Bestemming Berlijn

De Philips LDK-6. Jááááren mee gewerkt; 'n ontzettend fijne camera!
Is nu een museumstuk. Er staat er eentje in Beeld & Geluid.

Qua oude rommel hierrrr 'n leuke site!

Het is natuurlijk geen wonder en bovendien volkomen terecht dat een film als The Hurt Locker er met zes Oscars vandoor gaat en het spierballenvertoon van Avatar slecht met drie, minder aansprekende Oscars, ver achter zich laat. Dat was gewoon voorspelbaar. Hoewel ik Avatar nog niet heb gezien hoor ik links en rechts wel signalen dat de film qua verhaal geen reedt voorsteld maar dat 'ie technisch superieur is aan alles wat er tot nu toe aan 3D in de bioscoop is verschenen. Dus zijn technische Oscars voor Avatar op z'n plaats en feliciteren we Katherine Bigelow die als eerste vrouwelijke regisseur het beeldje in ontvangst mocht nemen! Voor een film met échte mensen… Ooit heb ik eens een echte Oscar mogen vasthouden. Dat was de Oscar die Fons Rademakers in 1987 voor De Aanslag heeft ontvangen. Daags na de uitreiking in Hollywood was Rademakers te gast bij Veronica's Nieuwslijn en aangezien vers opgeleide camerafeuten toen met grote regelmaat op actualiteitenrubrieken werden geparkeerd, stond ik daar achter de camera. Vlak voor de uitzending kwam Rademakers met z'n Oscar de studio binnen en mochten "we" het beeldje even vasthouden. De Oscar ging van hand tot hand tot de toneelmeester zich er over ontfermde en het ding weer schoonpoetste qua vingerafdrukken. Er bestonden toen nog geen kleine digitale cameraatjes dus bestaat er helaas geen foto van een langharige Jo met een echte Oscar in z'n hand. Da's dan weer jammer…

Hmmm, vanwege alle weltschmerz afgelopen maandag heb ik de snijdoc tóch verkeerd begrepen. De operatie om de galblaas te verwijderen moet niet binnen zes weken plaatsvinden, maar pas ná zes weken. Eerst moet de ontstoken galzak in rustig vaarwater zijn belandt. Welnu, dat gaat langzaam, maar 't gaat. Iedere dag heb ik ietsie minder last en ietsie minder koorts en op dit moment voel ik de blaas als 'n soort irritant aanwezige kiezelsteen zitten. Pas op 16 maart moet ik me bij chirurgie melden om verdere actie te ondernemen en in de tussentijd zit ik in een soort interbellum. Eigenlijk ben ik er wel 'n beetje teleurgesteld over; ik had liever gehad dat ze er bijvoorbeeld aanstaande maandag het mes ingezet hadden. Zo van let's get it over with! Maar helaas, ik moet een van m'n slechtste eigenschappen in de hand zien te houden; geduld. Er is mij wel te verstaan gegeven het rustig aan te doen om het herstel van de galbak niet te frustreren maar ik was desondanks tóch niet van plan tot 16 maart en langer thuis te blijven zitten. Ik vlieg zolangzamerhand tegen de muur op. Dus ga ik maandag maar eens een babbeltje met personeelszaken doen om te kijken wat de mogelijkheden zijn. Die zijn er wel; we zijn namelijk met iets nieuws en opmerkelijks bezig waar ik me wel weer lekker tegenaan wil bemoeien en 'n voetbalwedstrijdje links of rechts zal ook wel lukken.

Gisteravond zat ik toch wel balend op de bank naar "mijn" PSV-HSV te kijken. Ik had die wedstrijd moeten doen en gezien het geboden spektakel had ik 'm ook graag willen doen. Toen na drie minuten de 1-0 voor PSV in het Hamburgse doel lag wist ik 't al; PSV wordt uitgeschakeld want Hamburg ligt in Duitsland en Duitsers geven pas op als ze in de bus naar huis zitten! En ja hoor; ondanks een 3-2 winst van van PSV liggen ze eruit! Maar goed, balen of niet; het was een thriller, een prachtige pot met alles erop en eraan! Ik heb genoten!

Vanmiddag dus maar even naar de huisarts geweest om zijn mening te horen over die twee vreselijke nachten die ik vorige week mocht beleven. Hij stelde wat vragen, klopte en tikte wat op m'n buik en 'n half uur later stond men bij spoedeisende hulp een infuusnaald in m'n arm te prikken. Ik heb er de hele middag gelegen terwijl er diverse onderzoeken werden gedaan. Uiteindelijke uitkomst waar niet over te discussieren valt; ontstoken galblaas. En dat ding moet eruit! Even was er sprake van dat ze dat meteen zouden doen, qua ritje in de achtbaan, maar het leek de ridders van Aesclepios toch beter om even te wachten tot de ontsteking verder zou zijn teruggedrongen, daar een ontstoken galblaas verkleeft met z'n omliggende collega-organen en dus moeilijker te verwijderen is. Aanstaande vrijdag gaat men eens kijken hoe die bad motthafuckka erbij ligt en dan bepalen ze waarschijnlijk een operatiedatum. Het moet in ieder geval tussen nu en zes weken gebeurd zijn. Ik had al zo'n vermoeden; echte griep kon het niet geweest zijn en 'n maag/darmvirus ook niet, daar ontbraken simpelweg een aantal symptomen voor. Ik heb nog even aan de Mexicaanse griep gedacht maar die is al passé. En de vreselijke orgaanpijn die ik had wees toch écht een andere richting op (galstenen) Dát, plus het feit dat ik al vier dagen donkeroranje gekleurde urine had maakte dat ik vandaag dus toch maar even langs de doc ging. Met voornoemd gevolg. Ik ben niet zo'n dokterloper, ben snel van het gaat wel weer over, maar soms moet je de signalen van je lichaam niet negeren. Er zitten nog twee resterende galsteentjes dus ik kan in principe nog een paar van die galsteenaanvallen krijgen. Maar gelukkig heb ik nu een rechtstreekse ingang bij spoedeisende hulp. Het maakt ze niet uit wanneer; als ik weer verga van de pijn mag ik regelrecht naar binnen wandelen, zonder tussenkomst van verwijsbriefjes en huisartsenposten. Lekker dan; ben ik straks het eerste onderdeel van m'n lichaam kwijt! Dat houdt in dat ik de 50 dus nét niet in één stuk haal…

Het begon twee weken geleden bij een wedstrijd van en in Groningen. Toen had ik het zó koud, dat ik de tweede helft alleen maar klappertandend op m'n dolly heb gezeten. Echt achterlijk koud, alsof er een ijsblok bovenop het stadion lag wat de koude lucht naar beneden drukte. Maar was het wel zo koud? Het vroor niet en ik heb kouder meegemaakt, dus lag het aan mij. De maandagnacht daarna kwam de koorts en die liep flink op. Zweten, klappertanden, kotsen en vreselijke buikpijn. Wat de neuk heb ik verkeerd gegeten dacht ik nog? Om zeven uur toch opgestaan om m'n dochter naar school te brengen maar de rest van de dinsdag geslapen. En de woensdag ook. Ik was zo brak als een aap maar dacht en hoopte dat ik de donderdag wel weer gewoon naar Ajax-Juventus kon, want hé, dat is een affiche wat je niet zomaar laat lopen! Zo vaak komt het niet voor dat de Oude Dame op bezoek komt en je helden als Del Piero en Trezeguet voor je lens krijgt! Op supersslomo bovendien! Gaan dus! Maar gaandeweg de dag begon ik stevig in te storten. Ik heb de wedstrijd op routine uitgedraaid maar had me het liefst ter plekke opgerold om stilletjes onder m'n camera te sterven. Bij deze nog mijn excuses aan de regie omdat de beelden van de superslomo dit keer niet de kwaliteit hadden die je normaal gesproken krijgt als ik achter de superslomo sta! F*cking hell, ik weet niet hoe ik het einde gehaald heb maar uiteindelijk heeft een collega me met de auto van de projectmanager naar huis gebracht. Rillend van ellende ben ik onder de douche gaan staan en heb me daarna warm ingepakt voor een lange nacht. En lang werd 'ie. Omdat ik ook nog een hete citroendrank had genomen ontplofde ik op een gegeven moment qua temperatuur! Ik moet minstens de 40 graden koorts gehaald hebben! Ik heb koude natte lappen om m'n enkels gebonden om m'n bloed te koelen en 'n koud nat washandje op m'n gezicht. En nog bleef ik het gevoel houden van binnen opgevreten te worden en langzaam te sterven. Ik ben er op een kwaad moment echt even bang voor geweest. Ik wist niet meer waar ik het zoeken moest, heb afwisselend op de bank en in m'n bed gelegen, rondgelopen, water gedronken, dat weer uitgekotst etcetc maar het ergste vond ik wel dat ik geen controle had over de hallicunerende beelden in m'n hoofd, die blijkbaar bij hoge koorts horen. Nu ben ik drie dagen verder. Drie dagen van niets anders doen dan in bed en op de bank liggen. Ik ben volkomen geradbraakt en ik weet niet waarom of waardoor. M'n hele middenrif doet pijn, ik voel al m'n organen en ingewanden, alsof ik door vijf man bruut in elkaar geschopt ben. M'n ex heeft boodschappen voor me gedaan en komt af en toe langs om te kijken hoe het ermee gaat. Dat is dan weer het voordeel als je niet met slaande deuren en ruzieënde advocaten uiteen gaat al doet ze het gewoon omdat ze een goed mens is. Morgen maar eens snel naar de huisarts wat er is iets waar ik zijn expertise voor nodig heb, iets waar ik voorlopig niet aan wil denken maar wat ik niet uitsluit. Maar voorlopig ben in na drie dagen nog niet in staat om pijnloos rechtop te staan en naar de brievenbus te lopen zonder het gevoel te hebben uitgeput te zijn….

Brian Johnson van AC/DC heeft het begrepen! Een poosje geleden heeft hij behoorlijk hard uitgehaald naar types als Bono en Bob Geldof vanwege hun maar voortdurende politieke gezever en druk die ze op hun publiek uitoefenen om toch maar vooral geld te doneren aan Afrika en meer recentelijk Haiti. Ik weet niet meer wanneer het was maar ooit zag ik meneer Bono gehuld in een Aramini jas en met een veel te dure zonnebril op z'n neus z'n publiek oproepen geld te storten voor een of andere ramp. Rot toch op man, geef 10% van je vermogen weg en het enige wat er gebeurt is dat er een komma op je bankrekening verschuift. Wat sta je daar nou met je politiek correcte vaandelzwaaiersboodschap de wereldverbeteraar uit te hangen terwijl je werkelijk bulkt van de poen en je waarschijnlijk van gekkigheid niet weet wat je ermee moet doen! Doe anders even de opbrengst van deze graaiact doneren aan Haiti! In 1982, als ik het mij wel herinner, zag ik U2 in het voorprogramma van de Talking Heads in Leiden en daar rende Bono al met een witte vlag over het podium heen en weer en daar is 'ie nooit meer mee opgehouden! Bono's gezwaai met witte vlaggen is een goedkope en doorzichtige act, een zichzelf aangeleerd kunstje waar blijkbaar veel dolende zielen intrappen en waar 'ie inmiddels zelf in is gaan geloven! Die act is net zo goedkoop als de Amerikaanse vlag in je jasje naaien met de namen van de slachtoffers van 911 erop. Hou toch je bek man, maak muziek, laat je publiek in z'n waarde en ouwehoer ze geen schuldgevoel aan! En hetzelfde geldt voor Bob Geldof die als artiest werkelijk geen ene hol voorstelde en nog minder gepresteerd heeft maar die wel als moderne messias op de buis verscheen terwijl het graan voor Afrika in de havens lag weg te rotten!

Nee, dan Michael Schumacher, die na de tsunami van 2004 maar liefst 10 miljoen doneerde zonder in de schijnwerpers te staan! Het gerucht gaat dat Schumacher tijdens z'n laatste vier racejaren stilletjes 50 miljoen aan diverse goede doelen heeft gedoneerd! Die mag van mij met een witte vlag rondrijden!

Bono en Geldof; beide types die zichzelf als goden zien en zich over de ruggen van hongerige Afrikaantjes of slachtoffers van rampen in de schijnwerpers weten te zetten! En Brian Johnson heeft dat feilloos door. Dus, Bono, blijf lekker muziek maken maar voor je politiek correcte pruillip graag een enkeltje Highway To Hell…

Update: Hierrrr nog een venijnig stuk van Brendan O' Neill en qua Talking Heads; inderdaad 1 July 1982 ;-)

Gisteren ben ik even voor een werkbezoek naar London gewipt. Via een van de slechtste luchthavens ter wereld; Heathrow, al viel dat op Terminal-4, waar wij gedropt werden wel mee. Bekende Engelse grap over de Terminals 1 t/m 3; Heathrows Up ;-) Maar goed, op Schiphol kwam ik er achter dat ik de Leatherman, die altijd aan m'n broekriem bungelt, en wat een onmisbaar gereedschapje is voor een cameraman te velde, vergeten was thuis te laten. En het is niet handig als je daar in de rij voor de securitycheck pas achterkomt. Al eerder heb ik een Leatherman mogen inleveren. Dat was op de luchthaven van Albanië, waar ik even tevoren nog wijsneuzerig tegen iedereen riep dat ze de Leathermans moesten inchecken. Om het vervolgens zelf te vergeten. Inleveren dat ding waarna zwaar balen want een goede Leatherman is prijzig. Ik was dus niet van plan er nog eentje kwijt te raken door een stommiteit. Een sprintje naar de kluisjes in de vertrekhal bracht uitkomst. Des avonds heb ik m'n daar weer opgehaald om te ontdekken dat de Douane en de Belastingdienst het kluisje hadden geopend. Er lag een keurig briefje in waarin ze die actie toegaven. Leg er dan geen briefje in, dan kraait er geen haan naar. Het moet niet gekker worden, maar WTF, ik had m'n dure Leatherman terug.

London heb ik niet gezien omdat we onze bezigheden buiten de City hadden. Dat vind ik altijd wel jammer, als je in de buurt bent van een wereldstad maar er geen straatsteen van te zien krijgt. Het zijn voor mij persoonlijk altijd uitgelezen kansen om tenminste voor een kort moment de kneuterigheid van Holland te vergeten, de spruitjeslucht uit m'n hoofd te jagen en me even een wereldburger te voelen. De metrorit van Heathrow naar Central London vind ik altijd een belevenis omdat je de stad alshetware ziet groeien. Langzaam maar zeker zie je tekenen dat je een metropool nadert als je door de suburbs rijdt tot de metro in de tunnels onderduikt en je op Piccadilly Circus kan uitstappen. Magisch!

Ooit, tijdens een nachtelijke rit terug naar Heathrow, struinde er een groepje hooligans door de metro. Ze vielen passagiers lastig en spoten een brandblusser leeg die ze vervolgens, in de tunnel (!) uit de metro flikkerde. Ik hoorde de lege blusser tussen de tunnelwand en de trein heen en weer ketsen en was zomaar een tikkie ongerust daar in dat treinstel, in die tunnel, met dat tuig… Hoe het geregeld werd weet ik niet maar op Heathrow stond een stevig peloton agenten klaar om de heren met harde hand in te rekenen. Da's dan weer een voordeel van een trein in een tunnel; ze konden geen kant op, die losers…

Gisteravond stapte ik in Teminal-4 nog even een souvenirwinkeltje binnen. Ik wil namelijk graag een poster hebben die ik ooit heb gezien, maar die nu vast niet meer te koop is. Over het hoe en waarom kom ik in een later blogje nog wel terug. De poster was inderdaad niet te koop. Wel veel prullaria, waaronder een damesslipje met de opdruk Mind The Gap….

Het linker dimlicht van de Opa Astra was stuk. Geen probleem; bij de Astra hoeft voor het vervangen van een lampje niet de complete bumper verwijderd te worden, noch de radiateur, en de koplampunit hoeft ook niet te worden uitgebouwd. Voor het verwisselen van een lampje hoeft men dus niet naar een dealer van het Bochumse automobiel; men kan zo'n lampje gewoon nog zélf verwisselen. Dus het lampje eruit getrokken en in de reservelampjesdoos naar een vervangend exemplaar gezocht. Maar de reservelampjes waren voor de V40 roethoester en die passen *zucht* niet in de Astra. Waarom ook? Flux naar het reservelampjesverkooppunt te Bussum gefietst en 'n nieuw H7 lampje gescoord. Kost, schrik niet, 18 euro! AcHtTieN harde euri's voor een lampje! Merkt die dude achter de kassa op dat het beter is om die lampjes per paar te vervangen. Ja, denk ik dan, dat zou ik ook zeggen als ik twee lampjes in plaats van één kan verkopen! Waarom per paar, vraag ik nog. Als er een lamp in m'n kroonluchter stuk is, vervang is ze ook niet alle acht! Een vaag verhaal over een spanningspiek, lichtintensiteit en kleurverschil was mijn deel. Wat nou spanningspiek? De andere, nog werkende koplamp ging niet opeens feller branden, dus merk ik tegen de kassachef op dat het allemaal marketinggelul is en ik gewoon één lampje vervang als er één stuk is. Ja maar dan heeft u het oude lampje als reserve, probeerde hij z'n omzet nog te redden. Halloooo, dan zit ik straks toch met hetzelfde probleem, als er nóg een lamp doorfikt? Draai even 'n ander 'n poot uit met je AcHtTieN euro per lampje!

Toch dacht ik, zou 'ie gelijk hebben? Dus 's avonds eens kritisch gekeken naar de lichtintensiteit en de kleur van de koplampen. Ik zie geen verschil kan ik u melden en het "oude" lampje doet 't nog steeds. En een spanningspiek zie ik ook niet. Sterker nog, als ik de motor start terwijl de lichten branden, dimt het licht even. Da's geen spanningspiek, maar een spanningsdip! Toch bleef het knagen, tot ik een televisietechnicus er vandaag eens naar vroeg. Lampjes per paar vervangen? Spanningspiek? Wat 'n onzin, was z'n antwoord… Marketinggelul dus!

Update: Kijk hierrrr even; hetzelfde lampje voor 7.95! Zo wordt je nog genaaid ook door Halfords!

Bij de kassa van de supermarkt lag een petitie; al menig A4-tje was volgeplempt met handtekeningen. Normaal gesproken weet ik niet hoe snel ik bij een supermarktkassa moet weg komen; gillend naar huis! Waus word ik van dat geneuzel en gezanik bij zo'n kassa, maar nu wierp ik toch een nieuwsgierige blik op de petitie. De supermarkt en haar klanten willen namelijk dat de schuine parkeerplaatsen voor de deur blijven bestaan. En daar hebben ze een punt! Het plantsoen voor de supermarkt wordt namelijk verherverbouwd en dientengevolge liggen er op de plaats van de oude parkeerplaatsen nu betonnen platen waarop klanten automatisch hun auto's schuin parkeren. Logisch; is makkelijker in en uitsteken en je kan meer auto's kwijt. Ongeveer het dubbele aantal. Laat ik nou denken dat het de bedoeling is dat er uiteindelijk keurig geplaveide schuine parkeerplaatsen komen! Maar nee hoor, de in Hilversum beruchte verkeersdeskundigen hebben bedacht dat er weer gewone parkeerplaatsen komen die parallel aan de rijweg liggen! Dat wordt dus weer voorzichtig achteruit inparkeren! En bovendien scheelt het een fiks aantal plaatsen! Er zijn in Hilversum en ongetwijfeld overal in Nederland, wel meer voorbeelden aan te wijzen van merkwaardige dwingelandij. Dat auto's een bepaalde route moeten volgen terwijl de natuurlijke route onmogelijk is gemaakt. Wanneer leren die verkeersdeskundigen het natuurlijke gedrag van, in dit geval parkeerders, eens om te zetten in een doeltreffend ontwerp? Soms hoef je alleen maar te kijken naar de natuurlijke loop van water om een route voor het autoverkeer te bedenken én te voorkomen dat de boel vastloopt! Zo heeft de herinrichting van de Hilversumse binnenring, die bakken met geld heeft gekost en waar Hilversum al jaaaaaren last van heeft terwijl het eind nog niet in zicht is, op het eerste gezicht maar bar weinig doorstroming opgeleverd; bij het mediapark staat de boel des ochtends en des avonds nét zo muurvast als vóór de herinrichting. Tel uit je winst! En ook al ga ik altijd lopend naar de supermarkt, toch heb ik m'n handtekening onder de petitie gezet…

Het appartement boven mij staat al geruime tijd te koop; al meer dan 'n jaar. Zelf woon ik hier ook nog niet zo lang maar vlak nadat ik m'n woning betrok, vertrokken de rustige bovenburen met de noorderzon. Daarna stond het pand geruime tijd leeg, wat lekker rustig was, maar opeens was er leven in de brouwerij en bleek de woning te zijn verhuurd. Daar was ik mooi klaar mee want de nieuwe bewoners trokken zich niet zo heel veel aan van de ongeschreven regels die in een appartementencomplex gelden. Of zouden horen te gelden. Geluidsoverlast dus. Niet van muziek of de tv maar van gestamp op de vloer, dichtslaande deuren en soms hoogoplopende ruzies. De mannelijke helft bleek een nogal opgewonden standje die op een ochtend een werkploeg, die de buitenmuren kwamen voegen, in woord en gebaar heeft bedreigd, hun gereedschap op straat heeft geflikkert en zich razend en tierend weer in z'n onderhuurde huis terugtrok. Erg gezelli dus. Persoonlijk heb ik ook met meneer te maken gehad toen 'ie op een ochtend, naar het zich liet aanhoren, z'n vriendin bont en blauw sloeg. Toen het gedoe in het trappenhuis vrolijk doorging en het meisje diep in een capuchon weggedoken langs me heen glipte, heb ik er met m'n cynische grote bek iets van gezegd. Meneer kwam de trap afstuifen, keek me pislink aan, priemde een vinger richting m'n gezicht, riep; jij, jij, jij…, verslikte zich in z'n woorden en verdween woest de trap weer op. Om z'n pistool te halen, dacht ik, zoals zo vaak het geval is bij onze Noord-Afrikaanse vrienden. Ik kan ervan meepraten nadat een 15 jarige blaag me ooit toeschreeuwde dat 'ie z'n pistool ging halen om me dood te maken nadat 'ie met twee bontkraagvriendjes een oud heertje op een fiets stond uit te kafferen en ik riep dat ze daar mee moesten kappen. Maar nee, geen pistool dit keer. De bovenbuur liep een poosje woest stampend in z'n flat heen en weer, luid allerhande verwensingen aan mijn adres schreeuwend. En of dat nog niet genoeg was hing 'ie ook nog scheldend uit het raam; nooit bemoeie man, nooit bemoeie… Toen ik het zat was en heel hard tegen het plafond kom dan sufkut riep, bedaarde de situatie en ben ik m'n dochter van school gaan halen. Als ik die bovenbuur later op de trap tegenkwam, zei 'ie geen woord en keek strak naar de traptreden. Vlak voor de jaarwisseling waren ze opeens vertrokken…

Het huis boven mij staat dus nog steeds te koop en van een woningzoekende collega, die het appartement heeft bezichtigd, hoor ik dat het in tamelijk uitgewoonde toestand is achtergelaten. Sindsdien zijn er talloze bezichtigingen geweest maar zijn er nog geen nieuwe bewoners. Gisterochtend zag ik dat een meisje, geflankeerd door haar ouders, het pand kwam bezichtigen. Na de bezichtiging zag ik ze weglopen, de vader liefdevol z'n arm om z'n dochter geslagen. Ik vond dat een aandoenlijk tafreel en ik meen eruit op te maken dat het huis wederom niet is verkocht…

Eigenlijk ben ik wel 'n beetje klaar met die sneeuw, het heeft nu lang genoeg geduurd! Afgelopen weekend zijn wij loonslaven wederom meerdere keren in het holst van de nacht over besneeuwde snelwegen vanaf diverse stadions in den lande naar huis geglibbert. Is leuk voor 'n keer, maar niet na élke klus. Vorige week lagen we bijna collectief in de vangrail in de bocht van de A1 naar de A27. Dat ging maar net goed! En op een of andere manier valt die ijzel en sneeuwellende altijd in het weekend… In de Duitse pers lees ik dat de sneeuwperiode wel eens tot april zou kunnen aanhouden. Maar goed, hoe verder richting het oosten, hoe slechter de omstandigheden. Mijn geliefde en wonderschone Duitse eiland Rügen is zo'n beetje compleet van de buitenwereld afgesloten, maar het is er nu met al dat krui-ijs op de stranden wel fabelachtig mooi! De laatste keer dat Rügen volledig ingesneeuwd was, was in de strenge winter van 78/79 en toen is het Oostduitse leger ingezet om het eiland te ontzetten. Er lagen daar meerdere legeronderdelen en de Russen zaten in Prora, dus die inzet was zó geregeld! De "bevrijding" van Rügen stond bij het gewone volk in de DDR bekend als de enige keer dat de Nationale Volks Armee daadwerkelijk iets voor het volk heeft gedaan! In een museumpje in Göhren heb ik foto's en filmpjes gezien van die toestand en ik zeg, de huidige situatie is er nog nix bij!

Ondertussen worstel ik verder met m'n blog en werd ik er fijntjes op attent gemaakt dat de layout wel héél erg op Windows Vista lijkt! Ben ik lekker mee als verstokt Apple gebruiker! Ik had geen idee, al had ik het kunnen weten vanwege die typische Windows startknop, links onderin. Die knop, waar nu nog een potloodje (?) op afgebeeld is, verander ik nog wel in een knop met een Apple-logo! Dûh! Verders heb ik een andere Flickr-widget geplaatst en wil ik een nog een lightbox om foto's in te plaatsen zodat ik geen hele brede afbeeldingen meer in de blogs hoef te zetten. Zo blijf ik bezig en leer ik steeds beter code lezen…

Update-1: 04-02-2010: Windows Orb rechts links onderin vervangen voor een Apple Orb ;-)

Update-2: 04-02-2010: Lightbox toegevoegd. Klik op de Apple-Orb link hierboven en kijk of 't werkt…

Heren van de technische dienst; ik kom er aan hoor! Warm de soldeerbouten maar vast op! Steek de punt van die lerpen maar vast in de gloeiende kolen want papie komt straks even langs met een uitdagend klusje! Al dagen deed m'n oude bejaarde Powerbook G4/500, die nog als emailophalert en internetsurfert wordt gebruikt, moeilijk bij het opladen der reeds half vergane batterij. Geknetter en vonkengetrek bij de plug. Ik had al drie setjes speciale schroevendraaiertjes klaar om de doos open te schroeven, in de wetenschap dat hoogstwaarschijnlijk geen enkel exemplaar van die schroevendraaiertjes gaat passen, want Apple, en dan weet je het wel! Zo heb ik hier een Apple-USB kabeltje wat alleen op Apple past en dan nog alleen op de nieuwere types en dus niet op mijn gedateerde machines met PowerPC processor! Dat bedoel ik dus! Een tijd lang lukte het met een beetje wurmen en draaien van de plug om de doos toch op te laden, een hoop geknetter ten spijt. Maar gisteravond gaf 'ie er definitief de brui aan. Nog mazzel dat het de plug is en niet iets interns in de comprutser zelf. Goed, ga ik dus zoeken op internet en zie ik hierrrr hoe je dat zelf kan repareren. Juist, daar heeft papie het geduld niet voor. Dan eindigd/t de lader uiteindelijk op de straatstenen, gevolgd door de doos zelf. Dus mogen de soldeerhelden van de technische dienst het eens proberen. Die hebben in theorie tijd zat want bij ons gaat nooit iets stuk ;-) Mochten ze de lader uiteindelijk ook uit het raam flikkeren dan bestel ik hierrrr wel een imitatieneppert van het soort dat overal op past. Want de oude doos is nog te handig om vanwege een kaduke lader bij het grofvuil te zetten.

Nu de ombouw van de layout wel zo'n beetje klaar is ga ik maar weer eens bloggen. Aan het ombouwen heb ik een hoop plezier beleefd en het heeft me afgeleid van zaken die in m'n hoofd spelen en die ik kan missen als kiespijn, terwijl ik en-passant ook nog 'n beetje code heb leren lezen en bewerken. De kleine dingetjes die ik nu nog aan de layout wil doen kunnen wachten tot later, omdat ik daarvoor toch echt eerst moet uitzoeken hoe het moet. Zo wil ik bijvoorbeeld de blogvensters dezelfde transparantie geven als het kopvenster, maar heb ik nog geen idee hoe dat moet en vooral wáár in het theme.css ik het moet zoeken. De foto's in de flickr-widget moeten nog gecentreerd worden maar de auteur van de widget, een Rus uit Moskou, schijnt er plezier in te scheppen om de gebruikers van z'n widget door de hele code te jagen met vage aanwijzingen terwijl 'ie net zo goed even kan zeggen waar er een stukje code tussen gezet moet worden om de boel te centreren. Maar het is wél een mooie widget; klik maar eens op 'n foto, dan krijg je een leuke lightbox te zien, waarvan ik afmetingen ook nog wil aanpassen, maar ja, die Moskoviet he… ;-)

Het feit dat ik met de layout bezig ben geweest en geen blogjes over van alles en nog wat heb geschreven, heeft het bezoekersaantal niet doen afnemen. Blijkbaar komen de trouwe bezoekers regelmatig even buurten. Van een collega kreeg ik een emailtje met mooie woorden, die ik hier niet ga herhalen om de schijn van zelfbevlekking te vermijden, maar die me wel gemotiveerd hebben om de draad weer op te pakken. En ja, ik miste het bloggen ook. Al vrij snel trouwens. Het is nou eenmaal een hobby en hobby's moet men koesteren! Ik heb inmiddels een textbestandje op m'n desktop staan waarin al vier onderwerpjes staan waar ik het over wil hebben! Binnenkort de eerste, over het fantastische camerawerk van de BBC serie Wallander…

Update: Laat me niet dollen door een Rus dus; Flickrwidget weer vervangen voor een andere…

Inmiddels is het overgrote deel van m'n nieuwe layout in het Nederlands vertaald, maar er zijn een paar zaken die in het Engels moeten blijven staan, of ik dat nou leuk vind of niet. Dingen die in Wordpress ingebakken zitten en waar je als eenvoudige coderidder niet bij komt. Ik heb me een slag in de rondte gezocht, me diep begraven in bergen code en uiteindelijk de handdoek geworpen; ik kan de metadata niet bewerken. Zo zal de boel onder het kopje Blogmaster dus Engels blijven. So be it. Sommige toegevoegde widgets laten zich ook niet zo gemakkelijk kraken en blijven voorlopig dus ook onvertaald. Widgets zijn een verhaal apart; zo doet de RSS widget z'n newsfeed niet verversen en slaat de flickrwidget hardnekkig een paar foto's over… Er was tevens sprake van een uren durend gevecht met de rechterkolom, omdat de layout aldaar sommige, waarschijnlijk verouderde, centre-tags niet vreet. Na veel gekutklooi is het gelukt om de boel weer redelijk op orde te krijgen, al irriteert het me mateloos dat ik het OneStat logotje niet gecentreerd krijg. Ik heb alle mogelijke centre-tags geprobeerd maar uiteindelijk heb ik m'n tanden er op stuk gebeten. Maar het meest vreemde is toch wel dat die teller van OneStat opeens een verdriedubbeling van het bezoekersaantal weet te melden! Da's toch merkwaardig en tevens hoogst opmerkelijk te noemen. En dat voor een blog wat nu nog redelijk op z'n reedt ligt, het gepruts aan de layout daargelaten. Misschien is het zo dat onder de motorkap van Wordpress er iets gaande is waardoor zoekmachine's beter bediend worden ofzo. Ik zou het anders ook niet kunnen verklaren. Ramptoeristen misschien? Types die na de eerste opluchting komen kijken of ik écht wel gestopt ben? De komende tijd moet ga ik nog tags toevoegen aan oudere blogjes, bedenken wat ik met m'n 695 pixels brede foto's moet, nadenken waarom de gravatars niet werken, een andere achtergrondfoto (die onder de blogs ligt) en een mooie kopfoto introfoto hoofdafbeelding blikvanger cheffen Dus…

Update 1: 20-01-2010: De bezoekersaantallen zakken inmiddels weer naar normaal niveau…

Update 2: 21-01-2010: Gravatars doen het nu ook. Wie ook z'n eigen gravatar in plaats van die ad-random tekeningetjes naast z'n reactie wil zien staan, gaat naar gravatar.com om er een van je keuze omhoog te laden. Je moet wel even 'n account maken, maar da's een fluitje van 'n cent…

Update 3: 22-01-2010: Achtergrondfoto onder de blogs vervangen, ik moet 'm alleen nog wat beter feauteausjoppen want het gradientverloop aan de onderkant ziet er niet uit. Scroll maar even helemaal naar beneden. Voor de volledigheid: hierrrr het origineel…

Update 4: 25-01-2010: Test met het blokkeren van IP-nummes gedaan! Werkt prima ;-)

Om m'n writersblock te verdrijven en tegelijkertijd een uitdaging te zoeken ben ik met een stevige verherbouw van m'n blog begonnen. Allereerst ben ik naar de laatste versie van Wordpress gegaan. Da's alshetware de motor die het bloggen mogelijk maakt. Zo'n update vergt nogal wat voorbereiding. Draait de server wel de juiste PHP en MySQL versies? Hoe de neuk maak ik back-up's van m'n widgets, thema's, uploads en database? Om over de plethora aan mogelijke fouten tijdens de update nog maar te zwijgen, want het kan allemaal stevig de zeik in gaan! Maar uiteindelijk is het me gelukt om WP 2.9 draaiende te krijgen en verdomd als 't niet waar is; er is al meteen een update naar 2.9.1 beschikbaar… Omdat ik een fix aantal versies had overgeslagen zat ik na de geslaagde update een poosje verbouwereerd te kijken naar m'n nieuwe dashboard, van waaruit ik de blogs maak. Zoveel nieuwe mogelijkheden, dat ik het wiel echt opnieuw moet uitvinden. Gaandeweg kom ik er achter hoe het in de nieuwe omgeving allemaal werkt. De argeloze bloglezer merkt overigens niets van de update maar de blogmaster, zijnde ik zei de gek, dus wel… Al onderzoekend kwam ik er ook achter hoe je met wat simpele code, anoniempjes, spammers en trollen kan blokkeren op basis van hun IP-adres. Sterker nog; ik kan complete firma's bannen door een blokkade op domeinnaam te doen uitgaan. Ook zou ik m'n blogs met een wachtwoord kunnen afschermen en een select groepje trouwe lezers dat wachtwoord geven. Gaan we allemaal niet doen, maar de mogelijkheden zijn er wel.

De nieuwe layout biedt ook aardige mogelijkheden. Het is een door iemand met verstand van zaken geschreven, professioneel thema en het ziet er helemaal chique-de-friemel uit! In alle Mac-browsers komt de layout goed tevoorschijn en ook op Windows machines heb ik nog geen rare toestanden gezien en dat is in het verleden wel eens anders geweest! Er zitten in de layout zelfs uitzonderingen voor Internet Explorer 6; de moeder-aller-brakke-browsers! De vertaling van m'n oude Apple-layout naar de nieuwe verliep vrijwel vlekkeloos, al zijn er altijd kleine dingetjes die ik aangepast wil zien, met name in de rechter kolom. Talk about kolommen; de layout heeft een blogkolom met variabele breedte en een rechterkolom met vaste breedte. Het maakt niet uit hoe breed het browservenster van de gebruiker is; de blogkolom past zich naadloos aan. Rechtsboven ziet men een rechthoekje met een – erin, waarmee drie kolombreedtes gekozen kunnen worden, al naar gelang de wensen van de gebruiker. Onder de blauwe knop linksonder vindt men ook nog wat aardigheden. Zo kan de gebruiker daar tot op zekere hoogte zelf de achtergrond kiezen via "change theme". Als blogmaster raadt ik het thema "light" ten zeerste af, omdat dat de layout bare to the bone stript. Dat thema sloop ik er tzt nog wel uit. Doordat de blogkolom een variabele breedte heeft kan ik niet meer met een kopfoto werken omdat die een vaste breedte heeft. Ik zit nog te broeden op een crea-oplossing voor dit probleempje. Dat houdt de grijze massa in beweging.

Nu nog inspiratie…