Bestemming Berlijn

Al sinds 1979 heb ik een baard. Eerst was het een driewekenbaard. Zo'n pluizig geval waar niets mee te beginnen valt. Maar na verloop van tijd en ettelijke kritische blikken in de spiegel heb ik een tondeuze gekocht en loop ik nu al sinds jaar en dag rond met een driedagenbaard. Ik weet het moment nog waarop ik m'n baard liet staan. Dat was niet eens een bewuste keuze maar meer gemakzucht. Of lamlendigheid zo u wilt. In 1979 heb ik namelijk langere tijd in het ziekenhuis gelegen met een vervelende nieraandoening, Nefrotisch Syndroom genaamd, waardoor ik al m'n eiwitten uitzeek en er schadelijke stoffen in m'n bloed terecht kwamen als gevolg van een lek in m'n nieren. Ik had bijna aan de dialyse gelegen en er was me al een shunt in het vooruitzicht gesteld, maar ik ontsprong de dans doordat m'n bloedbeeld onverwacht verbeterde en de medicijnen aan bleken te slaan. Medicijnen die me werkelijk sloopten; grote hoeveelheden prednison en later mitoxine, wat een gif met genezende eigenschappen bleek te zijn maar waar je wél vergiftigingsverschijnselen van kreeg. In die toestand was het vooruitzicht me iedere ochtend te moeten scheren niet aantrekkelijk, vandaar dat ik de baard liet staan. Boeie, want door het oedeem en al die prednison zag ik zowieso niet uit; dikke opgeblazen kop enzo. Ik heb uit die tijd nog 'n foto waar ik niet graag naar kijk, kan ik u melden. Maar goed, eens in de zoveel tijd verwijder ik ook die driedagenstoppels om de huid eronder wat lucht te geven. Zal wel nergens op slaan maar ik verbeeld me dat zoiets nodig is. Maar ik ben de omgang met scheermesjes een beetje verleerd vandaar dat 't maar goed is dat ik een berg pleisters in huis heb. En het tijdstip heb ik ook niet echt fijntjes gekozen want toen ik net met m'n blotebillenbek de kou instapte verbaasde ik me er over dat zo'n baardje toch nog heel isolerend kan werken. Snerpende snijwind op m'n kinnebak. Snel weer aan laten groeien die stekels…