven dat er ooit mensen op de maan zijn geweest. Ze zijn wel in de ruimte geweest, maar niet op de maan. En Joeri Gagarin was niet de eerste mens in de ruimte. Noem me Leipe Harry, maar dat moet dan maar. Gisteravond was de Franse documentaire Opération Lune op de tv en die film gaat over wat je de kijker kan laten geloven door met beelden te manipuleren. Bottomline; de Apollo 11 ging hals over kop naar de maan om de Russen voor te zijn maar NASA kon wegens technisch malheur niet garanderen dat er ook tv-beelden en foto's van zouden komen. Dat was ondenkbaar voor de toenmalige president Nixon en het plan werd opgevat om de eerste beelden van Neil Armstrong die de maan betreedt dan maar op aarde in een studio op te nemen. Maar waar haal je zo snel een geloofwaardig maanlandschap vandaan? Bij Stanley Kubrick natuurlijk, want die was net klaar met de opname's van 2001. Toen Kubrick het gestuntel van de Amerikanen in zijn mooie studio zag heeft hij de regie van de eerste maanlanding zelf ter hand genomen… :-) Dat zou de reden zijn geweest dat Kubrick later de beroemde superlichtsterke NASA lens mocht lenen zodat hij scene's bij kaarslicht kon filmen voor Barry Lyndon. Klinkklare nonsense allemaal (dat van die lens niet trouwens) maar redelijk geloofwaardig gebracht dankzij de medewerking van nogal wat prominenten die de grap van zo'n hoaxfilm wel inzagen; Donald Rumsfeld, Henry Kissinger, Buzz Aldrin en Kubricks weduwe Christiane… De film staat in drie delen op YouTube, hierrrr deel 1, de rest zelf zoeken silvousplait…

Goed dan, maar wat te denken van de film Moon Rising waarin doorgeslagen maanhoaxers vertellen dat er wél mensen op de maan zijn geweest maar dat wat ze daar aantroffen onmiddelijk en meteen in de doofpot is gestopt. Er staan namelijk ruines van een buitenaardse beschaving op de maan! Heerlijke kolder, opgedoken bij de aluminium hoedjes van Niburu.

En wat de eerste maanlanding betreft hierrrr nog wat hilarische humor om te lachen… :-)

Het is weer uitverkoop, mijn favoriete winkelseizoen, want de uitverkoop betekent gewoon dat je normale prijzen betaald voor zaken die de rest van het jaar veel te duur zijn! Zo kocht ik laatst in de uitverkoop bij Perry Sport een paar schoenen want in de oude vielen de gaten in de zolen… Naast de door mij begeerde schoenen zat een grote rode sticker: NU 49 Euro. Bij de kassa vraagt men echter 69 euro. Ik zeg; ze zijn 49. De kassaman zegt; nee hoor, ze zijn 69. Verwarring alom. Gaat er een verkoopster naar boven om de prijs te controleren en die zegt, ja er zit wel een sticker met NU 49 maar dat geldt niet meer… Na nog wat geblabla en getouwtrek kreeg ik ze voor 49 euro. Bij dezelfde Perry had ik een Nike hoodie gezien. Ook voor 49 euro. Dus als geboren kwartjesvinder dacht ik; ik wacht tot de uitverkoop. En nu is het uitverkoop en wat staat er op het prijskaartje van de hoodie? Van 69 voor 49!!!… Lijkt 20 euro goedkoper, is echter gewoon de oude prijs! Omdat ik krap in m'n t-shirtjes zit kocht ik vandaag, wederom in de uitverkoop, bij Britains twee exemplaren; de een van 24 voor 12, en de ander van 24 voor 17 euro. Dat tikt toch aan en het is nou eenmaal crisis uitverkoop. Bij de kassa wordt het kortingslabel apart gelegd en onder wat gezellig gekeuvel staat uiteindelijk gewoon de oude prijs op de kassabon… Waren ze niet in de aanbieding heren? Oja, da's waar ook, sorry. Pomdiedom, even 'n nieuw bonnetje schrijven. Ik zeg er verder nix van maar het lijkt er op dat je hedentendagendezerdagen extra op je kassabonnetje moet letten…

Toen ik ooit voor m'n werk in St Petersburg Leningrad was liep ik met een collega, die het Russisch aardig beheerste en bovendien het een en ander van de stad wist, langs het gebouw van de KGB. Hij wees me er op dat gewone burgers uit angst niet langs het gebouw liepen. En inderdaad, ik zag mensen die er tóch langs moesten de straat oversteken om hun weg aan de overzijde van het gebouw te vervolgen. Er lag blijkbaar een onzichtbare zone van afschrikking rond het pand. We keken elkaar eens aan; lopen we er langs of steken we ook over? We gingen er langs en er gebeurde niets, op wat grimmige blikken van de veiligheidstroepen na dan…

Binnenkort ga ik voor m'n werk een paar dagen naar Moskou en om alvast in de stemming (…) te komen lees ik de uitstekende thriller Kind 44 die zich afspeelt in het Moskou van 1953. In dat boek komt het in Moskou gelegen KGB gebouw ter sprake, de beruchte Loebjanka gevangenis, en wat lees ik op pagina 77:

De voorgevel gaf een indruk van waakzaamheid: rijen dicht opeengepakte ramen met bovenaan een klok, die als een oog over de stad uitkeek. Om het gebouw lag een onzichtbare afbakening. Voorbijgangers zorgden dat ze uit de buurt bleven van deze denkbeeldige afscheiding, alsof ze bang waren naar binnen getrokken te worden. Wie de grenslijn overschreed was ofwel een personeelslid, ofwel een veroordeelde. Dat je je als nietsvermoedende, onschuldige staatsburger binnen deze muren zou kunnen bevinden, was uitgesloten…

De Loebjanka ligt vlak bij het Kremlin aan het Loebjankaplein, ooit het Dzerzjinskiplein, naar de oprichter van de gevreesde veiligheidsdienst. Als we wat tijd over hebben zal ik eens gaan kijken bij het gebouw en ondanks dat het KGB museum er nu zit, vraag ik het me toch af; zou die onzichtbare grens nog bestaan of heeft de tijd de wonden reeds geheeld?

De tunnel is een tijdmachine, met het ingedroogde zweet van de duizenden arbeiders die erboven bij de staalfabrieken van Thyssen-Krupp hun rug krom hebben gezwoegd zichtbaar op de wanden. Het spoor van tramlijn 10, die ooit richting het verdwenen dorpje Alsum boemelde, overwint langzaam maar zeker de dunne asfaltlaag en wordt weer zichtbaar. De wanden brokkelen af, de scheuren worden groter en op de nog aanwezige tegeltjes staan wanhoopskreten in de vettige roet geschreven. Van onderhoud is blijkbaar geen sprake en het lijkt alsof de tunnel is afgeschreven, maar daardoor wordt ze alleen maar mooier en mooier, met huilende wanden en een huid van craquelé…

Het is de Matenatunnel in Duisburg-Bruckhausen…

Ik ben altijd al stilletjes fan geweest van Heart, een band rond Ann & Nancy Wilson die in de zeventiger jaren overdonderend debuteerden met Dreamboat Annie. Ze hebben vele prachtige platen gemaakt en op een van hun latere lp's staat de prachtige rockballad Alone. Maar de gezusters Wilson hebben zichzelf én Alone weten te overtreffen met een hartverscheurende, in Seattle opgenomen acoustische live-versie. Alleen jammer dat de regisseur van dienst zichzelf weer eens belangrijker vindt dan de band en het hele werkje kompleet aan vlokken schakelt. Geen lijn in te ontdekken, egocentrisch broddelwerk met een hoog pornocrossgehalte! Er zit zegge en schrijve maar één shot in wat er toe doet; het zogeheten getrokken 2-shot van de dames Wilson op 3'07". En de hoes van de dvd is al nét zo smakeloos… Maar goed, ik dacht, dié opname wil ik hebben. Zoeke, zoeke, zoeke in de iTunes Musicstore. Wat blijkt? Ik heb al járen een acoustische live-cd van ze in de kast staan. Zojuist verherontdekt: The Road Home. Prachtig…

De ene fietsband is de andere niet, zeg ik. Op m'n Peug mountainbike zaten banden van Ritchey, de beste volgens de lokale fietsenboer, maar na anderhalf jaar zaten er al scheuren rond het rubberen profiel. Als ik zo'n dik stuk profiel opzij boog, keek ik zo op 't canvas van de band! Rommel dus! En nog duur ook! Toen ik laatst uit Frankrijk terugkwam vond ik de Peug, die al maanden niet bereden was, omgelazerd in de kelder. Achterband lek; balans tussen fiets en standaard weg, dus omgevallen. De binnenband bleek danig verrot, één grote poreuze bende; het gaatje was spontaan ontstaan. Plakken had geen zin want de kans dat er morgen weer ergens een gat ontstaat is levensgroot aanwezig! Ik heb er net twee nieuwe binnenbanden plus twee Vredestein Black Panthers omgelegd, eens zien of die beter zijn. In ieder geval wel banden met geschiedenis ;-) Het zijn balloonbanden, dik en rond, met matig profiel. Zalmijbenieuwe… Ze rijden wel prettiger dan banden met dik profiel! En omdat ik hoofdzakelijk in de stad fiets zal ik de zwalkende zwieberdezwaaibanden van m'n Pininfarina ook maar vervangen, en wel voor vrijwel profielloze Schwalbe Big Apple's. Eens kijken hoe lang m'n investering meegaat t.o.v de Ritchey's…

Update: Ja hoor, bij het oppompen scheurt de fietspompslang…zucht… Vroegah, toen de fietspompen nog van hout waren, ging zo'n pomp een hele generatie mee! Ik kan me niet herinneren dat we thuis ooit een nieuwe fietspomp moesten kopen! Anno 2009 ben ik alweer aan m'n derde toe…