Bestemming Berlijn

M'n dochter is met haar moeder tijdens de meivakantie naar Griekenland en omdat ik deze koninginnedag vrij ben en ik slecht tegen schuifelende mensenmassa's op een vrijmarkt kan, ben ik het dakkapelletje van m'n dochters kamertje gaan repareren. Daar lekt 't namelijk ergens. Om er goed bij te kunnen moest ik maar liefst twee lagen dakpannen verwijderen, 46 stuks in totaal, die allemaal vastgeschroeft waren! De gsm ligt in de keuken en ik sta op het dak. Dus gaat de telefoon, da's logisch… Het is merkwaardig om vanuit Thessaloniki te vernemen dat er een aanslag op de koningin heeft plaatsgevonden in Apeldoorn. Vijf doden en acht zwaar gewonden. De beelden zijn verschrikkelijk, ik zie een klein meisje over straat rollen, ze is vol geraakt door die dolgedraaide gek in die auto. Ik kan er niet naar kijken, ik denk dan altijd aan m'n dochter… Het dak ligt nog half open en dat ga ik maar snel weer in orde maken want ik hou er al 'n klein beetje rekening mee dat ik vandaag tóch nog moet werken. En inderdaad, even later belt de noodplanning; er wordt een tweede tv-ploeg stand-bye gehouden mocht het in Apeldoorn echt uit de klauwen lopen en er meer maninzet vereist zijn. Snel schroef ik de laatste zes dakpannen terug, smeer nog een laag vloeibaar rubber op het dakkapelletje en vertrek naar huis om al die rommel van m'n lijf te wassen, want zodra ik een kwast vasthoud zit ik zelf ook onder… Vanaf half vier heb ik thuis de berichtgeving gevolgd, in afwachting van een telefoontje. Rond vijf uur kreeg ik een sms dat de ploeg in Apeldoorn de boel goed kon bolwerken. Kon ik m'n gsm gaan schoonmaken, die zat ook onder de zwarte zooi. Daarna ben ik een eind gaan fietsen, ik wilde die berichten niet meer zien en horen. Ik vind 't verschrikkelijk wat er gebeurd is… Geen woorden voor…

Dat was even enorm oldskool gisteren. Ik heb namelijk een paar origineel echte kLeiNBeeLdFiLmpJeS voor m'n oude Nikon FE gekocht. Het was járen geleden dat ik een filmpje in een analoge camera heb zitten prutsen, iets wat ik altijd zeer secuur doe omdat ik er ooit achter kwam dat een filmpje niet goed getransporteerd had waardoor ik geen enkele foto bleek te hebben gemaakt! Dat was vlak na de val van de Berlijnse Muur en daar baal ik tot op heden van omdat ik toen in de net geopende grensstrook bij Staaken heb rondgedwaald en in een nog intacte maar wel verlaten grenstoren ben geweest. Toen bleek opeens dat ik na 36 foto's nog een 37e kon maken. Dat kan, als het filmpje langer dan normaal is of als je zuinigjes bent begonnen met 0 als eerste foto, maar als je dan nog een 38e en een 39e kan maken krijg je toch het gevoel of een koude hand je maag samenknijpt. Damn' wat was ik daar geflurkt van! Maar goed, ik heb dus m'n oude Nikon gereanimeerd, die op twee plaatsen door gaffertape bijeen wordt gehouden en die ooit al eens total-loss is geweest maar die ik uit sentimentele overwegingen heb laten repareren omdat deze camera me álles heeft geleerd en me álles heeft laten zien en ontdekken! Ik ga dus volgende week in Berlijn weer fijn op film fotograferen! Ik neem maar één lens mee; een stokoude Nikkor-N 24mm, afkomstig van m'n oude Nikon F maar omgebouwd voor de Nikon FE. Een wereldlens! Hoe heb ik trouwens ooit zo stom kunnen zijn om die Nikon F te verkopen? Ik heb nog overwogen om ook m'n oude Rus mee te nemen, maar da's 'n ijskast en ik heb geen goesting op gesleep met te zware Russische meuk…

Merkwaardig eigenlijk dat ik m'n analoge spullen weer tot leven wek op het moment dat ik rondkijk naar een vervangende digitale camera. M'n FinePix S5500 heeft toch teveel beperkingen. Ik ben 'n zeikerd qua camera's; ik wil wel de kwaliteit en de mogelijkheden van bijvoorbeeld een Nikon D200 maar het moet wel veel compacter! Ik heb m'n oog laten vallen op een Olympus E-420, daar zit een 14mm groothoek op. Mag van mij nog wijder, 12mm ofzo. Zolang het maar geen fish-eye is…

Bovenstaande foto is helaas niet door mij gemaakt, maar door Michael Richter en is afkomstig uit het boek Geisterbahnhöfe, Westlinien unter Ostberlin van Heinz Knobloch (Ch. Links Verlag ISBN 3-86153-034-1) Op de foto is het zojuist heropende maar nog niet in hergebruik genomen metrostation Potsdamer Platz te zien, wat 28 jaar gesloten is geweest. Door de tweedeling van Berlijn werd ook het openbaar vervoer gesplitst en met name voor de U- en S-Bahn was dat een ingrijpende onderneming wat resulteerde in het afsluiten van tunnels en het op slot gooien van stations in Oost-Berlijn. Dat laatste had te maken met treinen uit West-Berlijn die onder Oost-Berlijn door reden om verderop weer in West-Berlijn uit te komen. De in Oost-Berlijn gelegen stations langs de lijnen waar West-Berlijnse metro's reden werden omgetoverd tot de beruchte spookstations, de Geisterbahnhöfe, waarvan er zestien waren… Het licht in de stations werd gedimd en de stations werden bewaakt door Oostduitse grenstroepen. West-Berlijnse treinen reden hier niet harder dan 30 km/h en dat was een compromis. Omdat de Bondsrepubliek de DDR niet erkende wilde men de West-Berlijnse metro gewoon op de spookstations laten stoppen, zo van wij hebben dit niet gewild, maar dat werd door de DDR verboden en zou ook onnodige vertaging tot gevolg hebben gehad. Dus stond de DDR knarsetandend toe dat er met 30 km/h voorbijgesukkelt werd… Ik kan uit eigen ervaring zeggen dat het een spooky gezicht was als je uit de metro die spookstations zag. Hierrr een gruizig oud filmpje van een West-Berlijnse metro die het Oost-Berlijnse spookstation Bernauer Strasse passeert (op 34") en uiteindelijk op Voltastrasse in West stopt… Nadat de Muur was gevallen gingen de spookstations weer snel open en toen bleken het opeens tijdcapsules te zijn omdat er sinds de sluiting in 1961 niets aan de stations was gedaan en in veel gevallen de reclameposters uit 1961 nog aan de wanden hingen! Hierrr een foto van het heropenen van spookstation Potsdamer Platz en hierrr het net heropende station Unter Den Linden…

De splitsing van de twee tunnelsystemen was natuurlijk niet waterdicht. Dat wist ook een medewerker van de Oost-Berlijnse metro. Hij was signaalreperateur, mocht beroepshalve in de tunnels komen en wist van het bestaan van de Klostertunnel, een enkelsporige servicetunnel die zich vlak na het Oost-Berlijnse metrostation Klosterstrasse, wat overigens geen spookstation was, afsplitste en die er heutzutage nog steeds is. Op een avond in maart 1980 heeft de medewerker samen met zijn gezin staan wachten tot de laatste metrotrein was vertrokken en het perron door iedereen was verlaten. Toen is hij met z'n gezin ongezien de Klostertunnel ingeglipt om naar het westen te ontsnappen. De man wist namelijk dat de Klostertunnel uitkwam op de Waisentunnel, een andere servicetunnel, en die kwam op zijn beurt weer uit op de tunnel van de West-Berlijnse U8, maar wel op een plaats waar men zich nog in Oost-Berlijn bevond… Ingewikkeld, maar tóch een uitweg naar het Westen want het waren immers West-Berlijnse treinen die door deze tunnel reden. De man had een signaallamp meegenomen en dwong daarmee een aankomende West-Berlijnse metro richting Leinestrasse in Neukölln tot stoppen. De machinist liet de familie instappen en vertelde ze laag te blijven omdat er nog een paar spookstations gepasseerd moesten worden alvorens ze op station Moritzplatz in West-Berlijn aankwamen. De vlucht is altijd geheim gebleven omdat West-Berlijn wilde voorkomen dat de Oostduitse autoriteiten de transittunnels voor de West-Berlijnse metro zouden sluiten…

Afgelopen maandag was ik in de Technische Universiteit van Twente en daar zag ik zag ik Wende Snijders een lied van Jacques Brel zingen. Althans, Wende zong het lied in Leeuwarden maar wij hadden een live verbinding met Leeuwa…eh…laat maar… Om kort te gaan; ze zong het überprachtige Le Plat Pays. Ik heb veel artiesten zich de tanden stuk zien bijten op het werk van Jacques Brel, de een na de ander glijdt daarmee op z'n plaat! Wijze les; blijf van Brel af! Maar Wende zong het lied adembenemend mooi en op geheel eigen wijze, met 'n intensiteit en stiltes op plaatsen die Brel nooit zo bedacht heeft maar desalniettemin prachtig! Thuis ben ik op het internet gaan zoeken want ik had nog nooit van Wende gehoord en wat blijkt, ze heeft nog veel meer geweldige liedjes op haar naam staan en niet alleen van Brel! Wat te denken van het onroerende Laat Me van Ramses Shaffy Vochtige ogen! Brok in de keel! Wende, waarom heb ik je nu pas gevonden?

Al 'n hele poos lekte er koelvloeistof weg uit de motor van m'n roethoester, wat dan wel 'n Volvo is maar waar toch 'n blok van Renault inhangt. Zoeke, zoeke, zoeke, nie vinde… Ik heb op 'n gegeven moment zo'n blik oploskorreltjes in het koelsysteem gegooid en dat bleek, tegen verwachting in, een poosje te werken. Tot het weglekken van de vloeistof onlangs weer begon, maar nu in ernstigere mate. Weer zoeke, zoeke, zoeke en nu heb ik het gevonden. Althans, de plek waar het lek zich zou moeten bevinden heb ik gevonden. Gisteren naar de garage en wat bleek? Thermostaathuis gescheurd… Daar ben ik mooi op tijd bij want maandag moet ik naar Bochum en begin mei ga ik naar Berlijn. Ik moet er niet aan denken dat de thermostaat er op de autobahn onderuit valt, alle koelvloeistof wegloopt en ik de ADAC kan bellen! Overigens, na enig gezoek op 't internet blijkt het thermostaathuis van de V40 een zwak punt. Nou ja, 't is lekker weer dus moet ga ik gewoon nog 'n dagje fietsen…

Gisteren was ik 'n dagje bij de Universiteit van Twente op 'n afdeling met allerhande dolle nieuwerwetsche hebbedingetjes, zoals een soort salontafel met ingebouwd reusachtig touchscreenscherm ala Minority Report en 'n werkende 3D flatscreen televisie! M'n bek viel open; 3 dimensionale TV op een scherm wat nauwlijks dikker is dan het scherm wat ik thuis heb staan! Het was een prototype en het 3D effect was alleen vanaf een bepaalde afstand te zien, maar dan had je ook wél echt 3D! Amazing zeg ik, terwijl ik me afvraag hoe ze het toch flikken… Bij de kumpanie hebben we ook 'n leuke nieuwe gadget; een 88x autofocuslens van Fujinon. Autofocus? Boeie, zult u zeggen, dat heeft iedere digitale fotocamera immers! Maar op een tv-camera zie je die dingen nog maar weinig, daar is het Oud Hollandsch met de hand scherpstellen nog immer in zwang. Ik heb de autofocuslens afgelopen weekend op de superrrrrrslomo bij PSV-Ajax gebruikt en ik ben van mening dat het een enorm welkom en reuze handig hulpmiddel is bij het in beeld brengen van snelle sporten waarbij het onderwerp wisselend snel op je afkomt of snel van je af beweegt! Die AF functie sleurt de scherpte er razendsnel achteraan! Op de focusmolen zit een mini joystick waarmee je straks, als alle software is ge-update en de lens optimaal met de camera communiceert, een kruisje in je viewer te zien krijgt waarmee je het scherptepunt kan bepalen. Ook is met meetvlak waarbinnen de scherpte gezocht moet worden in breedte en hoogte instelbaar! Ik vond het een verademing om met de autofocus te werken want het neemt je als cameraman de zorg om het scherpstellen min of meer uit handen waardoor je de aandacht kan neerleggen waar 'ie hoort, namelijk bij het maken van goede shots! Maar ik ben er ook al achter dat het geheim van het werken met een autofocuslens is dat je weet wanneer je die functie even uit moet zetten…

De zon is net op en ik word wakker van getik tegen m'n slaapkamerraam en door de gesloten luxaflex zie ik de schaduw van 'n vogeltje wat steeds m'n raam aanvalt. Ik open de luxaflex 'n stukje; vogeltje blijft weg. 'Tuurlijk… Ik zet koffie en het getik begint opnieuw. Ik kijk nu vanuit een ander raam en zie het beestje op de balkonreling zitten. Hij blijft m'n raam aanvallen. Ik ga m'n raam eens bekijken. Zitten er soms insecten die het beestje wil verorberen? Nee, niets, raam is schoon (nou ja…) Ik bekijk het vogeltje. Het is een roodborstje. Het is dus waar wat het aloude kinderliedje beweerd! Maar waaróm tikt zo'n roodborstje tegen het raam? Omdat het lente is, de paartijd begint en hij de macho wil uithangen en z'n territorium wil afbakenen tegen indringers! Het roodborstje ziet namelijk zichzelf in de spiegeling van het raam! Ik drink koffie en ga douchen. Inmiddels is de stand van de zon dusdanig veranderd dat het roodborstje de spiegeling van zichzelf niet meer ziet en zegevierend in een boom zit te twinkeleren. Tot morgenochtend, dan is 'ie er waarschijnlijk weer, de kleine macho! Komt goed uit, want ik moet morgen weer vroeg op…

De Boze Buurman was het er helemaal niet mee eens dat er een groot hockeytoernooi in zijn straatje zou plaatsvinden want dat zou maar overlast tot gevolg hebben. Dus staat De Boze Buurman oplettend voor het raam om van elke misstand notie te nemen om deze onverlet bij een bij de misstand passende instantie te melden! En De Boze Buurman wordt op zijn wenken bediend als er twee betonnen paaltjes tijdelijk uit de grond worden getrokken om de enorme regiewagen makkelijker te kunnen laten indraaien, een regiewagen die De Boze Buurman trouwens ook een doorn in het oog is! Dus heeft De Boze Buurman de politie gebeld die zowaar twee dagen later per mountainbike arriveert! De klacht luidt doorrijden na een ongeval, iets wat in Duitsland Fahrerflucht wordt genoemd en doorgaands bijzonder serieus wordt genomen, en terecht! Vandaar die bromsnor op de mountainbike. Toen bromsnor eenmaal doorhad hoe de vork in de steel zat was de zaak snel afgehandeld. De Boze Buurman staat blijkbaar als notoir klager te boek. Na afloop van het vierdaagse toernooi worden de reeds teruggeplaatste betonnen paaltjes wederom tijdelijk verwijderd, maar nu staat De Boze Buurman met z'n videocamera bewijs te verzamelen! Welzeker! De Hamburgse autoriteiten alsmede de zeer gastvrije Uhlenhorster Hockey Club zijn nog niet van hem af! Types als De Boze Buurman leven al weken naar zo'n toernooi toe, druk met het schrijven van klachten en bezwaarschriften. En De Boze Buurman zal nog weken, zoniet maanden, bezig zijn om de autoriteiten van de hem aangedane overlast en het vandaliseren van twee betonnen paaltjes te overtuigen! De Boze Buurman had er beter aan gedaan even te komen buurten want het was erg gezellig en het zonnetje scheen overvloedig! Dan had De Boze Buurman wellicht die enorme regiewagen wel even van binnen mogen bewonderen. Want wij zijn de lulligste niet…

O ja, Studio Sport bestaat 50 jaar. Ook maar even iets over roepen dan maar. Er wordt veel mensen naar hun favoriete sportmoment gevraagd. Mij niet, en da's maar goed ook want ik weet het niet. Ik herinner me natuurlijk het Heizeldrama waar ik vol ongeloof naar heb zitten kijken, maar da's natuurlijk geen mooi sportmoment. Het verlies van de WK finale '74 staat me ook nog helder voor de geest. Doodstil in de stad. Broertje in tranen op de bank. Vader met een groot voetbalhart compleet gedesillusioneerd. Dan de revanche in '88 toen ik in de kroeg Nederland van de West-Duitsers zag winnen en er 'n lading bier op me neerregende. Die teen van Van Basten, of de te korte teen van Jurgen Kohler zo U wilt, da's een geweldig moment! (5'38") Maar eigenlijk was het doelpunt van Bergkamp tegen Argentinië op het WK '98 nog veel mooier. Sar –> Boer –> Bergkamp. Een doelpunt van onnavolbare klasse, met een totaal uit z'n dak gaande Jack van Gelder!

Het meest merkwaardige sportmoment was op een zondagochtend toen de Olympische Spelen in Barcelona net waren begonnen. Ik kwam brak m'n nest uit en zakte voor de buis om naar de ploegentijdrit wielrennen te kijken. Maar wat ik zag was het beeld vanuit een helicopter van een cameramotor die staande was gehouden door een motoragent van de Guardia Civil. De cameramotor had het namelijk gewaagd om tegen de rijrichting van het parcours in te rijden en kon de sleuteltjes inleveren. En basta verder! Bij een ploegentijdrit is het zo dat een cameramotor de vertrekkende ploeg even volgt en dan omkeert om het vertrek van de volgende ploeg te laten zien. Dus moeten ze even tegen de richting in rijden. Niets aan de hand, is zo geregeld met de organisatie. Maar de Spaanse agent had daar geen boodschap aan. Vanuit de heli gefilmd herkende ik m'n collega Alex B, die de camera onder z'n arm had genomen en fijn de agent en z'n naambordje filmde en op het ontbrekende contactsleuteltje wees. De regisseur liet die hele komedie gewoon zien en liet de ploegentijdrit voor wat het was. En dat op de Olympische Spelen! De regisseur was Martijn Lindenberg en laatst heb ik hem naar het voorval gevraagd want zo'n verhaal wordt in de loop der jaren steeds mooier en je kan dan maar het beste bij de bron zelf aankloppen. Z'n ogen glommen even op toen hij het hele bizarre verhaal vertelde en opmerkte dat hij eigenlijk niet anders kón omdat hij een cameramotor kwijt was en z'n hele systeem als een kaartenhuis in elkaar donderde. Die agent schrijft waarschijnlijk nog steeds parkeerbonnen in Barcelona…

Martijn Lindenberg zat laatst bij DWDD en wat hoor ik Matthijs van Nieuwkerk in z'n aankondiging zeggen? Dat hij de enige regisseur is met een Nipkovschijf! Halloooo daar! Wakker worden! Huiswerk doen! Televisievernieuwer en visionair Bob Rooyens ging hem in 1969 namelijk vóór…

De cameraman op 't fotootje is Paul Römer (grootklik), later ook Studio Sport regisseur. Foto komt uit de goudmijn van Omroepfoto.nl…

Als sinds de jaarwisseling is het kwakkelen geblazen en stap ik verkouden door het leven met 'n neus gelijk een snotpomp. De afgelopen twee weken kwam daar een constant aanwezige hoofdpijn bij. Ik ben er nu klaar mee en heb net bij de medicijnman een antibioticakuurtje gehaald. Ik geloof niet in kruidenthee en stoombadjes. Ik geloof in pillen die doen wat ze moeten doen! Dûh!

Op school is er een themaweek. Het thema is Afrika. What else's new zou je zeggen… Papa heb je Afrikaanse muziek? vraagt m'n dochter. Nou heb ik een brede muzieksmaak maar Afrikaans…nou nee, daar ben ik dan politiek incorrect, want in m'n CD-rek en iTunes zijn geen Afrikaanse deuntjes te vinden. Jammer maar helaas! Tot me te binnen schoot dat ik wél het werk Drumming van Steve Reich in m'n bezit heb en dat stuk begint met Afrikaanse bongo's of tomtom's of trommels of whatever. Het klinkt allemaal reuze Afrikaans maar is het niet. Het is het resultaat van Reich's bezoek aan Afrika toen hij nog percussie studeerde. Ik heb het m'n dochter laten horen en ze vond 't prima. Hup, mee naar school die CD! Ze hebben er in de klas naar geluisterd en gisteren bleek dat ze samen met vijf andere meiden op Drumming part-1 aan het dansen zijn gegaan. Morgenochtend uitvoering! Nou zeg, papie is helemaal tevreden! Toch nog een beetje, tegen minimal aanschurkende muziek van een groot componist onder de schedeldakjes weten te proppen! Je kan er niet vroeg genoeg mee beginnen, zeg ik! De rest van de week is het weer gewoon Tokio Hotel en die goedmoedige Jekyll & Hyde act van Hannah Montana/Miley Cyrus…