Bestemming Berlijn

Opgewekt wandelde ik afgelopen zondag de 18e naar mijn brug in Moskou. Ik heb het over de Большой Каменный мост en dat is sinds vorig jaar mijn brug omdat ik toen slag heb moeten leveren met vier verschillende regimenten veiligheidstroepen om er op te komen! Tijdens m'n wandeling viel het me op dat de beveiliging sinds de laatste editie van de Bavaria City Race behoorlijk was aangescherpt, iets wat veel, zoniet alles te maken heeft met de recente aanslagen op de metro van Moskou. Het getroffen Lubyanka Station ligt op een steenworp afstand. Ik was de gelukkige bezitter van maar liefts drie accreditaties waar dik gedrukt Персонал op stond, wat personeel betekent! En verdomd het werkte; ik werd overal keurig doorgelaten en bereikte zowaar de tweede regiewagen alwaar regisseur Bas met z'n handen in het haar zat omdat niets werkte zoals het zou moeten en er op last van een stel uniformen met petten cameraposities verplaatst waren. Omdat ik afgelopen jaar gedoe had met de veiligheidstroepen op de brug vroeg ik Olga, onze tolk, of ze een briefje in het Russisch voor me wilde schrijven met daarin uitleg wie ik ben en wat ik kom doen. Een gouden greep want nadat ik twee keer het briefje aan mannen in uniform liet lezen bereikte ik het midden van de brug, waar m'n camera stond. Maar naast m'n camera stond een uniform die niet van plan was mij m'n werk te laten doen, geen boodschap had aan accreditaties en al helemaal niet aan briefjes. Een document van toestemming wilde hij zien, het liefst eentje met een stempel, verpakt in een rood plastic hoesje. Hij liet me er eentje als voorbeeld zien. Zo'n document had ik niet dus toog ik weer terug naar Olga, die de Russen maar tot actie moest zien te bewegen. Ik meende te maken te hebben met een veiligheidsman van het Kremlin omdat de brug zich vlakbij de presidentiële ingang van het Kremlin bevindt en men wat nerveus wordt als men daar een camera op richt. Olga ging met me mee naar de brug om een en ander op te lossen en tijdens die discussie heb ik snel m'n camera ingesteld en een totaalshot van het Kremlin voorgezet zodat regisseur Martijn, die in de eerste regiewagen zat, het shot tóch kon gebruiken in het geval ik geen toestemming kreeg daar te staan. Iets wat de veiligheidsman wel degelijk in de gaten had en wat 'm helemaal niet beviel; ik mocht de camera niet meer aanraken! Ook Olga kreeg geen poot aan de grond en gezamelijk gingen we weer terug naar de regiewagen. Even ter verduidelijking; er stonden twee regiewagens omdat er op sommige plekken bij het Kremlin geen bekabeling mag liggen. Daarom is gekozen voor twee registratiewagens die onderling met glasvezel zijn verbonden. Alleen kwam men nét 50 meter glasvezel te kort… Anyway; Olga vertelde me dat de beambte helemaal niet van de veiligheidsdienst van het Kremlin was, maar van het Departement van Bruggen en dat de organisatie was vergeten dat departement in te lichten over het feit dat op een van hun bruggen een camera zou komen te staan. En uitgerekend vandaag ging dat departement zich laten gelden; geen bestempelde documenten betekende geen beelden! Opeens kreeg ik te horen dat er telefonisch toestemming was verleend, dus wandelde ik weer terug naar de brug. Ik heb 'n half uurtje staan werken toen er weer een beambte van het Departement van Bruggen opdook. Weer moest ik een document met stempel ophoesten. En omdat ik zo'n document nog steeds niet had kon ik wederom opkrassen! Een aardige politieman, die me al een paar keer heen en weer had zien lopen, vroeg me wat er aan de hand was en zei dat van veel lopen m'n schoenzolen zouden verslijten. Het was een leuk gesprek in Engels, Russisch en gebarentaal en hij liep behulpzaam met me mee om met het Departement van Bruggen in overleg te gaan. Maar ook de vriendelijke agent kreeg niet voor elkaar dat ik er mocht staan. Weer terug dus. Uiteindelijk kwam er een tolk van de organisatie met me mee die een stukje oud Russische intimidatie opvoerde; naam, rang, afdeling, bellen met de hoogste baas de ze te pakken kon krijgen, telefoon aan de brugbeambte geven die vervolgens werd afgeblaft en de zaak was opgelost. De rest van de middag was de Большой Каменный мост weer mijn brug!

Hierrrr foto's uit Mockba en daarrrr foto's in m'n eigen setje…

Beter opletten in het vervolg Jo, want je hád kunnen weten dat aanstaande weekend op Autobahn 40 tussen Duisburg en Dortmund over een lengte van 60 kilometer de Ruhrpicknick plaatsvind! Maar liefst 20.000 tafels worden er gedekt en iedereen die zich geroepen voelt mag gerechten uit eigen keuken meenemen en de gasten van harte uitnodigen toe te tasten! Dat wordt een multi-cultifestijn! Dat wordt smikkelen en smullen! Dat worden bratwurst happende Turken en döner kebab verorberende Duitsers! En dat alles in het kader van Ruhr 2010. Of die picknick daadwerkelijk over 60 kilometer gaat plaatsvinden valt nog te bezien. Ik gok erop dat het stuk Autobahn tussen Essen en Bochum het drukst zal zijn qua festiviteiten, simpelweg omdat de snelweg zich daar dwars door Essen klieft! De rijbaan in de richting Dortmund is de picknickrijbaan en de rijbaan richting Duisburg is voor alles wat zich voortbeweegt maar geen motor heeft. Dát was een uitgelezen kans geweest om een keer van Essen naar Dortmund en weer terug te fietsen! Dat ga je niet nóg 'n keer meemaken, dat je zomaar over de Ruhrschnellweg mag fietsen, of er moet weer ergens een oliesjeik een kraan dichtdraaien. Ik heb hier het schema met alle data van de festiviteiten in het Ruhrgebied liggen. Ik wist dat de picknick er aan zat te komen en had me al voorgenomen er heen te gaan en tóch let ik niet op en zeg toe in m'n vakantie een klusje in Moskou te doen. Ook leuk, daar niet van, maar dat héb ik al meegemaakt. Snappu? Bovendien blijft er dit keer in Moskou maar bar weinig tijd over om iets van de stad te zien omdat we maandagochtend om 08:00 alweer naar het vliegveld gaan. Vorig jaar vlogen we pas ergens in de middag terug. Had ik dát eerder geweten en bovendien iets beter opgelet, dan was ik gewoon over de Ruhrschnellweg gaan fietsen. Geflurkt? Beetje wel…

Vorig jaar zat ik rond deze tijd in Moskou voor de Bavaria City Race en laatst dacht ik, zou het dit jaar nog doorgaan? Het is per slot van rekening crisis. Ondertussen heb ik m'n drie weken vakantie ingeplanned en toen werd er gebeld over Moskou. Dat zal je altijd zien. Murphy. Meer zeg ik niet. De melding was dat de Moskou klus dit jaar midden in m'n vakantie viel maar dat ze me tóch even wilden laten weten dat het doorgaat, want men kent m'n voorliefde voor steden in het oostblok. Hmmm, ik keek eens in m'n vakantieschema en bedacht me dat vier dagen Moskou er prima in zou passen. Zeker met de ervaring van vorig jaar in gedachten, dat was geen werk, dat was een betaald stedentripje met een verblijf in een van de duurste hotels van Moskou; The Ritz! Dat was 's nachts om drie uur op Sherementyevo aankomen en ontdekken dat onze taxi er niet was waardoor we ter plekke een waarschijnlijk illegale Russische taxibus hebben georganisseerd die ons linea-recta bij The Ritz afleverde. De verbouwereerde portier van The Ritz kwam al aanlopen, niet om ons te helpen maar om die rokende hoestbui weg te bonjouren. Ik hou daar van, ik vind dat geweldig! We resideren naast het Kremlin en lopen zo het stratencircuit op! Er is tijd zat om de stad te bezichtigen want de Russische collega's bouwen alle camera's en trekken alle kabels. Ik zeg prima! Ik ga wel weer een dagje op de brug staan, op een van de mooiste cameraposities in Europa! En daarna ga ik naar het Gorki Park. En om alvast in de stemming te komen luister ik ondertussen gezellig naar de liefdesverklaring van de heren van Rammstein; Sie zieht sich aus doch nur für Geld, die Stadt die mich in Atem hält! Volume op 10 en knallen: Посмотри! Пионеры там идут, песни Ленину поют: MOCKBA!!!!

Een Poolse MiG-29 passeert de regiewagen op luchtmachtbasis Gilze-Rijen na de Luchtmachtdagen 2010.

Het is een HDR van één RAW-bestand en in de wolkenpartij gaat 't mis. Ik krijg dat gedoe met HDR van single-files maar niet onder de knie, hoewel deze, van een Poolse Sukhoi SU-22, alweer een stuk beter is (geen tegenlicht)

Update: Het moet beter kunnen dus heb ik de goed raad van Bas T opgevolgd en heb zeven belichtingen van dat ene RAW bestand getrokken en dat samengevoegd tot een HDR. En tevens heb ik dat irritante torentje weggepoetst. Hierrrr het resultaat in Hi-Res…

Deze foto lag in m'n mailbox. Geen idee wie de fotograaf is, maar dank! De fraaie prent waar ik prominent in beeld sta is genomen bij de eerste band die vorige week zaterdag op PinkPop aantrad; Moke. Wat mij betreft meteen een tegenvallertje want ik heb niets, maar dan ook he-le-maal niets met hun arrogante pretentiepop. Ze vinden zichzelf geweldig, met die Oasis-look, maar 't is echt strontvervelend gedram en daar deed de aanwezigheid van het hoog gewaardeerde Metropole Orkest niets aan af. Ach, bands die niet zo bij de persoonlijke smaak van de cameraman aansluiten heb je er ook bij en dan is het even 'n uurtje doorbijten. Zure appel, dat soort dingen. Maar het viel dit jaar erg mee.

Bij Danko Jones, die ruzie met de hele wereld lijkt te hebben en dat via muziek uit (nix mis mee!) dacht ik ook van ja, nou weet ik 't wel, optiefen! Ze vonden dat ze wat vaker gecontracteerd moesten worden omdat ze niet, zoals andere bands, plichtmatig hun setje speelden maar écht werkten voor hun geld. Ik had nog geen band gezien die zich er met 'n Jantje van Leiden vanaf maakte maar blijkbaar wist Danko meer dan ik want op 'n gegeven moment stond er een compleet wassenbeeldenmuseum op de bühne die er helemaal geen zin in leken te hebben; de Pixies. Wat 'n drama, die gasten! Een setje spelen voor de poen en meer niet! Na afloop heb ik eens nagevraagd; het schijnt ooit een revolutionaire band te zijn geweest. Zonder de Pixies geen Nirvana riep een van onze geluidstechneuten. Ik waag dat te betwijfelen want die muziek van ze kabbelde maar voort en er zat voor m'n gevoel kop nog staart aan. Lauwe applausje waren hun deel. En terecht. Deze eens zo beroemde maar tot regelrechte zakkenvullers afgegeleden zoutpilaren wilden niet dat er beelden voor televisie werden opgenomen. Dat hadden ze slim bekeken; dan kon de rest van Nederland tenminste geen getuige zijn van hun slaapverwekkende wanprestatie.

Update: Prachtige foto is van Hans Peter van Veldhoven, huisfotograaf van 3FM. Hierrr meer PinkPop. Daarrr z'n website!

Green Day. De zaterdagafsluiter op PinkPop. Ik had nog nooit van ze gehoord maar dat zegt nix want ik ben natuurlijk een ouwe loel en punk heeft me nooit echt weten te boeien, op de Sex Pistols met hun enige legendarische plaat na. Okee, en No More Heroes van de Stranglers ook. Green Day is blijkbaar in de loop der tijd van punk tot feestband geevolueerd die bovendien enkele fans de ervaring van hun leven bezorgd! Opeens stond een door het dolle heen zijnde fan op de bühne foto's te maken van de zanger, gevolgd door een kid van 'n jaar of dertien die de polsbandjes van de zanger kado kreeg. Meezingen en meehossen! Later werd een hypernerveus meisje op het podium geroepen. Ze stond vol ongeloof naar haar idool te staren, trillend van de zenuwen. Haar idool fluisterde iets in haar oor en dat moet de vraag zijn geweest of ze de text van het gespeelde nummer kende. Die kende ze en vervolgens kreeg ze de microfoon overhandigd. Ik had een close shot van het meisje voorstaan en kon goed zien dat de zenuwen door haar lijf gierden maar opeens viel alle schroom van haar af en zong ze het hele nummer vol overgave uit! Kraaienvals, maar ze dééd het toch maar! Die ervaring pakt niemand haar meer af! Heel goed voor het puberale zelfvertrouwen! Het was een soort realtime surpriseshow zonder dat ene Hennie H met 'n tandpastaglimlach achter een berg speakers vandaan stapt om nog wat tranen te trekken. Ik kan er op YouTube geen beelden van terugvinden, wat jammer is want ik vond het een mooi en memorabel moment. Net als later bij die gast met een kop vol groen haar. Die kon wél zingen en nam en-passant de hele show maar even over. Die dude stuiterde als volleerd frontman van 'n wereldband over de stage! Hij nam z'n momentje van 15 minuten beroemd zijn en zette een hilarische act neer! Ik had 'm die middag al gezien, want zo'n groen hoofd trekt de aandacht. Hij heeft de hele dag vooraan bij de hekken gestaan, zich door alle bands heengeworsteld, wachtend op Green Day en zijn moment! Ook hiervan heb ik nog geen beelden teruggevonden. Wel van Jesus Of Suburbia en het prachtige 21 Guns. Green Day! Feest in het kwadraat! Explosie van pure lol! Gekkenhuis in de stromende regen!

Update: Gevonden; camfoon beelden van The Green Head Motherfucker… (niet mijn woorden!)

Twee jaar geleden stond ik bij PinkPop achter de camera die rechts voor de bühne stond. Op die bühne stonden de mannen van Metallica hun show weg te geven. Snikkelharde metal maar ook 'n mooie ballad. Omdat amerikanen altijd alles beter kunnen dan wie dan ook hadden ze een paar eigen cameramensen meegenomen. De beste van de wereld, dat spreekt voor zich! Maar wij hillbilly's uit dat vliegenpoepje op de kaart wat Nederland heet, met Kopenhagen als hoofdstad, mochten ook meedoen. Op een gegeven moment stond er zo'n amerikaanse collega naast me en hij probeerde m'n aandacht te trekken. Dat lukte; met handgebaren maakte hij me duidelijk dat er wat stond te gebeuren en dook vervolgens weg onder z'n statief. Mijn camera stond op 'n dolly en daar kon ik dus niet onder gaan zitten maar het leek me toch verstandig me zo klein mogelijk te maken, want ongeveer het enige wat er bij een metalconcert kan gebeuren is, behalve gehoorschade en blijvende hartkloppingen, een berg spuitend vuurwerk. En inderdaad; er kwamen wat ijsfontijnen voorbij die meer aan kippenscheten op oudejaarsavond deden denken. Dat was het. Big deal. De amerikaan kroop onder z'n statief vandaan en ging verder met z'n werk, wat tot het beste van de wereld behoorde. Verder geen vlam of sterretje gezien. Much ado about nothing, om er maar eens iets Shakespeariaans tegenaan te gooien, want ik ken m'n klassiekers…

Hoe anders was dat afgelopen vrijdagavond bij de Teutoonsche Tanzmetall van Rammstein. Had ik op dezelfde plek als bij Metallica gestaan, dan had men mij gegrild, geroosterd en geflambeerd kunnen opdienen. Maar daar stond ik niet. Ik stond lekker in het veld naar de blizkrieg van Lindemann en co te kijken. Puur cabaret van het duistere soort. Een show met een vette duitse knipoog vol zelfspot. Er is momenteel geen band ter wereld met zóveel en zó'n perfecte pyroshow. En alles spatsynchroon op de muziek. De ontploffingen en metershoge vuurzuilen zaten echt perfect op de beat en dat moet, want er is niets zo lullig als een vuureffect wat nét 'n halve seconde te laat is. Het geheim van Rammstein zit 'm volgens mij in de massieve welle van geluid waar desondanks melodieuze meezingers overheen liggen. En het feit dat ze het in hun eigen taal doen, want ze laten er geen misverstand over bestaan waar ze vandaan komen! Dan zeg ik; petje af, als je als duitse band in het metalgenre tot de beste ter wereld behoord! Wat mij betreft was het hoogtepunt van PinkPop al geweest en had Rammstein gewoon de zondagafsluiter moeten zijn.

Maar toen wist ik nog niet wat me bij The Prodigy te wachten stond…

Als je de 50 gepasseerd bent moet je omkijken. Dat schijnt erbij te horen. Omkijken dus. Maar niet in wrok. Verre van dat. Ik moet echter wel bekennen dat ik de loop der chronologie een beetje kwijt ben. Dat komt omdat ik de cameraopleiding twee keer heb moeten doen en dus twee keer een cameratest heb moeten ondergaan. Waarom twee keer? In 1986 moest ik naar strafkamp opleidingscentrum Santbergen voor de opleiding tot camera-operator. Dat was een verkort A-Blok van drie weken. Later, toen ik serieus aangenomen werd, ben ik wederom naar Santbergen geschopt om de hele cursus nóg een keer te doorlopen, maar nu de volledige versie. Destijds moest je drie langdurige en intensieve opleidingsblokken volgen om jezelf cameraman te mogen noemen; het A, B en C-blok. Kom daar nú nog maar eens om! Tegenwoordig kan iedereen die een camera kan tillen zich cameraman noemen, met alle gevolgen van dien… Maar ondanks dat de opleiding werd gegeven door een despoot die de cursisten tot op hun schoenveters affakkelde om ze naar eigen inzicht tot slaafse mediumzagers te boetseren, heb ik wél de nodige bagage meegekregen. Want buiten de eindeloze en soms dodelijk saaie cameraoefeningen, die tot doel hadden heer en meester over de weerbarstige LDK-3 te worden, werd er ook de nodige theorie onder onze hersenpannen gestampt. Beeldanalyse, semiotiek, optiek en beeldtechniek bijvoorbeeld. Maar ook kennis van klassieke muziek en instrumentherkenning, zodat je een regisseur geen klarinet voorschoteld als 'ie een fagot wil zien. Is echt voorgekomen hoor, waarop de regisseur brulde; een fagot, een fagot, een fagotverdomme! :-) De hele cameraopleiding was een leuke tijd. De despoot zagen we niet zoveel want vaak kwamen ervaren cameramannen een dagje lesgeven en zo leerde je de meest uiteenlopende en kleurrijke types kennen, van in de zestiger jaren blijven steken hippies tot oude NTS rotten die Swiebertje en Pipo nog hadden opgenomen!

Maar voordat ik in 1986 naar Santbergen mocht diende ik me op een dag te melden in Studio-5. Daar zou men mij een cameratest afnemen. Ik was toen nog kabelsjouwer en had al vreselijke verhalen gehoord over de beruchte pianorijder en toen ik de studio betrad zag ik 'm al staan; een grote zwarte concertvleugel met daarvoor een vrij nieuwe LDK-6 in ruststand… Eerst werd m'n kennis over beeldhoeken en afstanden tot een object getest maar dat was gesneden koek want makkelijk en logisch bovendien. Daarna moest ik nieuwe uitsnede's maken van een serie foto's die op zich al goed waren. Da's lastiger maar als je de essentie van de foto in het oog houdt is er binnen elke afbeelding een reeks andere uitsnede's te maken die ook goed zijn. Dat hoort iedere cameraman te weten, met name als 'ie ergens op gaat inzoomen. Na die twee testjes werd ik naar de gereedstaande LDK-6 gedirigeerd. Ik kreeg 'n paar minuten om de camera voor eigen gebruik in te stellen, gade geslagen door een stel kritisch kijkende cameramannen die het uiteindelijk allemaal voor het zeggen hadden. De te maken camerabeweging werd uit de doeken gedaan en ik mocht 'm een paar keer oefenen. Voor insiders: aan de linkerkant close op de toetsen beginnen, daarna uitzoomen en naar rechts rijden, achter de pianeur langs om aan de rechterkant weer in te zoomen naar de toetsen. Dan langzaam omhoog tilten naar een en-profiel close-up van de pianeur, die in werkelijkheid camerachef was, om vervolgens via een pisboog naar een frontaal totaal van de gehele vleugel te rijden, het liefst zonder krassen in de zijkant van het instrument te trekken. Daarna volgde het bevel om langzaam in te zoomen naar de hamertjes die de snaren betokkelden en vervolgens langzaam omhoog te tilten naar een medium van de pianeur camerachef. Als je na de eerdere pisboog op de juiste plek bent uitgekomen, zit de pianeur precies in de driehoek die door de schuine klep en de klepstandaard wordt gevormd. Dat lukte allemaal. Daarna moest ik nog doorzoomen naar een kale Tukker die in de achtergrond stond en later m'n mentor werd. Die oefening heeft alles in zich; zoomen, scherpstellen, kader verleggen, rijden en sturen van een dolly zonder decorstukken aan vlokken te beuken, op de juiste plek uitkomen (dus anticiperen) en coordinatie van jezelf en de manier waarop je achter de camera beweegt. De aanwezige heren keken op een monitor en mompelden wat met elkaar. Geen spoor van tevredenheid of afkeuring. Ik werd vriendelijk bedankt en mocht opzouten. Toen ik de studio uitliep stond daar een concurent volgende kandidaat te wachten. En? En?, vroeg 'ie nerveus. Pianorijder, zei ik…

Pas veel later vroeg ik m'n mentor waarom ik als kabelsjouwer de pianorijder voor m'n kiezen kreeg, dat was immers een oefening voor gevorderden. Het was omdat ik in de koffiepauze's altijd met de camera's aan het knoeien oefenen was. Men wilde wel eens zien of al dat geoefen ook tot resultaten had geleidt…

Humor om te lachen en toch leuk voor bezitters van een iPhone! Er is een programmaatje wat in een vloek en een zucht gezichten verwisseld. Het wonderlijke ding heet iSwapFaces en is hierrrr naar beneden te laden. Of hierrrr, via de geniale nerds met teveel vrije tijd die die giller gemaakt hebben! Er waren tijden dat bovenstaande gezichtswissel een watergekoelde ponskaartgestuurde computer zo groot als een huiskamer vereisde die er dan drie maanden of langer op stond te rekenen. Uitkomst hoogst onzeker. Zo'n iPhone doet de grap in luttele seconden. En zo werden de tronies van de Statler & Waldorf positief ingestelde ouwe cameralullen Jo en De Neel tot groot vermaak van een ieder omgewisseld. Qua kijk op de wereld, relativeringsvermogen en pasklare oplossingen voor onoplosbaar geachte problemen maakt 't niet uit; daar zitten Jo en De Neel toch op één lijn… ;-)

Het was pas 19 februari maar desondanks was de kamer warm en bedompt en waren de gordijnen gesloten. Het kan ook luxaflex geweest zijn, m'n geheugen laat me hier even in de steek. Door de kieren kliefden straaltjes pril zonlicht naar binnen waarin dansende stofjes te zien waren. Het tafreel deed me denken aan The Godfather, waarin een scene met een soortgelijke sfeer te zien is, prachtig gefotografeerd door Gordon Willis. In het diffuse tegenlicht zaten aan een rond tafeltje vier moeilijk kijkende en bovenal zwijgzame heren, waardoor het koude zweet me uitbrak. Ik bevond mij namelijk in de beruchte Kamer-8 van het politburo der dienstdoende camerachefs van de voormalige Nederlandsche Staatsomroep, inmiddels tot NOB omverzelfstandigd. Hoe was ik daar nou verzeilt geraakt? Wel, ik was op een onbewaakt ogenblik van kabelsjouwer tot camera-operator gepromoveerd en werd nét goed genoeg geacht om een medium van een nieuwslezer te kunnen uitknippen, toen ik een advertentie in het lokale suffertje opmerkte waarin te lezen viel dat het NOB 1e-cameramannen zocht. In het wild loslopende 1e-cameramannen, vrouwen ook, werden verzocht zich per ommegaande te melden bij het politburo, alwaar hen een prettige en goedbetaalde carriere in het vooruitzicht werd gesteld. Het probleem was echter dat er buiten het NOB geen 1e-cameramannen te vinden waren. Op een gegeven moment kwam ik in de troosteloze gang bij Kamer-8 een van de camerachefs tegen. Die liepen namelijk wel in het wild rond. Dus vraag ik langs m'n neus weg of ik solliciteren kon. Hoongelach was mijn deel! Of ik soms niet gelezen had dat ze 1e-cameramannen en niet minder dan 1e cameramannen zochten! Jazeker had ik dat wel, maar die vind je niet buiten de deur, dus moet je cameramensen gaan opleiden, was mijn redenatie. Nounou, jaja, we zullen wel 's zien, maar je kan het natuurlijk altijd proberen, was het antwoord van de chef en geamuseerd liep hij verder. Die avond heb ik een uurtje zitten zweten om in m'n netste handschrift een sollicitatiebrief te componeren en die vervolgens brutaal te posten. Een paar weken later zat ik bij de Godfathers in Kamer-8…

Een licht bebaarde, op een Griekse volkszanger gelijkend heerschap keek me strak aan en blééf me strak aankijken toen hij zich langzaam naar voren boog en de stilte brak met de vraag; …..je drinkt toch wel koffie…..?

Aan het verdere sollicitatiegesprek heb ik bepaald geen warme herinneringen overgehouden en ik was ervan overtuigd vierkant gesjeesd danwel door de mand gevallen te zijn toen ik twee dagen later opeens als camera-operator mee moest naar Nederland Muziekland. Normaal gesproken was dat te hoog gegrepen voor operators, maar de bij Nederland Muziekland dienstdoende 1e cameraman was een van de heren in die duistere kamer. Ik vermoedde een soort test om eens te zien hoe ik me overeind zou houden tijdens een stressvol live programma (ook dát nog) vanuit de Peppermill te Heerlen, toen nog een gewone discotheek. Ik kwam terecht achter een LDK-25 op een ploverdolly met te zachte banden, waarmee ik meer dan eens op twee wielen de bocht nam om op tijd op de volgende set te zijn. Het programma werd strak geregisseerd door Eduard Huis in 't Veld en de regie-assistente was Joyce ter Weijden. Joyce heeft me gered, want onderweg was ik een paar keer volkomen de weg kwijt en dat had ze feilloos door, vandaar dat ze wat extra cue's in m'n oor brulde. De allerbeste regie-assistentes zaten destijds bij Veronica. Die meiden hebben de standaard gezet en de lat een paar meter hoger gelegd. Na afloop van de uitzending wilde ik dood, zo overtuigd was ik dat ik de gecamoufleerde cameratest niet naar behoren had volbracht. Ik voelde me een prutser.

Enkele weken later plofde er een brief van het NOB op de deurmat. Ik was aangenomen en kon op 8 augustus 1988 met de opleiding beginnen…

Vanochtend hebben er twee terroristische aanslagen op de metro van Moskou plaatsgevonden. De eerste zelfmoordenares blies zich op het Loebjanka station op, recht onder het voormalige hoofdkwartier van de KGB, een beladen plek in de Russische geschiedenis. Vorig jaar zijn we op dat station ingestapt, om terug te gaan naar het Rode Plein. Toen ik de foto nam heb ik gewacht tot de metro nét voor het bordje Лубянка was en toen heb ik geknipst. Dat is gelukt. Verder is het een matige prent. Toch een gek idee dat er op precies die plek een aanslag gepleegd is…

Gisterochtend werd ik wakker toen m'n dochter "lang zal 'ie leven" voor me stond te zingen. Ik stond op en keek eens voorzichtig uit het raam. Gelukkig… geen Abraham in de tuin. Ik ben namelijk nogal op m'n rust en privacy gesteld en zo'n Abraham geeft maar 'n hoop gedoe in de buurt. Verjaardagen; ik heb er niets mee, ook niet als ik zelf jarig ben en de magische 50 blijk te hebben gehaald. Dus ben ik gisteren gewoon gaan werken. Toen ik het Gelredome binnenliep en hinderlijk gevolgd werd door een collega met 'n handycam, had ik nog steeds niets in de gaten. Tot ik opeens met m'n neus voor een vijf meter hoge opblaas Abraham stond. Dat ik dít nog mag meemaken… ;-)

Om rellen te voorkomen werden na afloop van PSV-Twente de supporters van de bezoekende partij lang in het stadion vastgehouden. Bij een eerdere ontmoeting tussen beide clubs, met dezelfde uitslag (1-1), brak regelrecht de pleuris uit, waarbij moet worden opgemerkt dat het de gefrustreerde Brabo's waren die toen stenengooiend door de straten rond het stadion trokken, terwijl de Tukkers de trein ingeknuppeld werden. Toen was het óók FC Twente die roet in het eten kwam gooien, waardoor het geplande kampioensfeest voor PSV moest worden uitgesteld. Dranghekken en stenen regenden toen neer op het TV-compound, waardoor o.a mijn toenmalige V40 roethoester stevig beschadigd werd! Ditmaal kan het bezoek van Twente voor PSV wel eens leiden tot het verlies van de landstitel, terwijl Ajax opstoomt! Alle reden dus om de twee supportersgroepen gescheiden te houden! Terwijl wij de camera's aan het opruimen waren, was het muisstil in het Twentevak, terwijl ze toch reden genoeg hadden voor een feestje! Het hele vak keek ademloos toe hoe op de inmiddels lege tribune naast hun iemand werd gereanimeerd. Ik heb even staan kijken en zag dat er door de EHBO hartmassage werd toegepast. Sirenes kondigden inmiddels het arriveren van de ambulance aan. Een poosje later werd de patient op een brancard afgevoerd terwijl er allerhande apparaten alsmede een infuus met hem werden meegezeult. Het had er alle schijn van dat de reanimatiepogingen waren geslaagd. Toen de ambulancebroeders en de EHBO medewerkers tezamen met de patient het stadion verlieten regende er vanuit het Twentevak een daverend applaus op ze neer…

Update: Op maandagavond om 18:32 komt De Telegraaf met dit bericht. Beetje laat, zouden ze daar m'n blog soms…eh…nee…echtnie…lammazitte… ;-)

Ik val maar even met de deur in huis: het was nooit mijn grote droom om cameraman te worden. Na m'n middelbare school had ik diverse opties. Geschiedenis studeren leek mij wel wat maar dat was me toch te breed. Ik heb namelijk niets met oude Grieken en stoffige sarcofagen maar wel met recente geschiedenis; Tweede Wereldoorlog, Berlijn, Koude Oorlog maar ook Vietnam enzo. Zo ben ik er nog steeds van overtuigd dat als ik direct na m'n eindexamen naar Berlijn was gegaan, ik er was gebleven en m'n leven en carrière een hele andere wending zou hebben genomen. Maar goed, een andere optie was de MTS want, zo sprak mijn vader, een electrotechnicus heeft altijd werk. Het werd dus MTS electronica. Maar eenmaal daar kwam ik er achter dat ik niet abstract kan denken. Ik bedoel dat ik niet, zoals sommige medestudenten, een electronisch schema kan bekijken en meteen zien wat er loos is. Ik kan niet in stroom, spanning, weerstanden en condensatoren denken. Rot voor me; exit MTS. Precies in die tijd kreeg ik van m'n oom een Werra Mat; een te leuk kleinbeeldcameraatje uit de DDR waarmee ik de wereld om mij heen ging knipsen. Dat heeft niet lang geduurd want de Werra was geheel volgens Oostduitse traditie vrij snel kaput. In de zomervakantie ging ik werken als postbode en van m'n eerste salaris heb ik toen een Fujica ST605N gekocht, een prachtige kleinbeelcamera! Met P-draad, dus er kon een scheepslading andere lenzen opgeschroeft (letterlijk) worden! Desalniettemin is toen ook m'n aversie tegen de 50mm standaardlens begonnen. Da's echt een onmogelijke lens; te close als groothoek en te wijd als telelens. Je kan er eigenlijk niets mee, zelfs als portretlens is 'ie niet geschikt. Toch heb ik ermee leren fotograferen maar toen ik eenmaal een Nikon FE kon kopen heb ik er al snel een 24mm en later een 35mm bij gekocht. Ik was en ben nog steeds van mening dat een 35mm objectief als standaardlens op een kleinbeeldcamera hoort te zitten. Dûh! Via Forebo; een ontwikkelcentrale voor zwart/wit foto's, Souverein; een kleurenlab en tevens strontvervelende ballentent waar ik op staande voet ontslag heb genomen vanwege een kutsfeer, en Cinecentrum; een filmlaboratorium, ben ik als kabelsleper bij de NOS beland. En pas toen kwam er serieuze interesse in het camervak. In de veelvuldige door de CAO geregelde koffiepauzes stond ik met de camera te oefenen. Veel 1e cameramannen lieten dat toe al waren er altijd van die Vreselijke hangsnorren die riepen dat ik met m'n poten van de camera's af moest blijven. Types die bang waren voor een opstomende jonge generatie. En terecht! In een van m'n eerste weken als kabelslepende voetveeg kwam ik opeens bij Zeg eens AAA terecht, waar ik ook lekker aan het oefenen ging. Op een gegeven moment zegt de 1e cameraman, jij wil zeker ook cameraman worden? Waarop ik keurig met twee woorden antwoordde, ja meneer! En meteen werd me duidelijk gemaakt wat m'n status was, met een nou dat kan je dan wel mooi vergeten als antwoord… Mooi, daar stond ik dan met m'n bek vol tanden terwijl ik de camera weer aan hem moest afstaan. Dat soort vervelio's hebben me echter nooit uit het veld geslagen, ik ben er alleen maar harder aan gaan werken om m'n doel te bereiken; cameraman worden!

Even terug naar 3D, want dat is de laatste tijd erg heet. Op het internet blijf ik maar lezen dat het Buma Harpengala van twee weken geleden de eerste 3D uitzending in de Nederlandsche televisiegeschiedenis is geweest en dat die succesvol is verlopen. Nou loop ik al wat langer rond op dees' aardkloot en ik meen me toch vaag te herinneren dat ik vroegâh al eens met zo'n rood/groen brilletje voor de glasbuis heb gezeten. Alleen heb ik geen idee meer waar en wanneer. Even googelen dus en na een paar simpele muisklikken tover ik de volgende quote op m'n 2D-scherm. Lees en laat 't even bezinken: In 1982 was er nog een indrukwekkende kennismaking met driedimensionale tv beeldbeleving. De NOS verzorgde onder de naam "3D-dimensionaal EXPERIMENT" een 3D televisieuitzending bij wijze van 3D demo. Deze eerste Nederlandse driedimensionale televisieuitzending, een samenwerking van NOS tv, Philips en ZDF was op basis van anaglyphs. Bij deze tv techniek is het met een speciale 3D bril (rood glas links en groen rechts), mogelijk tv dieptebeeld te ervaren. Juist ja, 1982, ik verzin 't niet, hierrrr de bron. Dus 28 jaar nadat de NOS de eerste 3D uitzending in Nederland heeft verzorgd, beweerd men bij het Harpengala dat ze in 2010 de eerste zijn. Bij het Harpengala is overigens sprake geweest van een gemengde registratie, 'n soort 2D/3D mix alshetware. Er stonden drie 3D-rigs en de rest van de camera's waren gewoon 2D die via een truukje 3D zijn gemaakt. Regelrechte nep dus, waarbij ik stel dat er geen mens ter wereld is die nu en in de toekomst met een lullig rood/groen brilletje op z'n neus een avond lang naar vage kleurloze beelden gaat zitten kijken, alleen om diepte te beleven. No way!

Voor een cameraman is het spelen met 3D natuurlijk een hele leuke bezigheid en uitdagend bovendien! Vandaar dat we afgelopen week wat geexperimenteerd hebben met 3D-TV. Niet met stokoude techniek die louter rommel genereerd maar wel op normale schermen bekeken kan worden, maar met 3D volgens de laatste stand der wetenschap en in full-color, waar je dus een speciaal 3D-scherm voor nodig hebt. En dan heb je ook nog steeds een 3D bril nodig, maar die zijn wat modieuzer dan de kartonnen rood/groene scheelkijkers die je bij een bekend weekblad moest kopen kado kreeg. In de studio hebben we wat muziek opgenomen, we zijn in Thialf geweest om te kijken wat 3D bij het schaatsen oplevert en we waren bij Ajax-PSV, wat de nodige luidkeelse WOW ervaringen opleverde! We hebben veel inzicht gekregen in wat je wel en niet kan doen met 3D en wat er aan cameraposities en cameravoering moet veranderen voor een optimale 3D registratie. Kortom; de eerste schermutselingen met de nieuwe techniek hebben we glansrijk gewonnen, en het ziet er allemaal ge-wel-dig uit! Mits je natuurlijk een 3D-scherm hebt. Maar die kan je nog vóór het WK voetbal gewoon kopen! En dan klikken we hierrrr voor een setje foto's van de afgelopen week. Was leuk! Ik zeg; 3D? Anytime!

Update: M'n gewaardeerde oude cameramentor H.E te Tukkerstad heeft eens wat navraag gedaan bij een van de cameramannen van het NOS 3D Experiment uit 1982. Hier zijn antwoord: Inderdaad hebben we experimenten met 3D gedaan. Het jaar 1982 zal wel ongeveer goed zijn. De onderwerpen waren schaatsen in Heerenveen, een goochelact van Fred Kaps, de door jou genoemde Concorde op Schiphol en volgens mij nog iets met motoren op Zandvoort. Rudolf Spoor deed de regie… Grappig dat na zoveel jaar men weer gaat experimenteren en opnieuw het wiel uitvinden. Nou ja, met HD gebeurde hetzelfde, en zie na 20 jaar komt er toch leven in de brouwerij…