Bestemming Berlijn

Steeds vaker zie ik op het internet foto's met een prachtige kleurverzadiging en schitterend doortekende schaduwpartijen, rondom perfect belicht, soms mooi zacht, soms surrealistich van toon. Kijk dan naar deze set, gemaakt in het verlaten sanatorium Beelitz bij Berlijn, waar ooit Erich Honecker werd opgenomen nadat hij was afgezet als partijleider van de DDR en waar ik bij een van m'n volgende bezoeken aan Berlijn zeker heen ga, net als naar de verlaten NSA afluisterpost op de Teufelsberg. Of wat te denken van een verlaten, magisch realistisch zwembad? Of vliegveld Tempelhof bij nacht? Ik zeg; prachtig! Vrijwel overal kwam ik bij zulke foto's de term HDR tegen, dus ging ik eens zoeken naar het hoe en waarom want zulke mooie kleur en schaduwpartijen wil ik ook in m'n foto's! HDR blijkt te staan voor High Dynamic Range imaging, een techniek waarbij meerdere opnamen worden samengevoegd tot één afbeelding. De simpelste vorm is drie afbeeldingen; eentje onderbelicht, eentje normaal belicht en eentje overbelicht. Deze drie afbeeldingen kunnen in Photoshop (vanaf versie CS2) of in Photomatix Pro worden samengevoegd tot één prent en de resultaten zijn vanaf het begin vaak verbazingwekkend mooi! Je kan erg ver gaan in het aantal belichtingen en er zijn fanatici die niet minder dan negen belichtingen samenvoegen, wat tot nog meer detailering leidt. Door wat te rotzooien met verschillende instellingen in de HDR programmatuur blijk je vrijwel totale controle te hebben over het uiteindelijke resultaat. Pretty impressive allemaal…

Ik ben eens gaan kijken of ik met m'n bejaarde FinePix S5500 ook op de HDR toer kan en jawel hoor; deze camera heeft de vereisde bracketing stand die razendsnel drie verschillende belichtingen maakt! Afgelopen maandag, toen er sprake was van mooi herfstlicht met hoge contasten waarbij menig digitale camera over z'n nek gaat, heb ik eens wat lukrake kiekjes gemaakt en daar de Mac wat aan laten knagen en knabbelen. Zie hierrrr de eerste resultaten! I like it!

Even snel 'n nieuw bankpasje activeren bij de lokale bank huiskamer, jaha huiskamer, want je moet je er thuis voelen. Hoe lang kan 't duren, zo'n pasje activeren? Er is slechts één klant voor me, maar dat is een oud dametje dus dat neemt wel even tijd. Begrijpelijk ook, want het oude dametje blijkt volledig verdwaald in de wereld van pinpasjes, codes, internetbankieren en weet-ik-wat-allemaal. Ze moet heimwee hebben naar de tijd van de Boerenleenbank, toen ze nog gewoon haar centjes kon gaan halen bij de balie, waar altijd dezelfde meneer stond die haar herkende, wat haar vertrouwen gaf. Ze leek 'n beetje op m'n oude oma zaliger en ik stelde me zo voor dat ze heerlijke koffie zet en uitmuntende groentensoep maakt. Net als oma. Eenmaal aan de beurt stort ik opeens ook in een digitale beerput! De medewerkster die zojuist het nieuwe pasje van de oude dame heeft geactiveerd blijkt opeens een nieuw wachtwoord te moeten aanmaken welke de helse comprutser vervolgens niet wenst te accepteren! De ene medewerker na de ander komt zich er tegenaan bemoeien en nadat ze uiteindelijk weer tot het systeem is toegelaten blijkt ze geen bevoegdheden te hebben. Handig, als je bij een bank werkt. Er verschijnt wederom een nieuwe medewerkster en deze krijgt het uiteindelijk dan toch gedaan dat m'n pasje wordt geactiveerd! Hulde; vier medewerkers om een pasje te activeren, een toonbeeld van efficientie! De rij morrende wachtenden achter mij is inmiddels flink gegroeid, misschien denken ze dat ik ook bejaard ben en het allemaal niet meer snap. Eenmaal thuis blijk ik met m'n vers geactiveerde pasje niet te kunnen internetbankieren; het regent foutmeldingen. Dus bel ik medewerker nummer vijf, die ook niet snapt waarom het niet werkt, maar die de boel wel snel weet op te lossen. Uiteindelijk zijn er vijf man bezig geweest om een pasje te activeren en internetbankieren in orde te krijgen. Geen wonder dat de ene bank na de andere omlazert…

Internet maakt het voor iedereen mogelijk om te bloggen of om bijvoorbeeld zijn of haar foto's online te zetten via Flickr of aanverwante sites. Op Flickr vind je de meest waanzinnige foto's en de gekste themagroepen, maar het mooist vind ik de bijdragen van mensen als allhails, die de moeite hebben genomen om hun oude foto's te scannen en deze met de rest van de wereld te delen. De foto's van allhails bestaan hoofdzakelijk uit straatbeelden; snapshots die verder weinig om het lijf hebben behalve dat ze door het verstrijken van de tijd opeens een zekere historische waarde hebben gekregen. Ik zeg niet dat het slechte foto's zijn, zeker niet, het zijn juist eerlijke beelden van hoe het was en van dat wat er niet meer is, foto's die door professionals waarschijnlijk niet gemaakt worden, op die van Robbert Kennedy na wellicht… Kijk dan naar de Expo '58 in Brussel, prachtig toch? Alleen het Atomium staat er vandaag de dag nog! Zelfs de Expohal, die destijds voor 7 ton door de gemeente Hilversum is overgenomen, is inmiddels gesloopt! Of wat te denken van de prachtige serie oude etalage's? Maar het meest interessant zijn toch wel zijn foto's van het Berlijn van 1959-1960 en 1962-1964, van vóór en vlak ná de bouw van de Muur. Prachtig; de stad gezien door de ogen van een toerist, die ondertussen de ene historische prent na de ander maakt! Ik vind ze echt geweldig en dankzij internet krijgen we dat allemaal te zien; een grote slapende reus vol historisch fotomateriaal wordt opeens wakker! Mooi is ook dat mensen elkaar helpen om foto's te dateren of om de juiste locatie te bepalen. Je kan dan vaak dezelfde plek vanuit verschillende standpunten en in verschillende momenten in de tijd bekijken. En ik doe daar vrolijk aan mee…

In Volendam staat al een hele poos ergens een fietsframe middels een stevig slot tegen een lantarenpaal verankerd. Ooit moet het een trotse mountainbike van het merk Peugeot zijn geweest, met strakke aluminium velgen en dito bandjes voorzien van stevig profiel. Inmiddels, zo wist een voorbijgangster mij te melden, ligt het voorwiel in een verderop gelegen sloot en kan ik uit eerste waarneming mededelen dat ook het zadel is verdwenen, zadelpen incluis. Wat rest is een frame met een achterwiel en een roestige ketting. De rechtmatige eigenaar zal het, naar het zich laat aanzien, gebakken bokking zijn dat z'n fiets er zo kaalgeplukt bij staat. Die komt echt niet meer opdagen om de restanten op te halen. Dus is het wachten op het moment dat er gemeentelijke wrakkenverwijderaars aan komen snellen om het frame van de paal los te knippen en het linearecta naar de lokale vuilstort te vervoeren alwaar het hoogstwaarschijnlijk in de oud ijzer bak terecht komt. Ik kan daar slecht tegen. Niet dat de zooi uiteindelijk opgeruimd wordt maar omdat het nog een uitstekend fietsframe is, een Peug ook nog, en dat zijn geen knoeiers! Ik zou daar een prima fiets van kunnen verhersleutelen. Ik heb hier nog een derailleur, een ketting, een zadel, twee banden inclusief binnenbanden en velglinten en 'n grote gereedschapkist staan! Ik zou alleen een voorwiel en bekabeling moeten regelen en dat moet te doen zijn. Alleen, als ik een haakse slijptol of een betonschaar in het slot zou zetten en het frame ter wederopbouw zou meeneemen, is er dan technisch gesproken sprake van een opruimactie van een voorbeeldig burger of van ordinaire diefstal?

Wall Street, New York 1999. Nikon FE, Nikkor 24 mm, Ilford HP5 als 200 asa + roodfilter.

Nobody ever looks up in New York, zei Terry Gilliam naar aanleiding van de beelden in z'n film The Fisher King. Met die quote in gedachten heb ik ooit deze prent van Wall Street gemaakt. Het is de bezwerende hand van George Washington die we daar zien. Het leek me wel 'n toepasselijke pica, dezer dagen…

Pech onderweg, als in met de auto op de vluchtstrook belanden en gelaten met de gevarendriehoek in de hand een wandelingetje maken om het obstakel te markeren, mag inderdaad een geheel nieuwe ervaring heten. Dat was me nog niet eerder overkomen, een waslijst aan Alfa's in verschillende staat van technisch onheil ten spijt. Maar laatst merkte ik opeens, staande in een file op de A2, dat de naald van de temperatuurmeter van m'n roethoester gestaag steeg en het gevaarlijke rode gebied reeds angstig dicht naderde. De file stond stil en de volgende afslag was nog 1200 meter dus besloot ik maar tot een periode van afkoeling op de vluchtstrook. Na een betrekkelijk korte tijd was de temperatuur al flink gezakt en dat leek mij niet normaal. Hete vloeistof in een warme motor blijft lang heet dus een snelle afkoeling leek mij op het ontbreken van vloeistof te duiden. Ik ben over de vluchtsrook doorgesukkelt naar de afslag en heb, met de naald weer richting het rode gebied, een pompstation weten te bereiken. Bij nadere beschouwing bleek er inderdaad erg veel koelvloeistof te zijn verdwenen, terwijl dit een maand eerder bij de laatste APK nog was bijgevuld. Een blik onder de wagen liet geen vochtplekken zien en nergens kon ik de typische groene aanslag waarnemen die op een koelvloeistoflekkage duidt. Er ging uiteindelijk twee-en-'n-halve liter koelvloeistof bij. Best veel dus. Eenmaal thuis bleek het vloeistofpeil weer iets gezakt, maar dat kon ook door omhooggeborrelde luchtbellen komen. Er flitste een angstaanjagend en financieel niet aantrekkelijke gedachte door m'n hoofd: koppakking lek. Wat zijn de symptomen van een lekke koppakking? Witte rook uit de uitlaat, witte schuimbelletjes aan de oliepeilstok en een gore mayonaise-achtige smurrie, genaamd white sludge, onder de olievuldop. Alle drie niet het geval. Dus moet er toch ergens een lekje zitten vanwege het verlies van ruim twee liter vloeistof in een maand tijd. Maar waar?

Je kan positiever in het leven willen staan wat je wil, soms zie je dingen die dat dan weer erg moeilijk maken. Eergisteren zag ik op de Belg de documentaire Deliver us from Evil en die gaat over sexueel misbruik van kinderen door priesters van de katholieke kerk en het totaal, maar dan ook volledig ontkennen en negeren daarvan door, uiteindelijk, het Vaticaan. De Amerikaanse priester Oliver O' Grady heeft het gepresteerd om tijdens de uitoefening van zijn ambt honderden (!) kinderen te misbruiken. Hij doet daarvan in deze film getuigenis en wel op zo'n zelfgenoegzame wijze dat je hem een lang verblijf in de diepste krochten van de hel toewenst. Echter, hij leeft onbekommerd als vrij man in Ierland. Ondervragingen door justitie van diverse bij de zaak betrokken priesters leveren ontluisterende beelden van ontkenning op, niet in de laatste plaats door kardinaal Roger Mahony, die van het misbruik wist en er niets tegen gedaan heeft behalve het in de doofpot stoppen, enkel en alleen om zijn aanstaande benoeming tot aardsbisschop van Los Angeles niet in gevaar te brengen. In de film komen ook O' Grady's slachtoffers en hun familie aan het woord. Aangrijpend is het relaas van de vader die zijn dochter aan de zorg van de priester, en dus de kerk, toevertrouwde, niet wetende dat zodra hij naar zijn werk vertrok, O' Grady het meisje sexueel misbruikte. De vader kiest zijn woorden met zorg en spreekt over aanrakingen en misbruik, maar dan breekt hij opeens en schreeuwt niks misbruik; verkrachting! Hij heeft haar verkracht en ze was nog maar vijf jaar oud! Het meisje heeft niets tegen haar vader durven zeggen omdat haar vader ooit had gezegd dat als iemand haar iets zou aandoen, hij die persoon zou vermoorden. Het kind had aan een vriendinnetje gevraagd wat er met een moordenaar gebeurt en als antwoord had ze gekregen dat moordenaars de gevangenis in gaan. Ze wilde haar vader niet kwijt en hield haar mond. Het leven van de vader veranderde in een hel vanwege de wetenschap dat juist de wederzijdse liefde tussen vader en dochter het misbruik uiteindelijk heeft verlengd. Om over het leven van zijn dochter nog maar te zwijgen. Bij het kijken naar de film strijden een uitgebreid scala aan gevoelens om voorrang. Gevoelens van verdriet en medelijden met de slachtoffers, verbijstering vanwege de houding van de duivelse kerk en de wens om O' Grady levend aan een crucifix te nagelen en dat omgekeerd op een altaar te plaatsen in, bij voorkeur, Mahony's kerk, alwaar het moet blijven staan till death do us part. Uiteindelijk doet de door de kerk volledig vernietigde familie een poging om in Rome een brief aan Paus Benedictus XVI, eerder bekend als kardinaal Ratzinger, te bezorgen. Uitgerekend Ratzinger, wiens geweten in deze zaak verre van zuiver is! Ze kwamen niet verder dan de Zwitserse Garde…

In 1995 vertoonde ik me voor het eerst op het internet middels een Apple Performa 6300 en een 28K8 Globall Village modem. Als browser gebruikte ik Netscape 1.0 en toen de helpdesk van XS4ALL klaar was om die ene foute instelling te vinden en op te lossen schrok ik me rot; opeens verscheen er iets op m'n scherm wat niet op m'n computer stond; de homepage van XS4ALL. Ik kon ergens op klikken en dan verscheen er op wonderlijke wijze iets anders. Ik heb minutenlang met open mond naar het scherm zitten staren. Allemachtig, dit was iets compleet nieuws, er lag opeens een hele wereld vol informatie en vermaak aan m'n voeten! Het allereerste e-mailtje wat ik verstuurde was aan een beeldtechnicus van het NOB en hij was het die me in z'n antwoord de bijnaam CyberJo gaf. En die naam ben ik blijven gebruiken, zo is dat gekomen.

Maar nu, dertien jaar later, neem ik afscheid van die bijnaam. De naam is in de loop der jaren, en met name toen ik met bloggen begon, als alter-ego gaan dienen en is een compleet eigen leven gaan leiden. Toen ik een poosje geleden in het ziekenhuis te horen kreeg dat de kleine tumor in m'n rug goedaardig bleek, besloot ik dat ik dat de tijd was gekomen om eens wat positiever in het leven te gaan staan, het alter-ego overboord te zetten en de toonzetting van m'n blog te veranderen. Dat laatste lukte nog niet zo erg; de schaduw van m'n oude blogs hing nog onheilspellend over het nieuwe werk. Vandaar dat ik al m'n oude blogs heb verwijderd zodat ik van de grond af opnieuw kan beginnen. CyberJo is inmiddels dood en begraven en vanaf nu gebruik ik m'n eigen naam. Alleen de url kan ik niet wijzigen maar wellicht dat ik daar nog wel een oplossing voor vind.

De layout is inmiddels al een beetje aangepast en de komende tijd zal ik gaan nadenken over het hoe en waarom van een weblog, of ik er mee doorga en in welke vorm. Ik zat te denken om een aantal hobby's te combineren; bloggen, Berlijn en geschiedenis. Ik weet het nog niet. Suggesties zijn welkom…