Bestemming Berlijn

Even terug naar 3D, want dat is de laatste tijd erg heet. Op het internet blijf ik maar lezen dat het Buma Harpengala van twee weken geleden de eerste 3D uitzending in de Nederlandsche televisiegeschiedenis is geweest en dat die succesvol is verlopen. Nou loop ik al wat langer rond op dees' aardkloot en ik meen me toch vaag te herinneren dat ik vroegâh al eens met zo'n rood/groen brilletje voor de glasbuis heb gezeten. Alleen heb ik geen idee meer waar en wanneer. Even googelen dus en na een paar simpele muisklikken tover ik de volgende quote op m'n 2D-scherm. Lees en laat 't even bezinken: In 1982 was er nog een indrukwekkende kennismaking met driedimensionale tv beeldbeleving. De NOS verzorgde onder de naam "3D-dimensionaal EXPERIMENT" een 3D televisieuitzending bij wijze van 3D demo. Deze eerste Nederlandse driedimensionale televisieuitzending, een samenwerking van NOS tv, Philips en ZDF was op basis van anaglyphs. Bij deze tv techniek is het met een speciale 3D bril (rood glas links en groen rechts), mogelijk tv dieptebeeld te ervaren. Juist ja, 1982, ik verzin 't niet, hierrrr de bron. Dus 28 jaar nadat de NOS de eerste 3D uitzending in Nederland heeft verzorgd, beweerd men bij het Harpengala dat ze in 2010 de eerste zijn. Bij het Harpengala is overigens sprake geweest van een gemengde registratie, 'n soort 2D/3D mix alshetware. Er stonden drie 3D-rigs en de rest van de camera's waren gewoon 2D die via een truukje 3D zijn gemaakt. Regelrechte nep dus, waarbij ik stel dat er geen mens ter wereld is die nu en in de toekomst met een lullig rood/groen brilletje op z'n neus een avond lang naar vage kleurloze beelden gaat zitten kijken, alleen om diepte te beleven. No way!

Voor een cameraman is het spelen met 3D natuurlijk een hele leuke bezigheid en uitdagend bovendien! Vandaar dat we afgelopen week wat geexperimenteerd hebben met 3D-TV. Niet met stokoude techniek die louter rommel genereerd maar wel op normale schermen bekeken kan worden, maar met 3D volgens de laatste stand der wetenschap en in full-color, waar je dus een speciaal 3D-scherm voor nodig hebt. En dan heb je ook nog steeds een 3D bril nodig, maar die zijn wat modieuzer dan de kartonnen rood/groene scheelkijkers die je bij een bekend weekblad moest kopen kado kreeg. In de studio hebben we wat muziek opgenomen, we zijn in Thialf geweest om te kijken wat 3D bij het schaatsen oplevert en we waren bij Ajax-PSV, wat de nodige luidkeelse WOW ervaringen opleverde! We hebben veel inzicht gekregen in wat je wel en niet kan doen met 3D en wat er aan cameraposities en cameravoering moet veranderen voor een optimale 3D registratie. Kortom; de eerste schermutselingen met de nieuwe techniek hebben we glansrijk gewonnen, en het ziet er allemaal ge-wel-dig uit! Mits je natuurlijk een 3D-scherm hebt. Maar die kan je nog vóór het WK voetbal gewoon kopen! En dan klikken we hierrrr voor een setje foto's van de afgelopen week. Was leuk! Ik zeg; 3D? Anytime!

Update: M'n gewaardeerde oude cameramentor H.E te Tukkerstad heeft eens wat navraag gedaan bij een van de cameramannen van het NOS 3D Experiment uit 1982. Hier zijn antwoord: Inderdaad hebben we experimenten met 3D gedaan. Het jaar 1982 zal wel ongeveer goed zijn. De onderwerpen waren schaatsen in Heerenveen, een goochelact van Fred Kaps, de door jou genoemde Concorde op Schiphol en volgens mij nog iets met motoren op Zandvoort. Rudolf Spoor deed de regie… Grappig dat na zoveel jaar men weer gaat experimenteren en opnieuw het wiel uitvinden. Nou ja, met HD gebeurde hetzelfde, en zie na 20 jaar komt er toch leven in de brouwerij…
 

De Philips LDK-6. Jááááren mee gewerkt; 'n ontzettend fijne camera!
Is nu een museumstuk. Er staat er eentje in Beeld & Geluid.

Qua oude rommel hierrrr 'n leuke site!

Het is natuurlijk geen wonder en bovendien volkomen terecht dat een film als The Hurt Locker er met zes Oscars vandoor gaat en het spierballenvertoon van Avatar slecht met drie, minder aansprekende Oscars, ver achter zich laat. Dat was gewoon voorspelbaar. Hoewel ik Avatar nog niet heb gezien hoor ik links en rechts wel signalen dat de film qua verhaal geen reedt voorsteld maar dat 'ie technisch superieur is aan alles wat er tot nu toe aan 3D in de bioscoop is verschenen. Dus zijn technische Oscars voor Avatar op z'n plaats en feliciteren we Katherine Bigelow die als eerste vrouwelijke regisseur het beeldje in ontvangst mocht nemen! Voor een film met échte mensen… Ooit heb ik eens een echte Oscar mogen vasthouden. Dat was de Oscar die Fons Rademakers in 1987 voor De Aanslag heeft ontvangen. Daags na de uitreiking in Hollywood was Rademakers te gast bij Veronica's Nieuwslijn en aangezien vers opgeleide camerafeuten toen met grote regelmaat op actualiteitenrubrieken werden geparkeerd, stond ik daar achter de camera. Vlak voor de uitzending kwam Rademakers met z'n Oscar de studio binnen en mochten "we" het beeldje even vasthouden. De Oscar ging van hand tot hand tot de toneelmeester zich er over ontfermde en het ding weer schoonpoetste qua vingerafdrukken. Er bestonden toen nog geen kleine digitale cameraatjes dus bestaat er helaas geen foto van een langharige Jo met een echte Oscar in z'n hand. Da's dan weer jammer…

Soms zap ik vlak voor het slapen gaan nog even langs sterren24, een zender met louter Hollandsche artiesten van twijfelachtig allooi die meestal hossend door diverse horecagelegenheden hun liederen ten gehore brengen. Of op het strand van een Spaanse costa met de onvermijdelijke rotspartij op de achtergrond. Ik word altijd erg blij van die zender, het is namelijk zó slecht dat het weer goed is! Er geldt daar een merkwaardig soort omgekeerd evenredigheid. De videoclips zijn ook bijna allemaal, zonder uitzondering hilarisch! Cult en Camp! Noem maar op! En je slaapt er goed van ;-) Ter zake nu! Mijn HD-scherm is een wonder der techniek; als ik 't lerp des avonds uitzet, staat 'ie de volgende dag nog steeds op hetzelfde kanaal! Is dat geniaal of hoezitut? Dus ik zet gisteravond de tv aan en schrok me vervolgens een hoedje! Een welgemeend gretverrrdegrettverdegretver ontsnapte me luidkeels, want ik zag allerhande onheil op het scherm! Wat krijgen we gretverrrr nou? Dat scherm is pas anderhalf jaar oud en nu al kaput? Ik zag allemaal uit dekking liggende beelden waar geen chocola van te maken viel! Alle vloeibare kristallen volledig in de war! Snel verder gezapt en wat schetst mijn verbazing; alle andere kanalen waren sjiek-de-friemel! Wat is er dan aan de hand? Snel even de programmagids erbij; het bleek een uitzending in 3D te zijn. Maar dan wel eentje met achterhaalde techniek uit de 50-er jaren van de vorige eeuw! En bovendien nep 3D! Ik zag namelijk diverse camera's in beeld en die camera's hadden maar één lens! En neem van mij aan dat je voor de échte 3D beleving twéé camera's en dus twéé lenzen nodig hebt! Al het andere is nep! Daar valt niet over te discussieren! Wie nog een oude Viewmaster in de kast heeft liggen pakt 'm er even bij. Schijfje erin é voila; echt 3D volgens het principe van de oog-paradox parallax! En daarmee bedoel ik dat je linkeroog een ander plaatje ziet dan je rechteroog en dat je hersenbrei er vervolgens diepte van bakt! Bekijk anders deze stereofoto's even. Ga ongeveer 50 cm van je scherm zitten en kijk scheel. En wel op zo'n manier dat de twee afbeeldingen over elkaar heen vallen. Als je het goed doet verschijnt er tussen de twee afbeeldingen in een derde afbeelding, en die heeft diepte! Het vergt enige oefening, maar het werkt: echt 3D volgens het principe van de oog-paradox parallax! En guess what; dat principe is al rond 1853 gepattendeerd en werkt beter dan het red/green anaglyph wat ik gisteravond op de tv voorbij zag komen! De huidige stand van de techniek in tv-land is al zo ver dat er echte 3D uitzendingen gemaakt kunnen worden. Echt 3D; opgenomen met twee camera's en twee lenzen waarna software de rest doet. Simpel gesproken. En geloof me; je weet niet wat je meemaakt als je écht 3D op een écht 3D scherm hebt gezien! Ik heb het gezien en ik ben van mening dat als de 3D schermen betaalbaar worden en de productiekosten van een 3D uitzending binnen de perken blijven, de impact wel eens hetzelfde kan zijn als de overgang van zwart/wit naar kleur! Dat is wat ik denk. En ik denk ook dat red/green anaglyph zuigt!

Ooit kreeg ik van een geliefde vriendin een kartonnen doos vol met oude antieke camera's. Daar zat onder andere een heuse stereo-camera tussen. Een Rolleidoscop uit pakweg 1926. Ik roep al 'n poosje dat ik er eens wat foto's mee ga maken want alles aan de camera werkt nog! Het enige wat me kan gebeuren is dat 'ie niet meer lichtdicht is maar daar zijn we snel genoeg achter. Ik zal 'm tzt eens schoonmaken (jaha, echt!) en er een rolletje 6×6 aan wagen. Altijd leuk! En als niet, dan toch!

Update: De huidige stand van zaken op 3dtelevisie.info….

Eigenlijk ben ik wel 'n beetje klaar met die sneeuw, het heeft nu lang genoeg geduurd! Afgelopen weekend zijn wij loonslaven wederom meerdere keren in het holst van de nacht over besneeuwde snelwegen vanaf diverse stadions in den lande naar huis geglibbert. Is leuk voor 'n keer, maar niet na élke klus. Vorige week lagen we bijna collectief in de vangrail in de bocht van de A1 naar de A27. Dat ging maar net goed! En op een of andere manier valt die ijzel en sneeuwellende altijd in het weekend… In de Duitse pers lees ik dat de sneeuwperiode wel eens tot april zou kunnen aanhouden. Maar goed, hoe verder richting het oosten, hoe slechter de omstandigheden. Mijn geliefde en wonderschone Duitse eiland Rügen is zo'n beetje compleet van de buitenwereld afgesloten, maar het is er nu met al dat krui-ijs op de stranden wel fabelachtig mooi! De laatste keer dat Rügen volledig ingesneeuwd was, was in de strenge winter van 78/79 en toen is het Oostduitse leger ingezet om het eiland te ontzetten. Er lagen daar meerdere legeronderdelen en de Russen zaten in Prora, dus die inzet was zó geregeld! De "bevrijding" van Rügen stond bij het gewone volk in de DDR bekend als de enige keer dat de Nationale Volks Armee daadwerkelijk iets voor het volk heeft gedaan! In een museumpje in Göhren heb ik foto's en filmpjes gezien van die toestand en ik zeg, de huidige situatie is er nog nix bij!

Ondertussen worstel ik verder met m'n blog en werd ik er fijntjes op attent gemaakt dat de layout wel héél erg op Windows Vista lijkt! Ben ik lekker mee als verstokt Apple gebruiker! Ik had geen idee, al had ik het kunnen weten vanwege die typische Windows startknop, links onderin. Die knop, waar nu nog een potloodje (?) op afgebeeld is, verander ik nog wel in een knop met een Apple-logo! Dûh! Verders heb ik een andere Flickr-widget geplaatst en wil ik een nog een lightbox om foto's in te plaatsen zodat ik geen hele brede afbeeldingen meer in de blogs hoef te zetten. Zo blijf ik bezig en leer ik steeds beter code lezen…

Update-1: 04-02-2010: Windows Orb rechts links onderin vervangen voor een Apple Orb ;-)

Update-2: 04-02-2010: Lightbox toegevoegd. Klik op de Apple-Orb link hierboven en kijk of 't werkt…

Deze afbeelding heb ik al eerder gebruikt als kerskaart.
Hij kan nog wel even mee…

Het is een fragment van een prachtig fresco op de Berlijnse Muur,
gefotografeerd met een oude Polaroid.

M'n herinnering zegt me dat het Muursegment bewaard is gebleven,
en in het museum bij Checkpoint Charlie is beland.

Maar zeker weten doe ik het niet…

De Lenné Driehoek in Berlijn was een stukje grond met een oppervlakte van ongeveer 4 vierkante kilometer dat omgrenst werd door de Lennéstrasse, de Eberstrasse en de Bellevuestrasse. De driehoek lag in West-Berlijn pal tegen De Muur, maar was Oostduits grondgebied al stond er alleen wat prikkeldraad omheen. De DDR had De Muur namelijk in een rechte lijn langs de Ebertstrasse neergezet en de taartpunt afgesneden van de rest van Oost-Berlijn. Maar het was en bleef wél Oostduits gebied en de West-Berlijnse autoriteiten hadden er dus niets te vertellen. Ook de politie niet. Het gevolg was dat er in de 80er jaren een vrijstaat van hippies, chaoten, links-radikalen, kunstenaars en vrijdenkers ontstond, oogluikend toegestaan door de DDR die de bewoners als vluchtelingen van het verderfelijke Westerse systeem zag. De driehoek stond vol met woonwagens en tenten en er heerste gezellige anarchie. Ik ben er destijds een paar keer overheen gewandeld maar ik heb geen foto's, omdat het maken van foto's niet erg op prijs werd gesteld. West-Berlijn had grote plannen met de driehoek en was er dus op gebrand het gebied terug te krijgen. In de zomer van 1988 kwamen Oost en West een gebiedsruil overeen waardoor de driehoek weer West-Berlijns grondgebied werd. De bewoners verzetten zich hevig tegen ontruiming door de West-Berlijnse politie maar waren omsingeld. Hun enige uitweg was over De Muur. Ongeveer 180 bewoners klommen met hulp van DDR grenssoldaten over De Muur waarna ze in gereedstaande vrachtwagens door de grensstrook werden weggevoerd, een heerlijk ontbijtje als gasten van de DDR kregen geserveerd om vervolgens allervriendelijkst uitgezwaaid te worden op grensstation Friedrichstrasse alwaar ze op de S-Bahn naar West-Berlijn werden gezet. Het hele West-Berlijnse autobahn en tunnelplan werd achterhaald door de val van De Muur en heutzutage maakt de driehoek deel uit van de volgebouwde nieuwe Potsdamer Platz…

Op TV zie ik aan het eind van het jaar allemaal top 2000 gedoe met mooie oude clips en aardige wetenswaardigheden. Wat dat laatste betreft; nooit geweten dat Killing Me Soflly With His Song over het lied Empty Chairs van Don McLean gaat en geschreven werd door Lori Lieberman. Ik dacht altijd dat 't origineel van Roberta Flack was. De versie van Lieberman is van hetzelfde breiwerkjesgehalte als het complete ouvre van McLean! Het was Roberta Flack die 't nummer blues, kloten en liefde heeft gegeven! Maar mevrouw Flack heeft inmiddels stevige *kuch* concurentie gekregen van ene Susan Boyle… ;-)

Okee, ga ik ook een duit in 't zakje doen. Als sinds m'n jeugd worstel ik met de vraag wat de beste gitaarsolo uit die tijd is en ik ben er nog steeds niet voor 100% uit! Die van Ritchie Blackmore in Child In Time (stokoude live-versie met 'n hoog ruisgehalte) of die van Led Zeppelin gitarist Jimmy Page in Stairway To Heaven (Royal Albert Hall 1983) Ik beperk me even tot deze twee want er zijn ongetwijfeld betere solo's maar deze twee zie ik toch wel als mijlpalen in de rock 'n roll geschiedenis. Bij Child In Time hoor ik de lol en 't plezier van Blackmore, die kompleet los gaat, maar Jimmy Page scheurt binnen een minuut je hart aan flarden! Vandaar dat ik toch 'n beetje tegen Stairway To Heaven aanleun. Anyway, oordeel zelf: hierrrr Heer Blackmore op 3'.31" en hierrrr Heer Page op 5'.55"

Toen ik op 4 november 1989 in Oost-Berlijn bij de grote demonstratie aanwezig was, maakte ik daar natuurlijk wat foto's. Telkens als ik later een van die foto's weer zag, rezen er een paar vraagjes. Niet twintig jaar lang hoor, maar gewoon als ik de foto bekeek en bijvoorbeeld ook toen ik de foto naar Flickr omhoog aan het laden was. Ik heb het over deze foto. We zien de grote menigte demonstranten op Alexanderplatz. Ergens links van het midden zien we een man op z'n dooie akkertje een sigaretje staan roken. Hij lijkt alleen te zijn, wat ik opmaak uit de vrije ruimte die om hem heen is. Wie is die bebaarde man en waarom staat hij met z'n rug naar de menigte? Ik heb het me vaak afgevraagd. Waarom trekt hij de aandacht? Juist omdat hij met z'n rug naar de anderen staat en richting fotograaf kijkt, of omdat hij zich vlak bij de gulden snede bevindt? Of een combi van beiden? Niet dat het van belang is verder, maar ik heb het me meerdere malen afgevraagd. Net als de vraag hoeveel Stasi's er op de foto staan. Toen ik de foto nam heb ik de man niet opgemerkt, ik was veel te druk bezig om de gebouwen in de achtergrond recht op de prent te krijgen en niet schots en scheef, wat al snel het geval is als je met een groothoeklens fotografeert.

Onlangs kreeg ik een emailtje van een kunstenares uit Berlijn. Ze had de foto op m'n Flickr-site gezien en de desbetreffende man als een oude vriend herkend. Ze wilde de foto graag kopen. Ik heb de originele print opgezocht en daar een HiRes scan van gemaakt die ik haar heb toegezonden, zodat ze zelf een print kan laten maken. Ik heb net antwoord; ze is er erg blij mee en dik twintig jaar nadat ik de foto heb gemaakt weet ik nu ook wie de bebaarde man is. Het betreft de in 1938 geboren schilder Lothar Böhme, afkomstig uit Berlijn…

Deze foto kwam ik ergens op Flickr tegen. Het is een interessante foto van Oostduitse grenstroepen die De Muur repareren. Aan de westkant van De Muur staan vier bewakers met een Oostduitse herder de werklieden te bewaken. Het lijkt alsof de vier bewakers in West-Berlijn staan, maar dat is niet zo. De Muur stond namelijk niet op de daadwerkelijke grenslijn, maar een paar meter naar binnen op Oostduits grondgebied. Het gevolg was dat iedereen die zich aan de westkant dicht tegen De Muur ophield, zich nog steeds op Oostduits gebied bevond. Dat was gedaan om reparaties als die op de foto te kunnen uitvoeren zonder dat de Oostduitse troepen daarbij op Westduits grondgebied terecht kwamen. Twee van de bewakers staan echt strak tegen de grenslijn aan; een stap verder en ze zijn in West-Berlijn…

Op deze foto is die Oostduitse strook aan de westkant van De Muur ook te zien. Het is het ongeplaveide stukje wat tussen De Muur en het kleine plantsoentje ligt. De rechterkant van het plantsoentje is de werkelijke grenslijn…

Eu adoro imagens. Acho que elas podem traduzir situações muito melhor do que palavras bonitas e bem encadeadas (tese já difundida naquele dito popular “uma imagem vale mais que mil palavras”). Fazendo minhas pesquisas corriqueiras, me deparo com uma preciosidade, uma relíquia de verdade. Assim, facilmente ao meu alcance no flickr. Imediatamente comentei e parabenizei o autor das imagens e pedi para usar algumas delas aqui. Felizmente ele me autorizou e nos próximos dias os leitores do Memórias do Muro vão poder ver e sentir um pouco da Berlim dividida, do país comunista acinzentado e dos momentos corriqueiros tão bem guardados em belas imagens! As fotos são de Berlim Ocidental e Berlim Oriental no período entre 1988 e 1990. Clicando nelas, você poderá ir direto ao link correspondente no Flickr de JM van Elk.

Interesse van een in Duitsland woonachtig Brazilaans journaliste, in het Portugees. Even door Google Translations trekken en dan krijg je het volgende hilarische koeterwaals:

Ik hou van foto's. Ik denk dat ze kunnen situaties veel beter dan mooie woorden en goed verbonden (thesis vertalen is wijdverbreid populair te zeggen dat "een beeld zegt meer dan duizend woorden"). Doen mijn onderzoek elke dag, ik kom over een juweel, een overblijfsel van de waarheid. Zo gemakkelijk toegankelijk voor mij op Flickr. Onmiddellijk zei ik en feliciteerde de auteur van de beelden en gevraagd om een aantal van hen hier te gebruiken. Gelukkig liet hij mij en de komende dagen de lezers van de Wall of Memories zal kunnen zien en voelen een beetje verdeeld Berlijn, de communistische land grijs en alledaagse momenten en bewaard in prachtige beelden! De foto's zijn afkomstig uit West-Berlijn en Oost-Berlijn in de periode tussen 1988 en 1990. Er op te klikken, kunt u direct naar de betreffende link in Flickr JM van Elk.

Dat zeg ik :-)

…Ik zal ook wel een keertje sterven, daar kom ik echt niet onderuit.
Ik laat mijn liedjes dan maar zwerven, en verder zoek je het maar uit...

Ramses Shaffy (1933 – 2009)

Spookfietsen, een betrekkelijk nieuw fenomeen. Althans, ik had er nog niet van gehoord, wat wellicht meer over mij zegt dan me lief is, maar goed… Spookfietsen dus. Wat is een spookfiets? Als er ergens in het verkeer een fietser om het leven komt wordt er soms door nabestaanden of vrienden een witte fiets op de plek des onheils geplaatst, ter herinnering aan het noodlottige ongeval. Ze staan overal, al heb ik ze hier in Hilversum en omstreken nog niet gezien. Dat kan natuurlijk ook zijn omdat hier niet zoveel fietsers aan vlokken worden gereden. In ieder geval niet met dodelijke afloop. Het is natuurlijk de bedoeling dat de spookfietsen blijven staan. In Washington DC heeft het gemeentebestuur het gewaagd de spookfiets voor Alice Swanson te verwijderen. Binnen no-time stonden er 22 spookfietsen voor in de plaats. Boodschap; afblijven van de spookfietsen! Natuurlijk is er een website en bestaat er op Flickr al een speciale Ghost Bike Group. Omdat ik graag en regelmatig, maar toch te weinig, in Berlijn fiets, heb ik even opgezocht of er ook spookfietsen in Berlijn staan. Ja hoor; elf stuks, allemaal in 2008 om het leven gekomen. Plattegrond hierrrr en foto's hierrr. De spookfiets op het kleine fotootje bij dit blogje, staat op de hoek van de Bethaniendamm en de Köpenicker Strasse. Deze plek dus… Het zal mij benieuwen wanneer de eerste spookfiets in Nederland opduikt. Of hij staat al ergens en hebben we er geen weet van…

In 2012 komt er een nieuwe Trabant. Tenminste, als tegen die tijd de aarde al niet vergaan is. De herboren Trabant zit al een poosje in de koker. Eerst was er sprake van dat er een newTrabi zou komen met een BMW 316 motor in het vooronder, later dat 'ie gegarandeerd onder de 10.000 euro verkocht zou worden en nu is er sprake van de Trabi nT, een Trabant met electromotor. Dat laatste kon wel eens de achillishiel zijn want met een electromotor kan de nieuwe Trabi niet méér worden dan een leuk stadsautootje met beperkte actieradius. Maar hoogst politiek en milieucorrect is 't idee wel, en daar zal het óók wel om gaan. Als die door Nils Poschwatta ontworpen electroTrabi eenmaal op de markt is, zou ik er als fabrikant meteen een versie met voornoemde BMW motor tegenoverheen gooien, want alleen dán gaat 't ding en succes worden! De Trabi nT heeft in mijn ogen dezelfde retropotentie als de VW Beetle, de Mini en de Fiat 500. Mocht er een versie met benzinemotor komen, die ook nog een strenge winter aankan, dan gaat Jo nú al sparen voor een RetroTrabi! Ech wel!

Jaren geleden, echt in de bloeitijd van de 4:3 glasbuis, zag ik een documentaire over het werk van Nederlandse filmcameramannen, aan elkaar geleuterd door ene Cees van Eeden. Die hele docu was voorzien van een breedbeeldkader, zodat op de 4:3 glasbuis een zwarte balk boven en onderin het scherm te zien was. Dat was toen érg hip en vooruitstrevend, al heeft men het waarschijnlijk gedaan om het 1:1.85 filmkader te immiteren. Al het tentoongespreide werk van de Nederlandse cameramannen werd door de makers van de docu in dit breedbeeldformaat weergegeven, óók als de fragmenten niet in 1:1.85 waren gedraaid. Er bestaan namelijk heel veel filmformaten, van 4:3 tot extreem cinemascope. Ik heb met gekromde tenen naar die docu zitten kijken, omdat het werk van de cameramannen in feite door de makers van de docu opnieuw gekadreerd werd, wat een minachting voor het werk van de DOP verraadt…

Gisteren zag ik, ergens op die 90 kanalen die ik heutzutage heb, een film over cameraman John Fernhout. Mooi in 16:9 breedbeeld. Nu draaide Fernhout z'n eerste film in 1934 op Paaseiland en die film heeft hij niet in 16:9 gedraaid kan ik u melden. De getoonde fragmenten van Fernhout's films werden echter allemaal in breedbeeld getoond. Het gevolg laat zich raden; afgesneden hoofden danwel voeten en volkomen verminkte kaders die Fernhout nóóit zo gemaakt heeft! Dus je neemt als documaker de moeite om een film over een cameraman te maken en herkaderd vervolgens zijn werk. Mag ik dat gepruts van de bovencategorie vinden? Hoe moeilijk kan het zijn om binnen een 16:9 film, de oude fragmenten gewoon in 4:3 weer te geven? Gemakzucht is het! En geen idee hebben wat je aan het doen bent…