Bestemming Berlijn

Hier in Hilversum zit een filiaal van Used Products en daar ga ik regelmatig even neuzen. Is een leuke tent, gerund door een oostblokechtpaar, waarschijnlijk uit de Balkan afkomstig. Aardige gasten en ze hebben in hun toko van alles en nog wat staan. Zo scoorde ik er laatst een Apple 17 inch display voor wel 25 hele euri's en dan denk je, dat zal wel rommel zijn, maar vergeet 't; dat ding is echt helemaal goed. Kon ik eindelijk m'n reserve Mac in gebruik nemen als fotodoos want de RAW bestanden die m'n Nikon uitpoept vreten ruimte. De dual-processor Mac, die hier maar onder m'n werktafel stond te verstoffen, is daarmee in ere hersteld als fotosjopdoos. Maar wat ik gisteren voor wel 2 kapitale euri's uit de stapel CD's trok; Victorialand van de Cocteau Twins! Zegt u niets, ik weet 't, maar heel lang geleden had m'n broertje die plaat op eerlijk vinyl. Ik heb 'm toen eens gedraaid en vond 'm te gek! Echt supermellow en space en weet-ik-veel-wat. Heerlijke droombehang, vloeistofdia's op het plafond en priegelgeluidjes om je heen enzo, ik kon er uren naar luisteren! Tot ik de plaat van de draaitafel haalde en weer in de hoes terugstopte. Toen zag ik ergens op het label 45rpm staan. En omdat de plaat de afmeting heeft van een gewone lp had ik 'm ongezien op 33rpm afgespeeld. Foutje, bedankt, maar tóch vond ik 'm geweldig! We hebben het hier dus over een plaat die zowel op 45rpm als op 33rpm goed uit de verf komt. Het mag 'n wonder heten. De keuze voor 45rpm heeft te maken met de geluidskwaliteit van de soundscapes enzo. Terwijl ik dit schrijf speelt 'ie in de achtergrond en oké, op normale snelheid is 'ie mooier, maar toch… Broer was eerder hetzelfde overkomen; ook op 33rpm ;-)

Opgewekt wandelde ik afgelopen zondag de 18e naar mijn brug in Moskou. Ik heb het over de Большой Каменный мост en dat is sinds vorig jaar mijn brug omdat ik toen slag heb moeten leveren met vier verschillende regimenten veiligheidstroepen om er op te komen! Tijdens m'n wandeling viel het me op dat de beveiliging sinds de laatste editie van de Bavaria City Race behoorlijk was aangescherpt, iets wat veel, zoniet alles te maken heeft met de recente aanslagen op de metro van Moskou. Het getroffen Lubyanka Station ligt op een steenworp afstand. Ik was de gelukkige bezitter van maar liefts drie accreditaties waar dik gedrukt Персонал op stond, wat personeel betekent! En verdomd het werkte; ik werd overal keurig doorgelaten en bereikte zowaar de tweede regiewagen alwaar regisseur Bas met z'n handen in het haar zat omdat niets werkte zoals het zou moeten en er op last van een stel uniformen met petten cameraposities verplaatst waren. Omdat ik afgelopen jaar gedoe had met de veiligheidstroepen op de brug vroeg ik Olga, onze tolk, of ze een briefje in het Russisch voor me wilde schrijven met daarin uitleg wie ik ben en wat ik kom doen. Een gouden greep want nadat ik twee keer het briefje aan mannen in uniform liet lezen bereikte ik het midden van de brug, waar m'n camera stond. Maar naast m'n camera stond een uniform die niet van plan was mij m'n werk te laten doen, geen boodschap had aan accreditaties en al helemaal niet aan briefjes. Een document van toestemming wilde hij zien, het liefst eentje met een stempel, verpakt in een rood plastic hoesje. Hij liet me er eentje als voorbeeld zien. Zo'n document had ik niet dus toog ik weer terug naar Olga, die de Russen maar tot actie moest zien te bewegen. Ik meende te maken te hebben met een veiligheidsman van het Kremlin omdat de brug zich vlakbij de presidentiële ingang van het Kremlin bevindt en men wat nerveus wordt als men daar een camera op richt. Olga ging met me mee naar de brug om een en ander op te lossen en tijdens die discussie heb ik snel m'n camera ingesteld en een totaalshot van het Kremlin voorgezet zodat regisseur Martijn, die in de eerste regiewagen zat, het shot tóch kon gebruiken in het geval ik geen toestemming kreeg daar te staan. Iets wat de veiligheidsman wel degelijk in de gaten had en wat 'm helemaal niet beviel; ik mocht de camera niet meer aanraken! Ook Olga kreeg geen poot aan de grond en gezamelijk gingen we weer terug naar de regiewagen. Even ter verduidelijking; er stonden twee regiewagens omdat er op sommige plekken bij het Kremlin geen bekabeling mag liggen. Daarom is gekozen voor twee registratiewagens die onderling met glasvezel zijn verbonden. Alleen kwam men nét 50 meter glasvezel te kort… Anyway; Olga vertelde me dat de beambte helemaal niet van de veiligheidsdienst van het Kremlin was, maar van het Departement van Bruggen en dat de organisatie was vergeten dat departement in te lichten over het feit dat op een van hun bruggen een camera zou komen te staan. En uitgerekend vandaag ging dat departement zich laten gelden; geen bestempelde documenten betekende geen beelden! Opeens kreeg ik te horen dat er telefonisch toestemming was verleend, dus wandelde ik weer terug naar de brug. Ik heb 'n half uurtje staan werken toen er weer een beambte van het Departement van Bruggen opdook. Weer moest ik een document met stempel ophoesten. En omdat ik zo'n document nog steeds niet had kon ik wederom opkrassen! Een aardige politieman, die me al een paar keer heen en weer had zien lopen, vroeg me wat er aan de hand was en zei dat van veel lopen m'n schoenzolen zouden verslijten. Het was een leuk gesprek in Engels, Russisch en gebarentaal en hij liep behulpzaam met me mee om met het Departement van Bruggen in overleg te gaan. Maar ook de vriendelijke agent kreeg niet voor elkaar dat ik er mocht staan. Weer terug dus. Uiteindelijk kwam er een tolk van de organisatie met me mee die een stukje oud Russische intimidatie opvoerde; naam, rang, afdeling, bellen met de hoogste baas de ze te pakken kon krijgen, telefoon aan de brugbeambte geven die vervolgens werd afgeblaft en de zaak was opgelost. De rest van de middag was de Большой Каменный мост weer mijn brug!

Hierrrr foto's uit Mockba en daarrrr foto's in m'n eigen setje…

De Wet van Murphy gaat altijd op. Niet in de zin van dat als er iets mis kan gaan, het ook mis zál gaan, maar meer van de langzaamste cassiere zit achter de snelkassa. Ongemerkt dus. Een beetje geniepig. Zo gaat de telefoon ook altijd op momenten dat je 'm even niet op kan nemen. Zoals vandaag. Normaal gesproken word ik op een lullige dinsdag niet zo vaak gebeld maar omdat m'n moedertje had gevraagd of ik haar badkamertje even kon schilderen witten ging de telefoon dus voortdurend op het moment dat ik met een van muurverf druipende blokkwast op een gammel trapje stond. Ma was aan het oppassen bij m'n broer dus niemand anders dan ikzelf kon de telefoon aannemen. Eerst dacht ik nog, laat maar bellen maar ma's landlijn blééf maar overgaan zodat ik besloot 'm toch maar even op te nemen. De Gemeente Hilversum met 'n lulverhaal over de aanvraag van een OV Taxipas. Of ik soms wist waarom die aanvraag gedaan was. Ik stond met de telefoonhoorn tussen duim en wijsvinger geklemd om 'm niet met witsel te besmeuren, wat uiteindelijk tóch gebeurde, anders had ik nog wel een boompje willen opzetten over de ondergang van het openbaar vervoer in Hilversum en dat de oudjes die dit land hebben opgebouwd van gekkigheid niet meer weten hoe ze ergens moeten komen en dat de aanvraag van zo'n OV Taxipas daar wellicht iets mee te maken zou kunnen hebben. Maar dat deed ik niet, want ik wilde zo snel mogelijk klaar zijn met witten. Schilderen in het algemeen en witten in het bijzonder is nou niet bepaald m'n hobby, dus let's get it over with. Opeens zie ik allemaal witte stipjes op het tapijt van badkamer naar telefoon; er zat een drupje muurverf onder m'n schoen! Murphy! En de Gemeente Hilversum zit in het complot! Het tapijt eenmaal gereinigd hebbende ging m'n GSM drie keer af, perfect getimed op het moment dat ik weer op het trapje stond. M'n GSM is nu ook wit uitgeslagen. Ik heb 'm schoongemaakt met terpetine, waar 'ie nu naar stinkt. Geheel volgens Murphy blijkt het dat muurverf waarvan op de pot staat dat het in één keer dekkend is, dat niet is. Hoedt u voor in één keer dekkende muurverf! Het is niet zo! Murphy heeft gelijk! Murphy klopt als een bus! Murphy is onverbiddelijk! Net als kwasten waarvan de haren gegarandeerd niet uitvallen; ik heb vandaag menig kwasthaar onder de muurverf vandaan moet pulken!

Murphy gaat ook op voor m'n WK-pool. Geen enkel land doet wat 't moet doen, zelfs de Duitschers niet, zodat ik nog niets, ik herhaal NIETS, goed voorspeld heb! Ik denk echter dat de voorspelling dat het Noord-Koreaanse elftal de komende dertig jaar in een werkkamp gaat doorbrengen wél aardig klopt!

Een andere prachtige Murphy variant die altijd lijkt te kloppen is deze: de hoogte van de functie is omgekeerd evenredig met de geschiktheid voor de functie. Is geen speld tussen te krijgen ;-)

Nou, het WK is eindelijk begonnen.
Ik doe mee aan een WK-pooltje.

Tot op heden heb ik alles fout ;-(

Green Day. De zaterdagafsluiter op PinkPop. Ik had nog nooit van ze gehoord maar dat zegt nix want ik ben natuurlijk een ouwe loel en punk heeft me nooit echt weten te boeien, op de Sex Pistols met hun enige legendarische plaat na. Okee, en No More Heroes van de Stranglers ook. Green Day is blijkbaar in de loop der tijd van punk tot feestband geevolueerd die bovendien enkele fans de ervaring van hun leven bezorgd! Opeens stond een door het dolle heen zijnde fan op de bühne foto's te maken van de zanger, gevolgd door een kid van 'n jaar of dertien die de polsbandjes van de zanger kado kreeg. Meezingen en meehossen! Later werd een hypernerveus meisje op het podium geroepen. Ze stond vol ongeloof naar haar idool te staren, trillend van de zenuwen. Haar idool fluisterde iets in haar oor en dat moet de vraag zijn geweest of ze de text van het gespeelde nummer kende. Die kende ze en vervolgens kreeg ze de microfoon overhandigd. Ik had een close shot van het meisje voorstaan en kon goed zien dat de zenuwen door haar lijf gierden maar opeens viel alle schroom van haar af en zong ze het hele nummer vol overgave uit! Kraaienvals, maar ze dééd het toch maar! Die ervaring pakt niemand haar meer af! Heel goed voor het puberale zelfvertrouwen! Het was een soort realtime surpriseshow zonder dat ene Hennie H met 'n tandpastaglimlach achter een berg speakers vandaan stapt om nog wat tranen te trekken. Ik kan er op YouTube geen beelden van terugvinden, wat jammer is want ik vond het een mooi en memorabel moment. Net als later bij die gast met een kop vol groen haar. Die kon wél zingen en nam en-passant de hele show maar even over. Die dude stuiterde als volleerd frontman van 'n wereldband over de stage! Hij nam z'n momentje van 15 minuten beroemd zijn en zette een hilarische act neer! Ik had 'm die middag al gezien, want zo'n groen hoofd trekt de aandacht. Hij heeft de hele dag vooraan bij de hekken gestaan, zich door alle bands heengeworsteld, wachtend op Green Day en zijn moment! Ook hiervan heb ik nog geen beelden teruggevonden. Wel van Jesus Of Suburbia en het prachtige 21 Guns. Green Day! Feest in het kwadraat! Explosie van pure lol! Gekkenhuis in de stromende regen!

Update: Gevonden; camfoon beelden van The Green Head Motherfucker… (niet mijn woorden!)

Johan Cruijff heeft het Spaans een paar nieuwe begrippen geschonken door Nederlandse zinnen letterlijk in het Spaans te vertalen. De mooiste is op een gegeven moment, wat hij foutief in en un momento dado heeft vertaald, maar wat nu wel is ingeburgerd in het Spaanse taalgebruik van alledag! Net als gallina de piel, z'n vertaling van kippenvel. Dat klinkt in het Spaans als vellenkip… Een andere Hollander in den vreemde heeft laatst een Duitse taalprijs mogen ontvangen. Louis van Gaal zag z'n inzet voor de Duitse taal beloond! En terecht! Van Gaal blijft namelijk overal en altijd Duits spreken en dat wordt zéér gewaardeerd, ook al is het allemaal niet foutloos. Onbedoeld is ook Van Gaal de Duitse taal aan het verrijken met zinnen als Der Tod oder die Gladiolen, Journalist sein ist auch een Fach en begrippen als Löffel an Löffel slapen. Ik vind dat prachtig! Een van Van Gaals voorgangers bij Bayern München, de Italiaan Giovanni Trapattoni, nam ooit ontslag na een hilarische persconferentie waarbij hij langzaam maar zeker woedend werd! Kijk naar bovenstaande beelden; hij komt al kokend van woede binnen maar is van plan zich in te houden. Dat lukt niet en na afloop was de Duitse taal weer een paar begrippen rijker; spelen als een lege fles, als een Flasche leer dus en de woorden waarmee hij min of meer ontslag nam; ich habe fertig!

Update: En wat te denken van Jean-Marie Pfaff?

Humor om te lachen en toch leuk voor bezitters van een iPhone! Er is een programmaatje wat in een vloek en een zucht gezichten verwisseld. Het wonderlijke ding heet iSwapFaces en is hierrrr naar beneden te laden. Of hierrrr, via de geniale nerds met teveel vrije tijd die die giller gemaakt hebben! Er waren tijden dat bovenstaande gezichtswissel een watergekoelde ponskaartgestuurde computer zo groot als een huiskamer vereisde die er dan drie maanden of langer op stond te rekenen. Uitkomst hoogst onzeker. Zo'n iPhone doet de grap in luttele seconden. En zo werden de tronies van de Statler & Waldorf positief ingestelde ouwe cameralullen Jo en De Neel tot groot vermaak van een ieder omgewisseld. Qua kijk op de wereld, relativeringsvermogen en pasklare oplossingen voor onoplosbaar geachte problemen maakt 't niet uit; daar zitten Jo en De Neel toch op één lijn… ;-)

Gisterochtend werd ik wakker toen m'n dochter "lang zal 'ie leven" voor me stond te zingen. Ik stond op en keek eens voorzichtig uit het raam. Gelukkig… geen Abraham in de tuin. Ik ben namelijk nogal op m'n rust en privacy gesteld en zo'n Abraham geeft maar 'n hoop gedoe in de buurt. Verjaardagen; ik heb er niets mee, ook niet als ik zelf jarig ben en de magische 50 blijk te hebben gehaald. Dus ben ik gisteren gewoon gaan werken. Toen ik het Gelredome binnenliep en hinderlijk gevolgd werd door een collega met 'n handycam, had ik nog steeds niets in de gaten. Tot ik opeens met m'n neus voor een vijf meter hoge opblaas Abraham stond. Dat ik dít nog mag meemaken… ;-)

…dat wordt weer een korte nacht…

Whoehahahahahahahaha!!!

…meer DirkJan hierrrrr...

Schat, als je straks toch in de supermarkt bent, neem dan gelijk even 'n onsje partituur van De Toverfluit mee…

Nu weet ik het zeker; de kerstman heeft internet! Sterker nog; de kerstman leest m'n blog! Zo schreef ik laatst dat een Opel Astra de uitstraling van een geruite pet heeft en dat heeft de kerstman op een idee gebracht. Dus lag er opeens een pakje, inhoudende een geruite pet onder de kerstboom! Voor papa, giechelde m'n dochter nog, die ik inmiddels van samenzwering met de kerstman verdenk. De kerstman had de geruite pet een maatje te klein ingeschat, maar gelukkig wist dochterlief waar de kerstman de pet had aangeschaft, want je denkt toch niet dat hij met een arrenslee vol geruite petten komt aanvliegen? Papie moest mee om de pet te ruilen en dat leverde nog een hilarische pettenpassessie in de pettenwinkel op. Als trotse bezitter van een Opa Astra met cruise control is mijn dop uiteindelijk voorzien van een bijpassende geruite pet! En weet je wat nou zo leuk is? Ik vind de pet echt te gek! Is een prima pet! Nix mis mee! Dochters riep het nog maar even: papa heeft een pettenkop! En gelijk heeft ze! Ik zeg; petje af op!

Zo, even checken of ik geen reclame op m'n blog heb staan…eh…nee…'kgeloof 't niet…nou dan kan ik weer eens 'n YouTubeje plaatsen zonder dat ik de Buma achter m'n reedt aan krijg, want dit bericht is slechts de halve waarheid; blogs waar reclamebanners op te vinden zijn, zijn alsnog het sigaartje! Binnenkort toch maar even 'n plug-in plaatsen om de toekomstige Buma spider buiten de deur te houden…

Goed, deze clip behoort tot m'n absolute favorieten! Torn van Nathalie Imbruglia, tezamen met mimespeler Johann Lippowitz, uit het Secret Policeman's Ball 2006. In al die jaren dat ik cameraman ben heb ik heel wat grote shows gedaan en de meeste waren van dertien in een dozijn, maar soms komt er iets langs wat absoluut fantastisch is. Het is een kwestie van smaak, maar deze Torn vind ik dus geweldig! Hierrrr nóg 'n leuke van deze dude, wiens echte naam David Armand is.

Update: Ondertussen bij de Buma…

Laatst had ik tien losse euromunten nodig, maar ik had alleen papiergeld op zak. Bij een willekeurige winkel zijn ze niet blij als je vraagt of ze papiergeld tegen munten willen wisselen, andersom wel, en aangezien De Bank om de hoek was en er voor dit soort perikelen ooit een bank is uitgevonden, toog ik daar naar toe. Van de twee aanwezige kassabalie's was er één gesloten en toen ik het geopende loket naderde schoof de kasdame haar stoel achteruit, sloot de boel af, prutste wat aan beveiligde deuren en begon aan haar koffiepauze. Ik zag haar de volgende tien minuten gezellig keuvelen met al even servicegerichte medewerkers van De Bank. Een man in driedelig grijs, die achter mij ook op de verheropening van de kas stond te wachten, was het beu en sprak een filiaalmanager op niet mis te verstane wijze toe. Een minuut later was de kas weer open. Was de koffie lekker? vroeg ik nog, wat me op een zure blik kwam te staan, waardoor m'n humeur zienderogen opfleurde en toen ik vroeg of ik wat papier in munten kon wisselen zag ze het water helemaal branden. Zaken die in beginsel simpel zijn gaan bij De Bank ingewikkeld. Het papiergeld ging in een enveloppe waar de kasdame vervolgens een krabbel op deponeerde. Vervolgens had ze m'n bankpasje nodig maar wist ze me niet uit te leggen waarom ze die nodig had want papier in munten wisselen gaat buiten de bankrekening, pasjes en handtekeningen om, lijkt mij. Ze had er duidelijk geen zin in die dag. Ik wel en ik heb 'r dan ook zo lang mogelijk bezig gehouden met voor de hand liggende vragen waar ze geen antwoord op had. Dûh!

Eenmaal thuis lag er een afschrift van m'n creditcard in de bus. Een kaart die ik vrijwel nooit gebruik maar waarvoor ik al jaren wél de kaartbijdrage betaal. Klaar mee; opzeggen dat plastic! Zie het als een daad van verzet. Ergens ver verborgen in de diepste krochten van de website van De Bank staat dat je voor het opzeggen der creditcard bij het hoofdkantoor moet zijn. In m'n achterhoofd had ik al het vermoeden dat De Bank het mij als klant heel moeilijk ging maken om een creditcard op te zeggen en ja hoor; ik moest dat maar via een 0900 nummer doen. Ik antwoord dat ik volgens de website bij het hoofdkantoor moet zijn, dus of ze effe m'n kaart konden opzeggen, graag vandaag nog. Overleg met zeker drie loslopende bankmanagers was het gevolg. Eh…ja, het kón wel maar via 0900 zou het sneller gaan. Maar dat is een duur betaalnummer zeg ik, dus graag het ding hier even ter plekke opzeggen. Uiteindelijk mocht ik gebruik maken van een telepheune van De Bank en was de eerste vraag van de dude achter het 0900 nummer waarom ik de o zo handige kaart wilde opzeggen. Is mijn zaak zeg ik en vervolgens vroeg hij naar een nummer wat ik ooit had gekregen toen ik driehonderd jaar geleden de creditcard ontving en wat ik had moeten bewaren. Damn', daar had 'ie me, maar na nog wat gemekker en een plethora aan controlevragen accepteerde hij het feit dat ik de kaart wilde opzeggen. Vergis u niet, ik beleef groot plezier aan 'n potje geiten bij De Bank hoor… ;-)

Zoals m'n trouwe lezers wellicht weten heb ik er moeite mee te geloven dat er ooit mensen op de maan zijn geweest. Ze zijn wel in de ruimte geweest, maar niet op de maan. En Joeri Gagarin was niet de eerste mens in de ruimte. Noem me Leipe Harry, maar dat moet dan maar. Gisteravond was de Franse documentaire Opération Lune op de tv en die film gaat over wat je de kijker kan laten geloven door met beelden te manipuleren. Bottomline; de Apollo 11 ging hals over kop naar de maan om de Russen voor te zijn maar NASA kon wegens technisch malheur niet garanderen dat er ook tv-beelden en foto's van zouden komen. Dat was ondenkbaar voor de toenmalige president Nixon en het plan werd opgevat om de eerste beelden van Neil Armstrong die de maan betreedt dan maar op aarde in een studio op te nemen. Maar waar haal je zo snel een geloofwaardig maanlandschap vandaan? Bij Stanley Kubrick natuurlijk, want die was net klaar met de opname's van 2001. Toen Kubrick het gestuntel van de Amerikanen in zijn mooie studio zag heeft hij de regie van de eerste maanlanding zelf ter hand genomen… :-) Dat zou de reden zijn geweest dat Kubrick later de beroemde superlichtsterke NASA lens mocht lenen zodat hij scene's bij kaarslicht kon filmen voor Barry Lyndon. Klinkklare nonsense allemaal (dat van die lens niet trouwens) maar redelijk geloofwaardig gebracht dankzij de medewerking van nogal wat prominenten die de grap van zo'n hoaxfilm wel inzagen; Donald Rumsfeld, Henry Kissinger, Buzz Aldrin en Kubricks weduwe Christiane… De film staat in drie delen op YouTube, hierrrr deel 1, de rest zelf zoeken silvousplait…

Goed dan, maar wat te denken van de film Moon Rising waarin doorgeslagen maanhoaxers vertellen dat er wél mensen op de maan zijn geweest maar dat wat ze daar aantroffen onmiddelijk en meteen in de doofpot is gestopt. Er staan namelijk ruines van een buitenaardse beschaving op de maan! Heerlijke kolder, opgedoken bij de aluminium hoedjes van Niburu.

En wat de eerste maanlanding betreft hierrrr nog wat hilarische humor om te lachen… :-)