Bestemming Berlijn

De BBC heeft zes boeken van Henning Mankell, met in de hoofdrol inspecteur Wallander verfilmt. Da's al de zoveelste verfilming van de Wallander reeks, maar tot op heden wel de beste. Wie de boeken heeft gelezen, weet dat het leven, en dan met name de wankele gemoedstoestand van Wallander, als een rode draad door de boeken loopt. De BBC heeft dat, met Kenneth Branagh in de hoofdrol, uitstekend in beelden om weten te zetten. De serie blinkt uit in prachtig camerawerk waaraan je zien kan dat er met liefde aan de verfilming is gewerkt. Het lijkt erop alsof men alle bestaande denkbeelden en dogma's over camerawerk overboord heeft gezet. Alles wat ik als veredelde mediumzager destijds bij het *kuch* opleidingsinstituut Santbergen van de NOS heb geleerd, wordt met voeten getreden! Niet dat mijn opleiding slecht was, welnee, maar het was vooral degelijk. Er was maar één manier om beelden voor televisie te maken en dat was dé manier. Gulden snede, kijkruimte, hoofdruimte, alles scherp, recht via de x-as en verder geen gelul. Dat het ook anders kon hebben we (ik) later mogen ontdekken toen we werden losgelaten in die gigantische electronische speeltuin die de studio's op het hedendaagse mediapark voor ons waren. Bij Wallander trekt men zich niets aan van hoofdruimte, kijkrichting en gulden snede. Dat heeft tot gevolg dat de fotografie van de serie soms wat ongemakkelijk aanvoelt. Dat het lijkt alsof er buiten de kaders meer gebeurt dan erin. Maar dat versterkt wél het desolate gevoel waar inspecteur Wallander mee zit. Voeg daarbij de bleke kleuren en het camerawerk past naadloos bij de tegen burnout en depressie aanleunende Wallander.

 

Als ik de serie eens met een…eh…tja…professioneel oog bekijk lijkt het mij dat de boel op High Definition is opgenomen en dat er een set primelenzen is gebruikt. Lenzen met vaste brandpunten, als in dat er niet gezoomt kan worden. Soms zie ik shots waarvan ik denk, waarom zo krap, waarom nou niet ietsje ruimer? Dan komt dan m.i. doordat men met de wijstde lens in een te krappe ruimte staat en dat heeft weer als resultaat dat er anders dan "normaal" gefotografeerd wordt waardoor er ongemakkelijke kaders ontstaan, waardoor het circeltje weer rond is. Ieder shot is bedacht; een vergadering van politiemensen bestaat niet uit het aloude shot/tegenshot, maar uit een reeks beelden waarbij de camera steeds van standpunt en hoogte verschilt, met onscherptes in de voorgrond en veel afdekking van armen en schouders. Er wordt zowiezo veel met scherp/onscherp gespeeld. Al met al is de serie een lust voor het oog en zijn de verhalen ook nog eens uitstekend.

 

Soms zie je iets waarop je als cameraman jaloers bent. Op Wallander ben ik jaloers; ik zou zoiets graag maken! Wat niet wegneemt dat de film waarop ik het aller, allerjaloerst ben, überjaloers, zeg maar, nog steeds L'important c'est d'aimer uit 1975 is. Gedraaid door Ricardo Aronovich. Een standbeeld voor die man!