Bestemming Berlijn

Het appartement boven mij staat al geruime tijd te koop; al meer dan 'n jaar. Zelf woon ik hier ook nog niet zo lang maar vlak nadat ik m'n woning betrok, vertrokken de rustige bovenburen met de noorderzon. Daarna stond het pand geruime tijd leeg, wat lekker rustig was, maar opeens was er leven in de brouwerij en bleek de woning te zijn verhuurd. Daar was ik mooi klaar mee want de nieuwe bewoners trokken zich niet zo heel veel aan van de ongeschreven regels die in een appartementencomplex gelden. Of zouden horen te gelden. Geluidsoverlast dus. Niet van muziek of de tv maar van gestamp op de vloer, dichtslaande deuren en soms hoogoplopende ruzies. De mannelijke helft bleek een nogal opgewonden standje die op een ochtend een werkploeg, die de buitenmuren kwamen voegen, in woord en gebaar heeft bedreigd, hun gereedschap op straat heeft geflikkert en zich razend en tierend weer in z'n onderhuurde huis terugtrok. Erg gezelli dus. Persoonlijk heb ik ook met meneer te maken gehad toen 'ie op een ochtend, naar het zich liet aanhoren, z'n vriendin bont en blauw sloeg. Toen het gedoe in het trappenhuis vrolijk doorging en het meisje diep in een capuchon weggedoken langs me heen glipte, heb ik er met m'n cynische grote bek iets van gezegd. Meneer kwam de trap afstuifen, keek me pislink aan, priemde een vinger richting m'n gezicht, riep; jij, jij, jij…, verslikte zich in z'n woorden en verdween woest de trap weer op. Om z'n pistool te halen, dacht ik, zoals zo vaak het geval is bij onze Noord-Afrikaanse vrienden. Ik kan ervan meepraten nadat een 15 jarige blaag me ooit toeschreeuwde dat 'ie z'n pistool ging halen om me dood te maken nadat 'ie met twee bontkraagvriendjes een oud heertje op een fiets stond uit te kafferen en ik riep dat ze daar mee moesten kappen. Maar nee, geen pistool dit keer. De bovenbuur liep een poosje woest stampend in z'n flat heen en weer, luid allerhande verwensingen aan mijn adres schreeuwend. En of dat nog niet genoeg was hing 'ie ook nog scheldend uit het raam; nooit bemoeie man, nooit bemoeie… Toen ik het zat was en heel hard tegen het plafond kom dan sufkut riep, bedaarde de situatie en ben ik m'n dochter van school gaan halen. Als ik die bovenbuur later op de trap tegenkwam, zei 'ie geen woord en keek strak naar de traptreden. Vlak voor de jaarwisseling waren ze opeens vertrokken…

Het huis boven mij staat dus nog steeds te koop en van een woningzoekende collega, die het appartement heeft bezichtigd, hoor ik dat het in tamelijk uitgewoonde toestand is achtergelaten. Sindsdien zijn er talloze bezichtigingen geweest maar zijn er nog geen nieuwe bewoners. Gisterochtend zag ik dat een meisje, geflankeerd door haar ouders, het pand kwam bezichtigen. Na de bezichtiging zag ik ze weglopen, de vader liefdevol z'n arm om z'n dochter geslagen. Ik vond dat een aandoenlijk tafreel en ik meen eruit op te maken dat het huis wederom niet is verkocht…

1. Mark says:

   03/02/2010 at 23:48

   Ach ja, buren. M'n onderbuurman heeft me een keer bedreigd met de tekst: "Als jij voor mij loopt, rij ik jouw dood ja, helemaal dood!" Het aardige detail is dat meneer in een rolstoel zit.
2. Jos says:

   04/02/2010 at 13:07

   Goed dat je weer up and running bent Jo, en met een fraaie layout! Hoewel dat persoonlijk is.
   Misschien goed om de spelling van TV Recensent aan te passen in de Blogroll, of heb je er een ironische bedoeling mee?
3. JM van Elk says:

   04/02/2010 at 13:21

   @Jos; Thx. Eh…die spelling is me ontglipt. Geen spoor van ironie richting Heer Bom ;-)
4. Mr. T says:

   05/02/2010 at 01:44

   Anders kun je nog altijd zelf verhuizen,..http://www.geenstijl.nl/mt/archieven/2010/02/te_koop_verlaten_sovjet_spooks.html
5. JM van Elk says:

   05/02/2010 at 09:05

   Ja, Skrunda in Letland… Zou 'k wel 's willen rondneuzen ;-)