Bestemming Berlijn

Zo, daar ben ik weer. Ik zat 'n paar dagen in Frankrijk. Meer precies op het prachtige Formule-1 circuit van Magny Court voor de Super League Formula, toen op een mooie zonovergoten ochtend een collega vroeg of ik het breaking news al had gehoord. Geen idee, maar het bleek dat Michael Jackson was overleden. King of Pop dood! Hartaanval. M'n eerste gedachte was een vreemde, namelijk dat als hij dood is, hij dus daadwerkelijk geleefd heeft, terwijl ik soms de indruk had dat hij een soort tekenfilmfiguur was. Niet echt maar bedacht, een pop die des avonds aan de oplader gelegd wordt zodat hij de volgende dag weer merkwaardige fratsen kan gaan uithalen. De tweede gedachte was dat het wellicht geen zuiver koffie is met die vijftig, ik zeg 50 (!) concerten in het vooruitzicht die wellicht tot mislukken gedoemd waren gezien Jacksons precaire conditie. Sterven op het hoogtepunt, daar wordt meer geld aan verdient dan aan een mogelijke afgang op de bühne… Maar wat moet die man een vreselijk leven hebben gehad, met al z'n miljoenen, waar iedereen maar op uit was en nog steeds is. De ene rechtzaak om poen na de andere, voortdurend havikken en aasgieren om je heen, niemand kunnen vertrouwen, geen moment privacy! Verschrikkelijk! De volgende dag kopte een Franse krant al Wie vermoorde Michael Jackson? De komende tijd gaat langzaam maar zeker de deksel van de beerput. Ik voorspel boeken, biografieën, samenzweringstheorieën, televisiefilms, herdenkingsconcerten en misschien ook de waarheid. In ieder geval komt de geldmachine weer op stoom! En wat ook droevig is; op dezelfde dag dat Jackson overleed, stierf actrice Farrah Fawcett aan kanker. Dat bericht was ergens terug te vinden op pagina tien. De voormalige Angel had wat meer media aandacht verdient. Maar ja, zo gaat dat… Anyway, vraag mij naar m'n favoriete Jackson song en ik heb geen idee. Ik heb niets van Jackson in huis. Niet op vinyl, niet op CD of DVD, niet in iTunes en niet in m'n MP3. Niets…

Bij de landmachtdagen kreeg ik een oranje petje van de luchtmobile brigade. Ik ben niet zo heel erg van de petjes, maar ik ken iemand die ik er een plezier mee zou kunnen doen, dus prak ik het petje in een bubbeltjesenveloppe en stuur het op. Porto nihil, want het woog allemaal nix en bovendien kon de enveloppe door de brievenbus. Bij de luchtmachtdagen kreeg ik wéér een petje. Dus ook deze gaat linearecta richting het oost'n des lands. Porto dit keer 6.95, bij dezelfde hut vanwaar ik de vorige pet verstuurde. Ik vraag of de tarieven soms zijn verhoogd. Nee, zegt de dame achter de toonbank, het is een pakketje want de enveloppe past niet door de brievenbus. Ik opper dat de vorige enveloppe prima door de brievenbus bleek te passen en keek al met 'n leep oog naar de brievengleuf in de deur van de winkel annex postagentschap om dat desnoods even te demonstreren. De dame keek me meteen vuil aan maar haalde onmiddelijk bakzijl, peuterde de pakketzegel er weer af, en deed er normale porto op. Kosten; minder dan twee euro. Dat scheelt 'n slok op 'n borrel. Hoeveel volgzame omaatjes betalen wél teveel voor iets wat gewoon door de brievenbus kan, vraag ik me dan gelijk af. Vals wellicht, maar ik ben ervan overtuigt dat de dame donders goed wist dat de enveloppe gewoon door de brievenbus zou passen. Maar proberen kan altijd, het is tenslotte crisis…

De telefoon gaat op 't moment dat ik met m'n dochter in de boekenwinkel sta. De firma UPC aan de lijn. M'n nekharen komen langzaam overeind en de zuurgraad van m'n bloed stijgt. Of ze gelegen bellen. Nee, dat doen ze niet maar ik weet waarom ze bellen; of ik niet toch telefonie en internet van ze wil. Dat wil ik niet, dus ben ik kort van stof en zeg ik op voorhand dat ik geen verdere diensten van ze ga afnemen. Een hoop ge-ja-maar aan de andere kant van de lijn. Waarom dan toch niet? Ik vraag welk deel van m'n korte antwoord de volhardende dame aan UPC-zijde niet heeft begrepen. Weer 'n hoop ge-ja-maar waarna ik zonder verder nog wat te zeggen de verbinding verbreek. Twee dagen later een brief van UPC. Dat ik tegenwoordig heel handig m'n factuur online kan bekijken en gratiezzz een emailtje van ze krijg als er een nieuwe factuur is. Moeten ze wel m'n emailadres hebben dus of ik dat even op bijgevoegde antwoordkaart wil vermelden. Maar ik kan die factuur gewoon bekijken zonder dat ik een emailtje ontvang of wil ontvangen Lulkoek dus! Ze willen gewoon m'n emailadres om me ook online met hun stugge gezanik te bespammen! Of om het te verhandelen want emailadressen zijn geld waard. Ik heb kabeltelevisie van UPC en op incidentele ranzige kwaliteit en kapotgecomprimeerde blokbeelden na is dat best goed. Maar het is voor UPC niet voldoende dat een klant één dienst van ze afneemt. De klant moet ALLES afnemen en men zal niet eerder rusten voor dat doel bereikt is. Telefoonspam is het gevolg! Ik krijg daar echt rode jeukende bulten van! En het begint gemeengoed te worden dat een winkelier niet tevreden is met het feit dat je iets bij hem koopt en aan de kassa vraagt of je wellicht ook nog gebruik wil maken van een of andere speciale aanbieding. Met name bij tankstations zijn ze daar goed in. Pakje kauwgom erbij? Lekker flesje water wellicht? Ik heb me voorgenomen om UPC telefonisch niet meer te woord te staan en ze meteen weg te drukken en bij winkels weg te lopen als ze me meer proberen te verkopen dan ik wil… Dûh!

Okee, het is een Nikon D70 geworden. Tweedehands gekocht via marktplaats voor een prettig bedrag. De D70 wordt in grote getallen te koop aangeboden en dat komt waarschijnlijk door de komst van de D90, en in mindere mate de D80, die een 12.9 megapixel danwel een 10.2 megapixel chip hebben waar de D70 het met een bescheiden 6,1 megapixel moet doen. Megapixels zeggen me niets en als ik de lens van m'n FinePix S5500 niet te krap zou vinden, zou ik er nog steeds mee fotograferen, ondanks dattie maar 4.1 megapixels heeft. Megapixels? Boeie! Het gaat om de lens die voor al die megapixels hangt! Voor de D-serie van Nikon zijn twee speciale lenzen ontworpen, de zogenaamde kitlenzen. Maar die kitlenzen zijn kwalitatief niet zo goed, vandaar dat ik op zoek ging naar een D70 met een betere lens. En wie zoekt zal vinden! Het is een D70 met een Sigma 17-35 f/2.8-4 geworden. De kitlenzen beginnen bij 18mm en het lijkt geneuzel maar die ene extra millimeter brandpunt van de Sigma komt mij goed uit! Nog 'n motivatie om voor de Sigmalens te gaan; ik heb geen groot zoombereik nodig dus een 18-70 of een 18-200 is aan mij niet besteed! Ik kan me de dag niet heugen dat ik een andere lens dan een groothoek heb gebruikt maar mocht ik de behoefte hebben aan een mooie portretlens dan trek ik de oude Nikkor f/2-85mm uit de koffer, want dat is het mooie van Nikon; alle oude lenzen passen gewoon op de hedendaagse serie digicams! Okee, vele electronische functies van de D70 werken dan niet meer, maar uiteindelijk gaat het erom dat er licht via de lens op de chip valt en 'n beetje fotograaf kan de belichting gokken! De Sigma heeft nog iets opmerkelijks en dat is dat hij geoptimalisseerd is voor z'n wijdste hoek, 17mm dus. De meeste zoomlenzen presteren ergens in het middenbereik het best, dan zijn de lensfouten verdwenen en de resultaten het scherpst. Maar je koopt geen 17-35 om er vervolgens op 24mm mee te gaan fotograferen. Je wilt gebruik maken van de wijdst mogelijke hoek. Dat je ook 'n beetje kan zoomen is peaunuts! Dat hebben ze bij Sigma goed begrepen, de lens presteert optimaal bij 17mm! De D70 heeft de laatste firmware en dat maakt het softwarematig een D70s en da's ook weer 'n meevaller; hoef ik zelf niet te gaan graven in de firmware want dat gaat bij mij gegarandeerd mis!

Update 1: Die Sigma 17-35 past ook op m'n analoge Nikon FE en dan heb je pas écht een brute groothoeklens!!!

Update 2: Bij Foto Sturkeboom heb ik voor 49 hele euri's nog een fonkelnieuwe Tamron 28-80 gescoord…

Update 3: Eerste voorzichtige resultaten hierrrr… (en hierrrr de allereerste die ik met de D70 maakte…)

Van wielrennen weet ik niets. Ik kijk er wel eens naar en zie dan fietsers die van A naar B rijden. Ik zie een hele grote groep fietsers, een peloton, waarin van alles schijnt te gebeuren, maar ik zie het niet. Nog nooit heb ik een volledige etappe van De Tour uitgekeken; ik vind het doodsaai… Ik weet dat 't aan mij ligt want miljoenen wielerfans over de gehele aardkloot zien het wél. Wat mis ik dan? Nu wil het geval dat hier op de markt in Hilversum al zolang ik me kan herinneren een uitstekend boekenstalletje staat en daar vond ik laatst De Renner van Tim Krabbé. Krabbé is/was zelf wielrenner en beschrijft in dit boekje een koers, de Ronde van Mont Aigoual, van kilometer tot kilometer. Als lezer zit je in het hoofd van de renner en wordt je deelgenoot van de taktiek van een koers. Over welk verzet er gekozen wordt en wanneer er gedemarreerd moet worden en waarom, dat soort dingen. Tevens lees je over het afzien van de renner bij beklimmingen en de angst bij afdalingen gelardeerd met opmerkelijke wetenswaardigheden over de wielersport en persoonlijke bespiegelingen. En het boekje is prachtig geschreven, echt mooi en ook nog spannend, maar alles speelt zich af in het hoofd van de renner. En aangezien ik niet in de hoofden van de renners kan kijken blijf ik dus fietsers zien die van A naar B rijden. Sorry…

We waren net klaar met een even opmerkelijk als spetterend optreden van The Ting Tings in de tent naast het hoofdpodium op Pinkpop toen Snow Patrol hun eerste accoorden al op het publiek loslieten. Snel hebben we de camera's bij de regiewagen(s) geparkeerd zodat ik me ergens bij Snow Patrol's vijfde nummer tussen het publiek bevond; de bühne schuin voor me en een betoverende lucht met zonsondergang en wolken aan de andere kant. Er hangt iets fabelachtigs rond Snow Patrol, iets met zilveren glittertjes en sterretjes, iets met sneeuwvlokken, fonkelende lichtjes en melodieën die onder je hersenpan aangenaam blijven doorknagen. De eerste tonen van Chasing Cars golfden over het festivalterrein en het voltallige publiek zong zachtjes mee. Links van me rolde een traan over de wang van een blonde schoonheid en rechts van me een stond een verliefd paartje in innige omhelzing. En Snow Patrol speelde en speelde. Staande tussen het publiek was het een piekmoment van grote schoonheid… Aan sommige nummers kleven herinneringen, dan gaat er een schakelaar om in het hoofd, dan komen er beelden en geluiden omhoogborrelen en al zou je het willlen, daar doe je niets tegen. En zo werd Chasing Cars voor mij een kleine totaalervaring van groot inzicht. Daarna ben ik weer backstage gegaan waar ik voor een monitor de rest van het concert heb zitten kijken omdat ik benieuwd was of de collega's op het hoofdpodium de magie van de avond wisten te vangen. Dat wisten ze, en het hoofdpodium van Pinkpop was voor anderhalf uur het centrum van het universum…