Bestemming Berlijn

Het linker dimlicht van de Opa Astra was stuk. Geen probleem; bij de Astra hoeft voor het vervangen van een lampje niet de complete bumper verwijderd te worden, noch de radiateur, en de koplampunit hoeft ook niet te worden uitgebouwd. Voor het verwisselen van een lampje hoeft men dus niet naar een dealer van het Bochumse automobiel; men kan zo'n lampje gewoon nog zélf verwisselen. Dus het lampje eruit getrokken en in de reservelampjesdoos naar een vervangend exemplaar gezocht. Maar de reservelampjes waren voor de V40 roethoester en die passen *zucht* niet in de Astra. Waarom ook? Flux naar het reservelampjesverkooppunt te Bussum gefietst en 'n nieuw H7 lampje gescoord. Kost, schrik niet, 18 euro! AcHtTieN harde euri's voor een lampje! Merkt die dude achter de kassa op dat het beter is om die lampjes per paar te vervangen. Ja, denk ik dan, dat zou ik ook zeggen als ik twee lampjes in plaats van één kan verkopen! Waarom per paar, vraag ik nog. Als er een lamp in m'n kroonluchter stuk is, vervang is ze ook niet alle acht! Een vaag verhaal over een spanningspiek, lichtintensiteit en kleurverschil was mijn deel. Wat nou spanningspiek? De andere, nog werkende koplamp ging niet opeens feller branden, dus merk ik tegen de kassachef op dat het allemaal marketinggelul is en ik gewoon één lampje vervang als er één stuk is. Ja maar dan heeft u het oude lampje als reserve, probeerde hij z'n omzet nog te redden. Halloooo, dan zit ik straks toch met hetzelfde probleem, als er nóg een lamp doorfikt? Draai even 'n ander 'n poot uit met je AcHtTieN euro per lampje!

Toch dacht ik, zou 'ie gelijk hebben? Dus 's avonds eens kritisch gekeken naar de lichtintensiteit en de kleur van de koplampen. Ik zie geen verschil kan ik u melden en het "oude" lampje doet 't nog steeds. En een spanningspiek zie ik ook niet. Sterker nog, als ik de motor start terwijl de lichten branden, dimt het licht even. Da's geen spanningspiek, maar een spanningsdip! Toch bleef het knagen, tot ik een televisietechnicus er vandaag eens naar vroeg. Lampjes per paar vervangen? Spanningspiek? Wat 'n onzin, was z'n antwoord… Marketinggelul dus!

Update: Kijk hierrrr even; hetzelfde lampje voor 7.95! Zo wordt je nog genaaid ook door Halfords!

Bij de kassa van de supermarkt lag een petitie; al menig A4-tje was volgeplempt met handtekeningen. Normaal gesproken weet ik niet hoe snel ik bij een supermarktkassa moet weg komen; gillend naar huis! Waus word ik van dat geneuzel en gezanik bij zo'n kassa, maar nu wierp ik toch een nieuwsgierige blik op de petitie. De supermarkt en haar klanten willen namelijk dat de schuine parkeerplaatsen voor de deur blijven bestaan. En daar hebben ze een punt! Het plantsoen voor de supermarkt wordt namelijk verherverbouwd en dientengevolge liggen er op de plaats van de oude parkeerplaatsen nu betonnen platen waarop klanten automatisch hun auto's schuin parkeren. Logisch; is makkelijker in en uitsteken en je kan meer auto's kwijt. Ongeveer het dubbele aantal. Laat ik nou denken dat het de bedoeling is dat er uiteindelijk keurig geplaveide schuine parkeerplaatsen komen! Maar nee hoor, de in Hilversum beruchte verkeersdeskundigen hebben bedacht dat er weer gewone parkeerplaatsen komen die parallel aan de rijweg liggen! Dat wordt dus weer voorzichtig achteruit inparkeren! En bovendien scheelt het een fiks aantal plaatsen! Er zijn in Hilversum en ongetwijfeld overal in Nederland, wel meer voorbeelden aan te wijzen van merkwaardige dwingelandij. Dat auto's een bepaalde route moeten volgen terwijl de natuurlijke route onmogelijk is gemaakt. Wanneer leren die verkeersdeskundigen het natuurlijke gedrag van, in dit geval parkeerders, eens om te zetten in een doeltreffend ontwerp? Soms hoef je alleen maar te kijken naar de natuurlijke loop van water om een route voor het autoverkeer te bedenken én te voorkomen dat de boel vastloopt! Zo heeft de herinrichting van de Hilversumse binnenring, die bakken met geld heeft gekost en waar Hilversum al jaaaaaren last van heeft terwijl het eind nog niet in zicht is, op het eerste gezicht maar bar weinig doorstroming opgeleverd; bij het mediapark staat de boel des ochtends en des avonds nét zo muurvast als vóór de herinrichting. Tel uit je winst! En ook al ga ik altijd lopend naar de supermarkt, toch heb ik m'n handtekening onder de petitie gezet…

Het appartement boven mij staat al geruime tijd te koop; al meer dan 'n jaar. Zelf woon ik hier ook nog niet zo lang maar vlak nadat ik m'n woning betrok, vertrokken de rustige bovenburen met de noorderzon. Daarna stond het pand geruime tijd leeg, wat lekker rustig was, maar opeens was er leven in de brouwerij en bleek de woning te zijn verhuurd. Daar was ik mooi klaar mee want de nieuwe bewoners trokken zich niet zo heel veel aan van de ongeschreven regels die in een appartementencomplex gelden. Of zouden horen te gelden. Geluidsoverlast dus. Niet van muziek of de tv maar van gestamp op de vloer, dichtslaande deuren en soms hoogoplopende ruzies. De mannelijke helft bleek een nogal opgewonden standje die op een ochtend een werkploeg, die de buitenmuren kwamen voegen, in woord en gebaar heeft bedreigd, hun gereedschap op straat heeft geflikkert en zich razend en tierend weer in z'n onderhuurde huis terugtrok. Erg gezelli dus. Persoonlijk heb ik ook met meneer te maken gehad toen 'ie op een ochtend, naar het zich liet aanhoren, z'n vriendin bont en blauw sloeg. Toen het gedoe in het trappenhuis vrolijk doorging en het meisje diep in een capuchon weggedoken langs me heen glipte, heb ik er met m'n cynische grote bek iets van gezegd. Meneer kwam de trap afstuifen, keek me pislink aan, priemde een vinger richting m'n gezicht, riep; jij, jij, jij…, verslikte zich in z'n woorden en verdween woest de trap weer op. Om z'n pistool te halen, dacht ik, zoals zo vaak het geval is bij onze Noord-Afrikaanse vrienden. Ik kan ervan meepraten nadat een 15 jarige blaag me ooit toeschreeuwde dat 'ie z'n pistool ging halen om me dood te maken nadat 'ie met twee bontkraagvriendjes een oud heertje op een fiets stond uit te kafferen en ik riep dat ze daar mee moesten kappen. Maar nee, geen pistool dit keer. De bovenbuur liep een poosje woest stampend in z'n flat heen en weer, luid allerhande verwensingen aan mijn adres schreeuwend. En of dat nog niet genoeg was hing 'ie ook nog scheldend uit het raam; nooit bemoeie man, nooit bemoeie… Toen ik het zat was en heel hard tegen het plafond kom dan sufkut riep, bedaarde de situatie en ben ik m'n dochter van school gaan halen. Als ik die bovenbuur later op de trap tegenkwam, zei 'ie geen woord en keek strak naar de traptreden. Vlak voor de jaarwisseling waren ze opeens vertrokken…

Het huis boven mij staat dus nog steeds te koop en van een woningzoekende collega, die het appartement heeft bezichtigd, hoor ik dat het in tamelijk uitgewoonde toestand is achtergelaten. Sindsdien zijn er talloze bezichtigingen geweest maar zijn er nog geen nieuwe bewoners. Gisterochtend zag ik dat een meisje, geflankeerd door haar ouders, het pand kwam bezichtigen. Na de bezichtiging zag ik ze weglopen, de vader liefdevol z'n arm om z'n dochter geslagen. Ik vond dat een aandoenlijk tafreel en ik meen eruit op te maken dat het huis wederom niet is verkocht…

Eigenlijk ben ik wel 'n beetje klaar met die sneeuw, het heeft nu lang genoeg geduurd! Afgelopen weekend zijn wij loonslaven wederom meerdere keren in het holst van de nacht over besneeuwde snelwegen vanaf diverse stadions in den lande naar huis geglibbert. Is leuk voor 'n keer, maar niet na élke klus. Vorige week lagen we bijna collectief in de vangrail in de bocht van de A1 naar de A27. Dat ging maar net goed! En op een of andere manier valt die ijzel en sneeuwellende altijd in het weekend… In de Duitse pers lees ik dat de sneeuwperiode wel eens tot april zou kunnen aanhouden. Maar goed, hoe verder richting het oosten, hoe slechter de omstandigheden. Mijn geliefde en wonderschone Duitse eiland Rügen is zo'n beetje compleet van de buitenwereld afgesloten, maar het is er nu met al dat krui-ijs op de stranden wel fabelachtig mooi! De laatste keer dat Rügen volledig ingesneeuwd was, was in de strenge winter van 78/79 en toen is het Oostduitse leger ingezet om het eiland te ontzetten. Er lagen daar meerdere legeronderdelen en de Russen zaten in Prora, dus die inzet was zó geregeld! De "bevrijding" van Rügen stond bij het gewone volk in de DDR bekend als de enige keer dat de Nationale Volks Armee daadwerkelijk iets voor het volk heeft gedaan! In een museumpje in Göhren heb ik foto's en filmpjes gezien van die toestand en ik zeg, de huidige situatie is er nog nix bij!

Ondertussen worstel ik verder met m'n blog en werd ik er fijntjes op attent gemaakt dat de layout wel héél erg op Windows Vista lijkt! Ben ik lekker mee als verstokt Apple gebruiker! Ik had geen idee, al had ik het kunnen weten vanwege die typische Windows startknop, links onderin. Die knop, waar nu nog een potloodje (?) op afgebeeld is, verander ik nog wel in een knop met een Apple-logo! Dûh! Verders heb ik een andere Flickr-widget geplaatst en wil ik een nog een lightbox om foto's in te plaatsen zodat ik geen hele brede afbeeldingen meer in de blogs hoef te zetten. Zo blijf ik bezig en leer ik steeds beter code lezen…

Update-1: 04-02-2010: Windows Orb rechts links onderin vervangen voor een Apple Orb ;-)

Update-2: 04-02-2010: Lightbox toegevoegd. Klik op de Apple-Orb link hierboven en kijk of 't werkt…

Heren van de technische dienst; ik kom er aan hoor! Warm de soldeerbouten maar vast op! Steek de punt van die lerpen maar vast in de gloeiende kolen want papie komt straks even langs met een uitdagend klusje! Al dagen deed m'n oude bejaarde Powerbook G4/500, die nog als emailophalert en internetsurfert wordt gebruikt, moeilijk bij het opladen der reeds half vergane batterij. Geknetter en vonkengetrek bij de plug. Ik had al drie setjes speciale schroevendraaiertjes klaar om de doos open te schroeven, in de wetenschap dat hoogstwaarschijnlijk geen enkel exemplaar van die schroevendraaiertjes gaat passen, want Apple, en dan weet je het wel! Zo heb ik hier een Apple-USB kabeltje wat alleen op Apple past en dan nog alleen op de nieuwere types en dus niet op mijn gedateerde machines met PowerPC processor! Dat bedoel ik dus! Een tijd lang lukte het met een beetje wurmen en draaien van de plug om de doos toch op te laden, een hoop geknetter ten spijt. Maar gisteravond gaf 'ie er definitief de brui aan. Nog mazzel dat het de plug is en niet iets interns in de comprutser zelf. Goed, ga ik dus zoeken op internet en zie ik hierrrr hoe je dat zelf kan repareren. Juist, daar heeft papie het geduld niet voor. Dan eindigd/t de lader uiteindelijk op de straatstenen, gevolgd door de doos zelf. Dus mogen de soldeerhelden van de technische dienst het eens proberen. Die hebben in theorie tijd zat want bij ons gaat nooit iets stuk ;-) Mochten ze de lader uiteindelijk ook uit het raam flikkeren dan bestel ik hierrrr wel een imitatieneppert van het soort dat overal op past. Want de oude doos is nog te handig om vanwege een kaduke lader bij het grofvuil te zetten.

Nu de ombouw van de layout wel zo'n beetje klaar is ga ik maar weer eens bloggen. Aan het ombouwen heb ik een hoop plezier beleefd en het heeft me afgeleid van zaken die in m'n hoofd spelen en die ik kan missen als kiespijn, terwijl ik en-passant ook nog 'n beetje code heb leren lezen en bewerken. De kleine dingetjes die ik nu nog aan de layout wil doen kunnen wachten tot later, omdat ik daarvoor toch echt eerst moet uitzoeken hoe het moet. Zo wil ik bijvoorbeeld de blogvensters dezelfde transparantie geven als het kopvenster, maar heb ik nog geen idee hoe dat moet en vooral wáár in het theme.css ik het moet zoeken. De foto's in de flickr-widget moeten nog gecentreerd worden maar de auteur van de widget, een Rus uit Moskou, schijnt er plezier in te scheppen om de gebruikers van z'n widget door de hele code te jagen met vage aanwijzingen terwijl 'ie net zo goed even kan zeggen waar er een stukje code tussen gezet moet worden om de boel te centreren. Maar het is wél een mooie widget; klik maar eens op 'n foto, dan krijg je een leuke lightbox te zien, waarvan ik afmetingen ook nog wil aanpassen, maar ja, die Moskoviet he… ;-)

Het feit dat ik met de layout bezig ben geweest en geen blogjes over van alles en nog wat heb geschreven, heeft het bezoekersaantal niet doen afnemen. Blijkbaar komen de trouwe bezoekers regelmatig even buurten. Van een collega kreeg ik een emailtje met mooie woorden, die ik hier niet ga herhalen om de schijn van zelfbevlekking te vermijden, maar die me wel gemotiveerd hebben om de draad weer op te pakken. En ja, ik miste het bloggen ook. Al vrij snel trouwens. Het is nou eenmaal een hobby en hobby's moet men koesteren! Ik heb inmiddels een textbestandje op m'n desktop staan waarin al vier onderwerpjes staan waar ik het over wil hebben! Binnenkort de eerste, over het fantastische camerawerk van de BBC serie Wallander…

Update: Laat me niet dollen door een Rus dus; Flickrwidget weer vervangen voor een andere…

Inmiddels is het overgrote deel van m'n nieuwe layout in het Nederlands vertaald, maar er zijn een paar zaken die in het Engels moeten blijven staan, of ik dat nou leuk vind of niet. Dingen die in Wordpress ingebakken zitten en waar je als eenvoudige coderidder niet bij komt. Ik heb me een slag in de rondte gezocht, me diep begraven in bergen code en uiteindelijk de handdoek geworpen; ik kan de metadata niet bewerken. Zo zal de boel onder het kopje Blogmaster dus Engels blijven. So be it. Sommige toegevoegde widgets laten zich ook niet zo gemakkelijk kraken en blijven voorlopig dus ook onvertaald. Widgets zijn een verhaal apart; zo doet de RSS widget z'n newsfeed niet verversen en slaat de flickrwidget hardnekkig een paar foto's over… Er was tevens sprake van een uren durend gevecht met de rechterkolom, omdat de layout aldaar sommige, waarschijnlijk verouderde, centre-tags niet vreet. Na veel gekutklooi is het gelukt om de boel weer redelijk op orde te krijgen, al irriteert het me mateloos dat ik het OneStat logotje niet gecentreerd krijg. Ik heb alle mogelijke centre-tags geprobeerd maar uiteindelijk heb ik m'n tanden er op stuk gebeten. Maar het meest vreemde is toch wel dat die teller van OneStat opeens een verdriedubbeling van het bezoekersaantal weet te melden! Da's toch merkwaardig en tevens hoogst opmerkelijk te noemen. En dat voor een blog wat nu nog redelijk op z'n reedt ligt, het gepruts aan de layout daargelaten. Misschien is het zo dat onder de motorkap van Wordpress er iets gaande is waardoor zoekmachine's beter bediend worden ofzo. Ik zou het anders ook niet kunnen verklaren. Ramptoeristen misschien? Types die na de eerste opluchting komen kijken of ik écht wel gestopt ben? De komende tijd moet ga ik nog tags toevoegen aan oudere blogjes, bedenken wat ik met m'n 695 pixels brede foto's moet, nadenken waarom de gravatars niet werken, een andere achtergrondfoto (die onder de blogs ligt) en een mooie kopfoto introfoto hoofdafbeelding blikvanger cheffen Dus…

Update 1: 20-01-2010: De bezoekersaantallen zakken inmiddels weer naar normaal niveau…

Update 2: 21-01-2010: Gravatars doen het nu ook. Wie ook z'n eigen gravatar in plaats van die ad-random tekeningetjes naast z'n reactie wil zien staan, gaat naar gravatar.com om er een van je keuze omhoog te laden. Je moet wel even 'n account maken, maar da's een fluitje van 'n cent…

Update 3: 22-01-2010: Achtergrondfoto onder de blogs vervangen, ik moet 'm alleen nog wat beter feauteausjoppen want het gradientverloop aan de onderkant ziet er niet uit. Scroll maar even helemaal naar beneden. Voor de volledigheid: hierrrr het origineel…

Update 4: 25-01-2010: Test met het blokkeren van IP-nummes gedaan! Werkt prima ;-)

Om m'n writersblock te verdrijven en tegelijkertijd een uitdaging te zoeken ben ik met een stevige verherbouw van m'n blog begonnen. Allereerst ben ik naar de laatste versie van Wordpress gegaan. Da's alshetware de motor die het bloggen mogelijk maakt. Zo'n update vergt nogal wat voorbereiding. Draait de server wel de juiste PHP en MySQL versies? Hoe de neuk maak ik back-up's van m'n widgets, thema's, uploads en database? Om over de plethora aan mogelijke fouten tijdens de update nog maar te zwijgen, want het kan allemaal stevig de zeik in gaan! Maar uiteindelijk is het me gelukt om WP 2.9 draaiende te krijgen en verdomd als 't niet waar is; er is al meteen een update naar 2.9.1 beschikbaar… Omdat ik een fix aantal versies had overgeslagen zat ik na de geslaagde update een poosje verbouwereerd te kijken naar m'n nieuwe dashboard, van waaruit ik de blogs maak. Zoveel nieuwe mogelijkheden, dat ik het wiel echt opnieuw moet uitvinden. Gaandeweg kom ik er achter hoe het in de nieuwe omgeving allemaal werkt. De argeloze bloglezer merkt overigens niets van de update maar de blogmaster, zijnde ik zei de gek, dus wel… Al onderzoekend kwam ik er ook achter hoe je met wat simpele code, anoniempjes, spammers en trollen kan blokkeren op basis van hun IP-adres. Sterker nog; ik kan complete firma's bannen door een blokkade op domeinnaam te doen uitgaan. Ook zou ik m'n blogs met een wachtwoord kunnen afschermen en een select groepje trouwe lezers dat wachtwoord geven. Gaan we allemaal niet doen, maar de mogelijkheden zijn er wel.

De nieuwe layout biedt ook aardige mogelijkheden. Het is een door iemand met verstand van zaken geschreven, professioneel thema en het ziet er helemaal chique-de-friemel uit! In alle Mac-browsers komt de layout goed tevoorschijn en ook op Windows machines heb ik nog geen rare toestanden gezien en dat is in het verleden wel eens anders geweest! Er zitten in de layout zelfs uitzonderingen voor Internet Explorer 6; de moeder-aller-brakke-browsers! De vertaling van m'n oude Apple-layout naar de nieuwe verliep vrijwel vlekkeloos, al zijn er altijd kleine dingetjes die ik aangepast wil zien, met name in de rechter kolom. Talk about kolommen; de layout heeft een blogkolom met variabele breedte en een rechterkolom met vaste breedte. Het maakt niet uit hoe breed het browservenster van de gebruiker is; de blogkolom past zich naadloos aan. Rechtsboven ziet men een rechthoekje met een – erin, waarmee drie kolombreedtes gekozen kunnen worden, al naar gelang de wensen van de gebruiker. Onder de blauwe knop linksonder vindt men ook nog wat aardigheden. Zo kan de gebruiker daar tot op zekere hoogte zelf de achtergrond kiezen via "change theme". Als blogmaster raadt ik het thema "light" ten zeerste af, omdat dat de layout bare to the bone stript. Dat thema sloop ik er tzt nog wel uit. Doordat de blogkolom een variabele breedte heeft kan ik niet meer met een kopfoto werken omdat die een vaste breedte heeft. Ik zit nog te broeden op een crea-oplossing voor dit probleempje. Dat houdt de grijze massa in beweging.

Nu nog inspiratie…

Al die reacties….

Geef me tijd, ik neem een poosje blogrust om de lol te hervinden, ik ben nog niet weg… Als ik er de komende tijd zin in heb, ga ik eerst m'n Wordpress updaten naar de laatste versie. Dan zoek ik een andere, wellicht interactieve lay-out, die ik naar m'n smaak moet aanpassen. En dat gaat ook even duren. Dus als het hier de komende tijd een lay-out technische puinbak is, dan ligt dat daaraan..

Update 1: Er ligt 'n nieuwe motor onder m'n blog; Wordpress 2.9, waardoor ik opeens veel meer mogelijkheden heb. De nieuwe layout gaat 't vrij definitief worden, al moet ik er nog wel 't een en ander aan versleutelen…

Dit is voorlopig even m'n laatste blogje. Reden; ik heb er geen plezier meer in. Soms denk ik na een paar dagen, o ja, ik MOET ook nog wat aan m'n blog doen. En vaak zoek ik dan maar naar wat al dan niet relevante zaken om iets over te schrijven. Wat dat aangaat is Berlijn onuitputtelijk, maar ik heb niet de indruk dat het ook maar iemand ene reedt interesseert wat ik over Berlijn te melden heb. En bovendien staat alles over die stad al op het internet. En beter ook. Dan hoef ik niet als vijfde wiel aan de wagen mee te draaien. Bovendien voel ik me geremd; ervaring uit het verleden heeft me duidelijk gemaakt dat ik niet kan schrijven op de manier waarop ik dat zou willen. Okee, dan schrijf ik anders, maar dan is het gelegde ei toch niet mijn ei. Vaak heb ik blogjes zitten herlezen om te kijken of er punten of komma's in staan waar deze of gene over zou kunnen struikelen. Dat alles bij elkaar opgeteld maakt dat ik er geen lol meer aan beleef. Dus stop ik er even mee. Ik laat het blog wel online staan en ik kijk wel hoe het uitpakt. Als ik de lol nog steeds niet hervonden heb op het moment dat ik de serverhuur moet voldoen, haal ik de boel offline.

In de goede oude tijd van de gulden was ik vast donateur van een aantal stichtingen. Onder andere de nierstichting en het aidsfonds. Er zijn veel meer stichtingen die goed werk doen, maar deze twee had ik om persoonlijke redenen gekozen. Iedere maand maakte ik een bedrag over naar voornoemde stichtingen. Bruintje trok dat toen makkelijk omdat Bruintje destijds financieel beter in z'n vel zat dan nu. Dat geeft ook te denken trouwens; al jaren doe ik hetzelfde werk maar financieel ga ik er geen reedt op vooruit, eerder het tegenovergestelde. Toen ik vorig jaar op een racecircuit in de warme zon kilometers camerakabel binnen stond te trekken bedacht ik me dat er tóch ergens iets mis is gegaan in m'n carriere. 25 jaar geleden ben ik namelijk bij de tv als kabelsleper begonnen en 25 jaar later sta ik nog steeds aan die rode spaghetti te trekken. Ik zag er de humor even niet van in. Anderen wel, maar dat terzijde; ik had het over donateur zijn van stichtingen. Ik gaf aan de stichtingen naar draagkracht, dus het bedrag kon per maand verschillen. Maar op een gegeven moment viel er een acceptgiro in de bus waarop ik niet meer zelf een bedrag kon invullen. In plaats daarvan had ik de keuze tussen een stel van te voren ingevulde bedragen. Ik hoefde alleen maar een kruisje te zetten. Het minimum was 25 gulden. De stichting had dus een minimumbedrag bepaald. Wilde ik een tientje overmaken, dan kon dat niet. Dat schoot mij danig in het verkeerde keelgat want hoewel zo'n stichting er vast een mooi en begrijpelijk verhaal omheen zou weten te motiveren las ik; met minder dan 25 gulden zijn we niet tevreden… Later volgden andere stichtingen en ben ik gestopt met doneren. Ook omdat het om allerhande redenen financieel opeens een stuk minder ging en ik domweg de draagkracht niet meer had/heb om er liefdadigheid op na te kunnen houden. Althans, niet in de mate waarin ik dat vroegâh deed.

Nu lees ik in de courant dat het Rode Kruis opeens zomaar de donatie van alle vrijwillige donateurs met een euro per maand verhoogd heeft, waardoor de jaarbijdrage van 20 naar 36 euro gaat. Een verhoging van 60%. Hoppa, wordt zomaar even gedaan, en dat bij automatische incasso's. Dat kan en mag volgens mij helemaal niet, maar ja…wie ben ik? De directeur staat voor 141.000 euro op de loonlijst dus ik kan me de verontwaardiging van de donateurs wel voorstellen.

Net als bij de Hartstichting waar een vertrekkende graaidirecteur een half miljoen meekreeg. Zijn opvolger harkt 132.000 op jaarbasis binnen. Hoe moeten al die vrijwillige collectanten zich dan voelen, die door weer en wind op pad gaan? Dan sta je toch ook met je bus te rammelen in de wetenschap dat je het salaris van de (ex)directie aan het ophalen bent? Vergis je niet hoor, als er aan de deur een collectebus onder m'n neus wordt geschoven geef ik altijd, en bovenstaande discussie doe ik die beste mensen niet aan, maar ik denk er wel het mijne van…

Het idee was om op 1 januari een paar dagen naar Berlijn te gaan, maar koning winter heeft Duitsland in een houtgreep waardoor de autobahn naar Berlijn in een glijbaan is veranderd en zelfs de treinen, die via Osnabrück naar de hoofdstad rijden, stilstaan vanwege ijzel. En als in Duitsland de treinen niet rijden is er serieus stront aan den knikkert. Ter vergelijking; toen in onze bananenrepubliek na de eerste sneeuwvlok gansch het radarwerk stilstond en een woordvoerder van ProRail de schuld van het niet rijden der treinen bij de besneeuwde wegen deponeerde,(…servicemedewerkers konden vanwege besneeuwde wegen de vastgevroren wissels niet bereiken…) reden in Duitsland de treinen op schema! Ook het feit dat de Opa Astra niet op winterbanden staat maakt de beslissing om thuis te blijven een juiste. Daarnaast heb ik sinds de kerstdagen m'n dochter, die bij oma in Bochum logeerde, niet gezien, en dat is toch ook wel een argument om dicht bij huis te blijven. Verder voel ik me nogal brak qua boemeranghoest. Twee keer was de hoest en aanverwante keelpijn reeds verdwenen, maar du moment voel ik die ongenode gasten voor de derde keer in succesie terugkeren. Gisteren ben ik alsnog even in Duitsland geweest om m'n dochter weer op te halen. Haar verblijf was met een aantal dagen verlengd, omdat ook zij door een vervelend keel/hoestvirusje was geveld. Vandaag is ze weer naar school, zijn al die feestdagen voorbij, en heeft de normale sleur zich hersteld. En stiekum vind ik dat wel okee…

En dan kijk ik uit het raam en zie ik dat 'ie weer rijdt. De trein met als bestemming; Berlin-Ostbahnhof…

Deze afbeelding heb ik al eerder gebruikt als kerskaart.
Hij kan nog wel even mee…

Het is een fragment van een prachtig fresco op de Berlijnse Muur,
gefotografeerd met een oude Polaroid.

M'n herinnering zegt me dat het Muursegment bewaard is gebleven,
en in het museum bij Checkpoint Charlie is beland.

Maar zeker weten doe ik het niet…

De Lenné Driehoek in Berlijn was een stukje grond met een oppervlakte van ongeveer 4 vierkante kilometer dat omgrenst werd door de Lennéstrasse, de Eberstrasse en de Bellevuestrasse. De driehoek lag in West-Berlijn pal tegen De Muur, maar was Oostduits grondgebied al stond er alleen wat prikkeldraad omheen. De DDR had De Muur namelijk in een rechte lijn langs de Ebertstrasse neergezet en de taartpunt afgesneden van de rest van Oost-Berlijn. Maar het was en bleef wél Oostduits gebied en de West-Berlijnse autoriteiten hadden er dus niets te vertellen. Ook de politie niet. Het gevolg was dat er in de 80er jaren een vrijstaat van hippies, chaoten, links-radikalen, kunstenaars en vrijdenkers ontstond, oogluikend toegestaan door de DDR die de bewoners als vluchtelingen van het verderfelijke Westerse systeem zag. De driehoek stond vol met woonwagens en tenten en er heerste gezellige anarchie. Ik ben er destijds een paar keer overheen gewandeld maar ik heb geen foto's, omdat het maken van foto's niet erg op prijs werd gesteld. West-Berlijn had grote plannen met de driehoek en was er dus op gebrand het gebied terug te krijgen. In de zomer van 1988 kwamen Oost en West een gebiedsruil overeen waardoor de driehoek weer West-Berlijns grondgebied werd. De bewoners verzetten zich hevig tegen ontruiming door de West-Berlijnse politie maar waren omsingeld. Hun enige uitweg was over De Muur. Ongeveer 180 bewoners klommen met hulp van DDR grenssoldaten over De Muur waarna ze in gereedstaande vrachtwagens door de grensstrook werden weggevoerd, een heerlijk ontbijtje als gasten van de DDR kregen geserveerd om vervolgens allervriendelijkst uitgezwaaid te worden op grensstation Friedrichstrasse alwaar ze op de S-Bahn naar West-Berlijn werden gezet. Het hele West-Berlijnse autobahn en tunnelplan werd achterhaald door de val van De Muur en heutzutage maakt de driehoek deel uit van de volgebouwde nieuwe Potsdamer Platz…