Bestemming Berlijn

Geachte gebruiker. Hiermee laten we je weten dat we het volgende materiaal hebben verwijderd of de toegang daartoe onmogelijk hebben gemaakt als gevolg van een kennisgeving van Sabam dat dit materiaal inbreuk maakt op het auteursrecht:

Les Yeux De Ma Mere (Arno)

Opmerking: herhaaldelijke pogingen om het auteursrecht te schenden zullen leiden tot verwijdering van je account en van alle video's die naar die account zijn geüpload. Voorkom dit door alle video's waarvoor je geen rechten hebt, te verwijderen en geen video's meer te uploaden die het auteursrecht van anderen schenden. Raadpleeg de Tips over auteursrecht voor meer informatie over het auteursrechtbeleid van YouTube. Wil je ons een tegenvordering sturen? Ga naar ons Helpcentrum voor instructies. Houd er rekening mee dat je in jouw land kunt worden blootgesteld aan juridische vervolging indien je via deze procedure anderen ten onrechte of te kwader trouw van het plegen van inbreuk op het auteursrecht beschuldigt.

Hoogachtend,
YouTube, Inc

Hoogachtend? Wat is dat voor 'n ge-je en ge-jij? Heb ik vroegâh soms met de geachte afzender van bovenstaand gedreig geknikkerd ofzo? Kort door de bocht; heb net m'n hele account weggedonderd! Laat dat Sabam in de zompige Belgische klei wegzakken, stelletje witwassers! Boter op 't hoofd! Oja, hierrrrr de gewraakte video op een ander account… Prutsers met oogkleppen!

Volgens mij heb ik het al eens gehad over de regenboogroute maar ik kom er nog even op terug. De regenboogroute is een uit de bocht gevlogen idee om automobilisten door middel van een kleurcode op de lantarenpalen in de middenberm van de A12 te laten zien door wat voor een landschap ze rijden. Is dat geniaal of niet? Je zou als automobilist ook gewoon even om je heen kunnen kijken, maar nee; een of andere gesjeesde geitenwollensok heeft verkeer en waterstaat, of wie er ook over gaat, weten te overtuigen dat zulks via een kleurcode dient te gebeuren. Kosten; 120.000 euro! En men gaat er serieus van uit dat gebruikers van de A12 wel even op internet gaan kijken wat al die kleurtjes betekenen, of men niets beters te doen heeft! Hierrrr de codering, graag uit het hoofd leren, morgen overhoring! Nu is het zo dat ik ambtshalve met enige regelmatig op de A12 vertoef en het is mij opgevallen dat die kleurcode nooit veranderd! Vanaf de Teutoonse grens tot aan de residentie is het overal; rood, paars, lichtgroen, groen. Met andere woorden; de hele A12 doorklieft hetzelfde landschap, ongeacht wat men de belastingbetaler middels die fraaie internetsite wil doen geloven! Conclusie; kleurcode kompleet overbodig! Het kan ook zijn dat ik iets mis hoor, dat ik de diepere laag achter dit project over het hoofd zie, maar ik vind het werkelijk een gotspe dat er 120.000 euro over de balk is geflikkert voor deze onzin! Er is geen geld voor bejaardenzorg, de gezondheidszorg wordt ieder jaar verder uitgekleed en kinderopvang gaat op de schop, om maar eens wat te noemen. Maar men geeft lachend 120k uit aan stickers op lantarenpalen…

Al meer dan twintig jaar kom ik in Berlijn en in die tijd heb ik de hele stad in een waanzinnig tempo zien veranderen. Het braakliggende stuk vrijstaat wat ooit de Potsdamer Platz was heb ik weer zien volbouwen met glas en staal waarbij het nooit meer de grandeur van voorbije dagen heeft weten te evenaren. Ik heb metrostations weer geopend zien worden en spookstations weer tot leven zien komen. Ik heb De Muur voor m'n ogen zien verdwijnen en ik heb nieuwe wegen en straten zien ontstaan. Ik heb het asgrauwe en desolate Oost-Berlijn zien veranderen in een bruisend stadsdeel waar men nog steeds niet klaar is met verherbouwen. Ik heb Christo de oude Reichstag zien inpakken en heb de nieuwe regeringsgebouwen zien verrijzen. Ik heb het oude Lehrter Stadtbahnhof, wat notabene op de monumentenlijst stond, zien slopen en er het fonkelnieuwe Hauptbahnhof voor in de plaats zien komen, het eens zo trotse Bhf Zoo tot Regionalbahnhof degraderend! De legendarische luchthaven Tempelhof werd gesloten en uit Potsdam vertrokken de Russen met achterlating van uitgewoonde kazernes. De volkstuintjes in Kreuzberg verdwenen en de grond werd onbetaalbaar…

Maar er was één plek die nooit veranderde en dat was Café Adler bij Checkpoint Charlie. Maar nu, na zóveel jaar en zóveel geschiedenis, heeft ook Café Adler het loodje gelegd en dat is een trieste constatering! Café Adler was het café wat bijna alles zag en waar de wereldgeschiedenis zich pal voor de deur afspeelde. Het café stond namelijk een paar meter van de grens met Oost-Berlijn aan de wereldberoemde Friedrichstrasse. Toen op 27 oktober 1961 de Russische en Amerikaanse tanks bij Checkpoint Charlie loop aan loop stonden tijdens het hoogtepunt van de koude oorlog was Café Adler er helaas nog niet, maar gedurende de rest van de koude oorlog zat men hier eerste rang en toen in 1989 De Muur viel en even na middernacht de eerste Oost-Berlijnse arbeider die de grens gepasseerd was er onder luid applaus kwam binnenvallen, zat men hier wederom eerste rang! Niemand minder dan John Le Carré kwam er inspiratie opdoen voor z'n voortreffelijke spionageromans (tip: the spy who came in from the cold) en naast hem zaten bij wijze van spreken de mannen met regenjassen en gleufhoeden die de grens observeerden en werden de weinige Oost-Berlijners die op deze plek een geslaagde vluchtpoging deden er opgevangen. In al die jaren is de inrichting van Café Adler vrijwel niet veranderd; het was een uitgewoonde bende, maar het had sfeer beste lezers, het had sfeer en de geschiedenis hing er voelbaar in de lucht! Alles veranderde in de loop der tijd, maar Café Adler niet en zo werd het spionnencafé het laatste authentieke stukje koude oorlog omringd door een nepgrenspost waar nepsoldaten voor een euro een nepstempel in je paspoort drukken en met wie je voor nóg 'n euro op de foto mag. Ik heb altijd gedacht dat Café Adler alle stormen zou overleven en de oprukkende Pizza Hut en Starbucks zou kunnen weerstaan omdat het op een gouden stek in de stad lag. Maar die gouden stek blijkt tevens de ondergang van het café; het huurcontract is opgezegd en de eigenaresse heeft de zaak noodgedwongen moeten sluiten! En zo valt Café Adler ten prooi aan het kapitalisme en is het zoals een ober verzucht; "Der Kapitalismus kennt keine Gnade. Wir sind nicht mehr von dieser Welt." Wat jammer, wat jammer, ik was er zó graag nog eens met m'n dochter heen gegaan…

Het verdwijnen van Café Adler kan gezien worden al de definitieve afsluiting van een hoofdstuk in de geschiedenis. Vanaf nu is Berlijn niet meer hetzelfde…

Even ten zuiden van het Olympisch Stadion in Berlijn hadden de nazi's een gebied vol universiteiten bedacht; de Hochschulstadt als onderdeel van Welthauptstadt Germania. In 1937 heeft Hitler de eerste steen gelegd voor de bouw van de Wehrtechniche Fakultät. In 1940 was de bouw van de fakulteit al ver gevorderd maar door het uitbreken van de oorlog werden de bouwwerkzaamheden gestaakt. De rest is geschiedenis. Tot 1951 stonden de reeds afgebouwde delen van de fakulteit in het Grünewald. Er werd een vruchteloze poging gedaan de boel op te blazen, maar dik Germaansch beton, dus kansloos. Besloten werd om het puin van het kapotgebombardeerde Berlijn bovenop de fundamenten van de Wehrtechnische Fakultät te storten. We hebben het dan over de restanten van 400.000 huizen, zo'n 12 miljoen kubieke meter puin, wat resulteerde in een berg van meer dan 114 meter hoog; de Teufelsberg! Het is overigens niet de enige schrootberg in Berlijn; het Volkspark Humboldthain bestaat ook uit het puin van de stad, opgeworpen rond een enorme oude luchtafweerbunker die aldus voor 90% onder het puin ligt begraven. Berlijn heeft acht van die enorme puinbergen! Fietsend over de Teufelsberg zie je inderdaad overal scherfjes dakpannen en porcelijn. Langzaam geeft de berg stukjes van het verleden prijs..

De Amerikanen roken een kans om vanaf de Teufelsberg het complete radioverkeer van het Warchau Pact af te luisteren dus werd er een afluisterstation van de National Security Agency op de berg gebouwd wat tot begin jaren 90 operationeel was. Na de val van De Muur en de hereninging van de twee Duitslanden werd het afluisterstation overbodig en derhalve gesloten maar het complex staat nog steeds op de Teufelsberg als een relikwie uit de koude oorlog. Het team van Berliner Unterwelten heeft plannen om de fundamenten van de Wehrtechnische Fakultät toegankelijk te maken, mede omdat ze vermoeden dat er onder die fundamenten een enorme bunker ligt. Vraag me niet hoe ze het willen gaan doen, maar mijn zegen hebben ze!

De weg omhoog naar het verlaten afluisterstation is lang en zwaar. Je kan de klinkerweg nemen die zich omhoog zigzagt en die méér dan vals plat is, waardoor je met je tong op je schoenen op de top aankomt. Of je kan het zandpad aan de achterkant nemen, wat heel erg steil is en waardoor je óók met je tong op je schoenen aankomt maar wat wel een snellere en kortere weg is. Ik koos de laatste optie en heb uiteindelijk even onderaan het afluisterstation zitten uitpuffen, luisterend naar enige activiteit, zoals bijvoorbeeld bewakers met valse honden en dergelijke… Er was niets te horen behalve het wapperen van de kapotte doeken van de grote witte radarbollen. Ondanks dat er drie rijen hekken om het complex staan was het makkelijk om binnen te komen omdat velen mij voor waren gegaan en er al kant en klare gaten in de hekken zaten! Het is een onwerkelijke ervaring om rond te struinen op een voormalige topsecret lokatie om uiteindelijk op het dak rond de radarbollen uit te komen waar je op een spectaculair uitzicht over Berlijn wordt getrakteerd! Het is echter wel pijnlijk om te zien dat élk gebouw en álle radarbollen ten prooi zijn gevallen aan vandalisme. Delen van het complex hebben in brand gestaan, de kantine is aan puin geslagen, plafonds eruit getrokken en het witte zeildoek van de radarbollen aan flarden gescheurd. Al het koper van de bedrading is verdwenen en wat rest zijn de lege isolatiehulzen, die overal rondslingeren.

De toekomst van het afluisterstation is ongewis. Rond het compex liggen fundamenten van nooit afgebouwde appartementen; het residu van een projectontwikkelaar die zich op de Teufelsberg verkeken heeft. Er was ooit een spionnenmuseum gepland en er is een low-budgetfilm gedraaid. Maar mijn inschatting is dat het station uiteindelijk nog lang onbeheerd op de Teufelsberg blijft staan, al zijn de veteranen die er gediend hebben daar niet gerust op…

Foto's? Klik (…dank u…)

Na de 2e wereldoorlog mocht Heinkel geen vliegtuigen meer bouwen.
Dus dan maar scooters en auto's. Net als Messerschmitt…

Op een brug vlakbij Gleisdreieck staat een schreeuwende man. Hij maakt woeste gebaren en maait wild met z'n armen om zich heen, waarna hij rustig wordt en langzaam een stukje verder loopt. Dan begint hij opnieuw. Hij schreeuwt de naam van een vrouw en spreekt haar woedend toe waarbij hij zich spastisch beweegt en bijna omvalt. Hij vindt steun aan de brugleuning. Niemand kijkt op of om. Ik denk dat het een man uit de buurt is en de mensen hem wel kennen en vermoedt een geval van Gilles de la Tourette of een ander soort kortsluiting in het hoofd, want de man is duidelijk niet dronken…

Over het trottoir langs de Frankfurter Allee loopt een middeleeuws uitgedorst type. Berenvel, touw om z'n middel, zwarte cape om en woest kijkend vanonder z'n lange zwarte manen banjerd hij kaarsrecht vooruit, de andere wandelaars negerend en aanstotend. Ik kijk 'm eens na, het lijkt wel een soort superheld. Medevil Man op weg naar aangedaan leed ofzo… Even verderop loopt er nog een. Zou er ergens een wildemannenclubje zijn? En ondertussen valt de regen en besluit ik naar de nabijgelegen StaSi Zentrale te gaan…

Er schuivelen arm in arm een man en een vrouw voorbij terwijl ik aan de Mehringplatz een Thaise hap naar binnen werk. Het zijn mensen die duidelijk onder aan de sociale ladder staan en ik vraag me af wat ze bijeenhoudt. Zou het liefde zijn? Of vriendschap? Of een ander verbond waardoor ze samen het leed van alledag kunnen dragen? Ze controleren elke prullenbak op statiegeldflesjes en de vrouw kijkt schuin naar mijn bierflesje. Is die al leeg en wat ga ik daarmee doen, lees ik in haar ogen. Ze schuivelen verder en diepen nog wat flesjes op waarna ze verdwijnen tussen de vele anderen die hier in Kreuzberg sociaal tussen de wal en het schip zijn gevallen. Ondertussen jatten de mussen de taugé van m'n bord…

Langs de Skalitzer Strasse komt een slechts in een te krap zittend damesbadpak gekleede en volkomen haarloze man aanrennen. Blootsvoets ook nog. Hij lijkt in slow-motion te bewegen. Met grote soepele stappen en een tevreden glimlach op z'n gezicht schreidt hij voorbij, op weg naar het Görlitzer Park. Hoe vaak zou hij al in het glas van weggeworpen flesjes getrapt zijn, vraag ik me af, terwijl ik even aan m'n langzaam leeglopende voorband voel of er soms nog een beetje lucht bij moet. Komt ook door glas op straat…

Ergens bij stoplichten aan de Karl Marx Allee springt een straatkunstenaar op een hoge eenwieler en gaat daarmee pal voor de wachtende auto's, drie rijen dik, allerhande balanceer en jongleerkunsten vertonen. Hij heeft een stoplicht uitgezocht wat lang rood blijft want hij heeft ook nog tijd om met de hoed rond te gaan. Hij haalt bij vrijwel iedere auto wat munten binnen en ik zie lachende gezichten in de auto's. Dit in tegenstelling tot bij de zigeuners die bij vele andere stoplichten een natte trekker over een autoruit halen en meteen hun hand ophouden. Dan zie ik ergernis achter het stuur…

En dan nu de schade aan de fietsch; gelzadel gescheurd, langzaam leeglopende voorband, wat niet gek is als je op verlaten oorden waar veel glas ligt rondrijdt, en het op één na kleinste achtertandwiel kapot, zodat de ketting over de tandjes springt… Dat van dat zadel en de voorband zal me jeuken maar het tandwiel is lastiger. Blijkbaar is het tandwiel van een niet al te beste kwaliteit want de tandjes zijn zichtbaar gesleten of zelfs licht gekromd in de draairichting. Ik rij bijna altijd met de ketting op het een na kleinste tandwiel (achter) en het middelste tandwiel (voor), laten we zeggen een 6-2 verzet, maar dat er na twee jaar al dusdanig veel slijtage aan wieltje 6 is zegt wel iets over dat tandwielenkerstboompje aan het achterwiel. Een springende ketting is vrij vervelend, vooral bij het wegrijden bij een stoplicht enzo, of op een helling. Je ligt iedere keer bij wijze van spreken bijna met je bek op 't stuur. Oplossing was trouwens vrij simpel; ander verzet kiezen! Ik zat tzt het achterwiel er eens uithalen en kijken of het makkelijk is om die tandwielen te vervangen. Zal wel weer een speciale hutseflutssleutel voor nodig zijn. Die ik niet heb…

Vandaag was ik in (en op) het van god en iedereen verlaten Amerikaanse afluisterstation van de NSA op de Berlijnse Teufelsberg. Of ik in een post-nucleair landschap beland was; bizar en fascinerend! Maar ook hoogst verboden, getuige de drie rijen hekken om het terrein. Desondanks was binnenglippen een eitje en het succes van deze onderneming, waaraan ik later een apart blogje zal wijden, smaakte naar méér! Dus ben ik naar het Spreepark gegaan, een oud pretpark uit DDR tijden wat na een mislukte herstart sinds 2001 gesloten is en waarvan de eigenaar met de noorderzon is vertrokken met achterlating van een berg schulden! Om het park staat maar één hek dus was binnenkomen ook hier erg makkelijk! Ik had nog maar één lullige foto gemaakt en wilde net op weg naar de dinosaurussen toen ik werd ontdekt door een arbeider die me vriendelijk wenkte en vroeg wat ik aan het uitspoken was. Foto's maken antwoordde ik, terwijl ik me afvroeg wat er in het park te arbeiden viel (hout hakken, zo bleek later). De man maakte me duidelijk dat ik niet in het pretpark mocht zijn en de vermoorde onschuld uithangen had geen zin omdat ik m'n fiets aan een bordje Betreten Verboten had geklonken, dus begeleide hij me naar de uitgang. Gezellig keuvelend liepen we door het park toen ik in m'n ooghoek een zwart busje van de bewaking aan zag komen. Er stapte een uniform uit, inclusief een vals blaffende hond van het serieus te nemen soort. Halt, Stehen bleiben!!! Wat of ik wel dacht om zomaar het pretpark binnen te dringen! Een preek over huisvredebreuk (…) en een misdrijf volgde terwijl de hond grommend naar me bleef happen. Desalniettemin bleek de bewaker een vriendelijk exemplaar, dit in tegenstelling tot z'n hond die me het liefst een bal of twee zou willen afbijten. Hij had wel begrip voor het feit dat fotografen het park een zeer begerenswaardig object vinden en hij gaf me een nummer wat ik kon bellen zodat ik later onder begeleiding het park in zou kunnen, waarna hij me buiten de deur zette… Nou ja, jammer maar helaas. Misschien later een keer, want ik heb begrepen dat een mogelijke investeerder zich weer heeft teruggetrokken zodat de schuldenberg groeit en groeit! En dat in crisistijd! Dus het moment dat het Bezirk Treptow de geldkraan dichtdraait en dientengevolge de bewaking opheft is nakende! Ondertussen hebben we de prachtige foto's van Dennis Gerbeckx nog…

Autobahn 115 bij Berlijn doorkruiste tijdens de tweedeling van Duitsland het grondgebied van West-Berlijn twee keer vlak na elkaar, wat het nodige gedoe tot gevolg had. Controles, vertragingen en irritaties waren aan de orde van de dag. Het was de DDR een doorn in het oog dat de weg, nadat de grens was gepasseerd nóg 'n keer een stukje door het westen ging en in 1969 werd een nieuw tracé, met een nieuwe grensovergang naar West-Berlijn geopend en daarmee raakte de oude A 115 en de tot op dat moment gebruikte grens bij Dreilinden in verval. Járen heeft de Autobahn ongebruikt in het bos gelegen en pas in 1997 zijn grote delen van het asfalt verwijderd en is het traject aan de natuur teruggegeven maar tot op de dag van vandaag is duidelijk waarneembaar waar de oude Autobahn lag. Er liggen zelfs nog enkele vergeten stukjes asfalt. Of men heeft dat expres laten liggen omdat het oude traject regelmatig voor filmopname's werd gebruikt. De UFA in Babelsberg ligt om de hoek, bij wijze van spreken… Ook de oude grensovergang op de brug over het Teltowkanaal ligt er nog, compleet met de in hevig verval geraakte Raststätte Dreilinden. Over het tracé van de oude A 115 ligt een brug voor een S-Bahn waarvan de rails reeds lang geleden is verwijderd en de stations al 'n eeuwigheid zijn gesloopt. Toch bestaan er plannen om een aantal stilgelegde S-Bahnverbindingen weer op te bouwen. Die plannen bestaan al heel lang en veel mensen uit de regio zijn vóór omdat zoiets het zuiden van Berlijn goed op het centrum en op Potsdam zou doen aansluiten. Degene die fel tégen zijn, zijn pas na de Wende langs de oude spoorbanen komen wonen en wisten van de plannen. Da's zoiets als bij Schiphol gaan wonen en dan over het vliegtuiglawaai klagen. Zijn ze hier ook goed in… ;-)

Het is wel weer even wennen om pica's met de oude Nikon te maken. Ik heb al 'n paar keer uit gewoonte op de achterkant van de camera gekeken om het resultaat te bekijken. Helaas, ik moet ordinair geduld hebben voor ik de resultaten te zien krijg. Ergens volgende week ofzo. Maar ik kiek ook met 'n bejaarde FinePix A200 en m'n Nokia N95…

Morgenochtend om 05.00 gaat de wekker. Dan sta ik op, neem een douche, kleed me aan en drink een beker koffie. Daarna zal ik de fiets in de auto proppen, jassen en tassen erbij dumpen, waarna ik klaar ben om de roethoester richting Berlijn te sturen. Ik denk dat ik om 06.00 vertrek. Als alles meezit en de drukte rond Hannover een beetje meevalt ben ik voor het middaguur in de stad. Dan check ik in bij m'n hotel, fris me 'n beetje op, trek de fiets uit de auto en vertrek om die dingen te gaan zien die ik nog niet gezien heb. En da's veel… Het tracé van de oude autobahn 115 ligt vlak bij het hotel dus ik denk dat ik daar dan maar eens begin. Iedere keer als ik Berlijn verlaat en weer naar huis keer denk ik dat ik alles wel zo'n beetje heb gezien en iedere keer kom ik thuis met het voornemen weer snel terug te keren omdat ik nóg meer moet en wil zien. Naar huis zeg ik maar waar is dat? Eigenlijk is Berlijn m'n thuis. Ik kan het niet verklaren maar ik voel dat al zo vanaf het moment dat ik voor het eerst in de stad kwam en sprakeloos tegenover De Muur stond waarna ik even het beton heb aangeraakt om te voelen of 'ie wel echt was. Hij was echt en de stad nam bezit van me…