Bestemming Berlijn

Laatst moesten m'n oude vinylplaten plaats maken voor een vers gelakt paars tafeltje met rode accenten en Louis XIV pootjes. De platen moesten elders in de woonkamer worden gestald en zodoende had ik veel van die mooie platenhoezen weer eens in handen. Oude platenhoezen zijn soms regelrechte kunstwerken en ik dacht dat 't zonde zou zijn om er niet iets mee te doen. Ik bedoel, 'n beetje neuzelen over 'n hoes en kijken of er wat wetenswaardigs over te vertellen valt. Vandaar vanaf onmiddelijk in dit theater de LP hoes v/d week in de rechterkolom. Al dan niet vergezeld door een verhelderend blogje. Een van de eerste LP's die ik in m'n handen hield was Sticky Fingers van de Rolling Stones. Eigenlijk merkwaardig, want ik heb niets met de Stones. In m'n platencollectie zijn slechts twee LP's van deze heren te vinden en da's meer dan genoeg. Beide LP's zijn voor één nummer gekocht. Het betreft de schijven Goats Head Soup voor het überprachtige Angie en Sticky Fingers voor het schandalige interraciale befnummer Brown Sugar. En nu zie ik opeens dat Sister Morphine er ook op staat, maar van die song heb ik een geweldige live uitvoering van Marianne Faithfull die alle andere interpretaties overbodig maakt. De reden dat Sticky Fingers meestal vooraan in de platenrij staat is omdat er een echte ritssluiting in de hoes zit. De hoes deed vanwege die ritssluiting in de vroege jaren 70 van de vorige eeuw nogal wat stof opwaaien, temeer omdat de rits daadwerkelijk open kon en er een witte onderbroek achter bleek te zitten. En niet alleen dat; de drager van de witte onderbroek verkeerde in kennelijke staat van opwinding, u snapt 't wel, toch? Daarom zijn er ook gekuiste versies in omloop. Ik heb (helaas) zo'n gekuiste versie want bij mijn exemplaar is het gewraakte deel van de onderbroek niet zichtbaar en vervangen door de tekst Andy Warhol; this photography may not be – etc. U raadt het al, de hoes is door Andy Warhol gefotografeerd en alleen daarom al is het tóch heus wel echte heavy kunst! Niet alle Sticky Fingers hoezen hebben een ritssluiting, er zijn er ook waar de rits gewoon meegefotografeerd is. Geen idee hoe uniek een exemplaar met rits is. Maar ik zal eerlijk zijn; als er vroegâh al internet zou zijn geweest had ik de plaat nooit gekocht maar gewoon dat ene nummer gedownload. De hoes is de enige reden dat de plaat nog in m'n bezit is. Ooit heb ik namelijk in een vlaag van verstandsverbijstering een hele berg LP's verkocht wegens ruimtegebrek en nooit meer naar luisteren en Sticky Fingers zat daar in eerste instantie tussen. Maar ja, die hoes… Ik heb de plaat dus nog steeds en ik zeg inlijsten en aan de muur d'r mee! Een exemplaar zónder ritssluiting doet al gauw $105 inclusief lijst. Wat zou een gekuist exemplaar mét rits dan opleveren? ;-)

Zomer 2006. De toegang tot de Verboden Zone bij Peenemünde bleek recht tegenover de oude hoofdingang van het testgebied te liggen. Het was een eenvoudige gesloten slagboom waarnaast een bordje Sperrgebied stond. Ik kon eenvoudig om de slagboom heen fietsen richting m'n doel; Prüfstand VII. Eerst even 'n beetje geschiedenis; Prüfstand VII was de lanceerinrichting waar tijdens de tweede wereldoorlog onder leiding van Wernher Von Braun de Aggregat-4 raket werd gelanceerd. De Aggregat-4 werd later bekend als Vergeltungswaffe-2, de gevreesde V2 dus. Er waren meerdere Prüfstanden, een stuk of elf, maar op die andere werden alleen diverse onderdelen van de raket beproefd. Alleen op Prüfstand VII werd de compleet geassembleerde raket getest en gelanceerd. Na vele mislukkingen werd op 3 oktober 1942 een Aggregat-4 gelanceerd die buiten de aardatmosfeer terecht kwam. Op die datum is dus het ruimtevaarttijdperk begonnen en daarom is Prüfstand VII de ground-zero van de ruimtevaart. En om die reden wilde ik er heen. Om op die plek te staan. Rustig fietste ik door de bossen en opeens stond ik voor een hek. Blijkbaar begon het Sperrgebiet hier pas écht. Dat hek was niet moeilijk te nemen, zelfs niet met 'n moutainbike, dus al rap fietste ik op een verlaten bospad in de richting waar volgens mij de ruïne van de lanceerinrichting te vinden was. Het was doodstil in het bos. Al wat ik hoorde was geritsel van dieren in de bosjes, fladderende vogels en de zacht druppende regen. Kapot gebombardeerde bunkers en verwrongen stalen hulzen van ontplofte munitie wees er op dat ik me op een plek bevond waar ik niet zijn mocht. Vanwege de hevige Britse bombardementen in 1943 bevinden zich nog vele blindgangers rond de diverse testopstellingen, de reden dat het nog steeds Sperrgebiet is. Maar het pad waarop ik me bevond zag er uit alsof het met enige regelmaat werd gebruikt. Door boswachters wellicht of door mensen die het gebied opruimen. Vandaar dat ik aannam dat het een veilig pad was maar toch was ik op m'n hoede. Na 'n tijdje hield het pad op en moest ik op de gok tussen de bomen door op zoek naar m'n doel. Opeens zag ik gebarsten betonnen platen op de grond, de eerste tekenen dat ik de oude testopstelling naderde. Een grote puinberg waar na al die jaren weer bomen op groeiden bevond zich recht voor me. Dat was ooit de grote assemblagehal waar de raketten in elkaar werden gezet. Een roestige spoorlijn liep van de berg puin het bos in. Vóór wat ooit de assemblagehal was lag een brede geul die na al die jaren was overwoekerd met planten en volgelopen met water maar desondanks was te herkennen als de geul waardoor de rechtopstaande raket naar het lanceerplatform werd getransporteerd. Ik was er bijna. Ik stond bijna op de plek waar het tijdperk van de ruimtevaart een aanvang nam; het lanceerplatform! Om me heen zag ik ondergrondse kanalen, waarschijnlijk om vuur en rook tijdens de lancering af te voeren en opeens stond ik voor twee brede betonnen geulen waarop de raket had gestaan en vanwaar 'ie het zwerk ingeschoten werd. De lanceertorens waren natuurlijk verdwenen en de geulen stonden vol water maar toch was dit onmiskenbaar het lanceerplatform waar op 3 oktober 1942 de ruimtevaart begon! En 42 jaar later stonden de amerikanen op de maan, mogelijk gemaakt door dezelfde nazi die in Peenemünde, op de plek waar ik me op dat moment bevond, een Aggregat-4 had gelanceerd. Uiteindelijk kwam Peenemünde na de oorlog in de Sovjetzone te liggen en dat is tevens een van de redenen dat het lanceerplatform al die jaren onaangeroerd in de Verboden Zone heeft gelegen. De regering van de DDR keek niet om naar deze duistere uithoek van Duitsland, al was er wel een basis van de oostduitse luchtmacht te vinden. Rond Peenemünde zijn talrijke begraafplaatsen en gedenktekens voor al die dwangarbeiders die zijn omgekomen tijdens de aanleg van de basis en het assembleren van de raketten. Pas na de Wende werd het Heeresversuchsanstalt Peenemünde omgetoverd tot museum en in de toekomst zal ook Prüfstand VII te bezichtigen zijn. Maar dán staan er hekken en bordjes en is het opgeleukt en niet meer ongerept. Ik zie ze er nog voor aan een replica van een V2 op het platform te zetten. Ik moet er niet aan denken en ben blij dat ik op een regenachtige dag in 2006 de Verboden Zone ben binnengeglipt om de ruïne van het lanceerplatform te zien zoals het er 64 jaar na die historische dag en na hevige bombardementen al die tijd heeft gelegen…

Rond de kerncentrale in Chernobyl ligt een verboden zone. Verboden want ernstig verontreinigd. Veel mensen, mezelf niet uitgezonderd, worden aangetrokken door zo'n verboden zone. Zo'n zone heeft iets mysterieus, iets uitdagends, iets wat fluistert; treedt binnen en ontdek mij. De gebroeders Strugatsky schreven in 1971 het boek Roadside Picnic. Wie wel eens in het bos heeft gepicknickt weet dat je altijd sporen achterlaat, hoe goed je de boel ook weer opruimt. Platgetrapt gras, de pootafdrukken van een klapstoeltje, broodkruimels, een vergeten plastic vorkje. In het boek van de Strugatsky's hebben een stel aliens een kort bezoekje aan de aarde gebracht, wellicht ook om te picknicken, waarna ze weer zijn vertrokken met achterlating van wat buitenaards afval. Maar wat voor aliens gewoon afval is blijkt voor de mensheid levensgevaarlijk. Zo zijn er opeens plaatsen waar de zwaartekracht met een hoge factor toeneemt en waar een mens onmiddelijk wordt doodgedrukt. Misschien heeft op zo'n plek een buitenaards klapstoeltje gestaan. Je weet het niet. De dood door spontane verbranding, het kan je zomaar overkomen. Een lamp die een onbekende dodelijke staling afgeeft. Onverklaarbare metalen schijven die naast elkaar zweven maar toch niet van elkaar te scheiden zijn. Het bleek allemaal levensgevaarlijk spul wat die aliens hebben achtergelaten en al snel werd de omgeving waar de buitenaardsen hun tijd hebben doorgebracht tot verboden gebied verklaart. En zo onstond De Zone. Natuurlijk gingen avonturiers en onderzoekers De Zone binnen om de buitenaardse artifacten te onderzoeken en de minder gevaarlijke items De Zone uit te smokkelen. Zo werd een kleine zwarte krachtbron ontdekt die energie in oneindige hoeveelheden bleek te produceren. De mensen die De Zone binnengingen werden Stalkers genoemd en slecht één op de drie Stalkers keerde levend weerom. De Russische cineast Andrej Tarkovsky heeft z'n film Stalker losjes op het boek van de Strugatsky Brothers gebasseerd. In de film gaat een Stalker in De Zone op zoek naar een geheime kamer waarin volgens de verhalen de diepste wensen van een mens vervult kunnen worden. In de film zit een lange scene waar de Stalker, samen met twee gasten, De Zone binnengaat. Ze gebruiken een gemotoriseerde lorry en kijken oplettend en angstig om zich heen. Naar mate ze dieper in De Zone belanden hoor je langzaam het geluid van de stalen wielen op de rails veranderen en vervormen. De eerste tekenen van de unheimische aanwezigheid van iets wat het menselijk bevattingsvermogen te boven gaat…

Update 1: Stalker is helemaal online te bekijken en wel hierrrr. Geen prent om onderuit gezakt met 'n biertje en 'n zak chips te zien, maar dat terzijde…

Update 2: De complete Engelse text van het verhaal Roadside Picnic staat hierrrr (pdf)

Update 3: En we kunnen altijd nog het Stalker, Shadow Of Chernobyl spel spelen…

In het voorjaar van 1986 klapte de kerncentrale in Chernobyl uit elkaar. Ik was 26 en compleet verbouwereerd. Hoe kon dat nou gebeuren? In Zweden werd verhoogde straling gemeten vandaar dat de Sovjets het niet meer konden ontkennen en Gorbatsjov schoorvoetend toegaf dat er iets ernstig mis was in de Oekraine. Ik heb toen zoveel mogelijk informatie verzameld over straling en verschillende types kerncentrales en toen na een poosje de eerste boeken verschenen heb ik die gekocht en gelezen. De Derde Engel van Julia Voznesenskaja bijvoorbeeld en een chronologische weergave van de gebeurtenissen in een boek over het einde van de nucleaire droom. Ik heb ademloos naar de journaals gekeken en was verbijsterd toen ik beelden zag die vanuit een helicopter waren gemaakt die recht over, ik herhaal OVER, de blootliggende, brandende kern van de reactor vloog. Dat zijn beelden die je niet hoort te zien, dat kán helemaal niet, dat is zelfmoord van de piloot en de cameraman! En dat bleek ook wel want de cameraman heeft 't niet overleefd. Schoonmaakploegen, die biorobots of liquidators werden genoemd moesten op het dak van de reactor handmatig, ik peper het nog maar even in; HANDMATIG het zwaar radio-actieve puin verwijderen! Ze konden maar heel kort op het dak blijven alvorens ze een enorme hoeveelheid dodelijke straling te pakken hadden. Na 40 minuten op dat dak zou een mens spontaan uit elkaar vallen! Je gelooft je ogen niet als je die beelden ziet. Na jaren werd de reactor eindelijk verpakt in een poreus stuk Sovjet beton van twijfelachtige kwaliteit zodat de centrale nog immer zo lek is als een mandje en vrolijk verder straalt. De nabij gelegen stad Pripjat werd compleet geevacueerd en ligt nog altijd verlaten naast de centrale. Dat heeft me altijd in hoge mate gefascineerd; een compleet verlaten stad. Doomsday. Het Einde der Tijden. Post Nucleaire Apocalyps. Sinds 1986 bestaat het verlangen daar eens rond te kijken en na meer dan twintig jaar is dat mogelijk want vanuit Kiev kan men gezellige dagtochtjes maken. Velen hebben de plek reeds bezocht en zo te zien is Pripjat geplunderd en gevandaliseerd. Want niemand maakt mij wijs dat de inwoners hun stad in 1986 zo hebben achtergelaten zoals 'ie er nu bijligt.

Twee collega's, T Moermansk en Koenikov B, hebben nu opeens het plan opgevat om in het voorjaar naar Chernobyl en Pripjat af te reizen om daar eens fijn 'n paar uurtjes te gaan rondbanjeren. Een van de twee is niet gespeend van enige kennis over radio-actieve materialen en heeft 'n eigen (betrouwbare) geigerteller. Wellicht handig. Of ik mee wil… Ja, natuurlijk wil ik mee! Maar het is helaas niet zo dat ik even 'n paar honderd euri's voor z'n tripje ophoest. Niet met 'n vette hypotheek en 'n schoolgaand kind. Het is niet anders. Maar ik zoek wél naar mogelijkheden want Pripjat is de natte droom van iedere urbexer. Die verlaten stad staat met stip op nummer één van alle verlaten oorden waar dan ook op dees' aardkloot! Ik ben nog geen hardcore urbexer en heb dus nog geen grote fotosafari's in en op ontoegankelijke plekken gedaan. Ja, ik ben in Berlijn op de Teufelsberg geweest en m'n grootste triomf stamt van een paar jaar geleden toen ik in de bossen rond Peenemünde de oude V2 lanceerbasis heb bezocht. Diep in het sperrgebiet heb ik toen Prüfstand VII gevonden, waar in 1942 het tijdperk van de ruimtevaart begon. De spaceage begon dus niet in de USA en ook niet in de Sovjet Unie, maar in een van god verlaten oord in Noord-Oost Duitsland. Al sinds Peenemünde tijdens de geschiedenisles op school ter sprake kwam, wilde ik er heen. Dat heb ik gedaan en ik vond het héél bijzonder. Ik hou nou eenmaal van verlaten oorden waar geschiedenis is geschreven. Pripjat is ook zo'n oord.

Afgelopen dinsdag kreeg ik een smsje; reportage Chernobyl op Ned-3. Katja Schuurman liep er voor BNN rond en deed 'n beetje gemaakt hysterisch. Na die aflevering keek m'n dochter me bezorgd aan; ga maar niet papa, ga maar niet…

Vandaag was weer zo'n dag ik moest doen wat ik niet meer zo graag doe, namelijk m'n grote scheur opentrekken. Wat was het geval? Een gasbedrijf zou het binnenwerk van een Dru gevelkachel komen vervangen, want in dat binnenwerk zat een scheur waardoor vervelende en tevens gevaarlijke dampen vrij zouden kunnen komen. Het nieuwe binnenwerk was al op 21 juni besteld en de afspraak om het te komen monteren was voor 17 augustus, maar werd verzet naar 24 augustus. De monteur zou ergens tussen 08:00 en 12:00 komen. Om 09:30 word ik door de monteur gebeld dat de afspraak niet door kan gaan omdat het nieuwe binnenwerk er niet is. Maar dat was al op 21 juni besteld, merk ik op. Na wat doormekkeren kom ik er achter dat het binnenwerk er wel wás, maar dat het aan een andere klant is geleverd en dat ze vergeten zijn een nieuwe te bestellen. Omdat kwaad worden op de monteur geen zin heeft ben ik gaan bellen met die knoeiers die dat allemaal plannen en ik kan u verzekeren dat ze de volle laag hebben gekregen. Wat men namelijk probeerde is de schuld, voor zover daar al sprake van is, op mij af te schuiven. Ik zou de afspraak afgezegd hebben en daarom is het binnenwerk naar een andere klant doorgeschoven. Ik leg die mafkees het verschil uit tussen een afspraak afzeggen en een afspraak verzetten. En dat ze me op tijd hadden moeten bellen dat de afspraak niet door kon gaan en niet op de ochtend zelf. Ik heb namelijk 'n dag vrij genomen voor die grappenmakerij en vraag waar ik de declaratie voor die dag kan indienen. Vervolgens werd er op m'n gemoed gespeeld door me te melden dat ze al de hele ochtend in de weer waren om een binnenwerk te regelen. Zal wel, maar dat interesseert me geen ene reet, dat is toch écht hun probleem. Het telefoongesprek werd op een gegeven moment nogal onaangenaam omdat ik 't niet pik dat de feiten omgedraaid worden en ze hun slechte service danwel geknoei en gepruts op klanten afwimpelen. Ik vroeg die gasman nog wat hij zou doen als hij een fiets had gekocht, die op de afgesproken tijd gaat ophalen en te horen krijgt dat de fiets aan een andere klant is geleverd. Tja, daar had 'ie niet zo snel een antwoord op. Sinds we met dat gasbedrijf in zee zijn gegaan is er voortdurend gedoe. Zo heb ik ooit zélf 15 meter geul gegraven waar de gasleiding voor de desbetreffende kachel in kwam te liggen. Dat scheelt weer kosten, dacht ik, maar uiteindelijk stond er gewoon een aanzienlijk bedrag op de rekening voor graafwerkzaamheden. Later berekenden ze me twee werkuren voor een klusje wat maar drie kwartier had geduurd. In beide gevallen heb ik verhaal gehaald en werden de rekeningen gecorrigeerd, maar je zal 'm ongezien betalen! Tot twee keer toe met het verkeerde expansievat aan komen kakken, en nu dit weer. Met dat gepruts ben ik dus klaar! Vandaar dat ik zojuist aan de telefoon stelde ik dat ik wel even zou gaan rondbellen of er ergens bij een ander gasbedrijf zo'n binnenwerk ligt en dat ik tevens het servicecontract eens stevig tegen het licht ga houden! Want 't barst hier in de buurt namelijk van de gasbedrijven! En 'n prettige dag nog! Optiefen! Binnen vijf minuten belt het gasberijf terug. Jaaaa, ze hadden opeens tóch nog zo'n binnenwerk gevonden en kwamen er meteen aan! Ik merk zuigend op dat het toch wel merkwaardig en tevens heel erg toevallig is dat er opeens zo'n binnenwerk opduikt op het moment dat een klant de gang van zaken niet pikt en met opstappen dreigt! Iets zegt me namelijk dat men met een lulverhaal heeft geprobeerd de afspraak te cancellen omdat het binnenwerk, wat du moment door een aardige monteur in de kachel wordt geschroefd, voor een ander bedoeld was en dat nu dus een ándere klant voor het blok wordt gezet. Dat is dan spijtig voor die andere klant, want ik laat me niet meer piepelen en ga volgas (jaja) en met alle middelen tegen dit soort praktijken in. Ik heb me namelijk al 'n poosje geleden voorgenomen om slechte service, waar en wat dan ook, niet meer te accepteren. Vandaag was helaas zo'n dag…

Sinds ik een Sigma 10-20 groothoeklens op m'n oude D70 heb gezet is dat m'n standaardlens geworden. Het ding is bijna niet meer van de camerabody af geweest. Ik heb nog wel een Tamron 28-80 liggen en soms kijk ik daar eens meewarig naar en denk dan, vooruit laat ik daar óók eens wat pica's mee maken. Maar dat 28-80 bereik is nix! Ik kan er niet mee uit de voeten. 28mm is te krap en 80mm niet close genoeg. Na een paar foto's zit de 10-20 er weer op! De lichtsterke Sigma 17-35, die op de D70 body zat toen ik 'm kocht, heb ik qua overbodig weer keurig in de doos teruggestopt. Verkopen doe ik die lens niet want het is een DG lens en voor niet ingeweiden; die lens past dus ook op de nieuwste serie fullframe camera's van Nikon die een opnamechip van 24×36mm hebben, hetzelfde als de oude vertrouwde kleibeeldfilm dus. Op een fullframe wordt die 17mm opeens ongeveer 11mm. Ik heb 'm laatst op m'n bejaarde kleinbeeld Nikon FE gezet en de lenshoek komt dan bijna overeen met de 10mm op de D70 die een cropfactor van 1.5 heeft. Bewaren dus want ooit komt er een fullframe Nikon en dan heb ik al een groothoek paraat! De 10-20 is echt mijn lievelingslens geworden en ondanks dat 't kwalitatief niet de beste lens ter wereld is blijf ik 'm gebruiken. Een Tokina 11-16 is veel beter, echt een aanrader! De Nikon 10-24 is ook beter maar twee keer zo duur en zelfs Sigma is zichzelf voorbij gelopen door nu met een Sigma 8-16 op de proppen te komen. Allemachtig; da's echt een sloper met een beeldhoek van 126 graden tegen 112 graden bij de 10mm. Maar goed, ik kan u melden dat de 10mm echt wijd genoeg is! De 10-20 is een extreme glasbak en ik heb aan het gebruik ervan moeten wennen. Je hebt namelijk het gevoel dat je als fotograaf meters achteruit geworpen wordt, zóveel krijg je méér te zien dan wanneer je gewoon met je ogen kijkt. En dan heb je nog het probleem van de parallelle lijnen. Ik ben van mening dat je de lens maar op twee manieren kan gebruiken, namelijk extreem omhoog of omlaag gericht zodat het perspectief bizarre dingen gaat doen, óf recht vooruit zodat de horizontale en verticale lijnen recht blijven staan. Als je de lens maar een klein beetje scheef houdt wordt het meteen kansloze rommel. Door die twee keuzes die ik mezelf opleg ben ik wel weer lekker bewust aan het fotograferen. En wat me zéér goed bevalt is de extreme werking van diagonale lijnen; kijk maar hierrrr en hierrrr en hierrrr… Aan de andere kant is de 10-20 ook een heerlijke point and shoot lens. Niet kijken; gewoon richten en klikken, al moet je ook daarbij weten wat je doet want bij verkeerd richten heb je meteen een shipload aan lucht in je beeld waardoor de lichtmeter zich wel eens wil laten foppen en je foto's onderbelicht worden. Maar ondanks dat de lens het best presteert op diafragma 8 en daarna qua scherpte 'n beetje in elkaar stort, ben ik behoorlijk verliefd om m'n 10-20!

Afgelopen vrijdag moest ik in het Ruhrgebied zijn en ben ik ook even in Duisburg wezen kijken bij de tunnels waar tijdens de Love Parade 21 mensen om het leven kwamen. Noem me een ramptoerist, maar ik wilde zelf zien in wat voor een fuik die mensen terecht zijn gekomen en of de tunnels echt geen ontsnapping boden. Het antwoord is dat je in één oogopslag kan zien dat een enorme mensenmassa in die tunnels geen kant op kan. Zeker niet als de tunnels zowel in als uitgang zijn. Het terrein waar de Love Parade werd gehouden was alleen via deze tunnels te bereiken en aan beide kanten kwam men uit op niet al te brede straten. Men kon via slechts twee opgangen bij het festivalterrein komen. Bij de grootste opgang ging het mis. Het festivalterrein wordt aan beide kanten begrenst; aan de ene kant door de A59 en aan de andere kant door spoorlijnen. Kansloos! Vorig jaar werd de Love Parade in Bochum afgelast vanwege het ontbreken van veilgheidsgaranties. De burgermeester is daar nog nét niet met pek en veren de stad uitgezet! Watjes waren het! Lafbekken! Iedereen viel over ze heen, ook de media die nu krokodillentranen huilen! De politiechef die uiteindelijk verantwoordelijk was voor de aflasting in Bochum werd in eerste instantie ook betrokken bij de voorbereiding van de Love Parade in Duisburg. Hij sprak het ene veto na het andere en is vervolgens door de politiek afgeserveerd omdat hij de stad Duisburg te negatief in het nieuws bracht. Op de tv zag hij vervolgens dat er 21 doden te betreuren waren… Ja maar het was een beproefd concept, riep men in koor, we hadden er ervaring mee! In een talkshow schoffelde de Duitse DJ Paul van Dyk die argumenten radikaal onderuit door terecht te stellen dat je niet van een beproefd concept kan spreken als je de locatie steeds veranderd (Berlijn, Dortmund, Essen, Bochum, Duisburg) én dat er dit jaar andere organisatoren waren die dus helemaal géén ervaring hadden! Pats, ovationeel applaus van het woedende publiek!

Woede, dat is wat je voelt als je de tunnels binnengaat. Woede op de muren. Woede in briefjes en op pamfletten. De enorme zee van rode grafkaarsjes is één grote aanklacht tegen de verantwoordelijken die tot op de dag van vandaag hun handen in onschuld wassen. Aan het begin van de tunnels liggen de kransen van de gemeente Duisburg, van de Duitse regering en van diverse politici. Terwijl ik er naar stond te kijken kwam er een man met een boodschappentas in z'n hand langs lopen. Zó kopen ze hun schuld af, riep hij en wees met trillende vinger naar de kransen. Wat hebben ze met onze kinderen gedaan? Mijn kleinkinderen waren erbij! Ze hebben het overleefd, maar wat hebben ze met onze kinderen gedaan? Uit gierigheid en winstbejag! In de ogen van de man wellen tranen op en hij loopt verder. Ik ben niet zo heel snel uit het lood geslagen maar op dat moment stond ik even volkomen scheef. En dat werd er niet beter op toen ik de meest intieme en persoonlijke brieven las die nabestaanden daar voor de slachtoffers hebben neergelegd. Er liggen ook dankbriefjes van mensen die het overleefd hebben. God wordt gedankt en elders wordt het bestaan van God in twijfel getrokken. Bij de trap waar de meeste slachtoffers zijn gevallen staan een aantal mensen die erbij waren. Die er midden in zaten en het overleefd hebben. Aan iedereen die het horen wil vertellen ze hun verhaal, behalve aan de aanwezige tv-ploegen van RTL en de WDR. De mensen in Duisburg zijn woedend en ze schamen zich diep voor wat er is gebeurd. Het staat geschreven op de wanden van de tunnels en de onmacht krijgt vorm in al die rode grafkaarsjes. Ik heb er wat algemene foto's gemaakt en met het argument dat zulke dingen vastgelegd moeten worden praat ik m'n geweten zuiver. Ze staan op m'n Flickrpagina in de Ruhrpott set.

Ik heb last van spinnen. Geen echte exemplaren maar internetspinnen. Spiderbots en Webcrawlers; dat soort irritant ongedierte besnuffelt dagelijks m'n weblog. Op zoek naar…? Ik heb werkelijk geen idee! Veel bots indexeren gewoon en vertrekken weer. Andere zoeken ingangen om spamberichten te plaatsen. Sinds de aanwezigheid van de spiders heb ik meer last van commentspam dan ooit. Ogenschijnlijk normale commentaren verschijnen opeens onder oude blogjes, maar het zijn zonder uitzondering uitgeworpen vishengels om je naar een website te lokken. Een Fordforum infiltreert m'n blog. Veel spam uit Polen. Bikers die op Yamaha's rondscheuren willen dat ik hun forum bezoek. Financiele instellingen. Een verdwaalde tattooshop. WTF? Wat moet dat hier? De laatste tijd schieten m'n bezoekeraantallen soms flink omhoog en dat komt door die spiders. Normaal gesproken heb ik een stabiel aantal trouwe bezoekers, ongeveer 120 per dag. Nu iets minder vanwege de vakantie. Ik kan vaak zien waar ter wereld m'n collega's uithangen. Tijdens de Olympische winterspelen had ik veel bezoekjes uit Vancouver en recentelijk veel aandacht vanuit Zuid-Afrika. Dus als ik opeens bezoekjes uit vreemde landen opmerk denk ik eerst, wat spoken m'n collega's daar uit? Welke klus klaren we daar? Maar recentelijk zijn het de spinnen die de buitenlandse bezoekjes genereren. Spinnen uit Canada, maar die zijn weer verdwenen, hoewel er net eentje uit Oakville opdook. Amerikaanse spinnen zijn zeer actief, net als de Chinese spinnen uit Beijing, Fujian en Fuzhou. Wat moet ik ermee? Ik kan ze stuk voor stuk blokkeren maar ze gebruiken steeds verschillende IP-adressen. Inmiddels heb ik een blacklist gemaakt met veel gebruikte woorden en termen die in commentspam voorkomen en dat houdt vrij veel van die spam tegen. En ik heb een anti-spam filter draaien die al dik 4000 spamcommentaren heeft geblokkeerd! Het kan dus voorkomen dat een gewaardeerde bezoeker een volkomen normale reactie plaatst die dan tóch als spam wordt herkent en apart wordt gezet! Die vis ik er dan later weer uit en laat 'm alsnog door. Ik ben als eenvoudig letterknecht maar druk met die ongein…

Twee jaar geleden was er in het waterloopbos, bij het oude waterloopkundig laboratorium in Marknesse een bijzonder kunstproject te zien. Kunstwerken stonden daar tussen de oude, reeds half vergane miniaturen van havens en sluizen die eens als studieobjecten dienst hadden gedaan. Een wandeling door dat bos was een magische ervaring. Plots werd je met de meest uiteenlopende en vaak prachtige kunstvormen geconfronteerd. Kleurrijke vliegers hoog in de bomen. Blauwe mannen die in het water stonden. Hangende engelachtigen boven een oude sluis. En op de achtergrond het immer aanwezige, mysterieuze gedrup en geruis van water. Fantastisch! Sprookjesachtig! Nu, twee jaar later is er weer zo'n project; Out Of Space. Zestien kunstenaars presenteren hun werk in een uitgestrekt en wonderschoon natuurgebied bij Nijetrijne in Friesland. Het gebied heet De Rottige Meente en er zijn weer prachtige en fabelachtige dingen te zien. Een op het water geparkeerde auto. Merkwaardige spinachtigen langs het water. Een volslagen nutteloos schoepenrad. Naaldhakken als doornen aan de bomen. Een hallicunerend spiegelobject als een tijdpoort naar verloren jaren. Stalen voorwerpen met diepte, die toch plat zijn en voortdurend van vorm veranderen. Overal om je heen kleine kleimannetjes in de bomen. Ik ben er met m'n dochter geweest en ze heeft zonder te mekkeren de drie uur durende, acht kilometer lange wandeling gemaakt en ze vond het prachtig! Het stemt mij trouwens zeer tevreden dat m'n dochter kunst niet stom of uncool vindt maar juist graag meegaat naar exposities en musea! Dagje niets te doen? Hup, de natuur in! Camera mee en kunst beleven! Website hierrrr en foto's daarrrr…

Opgewekt wandelde ik afgelopen zondag de 18e naar mijn brug in Moskou. Ik heb het over de Большой Каменный мост en dat is sinds vorig jaar mijn brug omdat ik toen slag heb moeten leveren met vier verschillende regimenten veiligheidstroepen om er op te komen! Tijdens m'n wandeling viel het me op dat de beveiliging sinds de laatste editie van de Bavaria City Race behoorlijk was aangescherpt, iets wat veel, zoniet alles te maken heeft met de recente aanslagen op de metro van Moskou. Het getroffen Lubyanka Station ligt op een steenworp afstand. Ik was de gelukkige bezitter van maar liefts drie accreditaties waar dik gedrukt Персонал op stond, wat personeel betekent! En verdomd het werkte; ik werd overal keurig doorgelaten en bereikte zowaar de tweede regiewagen alwaar regisseur Bas met z'n handen in het haar zat omdat niets werkte zoals het zou moeten en er op last van een stel uniformen met petten cameraposities verplaatst waren. Omdat ik afgelopen jaar gedoe had met de veiligheidstroepen op de brug vroeg ik Olga, onze tolk, of ze een briefje in het Russisch voor me wilde schrijven met daarin uitleg wie ik ben en wat ik kom doen. Een gouden greep want nadat ik twee keer het briefje aan mannen in uniform liet lezen bereikte ik het midden van de brug, waar m'n camera stond. Maar naast m'n camera stond een uniform die niet van plan was mij m'n werk te laten doen, geen boodschap had aan accreditaties en al helemaal niet aan briefjes. Een document van toestemming wilde hij zien, het liefst eentje met een stempel, verpakt in een rood plastic hoesje. Hij liet me er eentje als voorbeeld zien. Zo'n document had ik niet dus toog ik weer terug naar Olga, die de Russen maar tot actie moest zien te bewegen. Ik meende te maken te hebben met een veiligheidsman van het Kremlin omdat de brug zich vlakbij de presidentiële ingang van het Kremlin bevindt en men wat nerveus wordt als men daar een camera op richt. Olga ging met me mee naar de brug om een en ander op te lossen en tijdens die discussie heb ik snel m'n camera ingesteld en een totaalshot van het Kremlin voorgezet zodat regisseur Martijn, die in de eerste regiewagen zat, het shot tóch kon gebruiken in het geval ik geen toestemming kreeg daar te staan. Iets wat de veiligheidsman wel degelijk in de gaten had en wat 'm helemaal niet beviel; ik mocht de camera niet meer aanraken! Ook Olga kreeg geen poot aan de grond en gezamelijk gingen we weer terug naar de regiewagen. Even ter verduidelijking; er stonden twee regiewagens omdat er op sommige plekken bij het Kremlin geen bekabeling mag liggen. Daarom is gekozen voor twee registratiewagens die onderling met glasvezel zijn verbonden. Alleen kwam men nét 50 meter glasvezel te kort… Anyway; Olga vertelde me dat de beambte helemaal niet van de veiligheidsdienst van het Kremlin was, maar van het Departement van Bruggen en dat de organisatie was vergeten dat departement in te lichten over het feit dat op een van hun bruggen een camera zou komen te staan. En uitgerekend vandaag ging dat departement zich laten gelden; geen bestempelde documenten betekende geen beelden! Opeens kreeg ik te horen dat er telefonisch toestemming was verleend, dus wandelde ik weer terug naar de brug. Ik heb 'n half uurtje staan werken toen er weer een beambte van het Departement van Bruggen opdook. Weer moest ik een document met stempel ophoesten. En omdat ik zo'n document nog steeds niet had kon ik wederom opkrassen! Een aardige politieman, die me al een paar keer heen en weer had zien lopen, vroeg me wat er aan de hand was en zei dat van veel lopen m'n schoenzolen zouden verslijten. Het was een leuk gesprek in Engels, Russisch en gebarentaal en hij liep behulpzaam met me mee om met het Departement van Bruggen in overleg te gaan. Maar ook de vriendelijke agent kreeg niet voor elkaar dat ik er mocht staan. Weer terug dus. Uiteindelijk kwam er een tolk van de organisatie met me mee die een stukje oud Russische intimidatie opvoerde; naam, rang, afdeling, bellen met de hoogste baas de ze te pakken kon krijgen, telefoon aan de brugbeambte geven die vervolgens werd afgeblaft en de zaak was opgelost. De rest van de middag was de Большой Каменный мост weer mijn brug!

Hierrrr foto's uit Mockba en daarrrr foto's in m'n eigen setje…

Beter opletten in het vervolg Jo, want je hád kunnen weten dat aanstaande weekend op Autobahn 40 tussen Duisburg en Dortmund over een lengte van 60 kilometer de Ruhrpicknick plaatsvind! Maar liefst 20.000 tafels worden er gedekt en iedereen die zich geroepen voelt mag gerechten uit eigen keuken meenemen en de gasten van harte uitnodigen toe te tasten! Dat wordt een multi-cultifestijn! Dat wordt smikkelen en smullen! Dat worden bratwurst happende Turken en döner kebab verorberende Duitsers! En dat alles in het kader van Ruhr 2010. Of die picknick daadwerkelijk over 60 kilometer gaat plaatsvinden valt nog te bezien. Ik gok erop dat het stuk Autobahn tussen Essen en Bochum het drukst zal zijn qua festiviteiten, simpelweg omdat de snelweg zich daar dwars door Essen klieft! De rijbaan in de richting Dortmund is de picknickrijbaan en de rijbaan richting Duisburg is voor alles wat zich voortbeweegt maar geen motor heeft. Dát was een uitgelezen kans geweest om een keer van Essen naar Dortmund en weer terug te fietsen! Dat ga je niet nóg 'n keer meemaken, dat je zomaar over de Ruhrschnellweg mag fietsen, of er moet weer ergens een oliesjeik een kraan dichtdraaien. Ik heb hier het schema met alle data van de festiviteiten in het Ruhrgebied liggen. Ik wist dat de picknick er aan zat te komen en had me al voorgenomen er heen te gaan en tóch let ik niet op en zeg toe in m'n vakantie een klusje in Moskou te doen. Ook leuk, daar niet van, maar dat héb ik al meegemaakt. Snappu? Bovendien blijft er dit keer in Moskou maar bar weinig tijd over om iets van de stad te zien omdat we maandagochtend om 08:00 alweer naar het vliegveld gaan. Vorig jaar vlogen we pas ergens in de middag terug. Had ik dát eerder geweten en bovendien iets beter opgelet, dan was ik gewoon over de Ruhrschnellweg gaan fietsen. Geflurkt? Beetje wel…

De geniale verkeersdeskundigen van de gemeente Hilversum hebben in hun oneidige wijsheid besloten om een cruciaal verkeersknooppunt overhoop te halen en tegelijkertijd een rotonde te sluiten die als alternatieve route dienst had kunnen doen. Gevolg; verkeer komende van de A27 kan nu twee rijen dik nergens meer heen. Voor ingewijden; de drukke kruising Soestdijkerstraatweg-Oostereind én de rotonde Utrechtesweg-Diependaalselaan zijn opengebroken. Klik hierrrr om in één oogopslag te zien dat die planmatige miskleun tot grote opstoppingen gaat leiden. Dat kan een blinde kwartel zien! Daar hoef je écht niet voor gestudeerd te hebben! Maar blijkbaar hebben de verkeersdeskundigen die het al tien jaar achterhaalde bereikbaarheidsplan moeten uitvoeren daar een andere mening over. Natuurlijk blijft er wel een rijbaantje open om het vele autoverkeer Hilversum in te loodsen maar dat zal het verkeersinfarct nauwelijks doen verminderen. Afgelopen maandag werden er al verstoppingen van mythische omvang gemeld, waarbij moet worden aangetekend dat het werk nog niet eens begónnen is! Alleen de verkeerslichten zijn al uitgeschakeld. En geheel volgens de Hilversumse traditie van de ene miskleun op de andere uitglijer stapelen blijkt het dat de vervangende tijdelijke verkeerslichten pas over drie weken geleverd worden. Tot die tijd gaan verkeersregelaars de boel in de soep draaien in goede banen leiden. Types die thuis niets te vertellen hebben en hun autoriteit aan een oranje danwel geel hesje ontlenen. Maar gelukkig zet de gemeente er wél 'n beetje vaart achter; het eigenlijke tunnelwerk gaat pas in april 2011 beginnen… Het is hier in Hilversum al jáááááááren leed en ellende vanwege dat bereikbaarheidsplan. De ene belangrijke verbinding na de andere wordt opengetrokken. Laatst stond ik bij de oude watertoren al stil in de rij voor de stoplichten op het Den Uylplein, Hilversum uit dus. Dat is altijd al zo geweest en dat zal altijd zo blijven, een miljoeneninvestering en jarenlang automobilisten pesten ten spijt! Die hele verherinrichting van dat stukje…eh…ring…langs het mediapark heeft niets aan de situatie veranderd! Want ik zeg 't met m'n MAVO-4 nog maar 'n keer; als je de wegen niet verbreedt en geen alternatieve routes aanlegt zal dat niets veranderen! Je kan leuk bochten en chicanes gaan aanleggen, rotondes verwijderen en daar stoplichten voor in de plaats zetten en omgekeerd, linksafslaand verkeer verbieden waardoor 'n hele woonwijk moeilijker te bereiken is en 'n zooitje nieuwe flitspalen neerplempen, het verkeersaanbod blijft gelijk en zal zelfs toenemen! Maar gelukkig hebben we hier nu wél een fietsstraat waar de auto slechts te gast is. Speciaal voor fietsers richting het mediapark aangelegd. Alleen komt de straat uit op een plek achter het mediapark, daar waar vroegâh in de tijd van Swiebertje de tv-toren stond en waar geen ingang is, waardoor fietsers gewoon een andere, kortere route nemen! Gek hé, bromsnor? Op een oude kaart zitten loeren zeker?

….weer niet…

Update: Nederland heeft méér verloren dan alleen een WK-finale. Nederland heeft aanzien en respect in een groot deel van de wereld verloren. Woorden als tuig en beesten verschijnen vet gedrukt op de voorpagina's van de buitenlandse kranten. Gefrustreerde schoppers, dat soort kritieken. Dan kan je beter derde worden met wonderschoon voetbal en wereldwijde bewondering oogsten. Gisteren was ik even bij de buren in Bochum en iedereen rijdt daar nog met vlaggetjes op de auto's rond. Overal nog de Duitse driekleur aan de huizen en de kranten staan bol van het respect voor het Duitse team. De trots is daar voelbaar…

Met de komende fietsvakantie in het achterhoofd heb ik vandaag m'n draadezel maar eens 'n goede onderhoudsbeurt gegeven. Het ding was stinkend smerig met aangekoekte modder all over the place. Dus heb ik er rigoreus de hogedrukspuit opgezet waarna m'n fahrrad weer als nieuw tevoorschijn kwam. Helaas was ook al het vet en smeer van de ketting en tandwielen gespoten, die me weer blinkend tegemoet schenen, maar die heb ik inmiddels weer in de kettingolie gezet. Met een staalborstel heb ik de viezigheid tussen de op elkaar liggende tandwielen van de derailleur vandaan geschrobt. Het zal wel niet volgens het protocol zijn, maar schoon zijn ze! Het probleem met de over de tandwielen springende ketting is na schoonmaak en opnieuw smeren ook min of meer opgelost. Een ketting die vuil is buigt minder goed dan een geolied exemplaar en springt dientengevolge over de tandwielen. Het zadel is weer vastgezet en de remmen gesteld. M'n fietsch is er klaar voor. Nu ik nog. Vandaar dat ik 'n beetje aan het infietsen ben. Lange tochten via Hilversum, Nederhorst, Bussum en Laren. Steeds groter wordende circels door Het Gooi! Volgende week wil ik een tochtje in het Ruhrgebied gaan maken. Ik denk aan een tocht over het Emscher Park Fietspad van de oude hoogovens in Duisburg naar de gas-o-meter in Oberhausen en weer terug. In het Ruhr zijn vele fietsroutes langs natuur of industriecultuur uitgezet. Dat doen ze goed! Het Ruhr is trouwens dit jaar zeker 'n bezoekje waard want het hele gebied is culturele hoofdstad 2010.

Er komt dus geen WK-finale Nederland-Duitsland maar eentje tegen Spanje. Ik mag alleen hopen dat we met z'n allen niet denken dat we wel even van de Spaanse sluipmoordenaars gaan winnen. Jammer voor de Duitsers want ze hebben een paar prachtige wedstrijden op de mat gelegd met schitterend totaalvoetbal en ze hebben met niet misselijke cijfers van grote landen gewonnen, maar de Spanjolen lieten ze vanavond hun spel niet spelen, dus kon er niet worden gecombineerd en gecounterd. Exit Germany. Dus geen kans voor Nederland om wraak te nemen op de finale van 1974. Geen droomfinale. Geen thriller. Geen Titanenstrijd. Geen Moeder aller Finale's… Maar als Nederland wint, wél een finale waarvan iedereen na 40 jaar nog weet waar je 'm zag en hoe je 'm beleefde! Misschien is het wel goed dat er geen finale Nederland-Duitsland komt want als de Duitsers die zouden winnen, en die kans zou niet denkbeeldig zijn als ze van Spanje hadden gewonnen, dan zou het 1974-all-over-again worden! Ik heb 1974 meegemaakt; ik was 14 jaar oud en voetbal zei me niet veel maar ik heb wél gekeken, want we zouden die Duitsers wel even pakken. Ze zouden wel even een pak op hun lazer krijgen! Die grote waffels zou wel even het zwijgen opgelegd worden! We weten allemaal hoe dát is afgelopen! M'n vader, een man met een groot voetbalhart, liep volkomen gedesillusioneerd de achtertuin in om de mokerslag te verwerken. M'n broertje zat te huilen op de bank. Het was muisstil, alle euforie was als sneeuw voor de zon verdwenen en er was op straat geen kip te bekennen. 1974 heeft diepe wonden geslagen en de rivaliteit tussen de twee landen fel aangewakkerd. En nét nu na al die jaren het wederzijds respect begint te groeien, plotseling veel Nederlanders voor Bayern München zijn omdat Van Gaal daar coacht en Robben en Van Bommel daar spelen, nét nu de Duitsers trots zijn op hún Nederlanders en oprecht vereerd zijn dat een speler als Van Nistelrooy voor HSV heeft gekozen, nét nu de Duitsers respect voor het Nederlandse voetbal krijgen, zouden de twee rivalen wéér tegenover elkaar staan in een WK-finale! Daar had zomaar het trauma van 2010 uit kunnen komen rollen! Ik weet 't niet hoor maar ik denk dat een finale Nederland-Spanje beter is voor de wederzijdse betrekkingen. En nú staat zo'n beetje heel Duitsland achter Nederland, want wij zijn nu hun hoop om Spanje alsnog een loer te draaien! En dat doen we natuurlijk graag voor onze buren! Zowel Nederland als Spanje ruiken hun eerste wereldtitel. Dat gaat bloedspannend worden en ik durf geen verwachting over de afloop uit te spreken al hoop ik vurig dat de derde finale na 32 jaar voor Nederland goed uitpakt. Dat drie maal scheepsrecht is voor Oranje. Dat we weer dezelfde euforische beelden mogen zien als na de EK winst in 1988. Dat ik de dag na de finale gerust vanuit het land van de wereldkampioen naar het Duitse Bochum kan rijden, want daar moet ik die dag even zijn. Ga ik meteen in Oberhausen bij Octopus Paul op bezoek want die orakelvis heeft alle resultaten van het Duitse team correct voorspeld, inclusief de uitschakeling door Spanje… ;-)